Ang Pakikipagkita Ko sa Online Boyfriend Ko ay Nauwi sa Bangungot Nang Makita Kong Naghihintay ang Malamig Kong Boss—Pero ang Dokumentong Humarang sa Promotion Ko at ang Mensaheng “Future Wife” sa Telepono Niya ang Talagang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

Ang Pakikipagkita Ko sa Online Boyfriend Ko ay Nauwi sa Bangungot Nang Makita Kong Naghihintay ang Malamig Kong Boss—Pero ang Dokumentong Humarang sa Promotion Ko at ang Mensaheng “Future Wife” sa Telepono Niya ang Talagang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

Ang Pakikipagkita Ko sa Online Boyfriend Ko ay Nauwi sa Bangungot Nang Makita Kong Naghihintay ang Malamig Kong Boss—Pero ang Dokumentong Humarang sa Promotion Ko at ang Mensaheng “Future Wife” sa Telepono Niya ang Talagang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

Bahagi 1

Ako si Mara, dalawampu’t pitong taong gulang, at nagtatrabaho bilang stage designer sa isang event company sa lungsod.

Sa totoong buhay, kaya kong manatili sa backstage at kontrolin ang isang event na may libu-libong bisita, pero kapag pinasampa ako sa entablado para magsalita kahit tatlong pangungusap lang, nanlalamig agad ang mga kamay ko.

Walang sinuman sa kumpanya ang nakakaalam na may isa pa akong buhay.

Tuwing gabi, gumagamit ako ng anonymous account para mag-post ng mga illustration tungkol sa pag-ibig, pamilya, at mga babaeng palaging minamaliit ng ibang tao.

Mahigit kalahating milyon na ang followers ng account na iyon.

At doon ko nakilala ang isang lalaking gumagamit ng nickname na “Amihan.”

Isang taon na ang nakalipas, biglang naospital ang nanay ko at halos tuluyan akong bumagsak.

Si Amihan lang ang taong gising pa at kausap ko hanggang alas-tres ng madaling-araw.

Hindi siya nagtanong ng mga walang saysay na bagay.

Isang mensahe lang ang ipinadala niya.

“Umiyak ka lang. Nandito ako.”

Pagkatapos noon, palihim niyang binili ang lahat ng artwork na ibinenta ko para makalikom ng pera para sa ospital, at nagbayad siya nang ilang beses na mas mataas kaysa sa orihinal na presyo.

Mula noon, gabi-gabi na kaming nag-uusap.

Hindi ko pa kailanman nakita ang mukha niya.

Hindi rin niya ako pinilit na magpadala ng litrato.

Ang alam ko lang, mas matanda siya sa akin nang ilang taon, may trabahong konektado sa investment, at may napakababang boses na madaling makapagpakalma ng tao.

Napakalambing niya kaya minsan naisip ko, kung mayroon talagang ganoong lalaki sa totoong buhay, baka pakasalan ko agad.

Hanggang sa dumating ang araw na ito.

Ang unang araw na magkikita kami nang personal.

Halos dalawang oras akong naghanda.

Champagne-colored dress na bahagyang yumayakap sa baywang ko, malalambot na kulot sa buhok, at pearl earrings na regalo ng nanay ko noong birthday ko.

Bago ako bumaba ng kotse, nag-message pa ako kay Amihan.

“Ang ganda ko ngayon. Kapag na-late ka, ikaw ang magbabayad ng dessert ko sa buong buwan.”

Agad siyang sumagot.

“Nandito na ako.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Pero talagang mahilig ang buhay na sampalin ka kapag pinakamasaya kang nangangarap.

Dahil tatlong oras lang bago iyon, naranasan ko ang pinakanakakahiya kong araw mula nang magsimula akong magtrabaho.

Sa project review meeting, tinanggihan ng bagong strategic consultant na kinuha ng board ang buong proposal ko.

Ang pangalan niya ay Gabriel Reyes.

Tatlumpu’t dalawang taong gulang.

Malamig, kilalang sobrang istrikto, at galing sa isang prominenteng pamilyang negosyante.

Kinuha niya ang proposal na halos isang buwan kong ginawa, wala pang sampung minutong binuklat, saka inilapag sa mesa.

“Maganda.”

Muntik na akong makahinga nang maluwag.

Pero agad siyang nagpatuloy.

“Pero walang laman.”

Biglang natahimik ang buong conference room.

Direkta niyang itinuro ang pangunahing design.

