NAKATAKDANG DONOR
BAHAGI 2: ANG NAKATAKDANG DONOR
Parang sasabog ang dibdib ko sa lakas ng tibok ng puso ko.
Sa labas ng laboratoryo.
Nandoon pa rin ang lalaking nakaitim.
May kausap siya sa telepono.
Hindi ko na kailangang hulaan kung sino ang nasa kabilang linya.
Si Marco.
Ang asawa kong anim na taon kong nakasama.
Ang lalaking katabi kong natutulog gabi-gabi.
Ang lalaking araw-araw na nagsasabing mahal niya ako.
At ang lalaking kakamensahe lang sa akin para siguraduhing iinumin ko ang gatas mamayang gabi.
Agad akong yumuko.
Nanghina ang mga tuhod ko.
Mabilis akong hinila ng laboratory specialist papasok sa isang maliit na opisina sa likod.
“Kailangan mong kumalma.”
“Hindi ako makakakalmado.”
Napaiyak ako.
“Paano kung totoo ngang gusto niyang kunin ang atay ko?”
Sandaling natahimik ang babae.
Pagkatapos ay inilabas niya ang isa pang folder.
“May isa pang bagay na mas kakaiba.”
Napatingin ako sa kanya.
Binuksan niya ang dokumento.
“Ang pasyenteng nangangailangan ng liver transplant ay hindi ang asawa mo.”
Natigilan ako.
“Ano?”
“Normal ang lahat ng medical records ng asawa mo.”
Parang nagyelo ang buong katawan ko.
“Kung hindi siya, sino?”
Umiling siya.
“Wala kaming access sa buong impormasyon.”
“Ang alam lang namin, naka-confidential ang pangalan ng pasyente.”
“Naka-code ang lahat ng detalye.”
Mahigpit kong hinawakan ang folder.
Lalo akong nalito.
Kung hindi si Marco ang may sakit…
Bakit niya ginagawa ang lahat ng ito?
Bakit niya ako pinapainom ng kakaibang gamot?
Bakit niya lihim na ipinapasuri ang compatibility ko?
At higit sa lahat…
Sino ba talaga ang nangangailangan ng transplant?
…
Nang gabing iyon.
Umuwi pa rin ako.
Wala akong ibang mapupuntahan.
Anim na buwan na ang dinadala kong sanggol.
Kailangan kong maging maingat.
Pagbukas ko ng pinto.
Nasa kusina si Marco.
Nang makita niya ako.
Agad siyang ngumiti.
“Love, bakit gabi ka na umuwi?”
“Nag-aalala ako.”
Lumapit siya para yakapin ako.
At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko…
Kinilabutan ako.
Ang pamilyar na amoy ng pabango niya ay nagdulot ng matinding takot.
Ngayon ko lang naranasan na matakot sa yakap ng sarili kong asawa.
…
Makalipas ang ilang oras.
Mahimbing nang natutulog si Marco.
Tahimik kong kinuha ang cellphone niya.
Pareho pa rin ang password.
Ang petsa ng kasal namin.
Mas lalo akong nasaktan.
Ang lalaking nagtatago ng napakalaking lihim ay ginagamit pa rin ang araw ng aming kasal bilang password.
Binuksan ko ang gallery.
Wala.
Email.
Wala rin.
Hanggang sa may nakita akong nakatagong application.
May isang folder na naka-lock.
Ilang beses akong sumubok ng password.
Pagkatapos ay naalala ko ang kaarawan ng biyenan ko.
Pagkapasok ko.
Parang tumigil ang paghinga ko.
Dosena-dosenang medical records ang nasa loob.
Pangalan ko.
Larawan ko.
Mga blood test ko.
Mga resulta ng ultrasound.
Mga liver function test.
Mga tissue compatibility report.
Lahat.
Ina-update halos araw-araw.
Nanginginig akong nag-scroll pababa.
May nakita akong PDF file.
Ang pamagat:
“DONOR #07”
Binuksan ko ito.
Lumabas ang larawan ko.
