Pintong Naka-lock at ang Lihim sa Baso
Kabanata 2: Ang Pintong Naka-lock at ang Lihim sa Baso
Hinampas ni Miguel ang malaking pinto.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlong beses.
“Papa!”
Walang sumagot.
Mula sa loob, narinig niya ang kaluskos ng mga upuan, ang sigaw ni Jasmine, at ang mabigat na boses ni Rico na tila may pinipigilang galit.
“Buksan n’yo ang pinto!”
Muling hinampas ni Miguel ang pinto gamit ang kanyang balikat.
Matibay ang pinto. Mabigat. Ginawa para sa seguridad ng bahay, ngunit sa sandaling iyon, iyon mismo ang naging harang sa pagitan niya at ng tatay niyang maaaring naghihingalo sa loob.
Mabilis niyang kinuha ang cellphone.
Unang tinawagan niya ang emergency hotline.
“May posibleng poisoning sa bahay. Senior citizen. Locked from inside. Kailangan namin ng ambulance at pulis.”
Ibinigay niya ang address nang mabilis ngunit malinaw.
Pagkatapos, agad niyang tinawagan si Paolo.
“Paolo, ipadala mo sa akin ang lahat ng nakuha ninyo kay Lorna. Ngayon din. At tawagan mo ang lawyer natin. Sabihin mo, may attempted harm sa bahay ng tatay ko.”
“Sir, nasa bahay pa po kayo?”
“Nasa labas. Naka-lock ang pinto.”
“Sir, may security camera po sa sala at kitchen. Connected pa rin sa phone n’yo?”
Doon lamang naalala ni Miguel.
Noong unang ipina-renovate niya ang bahay, nagpalagay siya ng ilang security cameras. Hindi dahil pinagdududahan niya ang mga tao, kundi dahil matanda na ang tatay niya. Gusto niyang makita kung nadapa ba ito, kung may emergency, o kung may kakaibang nangyayari kapag wala siya.
Mabilis niyang binuksan ang app sa cellphone.
Saglit na nag-load ang screen.
Pagkatapos, lumabas ang sala.
Nakita niya ang tatay niya.
Si Arturo ay nakaupo sa sahig, nakasandal sa gilid ng sofa, hawak ang dibdib. Namumutla ang mukha niya, ngunit gumagalaw pa ang mga mata.
Sa harap niya, nakatayo si Lorna.
Hawak pa rin nito ang maliit na brown na bote.
Si Jasmine ay nasa tabi ng mesa, takot na takot ang mukha. Si Rico naman ay nakaharang sa pinto ng sala, parang hindi sigurado kung lalabas ba o lalaban.
Narinig ni Miguel sa audio ang boses ng kanyang ama.
“Lorna… ano ang inilagay mo sa tubig ko?”
Nanginginig ang boses ni Arturo.
Tumalikod si Lorna at tiningnan ang basong nahulog sa sahig.
“Wala. Gamot lang. Gamot mo ‘yan.”
“Hindi ko gamot ‘yan…”
Lumakas ang tibok ng puso ni Miguel.
Pinindot niya ang record button sa app.
Hindi siya pwedeng magpadala sa emosyon. Kailangan niya ng ebidensya. Kailangan niyang mailigtas ang tatay niya. Kailangan niyang hindi makatakas si Lorna.
Sa loob, narinig niyang nagsalita si Rico.
“Ma, ano ba talaga ‘yan?”
“Tumahimik ka!” singhal ni Lorna.
“Ma, kung may mangyari diyan, damay tayo!”
“Sinabi kong tumahimik ka!”
Ang mukha ni Lorna sa camera ay ibang-iba na sa babaeng kanina lamang ay nakangiti habang naglalagay ng pagkain sa plato ni Arturo.
Wala na ang maamong tingin.
Wala na ang malambing na boses.
Ang naroon ay takot, galit, at desperasyon.
Si Jasmine ay umiiyak na.
“Ma, tama na. Tawagan natin ang ambulance.”
“Walang tatawag!” sigaw ni Lorna.
Lumamig ang mga daliri ni Miguel.
Sa labas, narinig na niya sa malayo ang tunog ng sirena.
Pero hindi pa iyon sapat.