“Millions of pesos ang binabayaran ng client. Hindi sila bumibili ng magandang background para lang ma-post sa social media.”

Uminit ang mukha ko.

Mas masakit pa roon, ipinagpaliban din ang promotion ko bilang team leader.

Ang dahilan?

“Hindi pa sapat ang kakayahang humawak ng pressure.”

Parang apat na salitang iyon ang diretsong itinatak sa noo ko.

Pumasok ako sa restroom at umiyak nang sampung minuto bago ako nagkaroon ng lakas ng loob na mag-message kay Amihan.

“May gusto akong murahin mamaya.”

Tinanong niya ako.

“Sino?”

“Isang nakakainis na lalaki na sumira sa buong araw ko.”

Sumagot si Amihan.

“Sige. Kapag nagkita tayo mamaya, murahin mo siya.”

Nagpadala pa ako ng sticker na may hawak na tsinelas.

“Kapag nakita ko ulit siya sa labas, baka ihagis ko talaga ang tsinelas ko sa kanya.”

Kapag naiisip ko iyon ngayon, gusto kong bumalik sa nakaraan para sakalin ang sarili ko.

Alas-siyete ng gabi.

Pumasok ako sa restaurant na nasa pinakamataas na palapag ng isang marangyang hotel.

Dinala ako ng staff sa isang private room.

Tumayo ako sa labas ng pinto, inayos ang buhok ko, saka nagpadala ng voice message.

“Amihan, nandito na ako. Ihanda mo ang sarili mo. Titingnan ko ngayon kung kasing-guwapo ka ba ng boses mo.”

Makalipas ang tatlong segundo—

Mula sa loob ng silid, narinig ko ang sarili kong voice message.

Nanigas ako.

Hindi.

Imposible.

Itinulak ko ang pinto.

Dahan-dahang lumingon ang lalaking nakaupo malapit sa malawak na salamin.

Itim na polo.

Silver na relo.

At ang mukhang ilang oras lang ang nakalipas ay gusto kong pukpukin gamit ang sarili kong design proposal.

Si Gabriel.

Hindi ako makagalaw.

Inilapag niya ang cellphone sa mesa.

Bukas pa rin ang screen.

At malinaw na malinaw doon ang username ko.

“Mara?”

Parang sabay-sabay na umakyat sa ulo ko ang lahat ng dugo sa katawan.

Bahagya niyang itinaas ang kilay.

“O gusto mong tawagin kita sa pangalang ipinapatawag mo sa akin gabi-gabi?”

Agad akong tumalikod.

“Pasensya na. Maling room yata ang napasukan ko.”

“Alas-otso disisiyete kagabi.”

Narinig ko ang boses niya sa likod ko.

Napahinto ako.

Kalmado niyang binasa ang mensahe ko.

“Kapag nandito ka, yayakapin muna kita nang limang minuto bago kita hayaang magsalita.”

Napapikit ako.

Tapos na.

Ilibing n’yo na lang ako.

“Kaya kong ipaliwanag.”

“Alas-nuwebe kuwarenta y tres.”

Nagpatuloy siya.

“Kapag nag-asawa ako balang araw, gusto kong maging kasing lambing mo ang mapapangasawa ko.”

Mabilis akong humarap sa kanya.

“Tama na!”

Sa unang pagkakataon buong araw, ngumiti si Gabriel.

Hindi iyong malamig na ngiti niya sa meeting.

Kundi iyong ngiting pamilyar na pamilyar sa akin mula sa lalaking nang-aasar sa akin online sa loob ng isang taon.

Mas lalo akong kinabahan.

“Kailan mo pa alam?”

“Anim na buwan na.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Anim na buwan?”

“Nag-post ka noon ng litrato ng workstation mo. Kita sa reflection ng monitor ang employee ID mo.”

Napanganga ako.

“Ibig sabihin alam mong ako ito pero nagpanggap ka pa ring hindi mo alam?”

“Oo.”

“At hinayaan mo pa akong murahin ka?”

“Halos bawat linggo.”

Gusto kong maghukay ng butas at ilibing ang sarili ko.

“Talagang napaka—”

“Nakakainis?”

Tumayo siya.

Agad akong umurong.

“Manyak?”

Humakbang siya palapit.

“Baliw?”

Napaatras ako hanggang sa dumikit ang likod ko sa dingding.

Ipinihit ni Gabriel ang isang kamay niya sa tabi ng balikat ko pero nanatili pa ring may distansya sa pagitan namin.

“Sige. Ituloy mo.”

