Batang Hindi Niya Kayang Akuin
Bahagi 2: Ang Batang Hindi Niya Kayang Akuin
“Dahil ang batang nasa sinapupunan ko… ay anak niya.”
Sa sandaling lumabas ang mga salitang iyon mula sa bibig ni Bianca, parang tumigil ang tunog ng ulan.
Hindi talaga tumigil ang ulan. Patuloy pa rin itong bumubuhos sa bubong, sa sahig, sa balikat ni Rafael, sa buhok ni Bianca. Pero sa pandinig ko, wala na akong marinig.
Tanging ang huling pangungusap lang niya ang paulit-ulit na bumabangga sa utak ko.
Anak niya.
Anak ni Rafael.
Ang lalaking nakatayo sa harap ko, na ilang araw pa lang ang nakalipas ay asawa ko pa rin sa papel. Ang lalaking hindi man lang sumagot sa tawag ko habang nawawala ang anak naming dalawa.
Ngayon, may ibang babaeng nakatayo sa likuran niya, tangan ang tiyan, sinasabing may dinadala siyang anak nito.
Napahawak ako sa gilid ng pinto para hindi matumba.
“Lia…” Tumalikod si Rafael sa akin, bakas sa mukha niya ang takot na ngayon ko lang nakita. “Hindi totoo iyan.”
Biglang napangiti si Bianca, ngunit ang ngiting iyon ay mas mukhang sugat kaysa saya.
“Hindi totoo?” Mahina siyang tumawa. “Rafael, buong gabi tayong magkasama sa biyahe. Sa hotel. Sa mga meeting. Sa mga gabing hindi mo sinasagot ang tawag niya. Sasabihin mo ngayon na hindi mo alam?”
Kumunot ang noo ni Rafael. “Bianca, alam mo kung ano ang nangyari. Huwag mong baluktutin.”
Hindi ko na kinaya ang marinig pa ang kahit isang salita.
“Umalis kayo.”
Pareho silang napatingin sa akin.
Mahina ang boses ko, pero malinaw.
“Umalis kayo sa bahay ko.”
“Lia, pakinggan mo muna ako.” Lumapit si Rafael, pero umatras ako agad.
“Wag.”
Isang salita lang, pero sapat para patigilin siya.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Basa siya ng ulan, namumula ang mga mata, nanginginig ang labi. Kung noon ko nakita ang ganitong itsura niya, baka niyakap ko na siya. Baka naawa ako. Baka naniwala na may pag-ibig pa sa pagitan namin.
Pero ngayon, ang nakikita ko lang ay ang lalaking tinalikuran ako sa ilalim ng ulan.
Ang lalaking pinili ang ibang babae habang dinadala ko ang anak namin.
Ang lalaking hindi man lang umabot sa ospital kahit isang tawag.
“Rafael,” sabi ko, “pagod na ako.”
Parang may nabasag sa mata niya.
“Hindi ako makakapayag na matapos tayo nang ganito.”
“Matagal na tayong tapos,” sagot ko. “Ikaw lang ang huling nakaalam.”
Namuti ang mukha niya.
Sa likuran niya, biglang umubo si Bianca. Hinawakan niya ang tiyan niya at napangiwi.
“Rafael…” mahina niyang tawag. “Masakit…”
Dati, siguro, maririnig ko pa lang ang boses niya ay sumasakit na ang dibdib ko. Pero ngayon, kakaiba ang pakiramdam. Hindi ako nagalit. Hindi ako nagselos. Hindi rin ako naawa.
Wala.
Parang nanonood lang ako ng eksenang wala nang kinalaman sa akin.
Napalingon si Rafael kay Bianca, pero hindi siya agad lumapit. Sa halip, tumingin siya sa akin na parang humihingi ng pahintulot.
Napangiti ako nang mapait.
“Bakit ka nakatingin sa akin? Siya ang dapat mong alagaan, hindi ba?”
“Hindi siya—”
“Dalhin mo siya sa ospital.”
Naputol ang sasabihin niya.
“Kung totoo man o hindi ang sinasabi niya, hindi dapat pinapabayaan ang isang babaeng nagsasabing buntis siya.” Huminga ako nang malalim. “Hindi lahat ng lalaki marunong sumagot sa emergency call. Pero sana ngayon, matuto ka.”