Masyadong mabagal ang bawat segundo.
Tiningnan niya ang paligid. Sa gilid ng bahay, may maliit na service gate papunta sa dirty kitchen. Karaniwan itong naka-lock, ngunit alam niyang may spare key na nakatago sa ilalim ng isang lumang paso ng orchids — ideya ng nanay niya noon, dahil lagi raw niyang nakakalimutan ang susi.
Tumakbo si Miguel papunta sa gilid.
Yumuko siya sa ilalim ng paso.
Wala.
Walang susi.
Napalunok siya.
May kumuha.
Muli niyang tiningnan ang camera sa phone.
Sa kitchen camera, nakita niya ang key holder sa pader.
Nandoon ang spare key.
Ibig sabihin, may naglipat nito.
At kung sino man iyon, sinigurado nitong walang madaling makakapasok mula sa labas.
Huminga nang malalim si Miguel.
Hindi na siya nag-atubili.
Kinuha niya ang maliit na fire extinguisher na nakasabit sa gilid ng garahe. Mabilis siyang bumalik sa glass panel sa tabi ng back door.
“Papa, lumayo kayo sa bintana kung naririnig n’yo ako!”
Hindi niya alam kung narinig iyon ng tatay niya.
Ngunit wala na siyang oras.
Itinaas niya ang fire extinguisher at buong lakas na ibinato sa glass panel.
Isang malakas na tunog ang pumutok sa gabi.
Basag ang salamin.
Umalingawngaw ang sigaw ni Jasmine mula sa loob.
Tinanggal ni Miguel ang mga matutulis na piraso ng salamin gamit ang jacket niya, saka ipinasok ang kamay at kinapa ang lock.
Nabuksan.
Pagpasok niya, sinalubong siya ng amoy ng pagkain, alak, at basag na salamin.
“Miguel!” sigaw ni Jasmine.
Pero hindi siya tumingin sa babae.
Diretso siyang tumakbo sa sala.
Nang makita siya ni Lorna, umatras ito.
“Huwag kang lalapit!”
Hawak pa rin nito ang brown na bote.
Si Arturo ay nasa sahig, hingal na hingal, ngunit mulat pa.
Lumuhod si Miguel sa tabi ng ama.
“Papa, naririnig n’yo ako?”
Tumango si Arturo nang mahina.
“Anak… mapait… ‘yung tubig…”
Tumingala si Miguel kay Lorna.
“Ano ang inilagay mo?”
“Wala akong inilagay!”
“Recorded lahat.”
Tumigil si Lorna.
Isang segundo lang.
Ngunit sapat iyon para makita ni Miguel ang takot na dumaan sa kanyang mga mata.
“May camera ang bahay,” dagdag ni Miguel. “Mula kanina, lahat ng sinabi at ginawa mo, recorded.”
Namula ang mukha ni Lorna.
Hindi sa hiya.
Sa galit.
“Akala mo matalino ka?” aniya. “Akala mo dahil may pera ka, kaya mong apakan ang kahit sino?”
Tumayo si Miguel, ngunit pinanatili niyang nasa likod niya ang ama.
“Hindi kita inaapakan. Pinipigilan lang kitang saktan ang tatay ko.”
“Sinaktan?” mapait na tumawa si Lorna. “Ako ang nagsilbi sa kanya! Ako ang nagpaligo, nagluto, nagbantay! Ikaw? Dumadating ka lang kapag may oras ka. Pera lang ang binibigay mo. Akala mo sapat na iyon?”
Hindi kumurap si Miguel.
“Kung gusto mo ng bayad, binayaran ka namin buwan-buwan. Kung gusto mo ng respeto, ibinigay namin iyon. Pero kung gusto mo ang bahay, sasakyan, at buhay ng tatay ko, ibang usapan iyon.”
Nanginginig ang kamay ni Lorna.
Sa likod niya, si Rico ay tila nagdadalawang-isip.
“Ma, ibaba mo na ‘yan.”
“Wala kang alam!” sigaw ni Lorna sa anak. “Buong buhay ko, wala akong nakuha! Lahat ng inalagaan ko, lahat ng pinaglingkuran ko, sila ang komportable. Ako ang pagod. Ako ang naiwan sa wala!”