At sa ilalim nito ay nakasulat:
“Compatibility Rate: 98.7%”
Parang huminto ang puso ko.
Sa ibaba pa.
May nakasulat na pangalan.
Recipient:
Maria Reyes.
Napatulala ako.
Maria Reyes.
Ang biyenan ko.
Ang nanay ni Marco.
…
Hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko.
May sakit si Mama Maria?
Bakit walang nagsabi sa akin?
Bakit kailangan nila akong lokohin?
Bakit hindi nila ako kinausap nang direkta?
Bakit kailangang gawin ito nang palihim?
Sa sandaling iyon.
May nakita akong audio recording.
Pinindot ko ito.
Bumungad ang boses ni Marco.
“Ma, wala na akong ibang paraan.”
Kasunod noon ang mahina at pagod na boses ng kanyang ina.
“Hindi.”
“Ayaw kong saktan si Lena.”
“Buntis siya.”
Halos sumigaw si Marco.
“Kung hindi ka maoperahan, mamamatay ka!”
“Ikaw na lang ang natitirang pamilya ko!”
Mas lalong nanghina ang boses ng kanyang ina.
“Mas gugustuhin kong mamatay.”
“Hindi ko kukunin ang atay ng asawa mo.”
“Hindi ko papayagan.”
Narinig ko ang pag-iyak.
Pagkatapos ay natapos ang recording.
Tumulo ang mga luha ko.
Hindi ko alam kung sino ang dapat kong sisihin.
Hindi alam ng biyenan ko ang plano.
Tutol siya.
Pero si Marco…
Ipinagpatuloy pa rin niya.
…
Kinabukasan.
Nag-file ako ng leave sa trabaho.
Palihim akong pumunta sa ospital kung saan ginagamot si Mama Maria.
Sa likod ng salaming dingding ng silid.
Nakita ko siya.
Halos hindi ko siya makilala.
Payat na payat.
Dilaw ang balat.
Lubog ang mga mata.
Parang wala nang natitirang lakas.
Napaluha ako.
Lumabas ang isang doktor.
Agad ko siyang nilapitan.
“Kumusta po ang kalagayan niya?”
Malungkot siyang napabuntong-hininga.
“Hindi maganda.”
“Marami na kaming hinanap na donor.”
“Pero lahat ay hindi tugma.”
“Wala na kaming gaanong oras.”
Mahigpit kong kinuyom ang mga kamay ko.
“Ako po ba ang compatible?”
Natigilan ang doktor.
Tumingin siya sa akin.
Pagkatapos ay napatingin sa hawak niyang records.
Biglang namutla ang kanyang mukha.
“Ikaw ba si Lena?”
“Opo.”
Lalong nagbago ang ekspresyon niya.
“Hindi ka dapat narito.”
“Bakit?”
Hindi pa siya nakakasagot.
May pamilyar na boses na biglang tumawag.
“Lena?”
Napalingon ako.
Nakatayo si Marco sa dulo ng hallway.
Namutla siya.
Nahulog pa ang cellphone niya sa sahig.
Parang multo ang nakita niya.
“Ikaw…”
“Paano ka napunta rito?”
Tumulo ang mga luha ko.
Tinitigan ko ang lalaking minsan kong minahal nang higit sa sarili ko.
“Marco.”
“Bakit mo ginawa ito sa akin?”
Biglang tumahimik ang buong hallway.
Namutla si Marco.
Ngunit mas kinabahan ako sa reaksyon ng doktor.
Agad siyang tumayo sa harap ko.
Parang pinoprotektahan niya ako.
Pagkatapos ay nanginginig na nagsalita.
“Lena.”
“Takbo.”
“Ano?”
“May taong kakapirma lang ng dokumento para ilagay ka sa listahan ng mandatory surgery.”
Hindi ko pa lubos na naiintindihan ang sinabi niya.
Nang biglang may lumitaw sa dulo ng hallway.
Apat na lalaking nakaitim.
At lahat sila…
Ay diretsong papunta sa akin.