Namula ang mukha ko.

“Sinadya mong paglaruan ako!”

“Hindi.”

Nawala ang ngiti niya.

“Hindi ko lang alam kung paano sasabihin na ang babaeng gusto ko online ay siya ring empleyadong yumuyuko tuwing makikita ako na parang may utang sa akin.”

Parang tumigil sandali ang puso ko.

“Hindi ako yumuyuko.”

“Noong nakaraang linggo sa elevator, nagkunwari ka pang nagbabasa ng fire safety instructions para lang hindi mo ako batiin.”

“…”

Naalala pa niya iyon?

Napakagat ako sa labi.

“Kung gano’n, paano naman iyong meeting kanina? Alam mong ako ang online girlfriend mo pero sinadya mo pa ring sirain ang promotion ko?”

Biglang nagbago ang tingin ni Gabriel.

Umatras siya nang kalahating hakbang.

“Hindi dapat ihalo ang trabaho sa kung ano ang meron sa atin.”

Parang bigla akong nagising.

“Hindi dapat ihalo?”

Napatawa ako sa galit.

“Gabi-gabi mo akong kinokomfort. Lagi mong sinasabing magaling ako at hindi ako dapat mawalan ng tiwala sa sarili. Pero sa totoong buhay, ikaw mismo ang nagsabi sa harap ng lahat na wala akong sapat na kakayahan?”

“Dahil may problema talaga ang proposal mo.”

“At ang promotion ko?”

Dalawang segundo siyang nanahimik.

Dalawang segundo lang iyon.

Pero sapat na para manlamig ang dibdib ko.

“Talagang ikaw?”

Tanong ko.

Hindi pa nakakasagot si Gabriel nang biglang bumukas nang malakas ang pinto.

Isang eleganteng babaeng nasa gitnang edad ang pumasok, kasunod ang dalawang taong mula sa kumpanya namin.

Nakilala ko siya.

Isa siyang miyembro ng board.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, halatang hindi nasisiyahan.

Pagkatapos ay bumaling siya kay Gabriel.

“Ano ang ginagawa mo rito kasama ang babaeng ito?”

Nanigas ako.

Babaeng ito?

Pero ang kasunod niyang salita ang mas nagpabigla sa akin.

“Gabriel, anak.”

Anak?

Napatingin ako sa kanya.

Agad na pumuwesto si Gabriel sa harapan ko.

“Problema ko na ito.”

Ibinagsak ng babae ang isang makapal na folder sa mesa.

“Problema mo?”

Malamig siyang tumawa.

“Sinabi mo na ba sa empleyadong ito?”

Napatingin ako sa folder.

Nasa unang pahina ang project file ko.

Sa ilalim noon ay may internal decision document.

Nandoon ang pangalan ko sa gitna ng pahina.

Lumapit ako.

Agad na hinawakan ni Gabriel ang pulso ko.

“Mara, huwag mong basahin.”

Iyon mismo ang dahilan kung bakit hinila ko palayo ang kamay ko.

Kinuha ko ang papel.

Binasa ang unang linya.

At biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Ang desisyong ipagpaliban ang promotion ko ay hindi ginawa pagkatapos ng meeting kanina.

Nilagdaan na iyon dalawang linggo na ang nakalipas.

Ang nagrekomenda—

Si Gabriel.

Dahan-dahan akong tumingala sa kanya.

“Matagal mo nang napagdesisyunan na tanggalin ako sa listahan?”

Nanikip ang panga niya.

“Mara, hindi ganoon ang iniisip mo.”

Napatawa ako, kahit nagsisimula nang mangilid ang luha sa mga mata ko.

“Kung gano’n, ano?”

Biglang nagsalita ang babaeng nakatayo sa likuran.

“Hindi mo pa alam ang pinakamahalagang parte.”

Kumuha siya ng panibagong dokumento mula sa folder.

“Tatlong buwan na ang nakalipas, inutusan ni Gabriel ang kumpanya na imbestigahan ang lahat ng financial activity na konektado sa anonymous artist account mo.”

Hindi ako nakagalaw.

Dahan-dahan akong lumingon kay Gabriel.

Ang mga gabing tinatanong niya kung paano ko natatanggap ang bayad.

Ang mga pagkakataong tinatanong niya kung anong totoong pangalan ang ginagamit ko sa bank account.

Ang mga tanong na akala ko’y pag-aalala lang tungkol sa income, contracts, at donations ko—

Biglang naging nakakatakot ang lahat.

