BAHAGI 4 (WAKAS)

Tahimik kaming nakatanaw sa dagat.

Ang tunog ng mga alon lamang ang maririnig.

Ilang minuto ang lumipas bago nagsalita si Marco.

“May isang tanong ako.”

Tumango ako.

“Bakit ka umalis?”

Napakagaan ng tanong.

Ngunit napakabigat sagutin.

Huminga ako nang malalim.

“Dahil natakot ako.”

Natahimik siya.

“Tinatakot ka ba kita?”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Natakot ako dahil mahal na kita noon.”

Nanigas siya.

At ipinagpatuloy ko ang lahat ng katotohanang itinago ko sa loob ng maraming buwan.

Kung paano nagsimula ang lahat bilang biro.

Kung paano ako nalunod sa sarili kong kasinungalingan.

Kung paano ako natakot na mawala siya kapag nalaman niyang isa lamang akong ordinaryong estudyante.

At kung paano ako umiyak gabi-gabi matapos ko siyang iwan.

Pagkatapos kong magsalita.

Tahimik lamang siyang nakatingin sa dagat.

Napakatagal.

Hanggang sa akala kong aalis na siya.

Ngunit bigla siyang tumawa.

Napakurap ako.

“Iyon lang pala?”

“Ano?”

“Akala ko kung ano nang malaki.”

Napatulala ako.

Hindi ko maintindihan.

Lumingon siya sa akin.

At sa unang pagkakataon.

Wala na ang malamig na tingin na kinatatakutan ko.

“Nalaman ko ang totoo isang buwan matapos kang mawala.”

Pakiramdam ko ay huminto ang puso ko.

“Ano?”

Tumango siya.

“Nalaman kong estudyante ka lang.”

“At alam mo ba kung ano ang ikinagalit ko?”

Hindi ako nakasagot.

“Hindi dahil nagsinungaling ka.”

“Kundi dahil hindi mo ako binigyan ng pagkakataong piliin kung mananatili pa rin ako.”

Tuluyan akong napaluha.

Sa loob ng kalahating taon.

Araw-araw kong iniisip kung gaano niya ako kinamumuhian.

Hindi ko inakalang iyon pala ang tunay niyang nararamdaman.

Lumapit siya.

At marahan niyang pinunasan ang mga luha ko.

“Mia.”

“Pwede bang huwag ka nang tumakbo ulit?”

Napaiyak ako lalo.

At sa wakas ay tumango.

Makalipas ang anim na buwan.

Ganap nang nakabawi si Don Rafael.

Ang aking ama ay nagsimulang muli ng bagong buhay.

At ako naman ay nakatapos ng pag-aaral.

Sa araw ng graduation ko.

Dumating ang buong pamilya Santos.

Kasama si Marco.

At sa harap ng lahat.

Lumuhod siya.

May hawak na maliit na kahon.

Nagkagulo ang buong auditorium.

Habang ako naman ay hindi makapaniwala.

“Mia.”

“Minsan, nagpanggap kang negosyante.”

“Tapos nagpanggap akong hindi kita mahal.”

“Pareho tayong pumalpak.”

Nagtawanan ang lahat.

Ngunit namumuo na ang luha sa mga mata ko.

“Kaya sa pagkakataong ito.”

“Wala nang kasinungalingan.”

“Wala nang pagtatago.”

“Pwede bang maging asawa kita?”

Tumigil ang mundo sa loob ng ilang segundo.

Pagkatapos ay ngumiti ako.

At buong pusong sumagot.

“Oo.”

Sumabog sa palakpakan ang buong lugar.

Habang mahigpit niya akong niyayakap.

Napangiti ako habang nakatingala sa langit.

Dahil minsan.

Ang mga pagkakamali ang nagdadala sa atin sa tamang tao.

At minsan.

Ang taong akala nating tuluyan na nating nawala.

Siya pala ang taong nakatakdang manatili habambuhay.

WAKAS.