“Tapos papatayin mo ang tatay ko dahil doon?” malamig na tanong ni Miguel.
Biglang tumahimik si Lorna.
Hindi siya sumagot.
At minsan, ang katahimikan ay mas malinaw pa kaysa pag-amin.
Sa sandaling iyon, dumating ang pulis at paramedics.
Mula sa basag na back door, pumasok ang dalawang pulis. Sumunod ang medical team.
“Ibaba ang bote!” sigaw ng pulis.
Natigilan si Lorna.
Saglit siyang tumingin kay Arturo.
Pagkatapos kay Miguel.
Sa wakas, bumagsak ang brown na bote mula sa kamay niya.
Gumulong ito sa sahig.
Isa sa mga pulis ang mabilis na lumapit at pinulot iyon gamit ang evidence bag. Ang isa naman ay pinosasan si Lorna.
“Hindi ako kriminal!” sigaw ni Lorna habang kinukuha siya.
Walang sumagot.
Si Jasmine ay napaupo sa sahig at tuluyang umiyak.
Si Rico naman ay nakatitig lamang sa ina, parang ngayon lang niya nakilala ang babaeng nagpalaki sa kanya.
Samantala, ang paramedics ay mabilis na inasikaso si Arturo.
“Conscious pa siya. Kailangan dalhin sa ospital agad.”
“Isasama ako,” sabi ni Miguel.
Habang inilalagay sa stretcher ang ama, hinawakan ni Arturo ang kamay niya.
Mahina ang kapit nito.
Ngunit sapat para maramdaman ni Miguel ang takot at pagsisisi.
“Anak…”
“Nandito ako, Pa.”
“Patawarin mo ako…”
Nalagutan ng tinig si Arturo.
Pinisil ni Miguel ang kamay ng ama.
“Wala kayong kasalanan, Pa. Magpagaling muna kayo.”
Habang inilalabas ang stretcher, dumaan sila sa harap ni Lorna.
Nakatayo ang babae sa pagitan ng dalawang pulis, magulo ang buhok, wala na ang dating maamong anyo.
Napatingin siya kay Arturo.
Sa loob ng ilang segundo, akala ni Miguel magsisisi ito.
Ngunit ang sinabi ni Lorna ay:
“Kung hindi dahil sa anak mo, sana maayos ang lahat.”
Naramdaman ni Miguel na parang may malamig na bakal na dumaan sa dibdib niya.
Hindi na siya lumingon.
Sumakay siya sa ambulance kasama ang kanyang ama.
Habang umaandar ang sasakyan papunta sa ospital, nakatitig si Miguel sa mukha ni Arturo.
Ang lalaking minsan ay malakas, masayahin, at palaging nagsasabing kaya niya ang lahat, ngayon ay nakahiga sa stretcher, mahina, maputla, at halos hindi makapagsalita.
Sa labas, mabilis na lumalampas ang mga ilaw ng kalsada.
Sa loob, tanging tunog ng medical monitor ang naririnig.
Pinikit ni Miguel ang mga mata niya.
Sa isip niya, bumalik ang mukha ng kanyang ina.
Kung buhay pa ang ina niya, tiyak na hahawakan nito ang kamay ni Arturo, pagsasabihan siya, iiyakan siya, ngunit aalagaan pa rin.
Ngunit wala na siya.
Kaya si Miguel na lang ang natira.
At ngayong gabi, muntik na rin niyang mawala ang huling magulang niya.
Pagdating sa ospital, agad na isinugod si Arturo sa emergency room.
Naiwan si Miguel sa labas.
Makalipas ang ilang minuto, dumating si Paolo dala ang tablet at mga dokumento.
“Sir.”
Hindi agad nagsalita si Miguel.
Inabot ni Paolo ang folder.
“Nandito po ang record ni Lorna. Totoo pong buhay ang asawa niya. Hindi sila legally separated. May mga reklamo rin noon sa kanya, pero hindi natuloy sa kaso dahil nag-areglo ang pamilya ng biktima.”
“Yung matandang namatay?”
“May death certificate po. Cardiac arrest ang nakalagay. Pero bago namatay, nailipat sa pangalan ni Lorna ang ilang alahas at savings account. Hindi naimbestigahan nang maayos.”