Inilapag ng babae ang huling dokumento sa harapan ko.

“At bukas ng umaga, kakausapin ka na nang pormal ng legal department.”

Tiningnan ko si Gabriel.

Ang lalaking ilang minuto lang ang nakalipas ay nagsabing isang taon na niya akong gusto.

“Lumapit ka sa akin…”

Nanginginig ang boses ko.

“Simula pa lang… iniimbestigahan mo na ako?”

Humakbang si Gabriel palapit.

“Mara—”

Umatras ako.

“Huwag mo akong hawakan.”

Pero sa mismong sandaling iyon, umilaw ang cellphone niya sa ibabaw ng mesa.

May bagong mensahe sa lock screen.

Hindi ko sinasadyang mabasa iyon.

Dalawang salita lang ang nakalagay bilang pangalan ng nagpadala.

“Future Wife.”

At ang mensahe sa ilalim noon ang tuluyang nagpamanhid sa mga kamay at paa ko.

“Nakita na ba ni Mama ang babaeng iyon? Kapag tapos na kayo diyan, umuwi ka na. Bukas pa tayo magsusukat ng damit para sa kasal.”

BAHAGI 2

Parang may kung anong malamig na kamay na humawak sa puso ko habang nakatitig ako sa dalawang salitang iyon.

Future Wife.

Hindi ko na kailangang magbasa nang dalawang beses.

Hindi ko rin hinintay na makapagpaliwanag si Gabriel.

Kinuha ko ang bag ko at mabilis na naglakad patungo sa pinto.

“Mara.”

Hinawakan niya ang braso ko, pero agad ko iyong binawi.

“Huwag.”

Napahinto siya.

Sa loob ng isang taon, si Amihan ang naging taong pinagtatakbuhan ko kapag hindi ko na kaya.

Ngayon, siya rin pala ang taong gusto kong takasan.

“May fiancée ka,” sabi ko, pilit na pinipigilan ang panginginig ng boses ko. “Habang gabi-gabi mo akong kinakausap. Habang hinahayaan mo akong maniwala na may relasyon tayo.”

“Wala akong fiancée.”

Napatawa ako.

Mapait.

“Talaga? So sino ang ‘Future Wife’? Assistant mo?”

“Mara, bigyan mo ako ng dalawang minuto.”

“Anim na buwan mo akong niloko tungkol sa pagkakakilanlan mo. Tatlong buwan mo akong iniimbestigahan. Dalawang linggo mong itinago na ikaw ang humarang sa promotion ko. Ngayon gusto mo ng dalawang minuto?”

Biglang natahimik ang buong silid.

Ang babaeng tinawag niyang Mama ay tumingin kay Gabriel.

“Sabihin mo na sa kanya.”

Mabilis na sumagot si Gabriel.

“Hindi ngayon.”

“Bakit?” singit ko. “May susunod pa bang sorpresa?”

Hindi siya sumagot.

Iyon ang pinakamasakit.

Binuksan ko ang pinto.

Pero bago ako makalabas, nagsalita ang isa sa dalawang lalaking kasama ng board member.

“Ms. Santos.”

Napalingon ako.

Hawak niya ang tablet.

“Baka gusto ninyong malaman kung bakit kayo ipapatawag ng legal department.”

Nanigas ako.

“Mangyaring huwag,” malamig na sabi ni Gabriel.

Pero inilapag ng lalaki ang tablet sa mesa.

“May reklamong intellectual property theft laban sa kumpanya. At ang artist account ni Ms. Santos ang pangunahing ebidensya.”

Parang nawalan ako ng hangin.

“Ano?”

Lumapit ako.

Sa screen ay may mga larawan ng lumang advertising campaign ng kumpanya dalawang taon na ang nakalipas.

Katabi nito ang ilan sa anonymous illustrations ko.

Magkahawig.

Hindi—

Halos eksaktong magkapareho.

“Ninakaw ko raw ito?”

“Hindi,” sabi ni Gabriel.

Napatingin ako sa kanya.

“May taong gumagamit ng account mo para palabasing ikaw ang nagnakaw.”

Dahan-dahan siyang kumuha ng isang USB mula sa bulsa.

“Tatlong buwan na akong naghahanap ng ebidensya kung sino.”

Hindi ko maintindihan.

“Kung pinoprotektahan mo ako, bakit hindi mo sinabi?”

“Dahil kapag nalaman nilang alam mo, ikaw ang magiging unang target.”

“‘Nila’?”

Tumingin si Gabriel sa dalawang taong galing kumpanya.