Tumigas ang mukha niya.
Alam kong tumama iyon.
Dahan-dahan kong isinara ang pinto.
Bago tuluyang magsara, narinig ko ang boses niya.
“Lia, babalik ako. Ipapaliwanag ko ang lahat.”
Hindi ako sumagot.
Pagkasara ng pinto, doon ko lang naramdaman ang panginginig ng buong katawan ko.
Dumausdos ako pababa sa sahig. Pinikit ko ang mga mata ko, pero hindi luha ang unang lumabas. Tawa.
Mahinang tawa.
Pagod na pagod na tawa.
Ang buhay ko, na dating punô ng tahimik na paghihintay, biglang naging isang palabas na kahit ako ay hindi makapaniwala. Nawalan ako ng anak. Nawalan ako ng tahanan. Nawalan ako ng tiwala. At ngayon, may babaeng dumating para sabihin na ang lalaking minahal ko ay posibleng magiging ama ng anak niya.
Ilang minuto akong nakaupo roon.
Hanggang sa tumunog ang telepono ko.
Si Mika, ang matalik kong kaibigan.
“Lia? Bakit hindi ka sumasagot kanina? Nakauwi ka na ba?”
Pagkarinig ko ng boses niya, saka lang ako napaiyak.
Hindi ako nagsalita. Umiyak lang ako nang umiyak.
Sa kabilang linya, hindi siya nagtanong. Hindi siya nagmadali. Nananatili lang siyang tahimik, kasama ko sa katahimikan.
Pagkalipas ng ilang sandali, sabi niya, “Pupunta ako diyan.”
“Huwag na,” mahina kong sabi. “Gabi na.”
“Tumahimik ka. Buksan mo ang pinto pagdating ko.”
Makalipas ang kalahating oras, dumating siya, may dalang mainit na lugaw, tuyong damit, at galit na galit na mukha.
Pagkakita niya sa itsura ko, bigla siyang tumahimik. Naupo siya sa tabi ko at niyakap ako nang mahigpit.
“Hindi mo kailangang maging matatag ngayon,” bulong niya. “Ako muna.”
Sa gabing iyon, sa unang pagkakataon matapos ang lahat, nakatulog ako nang may taong nasa tabi ko.
Hindi si Rafael.
At iyon ang unang gabing hindi ko hinanap ang init niya.
Kinabukasan, dinala ako ni Mika sa ospital para sa follow-up checkup. Habang hinihintay namin ang doktor, tumawag nang tumawag si Rafael. Hindi ko sinagot.
Nagpadala siya ng mensahe.
Lia, hindi anak ko ang dinadala ni Bianca. Kailangan nating mag-usap.
Binasa ko iyon, pagkatapos ay pinatay ang screen.
May panahon na ang isang mensahe niya lang ay sapat para magpalundag ng puso ko.
Ngayon, kahit sabihin pa niyang hindi siya ang ama, hindi na rin mabubura ang katotohanang pinili niya siyang samahan noong gabing kailangan ko siya.
Lumabas ang doktor dala ang resulta ng checkup ko. Maingat niyang ipinaliwanag na kailangan kong magpahinga, kumain nang maayos, at iwasan ang matinding stress.
“Your body is recovering,” sabi niya sa Ingles, mabait ang boses. “But your heart needs rest too.”
Napangiti ako nang mahina.
Tama siya.
Hindi lang katawan ko ang nasugatan.
Paglabas namin ng ospital, nakita ko si Rafael sa entrance.
Nakasuot pa rin siya ng madilim na damit. Halatang buong gabi siyang hindi natulog. Nang makita niya ako, agad siyang lumapit.
Tumayo si Mika sa harap ko.
“Isang hakbang pa, sisigaw ako.”
“Mika, kailangan ko lang makausap si Lia.”
“Dapat kinausap mo siya noong buhay pa ang anak ninyo sa tiyan niya.”
Namayani ang katahimikan.
Parang sinampal si Rafael.
Bumagsak ang tingin niya sa akin. Namula ang mga mata niya.
“Lia… alam ko. Alam ko na ang lahat. Alam ko kung ilang beses kang tumawag. Alam ko na nasa ospital ka. Alam ko na habang ako…”
Hindi niya naituloy.