Humigpit ang panga ni Miguel.
“Ngayong gabi, hindi siya makakatakas.”
“Opo, sir. May video recording tayo. Nasa pulis na rin ang bote.”
Umupo si Miguel sa bench.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman niyang nanginginig ang kamay niya.
Hindi dahil takot siya kay Lorna.
Kundi dahil natakot siyang mahuli na siya ng ilang minuto.
Pagkatapos ng halos isang oras, lumabas ang doktor.
Tumayo agad si Miguel.
“Dok, kamusta ang papa ko?”
Tinanggal ng doktor ang mask.
“Stable na siya. Mabuti at mabilis siyang nadala rito. Mukhang may sedative substance sa ininom niya, pero hindi pa namin masasabi ang exact compound hangga’t wala ang lab result.”
Napabuga ng hininga si Miguel.
“Makakaligtas siya?”
“Oo. Kailangan lang bantayan sa susunod na dalawampu’t apat na oras.”
Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, lumuwag ang dibdib ni Miguel.
Pumasok siya sa observation room.
Nakahiga si Arturo, may IV sa braso, mahina ngunit gising.
Paglapit ni Miguel, tumulo ang luha ng matanda.
“Anak…”
Umupo si Miguel sa tabi niya.
“Pa, huwag muna kayong magsalita.”
Pero umiling si Arturo.
“Kailangan kong sabihin.”
Tumingin siya sa anak, punong-puno ng pagsisisi ang mga mata.
“Akala ko… may nagmamahal pa sa akin. Akala ko, kahit matanda na ako, may pipili pa rin sa akin. Hindi ko nakita na bahay pala ang tinitingnan niya. Hindi ako.”
Natahimik si Miguel.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ng ama.
“Pa, hindi mali na gusto n’yong mahalin ulit. Ang mali, may taong sinamantala ang lungkot n’yo.”
Napapikit si Arturo.
“Napahiya ako sa’yo.”
“Hindi kayo dapat mahiya sa akin.”
“Pero muntik na akong maging dahilan para mapahamak tayong lahat.”
“Hindi na iyon mauulit.”
Nagmukhang bata si Arturo sa sandaling iyon.
Mahina.
Takot.
At pagod.
“Anak, ayoko nang bumalik sa bahay na iyon.”
Napatingin si Miguel sa kanya.
“Bahay iyon ni Mama…”
“Alam ko.” Nanginig ang boses ni Arturo. “Pero ngayong gabi, parang nawala na ang init doon. Parang lahat ng sulok, may kasinungalingan.”
Dahan-dahang tumango si Miguel.
“Sige. Kapag gumaling kayo, doon muna kayo sa condo ko. O kung gusto n’yo, ipapa-renovate natin ang bahay. Papalitan ang mga gamit, papalitan ang sistema, at wala nang papasok na hindi natin kilala.”
Tumingin si Arturo sa anak.
“Hindi ka ba napapagod sa akin?”
Saglit na natigilan si Miguel.
Pagkatapos, ngumiti siya nang mahina.
“Pa, kayo ang nagpalaki sa akin. Noong bata ako, ilang taon n’yo akong binuhat. Ngayon, ako naman.”
Tahimik na umiyak si Arturo.
Hindi malakas.
Hindi dramatiko.
Tahimik lang, tulad ng lalaking matagal nang pinipigilan ang lungkot.
Sa labas ng kwarto, nakatanggap si Miguel ng tawag mula sa pulis.
Nasa presinto na si Lorna.
At nagsimula na siyang magsalita.
Ngunit hindi pagsisisi ang lumalabas sa bibig niya.
Kundi pagbabanta.
“Sabihin n’yo kay Miguel Dela Cruz,” ayon sa pulis na nagbasa ng statement, “hindi pa raw ito tapos.”
Tumingin si Miguel sa salamin ng kwarto.
Sa loob, natutulog ang ama niya.
Sa labas, nagsisimula pa lang ang tunay na laban.
Ngunit ngayong beses, hindi na siya papasok sa laban na nakapikit.
At hindi na niya hahayaang may makalapit muli sa tatay niya nang walang kapalit na katotohanan.