Pagkatapos ay kay Mama niya.

Walang sumagot.

Hanggang sa biglang nagsalita ang babae.

“May taong nasa loob ng kumpanya na nagbebenta ng designs sa ibang agencies. Gumagamit sila ng anonymous accounts para pagtakpan ang pinagmulan.”

Biglang nanlamig ang batok ko.

“Pero bakit ako?”

“Dahil sikat ang account mo,” sabi ni Gabriel. “At dahil empleyado ka rito. Perpekto kang scapegoat.”

Napahawak ako sa mesa.

Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.

Ang pagkawala ng ilang raw files.

Ang mga folder na minsang nabuksan kahit wala ako.

Ang officemate na ilang beses nang nanghiram ng laptop ko.

“Promotion ko…”

Mahina kong sinabi.

Tumango si Gabriel.

“Ang team leader position ay may access sa master archive. Kapag na-promote ka, awtomatikong lalabas sa system na may access ka sa lahat ng designs na ninakaw.”

Napatitig ako sa kanya.

“Kaya mo ako hinarang?”

“Pansamantala.”

“Pero pinahiya mo ako sa meeting.”

Bumigat ang mukha niya.

“Iyon ang pagkakamali ko.”

Hindi ako nakasagot.

Sa sandaling iyon, muling umilaw ang cellphone niya.

Future Wife:

“Gabriel, umuwi ka na. Ayokong maghintay bukas sa bridal shop dahil lang sa babaeng iyon.”

Napapikit ako.

“Explain that.”

Napahawak si Gabriel sa sentido.

Pero bago siya makapagsalita, biglang tumawa ang kanyang ina.

“Gabriel, hindi mo ba talaga pinalitan ang pangalan niya sa contacts?”

Kinuha niya ang cellphone.

Pinindot ang profile ng “Future Wife.”

Lumabas ang larawan.

Isang babaeng nakangisi habang yakap ang isang lalaki.

Hindi si Gabriel.

Ang babaeng iyon ay nakasuot ng wedding veil.

Napatingin ako sa kanya.

“Pinsan ko,” sabi ni Gabriel. “Ako ang best man. Siya ang bride.”

Nanigas ako.

“Bakit Future Wife ang pangalan?”

Tahimik siya.

Sumagot ang nanay niya.

“Dahil noong bata pa sila, lagi siyang tinutukso ng pamilya na pakakasalan niya ang pinsan niya. Pinalitan ng pinsan niya ang contact name sa phone niya noong isang family dinner. Hindi na niya inayos.”

Gusto kong mawala sa mundo.

Pero hindi pa ako nakakabawi nang biglang tumunog ang cellphone ko.

Isang notification mula sa anonymous art account.

May bagong post.

Galing sa sarili kong account.

Pero hindi ako ang nag-upload.

Isang larawan ng confidential company proposal ang lumitaw sa harap ng mahigit kalahating milyong followers ko.

At sa caption ay nakasulat:

“Ito ang patunay kung saan ko talaga kinukuha ang mga artwork ko.”

Namuti ang mukha ni Gabriel.

“Mara, huwag mong gagalawin ang account.”

Mabilis siyang lumingon sa dalawang lalaki.

“I-lock ang lahat ng server access.”

Pero huli na.

May panibagong notification.

Your account password has been changed.

At ilang segundo pagkatapos—

May pumasok na mensahe mula sa isang unknown number.

“Kung gusto mong malaman kung sino ang sumira sa buhay mo, bumalik ka sa opisina. Mag-isa.”

BAHAGI 3

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Hindi dahil sa mensahe.

Hindi rin dahil sa account ko.

Kundi dahil sa isang bagay na paulit-ulit na umiikot sa isip ko.

May taong malapit sa akin na kayang hawakan ang mga files ko.

May taong alam ang password patterns ko.

At higit sa lahat—

May taong alam na nasa restaurant ako kasama si Gabriel.

Kinabukasan, alas-siyete pa lang ng umaga ay nasa lobby na ako ng kumpanya.

Hindi ko sinunod ang utos na pumunta nang mag-isa.

Nasa kabilang gusali si Gabriel kasama ang internal security team.

Hindi ko siya pinayagang sumama sa akin.

“Kapag nakita ka niya, hindi siya lalabas,” sabi ko.

Ayaw niya.

Halos sampung minuto kaming nagtalo sa parking area.

Sa huli, isang pangungusap lang ang nagpatahimik sa kanya.