Nakita ko ang pagsisisi sa mukha niya. Hindi iyon peke. Masakit din iyon. Pero hindi lahat ng sakit ay nangangahulugang dapat patawarin agad.
“Nasaan si Bianca?” tanong ko.
Parang hindi niya inaasahan iyon.
“Nasa ospital din. Pinatingnan ko siya.”
“At?”
Matagal siyang nanahimik bago sumagot.
“Hindi siya buntis.”
Napakurap si Mika. “Ano?”
Huminga nang malalim si Rafael. “Nagsinungaling siya. Wala siyang dinadalang bata. May dala siyang lumang medical report ng pinsan niya, pinalitan lang niya ang pangalan sa picture. Akala niya kapag sinabi niyang buntis siya, hindi ko siya maiiwan.”
Hindi ako nagulat gaya ng inaasahan ko.
Siguro dahil matagal ko nang alam na kaya ni Bianca ang kahit ano para manatili sa pagitan namin.
“Bakit?” tanong ko. “Bakit niya ginawa iyon?”
“Nawalan daw siya ng lahat noong pinili kong pakasalan ka. Akala niya, kapag bumalik siya, babalik din ako sa kanya.” Napahawak si Rafael sa noo. “Lia, hindi kami nagkaroon ng relasyon habang kasal tayo. Hindi ko siya minahal gaya ng akala mo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Pero pinili mo siya. Paulit-ulit.”
Hindi siya nakasagot.
“Kahit sabihin mong hindi mo siya mahal, binigyan mo siya ng puwesto na dapat sa akin lang. Sa bawat hapunan, bawat biyahe, bawat regalo, bawat pangakong sinira mo, tinuruan mo akong mas maliit ako kaysa alaala mo sa kanya.”
Nanginginig ang boses ko, pero hindi ako umiiyak.
“Hindi mo kailangan matulog sa ibang babae para pagtaksilan ang asawa mo, Rafael. Minsan, sapat na ang hindi mo pagprotekta sa kanya.”
Dahan-dahan siyang napaluhod sa harap ko.
Sa gitna ng entrance ng ospital, sa harap ng mga taong dumaraan, lumuhod ang lalaking minsang napakataas ng tingin sa sarili.
“Patawarin mo ako,” sabi niya, basag ang boses. “Hindi ko hinihinging bumalik ka agad. Hindi ko hinihinging kalimutan mo. Pero bigyan mo ako ng pagkakataong bayaran ang lahat. Kahit habangbuhay.”
Dati, baka nadala ako sa eksenang iyon.
Pero ngayon, tahimik lang akong tumingin sa kanya.
“Tumayo ka,” sabi ko.
Hindi siya gumalaw.
“Rafael, tumayo ka. Hindi ako kailangan ng isang lalaking luluhod sa harap ko dahil sa guilt. Kailangan ko noon ng asawang tatayo sa tabi ko habang binabastos ako ng mundo.”
Parang lalong bumigat ang mukha niya.
“Hindi ko na alam kung paano ka haharapin,” bulong niya.
“Simulan mo sa hindi paghabol sa akin.”
Napatingin siya.
“Kailangan kong magpagaling. Mag-isa. Malayo sa inyo.”
“Lia…”
“Aayusin ko ang papeles ng paghihiwalay.”
Namuti ang labi niya.
“Hindi pa ako handang pumirma.”
“Pero handa kang sabihin iyon noong gabi ng pagdiriwang.”
Napapikit siya sa sakit.
“Kung mahal mo pa ako gaya ng sinasabi mo,” sabi ko, “huwag mo akong pigilan.”
Matagal siyang nakatingin sa akin.
Sa huli, dahan-dahan siyang tumango.
“Maghihintay ako.”
“Wag kang maghintay,” sagot ko. “Magbago ka. Hindi para sa akin. Para sa sarili mo.”
Pagkatapos noon, hinawakan ni Mika ang kamay ko, at sabay kaming lumakad palayo.
Hindi ako lumingon.
Kahit ramdam kong nanatili siyang nakatayo roon.
Kahit ramdam kong sinusundan niya ako ng tingin.
Kahit sa bawat hakbang, may bahagi ng puso kong muling dumudugo.
Pero sa unang pagkakataon, ang pinili ko ay hindi siya.
Ang pinili ko ay ang sarili ko.