BAHAGI 2

Dumating ako sa beach resort nang alas-sais singkuwenta y singko ng gabi.

Madilim na ang kalangitan.

Paulit-ulit na humahampas ang mga alon sa mabatong dalampasigan.

May kakaibang lamig sa hangin na tila nagbabadya ng panganib.

Isinuot ko ang aking malaking sunglasses at malapad na sumbrero bago pumasok sa lobby.

Halos walang tao roon.

Isang batang receptionist ang lumapit sa akin.

“Ikaw ba si Sofia?”

Bahagya akong natigilan.

“Ako nga.”

Magalang siyang yumuko.

“May nag-iwan po nito para sa inyo.”

Inilapag niya sa mesa ang isang itim na sobre.

Walang pangalan.

Walang address.

Tanging pulang selyo lamang.

Dahan-dahan ko itong binuksan.

Sa loob ay may isang memory card.

At isang maliit na papel.

Maikli lamang ang nakasulat:

“Silid 1708.”

Mas lalo kong hinigpitan ang hawak sa memory card.

Mas bumilis ang tibok ng puso ko.

Maliwanag na maraming alam ang misteryosong taong ito.

Marahil ay mas marami pa kaysa sa inaakala ko.

Tahimik akong sumakay sa elevator.

Dahan-dahan itong umakyat hanggang ikalabimpitong palapag.

Napakahaba at napakatahimik ng pasilyo.

Parang may kung anong nag-aabang sa dulo nito.

Naroon ang silid 1708.

Bahagyang nakabukas ang pinto.

Marahan ko itong itinulak.

Madilim ang buong silid.

Biglang umilaw ang projector.

Lumabas ang isang video.

Hindi si Marco ang unang lumitaw.

Hindi rin si Bianca.

Kundi ang ama ni Marco.

Nakaupo siya sa isang opisina.

Sa tapat niya ay si Bianca.

“Tutulungan kitang maging manugang ng pamilyang ito.”

Malinaw na malinaw ang boses niya.

Ngumiti si Bianca.

“Paano naman si Sofia?”

Ngumisi ang matandang lalaki.

“Masyado siyang matalino.”

“Kapag pinakasalan siya ni Marco, magkakaroon siya ng access sa mga shares ng kumpanya.”

“Ayaw kong mangyari iyon.”

Parang may nagyelong tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Nanlamig ako.

Ngunit nagpatuloy ang video.

Nagbago ang eksena.

Sa pagkakataong ito ay nasa opisina ni Bianca.

May inilapag na folder ang ama ni Marco sa kanyang mesa.

“Ito ang plano.”

“Lapitan mo si Marco.”

“Paibigin mo siya.”

“Ako na ang bahala sa natitira.”

Maliwanag ang ngiti ni Bianca.

“Ano naman ang makukuha ko kapalit?”

“Sampung milyong dolyar.”

“At posisyon bilang vice president.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Lahat pala ay planado.

Lahat.

Hindi ako natalo sa ibang babae.

Ginamit lang ako bilang hadlang sa laban nila para sa kapangyarihan.

Biglang bumukas ang ilaw.

Napalingon ako.

May lalaking lumabas mula sa likuran.

Nanlaki ang mga mata ko.

Si Daniel.

Dating chief financial officer ng kumpanya.

Tatlong taon na ang nakalipas nang bigla siyang magbitiw at mawala.

“Sofia.”

Napakunot-noo ako.

“Ikaw?”

Tumango siya.

“Ako ang nagpadala ng mensahe.”

At itinuro niya ang projector.

“Ako rin ang nagbigay ng video.”

Bumilis ang paghinga ko.

“Paano mo nakuha ang lahat ng ito?”

“Nasa internal system ng kumpanya.”

“Tatlong taon ko itong itinago.”

“Bakit ngayon mo lang ibinunyag?”

Nagbuntong-hininga siya.

Doon ko nakita ang matinding galit sa kanyang mga mata.

“Dahil isa rin akong biktima.”

Tahimik siyang umupo.

At nagsimulang magkuwento.

Tatlong taon na ang nakalipas.

May isa pang babaeng executive sa kumpanya.

Matalino.

Mahusay.

At malapit nang ikasal kay Marco.

Isa rin siyang shareholder.

Isa rin siyang banta sa ama ni Marco.

Ngunit ilang buwan bago ang kasal.

Bigla siyang naaksidente.

Namatay siya sa isang car crash.

Inakala ng lahat na simpleng aksidente lamang iyon.

Hanggang sa matuklasan ni Daniel na may binago sa CCTV footage.

At ang taong nasa likod nito…

Ay ang ama ni Marco.

Nanigas ako.

Hindi ako makapaniwala.

“Ibig mong sabihin…”

Tumango si Daniel.

“Inaalis niya ang lahat ng taong maaaring maging hadlang sa kanya.”

“At si Bianca ay isa lamang bagong piyesa sa laro niya.”

Hindi pa ako nakakasagot.

Nang biglang tumunog ang telepono ni Daniel.

Tiningnan niya ang screen.

At agad nagbago ang kanyang mukha.

“May nangyari.”

“Ano?”

Ipinakita niya sa akin ang telepono.

May live video mula sa mansiyon ng pamilya ni Marco.

Nakaluhod si Marco sa harap ng kanyang ama.

Malakas ang kanilang pagtatalo.

Halos sumisigaw sila sa isa’t isa.

“Mahal ko si Sofia!”

“Siya ang gusto kong pakasalan!”

Galit na galit ang kanyang ama.

Walang habas nitong hinampas ang mesa.

“Wala kang karapatang pumili!”

Sumigaw si Marco.

“Alam ko na ang lahat ng ginawa mo!”

Natulala ako.

Sa unang pagkakataon.

Napagtanto kong maaaring nagkamali si Marco.

Maaaring nasaktan niya ako.

Maaaring naging mahina siya.

Ngunit tila isa rin siyang biktima.

Isa rin siyang piyesa sa napakalaking plano.

Biglang umalog ang video.

Nagkagulo sa kabilang panig.

At pagkatapos…

Isang putok ng baril ang umalingawngaw.

BANG!

Agad na nagdilim ang screen.

Napatalon kami ni Daniel sa gulat.

Para bang tumigil ang tibok ng puso ko.

Pagkalipas lamang ng ilang segundo.

May bagong mensaheng dumating.

Mula kay Marco.

Apat na salita lamang ang laman.

“Please… iligtas mo siya.”

Kasama ng mensahe…

Ang lokasyon ng isang abandonadong bodega.

Wala pang sampung kilometro ang layo mula sa resort.

Napatingin ako kay Daniel.

Napatingin din siya sa akin.

Pareho naming alam.

Na ang gabi ay hindi pa tapos.

At ang pinakamadilim na lihim ng pamilya ni Marco…

Ay magsisimula pa lamang mabunyag.