“Kung gusto mong magtiwala ulit ako sa’yo, hayaan mo akong gumawa ng sarili kong desisyon.”

Kaya ngayon, mag-isa akong sumakay sa elevator.

Pagdating sa design floor, patay ang karamihan ng ilaw.

Weekend.

Walang tao.

Nag-vibrate ang cellphone ko.

Unknown Number: Conference Room B.

Dahan-dahan akong lumakad.

Pagbukas ko ng pinto, isang pamilyar na babae ang nakatayo sa tabi ng projector.

Napahinto ako.

“Lena?”

Si Lena ang senior designer na katabi ko sa trabaho sa loob ng tatlong taon.

Siya ang nagturo sa akin noong unang araw ko.

Siya rin ang taong yumakap sa akin pagkatapos ng meeting kahapon.

At siya ang nagsabing,

“Huwag kang umiyak dahil lang sa lalaking iyon.”

Nakangiti siya ngayon.

Pero hindi iyong ngiting kilala ko.

“Akala ko hindi ka pupunta.”

“Account ko.”

Iniabot ko ang kamay.

“Ibalik mo.”

Tumawa siya.

“Talagang iyon lang ang iniisip mo?”

Pinindot niya ang remote.

Lumabas sa screen ang mahigit isang daang files.

Designs.

Contracts.

Payment records.

May ilang transfer na umaabot sa daan-daang libong peso.

“Dalawang taon,” sabi niya. “Dalawang taon akong gumagawa ng trabaho para sa kumpanyang ito habang ibang tao ang nakakakuha ng credit.”

“Hindi dahilan iyon para ibenta ang designs.”

“Madaling sabihin kapag ikaw ang paborito.”

Napakunot-noo ako.

“Paborito?”

“Promotion. Followers. Clients na nagtatanong kung sino ang gumawa ng concept. Lahat napupunta sa’yo.”

Napailing ako.

“Hindi ko kinuha ang kahit anong sa’yo.”

“Hindi mo kailangang kunin. Kusang ibinibigay sa’yo.”

Lumapit siya.

“Kaya nang malaman kong ikaw ang nasa likod ng anonymous account na iyon, alam kong nahanap ko na ang perpektong pangalan.”

Doon ko naintindihan.

“Ginamit mo ang laptop ko.”

“Hindi lang laptop.”

Ngumiti siya.

“Naalala mo noong nasira ang phone mo at hiniram mo ang spare phone ko para mag-log in?”

Nanlamig ako.

Six months ago.

Isang araw lang.

Pero sapat iyon.

“Naka-save ang session.”

“Bakit ngayon?”

“Dahil malapit ka nang maging team leader. Kapag nagkaroon ka ng access sa archive, makikita mo ang inconsistencies.”

Napakuyom ang mga kamay ko.

“Kaya sinira mo ang account ko.”

“Hindi. Iniligtas ko ang sarili ko.”

“Sa pamamagitan ng pagsira sa akin?”

Kibit-balikat siya.

“Ganito naman ang negosyo.”

May biglang tumunog.

Isang mahinang beep.

Napatingin si Lena sa mesa.

Doon niya nakita ang maliit na voice recorder sa bag ko.

Nagbago ang mukha niya.

“Anong ginawa mo?”

Agad siyang sumugod.

Pero bago niya maabot ako, bumukas ang pinto.

Dalawang security personnel ang pumasok.

Kasunod nila si Gabriel.

Namutla si Lena.

“Hindi mo sinabing—”

“Hindi niya kailangang sabihin,” malamig na sabi ni Gabriel.

Lumapit siya pero hindi ako hinawakan.

Sa halip, tumayo lang siya sa tabi ko.

Parang hinihintay kung papayagan ko siya.

Sa unang pagkakataon, naintindihan ko ang kaibahan.

Hindi niya ako iniligtas.

Tinulungan niya lang akong tapusin ang laban ko.

Nakuha sa recording ang buong pag-amin ni Lena.

Kasama ng server logs, banking records at access history na natipon ni Gabriel sa loob ng tatlong buwan, sapat iyon para linisin ang pangalan ko.

Hindi naging mabilis ang sumunod na mga linggo.

May internal investigation.

May legal meetings.

May clients na kailangang kausapin.

Pansamantalang na-freeze ang anonymous account ko bago tuluyang maibalik.

At nalaman kong hindi nag-iisa si Lena.

May dalawang tao pa sa procurement at isang dating manager na kasabwat niya sa pagbebenta ng intellectual property.

Pero ang pinakamahirap ay hindi iyon.

Si Gabriel.

Tatlong araw pagkatapos ng insidente, nag-message siya.

Gabriel: Maaari ba kitang makita?

Hindi ako sumagot.

Kinabukasan—

Gabriel: Hindi tungkol sa trabaho.

Hindi pa rin.

Sa ikatlong araw—

Gabriel: Hindi rin tungkol sa atin. Gusto ko lang magsorry nang maayos.

Doon ako pumayag.

Nagkita kami sa isang maliit na café.

Walang private room.

Walang mamahaling pagkain.

Walang suit si Gabriel.

Plain white shirt lang at jeans.

Parang sinadya niyang alisin lahat ng bagay na nagpapaalala sa akin na boss siya.

“Una,” sabi niya, “sorry dahil alam kong ikaw si Mara pero hindi ko sinabi kung sino ako.”

Tahimik akong nakinig.

“Pangalawa, sorry dahil ginamit ko ang impormasyon tungkol sa account mo nang hindi nagpapaalam. Kahit ginagawa ko iyon para protektahan ka, wala akong karapatang hayaang maramdaman mong minamanmanan kita.”

Hindi ko inaasahan iyon.

Walang dahilan.

Walang “pero.”

“Pangatlo,” nagpatuloy siya, “mali ang ginawa ko sa meeting.”

“May problema naman talaga ang proposal ko.”

“Mayroon.”

Napairap ako.

Ngumiti siya nang bahagya.

“Pero hindi ko kailangang ipahiya ka para sabihin iyon.”

Ibinaba niya ang tingin.

“Natakot akong kapag naging malambot ako sa’yo sa opisina, isipin ng iba na binibigyan kita ng special treatment. Kaya sobra naman akong pumunta sa kabilang direksyon.”

“Napakasamang logic.”

“Alam ko.”

“Talagang masama.”

“Alam ko rin.”

Napigilan kong ngumiti.

Pero agad ko iyong itinago.

“Promotion?”

“Kapag natapos ang investigation, ikaw mismo ang magdedesisyon kung gusto mo pa.”

“Hindi mo ibibigay dahil girlfriend mo ako?”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi kita girlfriend.”

Napakunot-noo ako.

Sumunod ang mahina niyang sabi.

“Hindi na, sa ngayon.”

Iyon ang unang pagkakataong napagtanto kong hindi niya inaakalang awtomatiko ko siyang patatawarin.

“Kung sakaling gusto mong subukan ulit,” dagdag niya, “magsisimula tayo sa umpisa. Walang Amihan. Walang secret identities. Walang boss at employee sa labas ng office.”

“Paano sa office?”

“Professional.”

“Kapag pangit ang design ko?”

“Sasabihin kong pangit.”

“Tapos?”

“Hindi ko pupunitin.”

Napatawa ako.

Unang beses mula noong gabing iyon.

Hindi kami nagbalikan agad.

Inabot ng halos dalawang buwan.

Dalawang buwan ng totoong pagkilala.

Hindi sa chat.

Hindi sa anonymous account.

Kundi sa totoong buhay.

Nalaman kong si Gabriel pala ang tipo ng taong hindi marunong mag-order ng pagkain nang hindi binabasa lahat ng ingredients.

Nalaman niyang kapag kinakabahan ako, binibilang ko ang tiles sa sahig.

Nalaman kong allergic siya sa hipon.

Nalaman niyang ayaw ko ng bulaklak na mabilis malanta, kaya sa unang totoong date namin, maliit na cactus ang dinala niya.

“Romantic ka talaga,” sabi ko.

“Hindi madaling mamatay.”

“Parang sumpa yata.”

“Practical.”

Pagkaraan ng investigation, inalok ulit sa akin ang team leader position.

Tinanggap ko.

Pero bago ko tanggapin, humiling ako na ibang executive ang direktang mag-evaluate sa performance ko para walang conflict of interest.

Si Gabriel mismo ang unang pumirma.

Makalipas ang isang taon, lumaki rin ang anonymous art page ko.

Hindi ko na itinago ang identity ko.

Ginamit ko ang platform para suportahan ang young Filipino artists at magtayo ng maliit na grant program para sa mga artist na kailangang tumulong sa medical expenses ng pamilya.

Noong unang anniversary namin bilang totoong magkasintahan, dinala ako ni Gabriel sa parehong restaurant kung saan kami unang nagkita.

Pagbukas ko ng private room, wala siyang suot na suit.

Wala ring makapal na folder.

May dessert lang sa mesa.

At isang maliit na kahon.

Napaatras ako.

“Huwag mong sabihing—”

“Huwag kang ma-pressure.”

Binuksan niya ang kahon.

Walang singsing.

Isang susi.

“Gabriel…”

“Studio.”

Napatingin ako sa kanya.

“May nakita akong maliit na space malapit sa bahay ng nanay mo. Good lighting. Malaking bintana. Maaari mong gawing studio.”

“Binili mo?”

“Hindi.”

Mabilis niyang sagot.

“Nilagyan ko lang ng reservation deposit. Kapag gusto mo, hati tayo sa renta. Kapag ayaw mo, kanselahin natin.”

Napangiti ako.

Ito ang pinakamalaking pagbabago sa kanya.

Dati, nagpapasya siya para protektahan ako.

Ngayon, tinatanong niya muna kung gusto kong protektahan.

Kinuha ko ang susi.

“Gusto ko.”

Ngumiti siya.

“Studio?”

Umiling ako.

“Ikaw.”

Nawala ang ngiti niya.

Parang hindi niya inasahan.

Lumapit ako at marahang hinalikan siya sa pisngi.

“Pero studio rin.”

Napatawa siya.

Makalipas ang dalawang taon, sa studio ring iyon siya lumuhod sa harap ko.

Walang audience.

Walang camera.

Walang pamilya sa likod ng pinto.

Kami lang.

At bago niya ilabas ang singsing, una niyang iniabot sa akin ang cellphone niya.

Napakunot-noo ako.

“Bakit?”

“Check mo muna contacts.”

Napatawa ako nang makita kong wala na ang Future Wife.

Ang pangalan ng pinsan niya ay normal na.

Pero may isang contact sa pinakataas ng favorites.

Mara — Hopefully Future Wife.

Tinignan ko siya.

“Hopefully?”

“Hindi ako nag-a-assume.”

“Natuto ka rin.”

“Sa pinakamahirap na paraan.”

Lumuhod siya.

“Mara Santos, maaari ba kitang ligawan habang buhay?”

Hindi “pakakasalan mo ba ako.”

Hindi rin “maging asawa kita.”

Parang alam niyang ang pinakagusto ko ay hindi isang pangakong isang araw lang.

Kundi iyong pagpiling paulit-ulit.

Kaya ngumiti ako.

“Oo.”

Makalipas ang ilang buwan, habang naghahanda kami para sa kasal, may notification akong natanggap mula sa lumang anonymous account.

Isang memory mula apat na taon na ang nakalipas.

Unang mensahe ni Amihan.

“Maganda ang gawa mo. Sana huwag kang tumigil sa pagguhit dahil lang walang nakakakita sa halaga nito.”

Napatingin ako kay Gabriel na nasa kabilang bahagi ng studio, abalang nakikipagtalo sa supplier tungkol sa maling kulay ng invitations.

Hindi ko napigilang ngumiti.

Dati, akala ko ang pinakamaswerteng nangyari sa akin ay ang makilala ang isang estrangherong handang makinig sa akin tuwing gabi.

Mali pala ako.

Ang tunay na swerte ay nang matuklasan kong ang taong iyon ay may mga pagkukulang, may maling desisyon, may takot at pride—

pero handang matutong humingi ng tawad.

Handang baguhin ang sarili.

At higit sa lahat, handang igalang ang desisyon ko kahit hindi iyon pabor sa kanya.

Lumapit sa akin si Gabriel.

“Ano’ng nginingitian mo?”

Ipinakita ko ang lumang message.

Binasa niya.

Pagkatapos ay ngumiti rin.

“Magaling pala akong mang-flirt noon.”

“Hindi.”

“Pero gumana.”

“Unfortunately.”

Hinila niya ang upuan sa tabi ko.

“At ngayon?”

Sumandal ako sa balikat niya.

“Ngayon…”

Tumingin ako sa maliit na singsing sa daliri ko, sa mga painting na nakasabit sa dingding, at sa lalaking minsang kinamuhian ko sa isang conference room bago ko nalaman na siya rin pala ang taong pinakamadalas kong sabihan ng good night.

“Pwede na.”

“Pwede lang?”

“Gabriel.”

“Oo, future wife?”

Napatawa ako.

At sa pagkakataong ito, nang marinig ko ang dalawang salitang iyon—

hindi na nanlamig ang buong katawan ko.

Umuwi na rin sa wakas ang puso ko.