Bitag ng Sariling Ama
Bahagi 2: Ang Bitag ng Sariling Ama
“Sa wakas, ikaw mismo ang pumasok sa bitag na inihanda ko.”
Naramdaman kong parang may malamig na tubig na ibinuhos mula ulo hanggang paa ko.
Ang ama ko ay nakatayo sa bungad ng silid, hawak ang nawawalang pahina ng dokumento. Sa likuran niya, nakapuwesto ang mga bodyguard, habang si Rafael ay nakatitig sa akin na para bang ako ang pinakamasamang taksil sa mundo. Si Althea naman, na kanina ay nagkunwaring kawawang inaapi, ngayon ay hindi na maitago ang tuwa sa mukha.
“Papa…” mahina kong sabi.
Hindi niya ako sinagot agad.
Dahan-dahan siyang pumasok sa silid, parang siya ang may-ari ng buong lugar. Inilapag niya ang pahina sa mesa, eksakto sa gitna namin ni Isabella, ang kapatid sa ama ni Rafael.
“Akala mo ba hindi ko malalaman?” tanong niya, mababa ang boses. “Akala mo ba habang nagmamatigas ka, hindi ko susundan ang bawat kilos mo?”
Tumingin ako sa pahina.
Nandoon ang pangalan ng kumpanyang ilang buwan ko nang iniimbestigahan. Nandoon din ang serye ng bank transfer, pekeng kontrata, at lihim na kasunduan. Pero tama si Isabella — hindi pangalan ni Rafael ang nasa likod nito.
Pangalan ng ama ko.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Ilang segundo akong hindi makahinga.
Ang lahat ng ipinaglaban ko, lahat ng pinaghinalaan ko, lahat ng galit na inipon ko laban sa pamilya ni Rafael — biglang nagbago ng direksiyon.
Si Rafael ay may kasalanan sa pananakit sa akin.
Si Althea ay may kasalanan sa pang-iinsulto at panlilinlang.
Pero ang taong nagtakda ng lahat ng ito mula simula?
Ang sarili kong ama.
“Hindi…” bulong ko. “Hindi puwede.”
Ngumiti siya nang walang init.
“Bakit hindi puwede? Dahil ama mo ako? Dahil pinaniwala kitang lahat ng ginagawa ko ay para sa pamilya?”
Napatingin ako kay Mama sa isip ko. Ang tahimik niyang mukha, ang palaging pag-iwas niya ng tingin kapag pinag-uusapan ang negosyo. Noon akala ko pagod lang siya. Ngayon ko lang naisip — baka matagal na niyang alam.
“Ginamit mo ang engagement ko,” sabi ko, nanginginig ang boses. “Ginamit mo ako para takpan ang mga ilegal mong transaksiyon.”
“Hindi ka ginamit,” malamig niyang sagot. “Ikaw ang pinakamagandang tulay. Kapag pinakasalan mo si Rafael, magsasama ang dalawang pamilya. Ang lahat ng dokumento, lahat ng kontrata, lahat ng utang at kita, magiging magulo. Walang makakapaghimay kung sino ang tunay na may sala.”
Tumawa siya nang marahan.
“At kung sakaling may mabunyag, madaling ituro ang pamilya ni Rafael.”
Biglang bumaling sa kanya si Rafael.
“Ano ang ibig ninyong sabihin?”
Ngayon lang siya tila nakaramdam ng tunay na panganib.
Hindi ko alam kung maaawa ako o matatawa.
Buong maghapon, naging abala siya sa pagtatanggol kay Althea. Akala niya ang problema ay ang selos ko, ang pride ko, ang galit ko. Hindi niya nakita na mas malaki ang apoy sa ilalim ng mga paa niya.
Tumingin sa kanya ang ama ko.
“Ibig kong sabihin, Rafael, hindi ka kasing talino ng iniisip mo.”
Namula ang mukha ni Rafael.
“Ako ba ang ginamit ninyo?”
“Lahat kayo ginamit ko,” sagot ni Papa. “Ikaw, si Camila, pati ang kapatid mong si Isabella. Pero kayo mismo ang nagpadali. Isang lalaking madaling mahulog sa awa ng sekretarya. Isang babaeng gustong kumawala sa kasal. Isang anak na babae na matigas ang ulo pero emosyonal.”
Sumikip ang dibdib ko.
Ginawa niya akong bata sa harap ng lahat.
Ginawa niya akong piyesa.
At ang pinakamasakit — parang wala siyang pagsisisi.
Si Althea, na nakatayo sa tabi ni Rafael, biglang umatras nang kaunti. Marahil ngayon niya lang naunawaan na hindi rin siya ligtas sa larong ito.
“Sir…” maingat niyang sabi kay Papa. “Ang usapan po natin—”
Napatingin ako sa kanya.
“Usapan?”
Nanigas si Althea.
Hindi siya nakasagot.
Doon ko naintindihan.
Hindi lang siya basta sekretarya. Hindi lang siya babae sa tabi ni Rafael. Siya ang mata at tenga ng ama ko sa kompanya ni Rafael.
Dahan-dahan akong tumawa.
“Ang galing. Kaya pala ang bilis niyang nalagay sa secretary department. Hindi siya pinasok ni Rafael dahil lang gusto niya. May nagtulak sa kanya papasok.”
Lumingon ako kay Rafael.
“Hindi mo ba nakita? Hindi lang ako ang niloko niya. Ikaw rin.”
Namutla ang mukha ni Rafael.
Pero bago pa siya makapagsalita, tinaas ng ama ko ang kamay niya. Agad lumapit ang dalawang bodyguard.
“Kunin ang mga dokumento,” utos niya. “At siguraduhing walang makakalabas sa kwartong ito na may kopya.”
Napaatras si Isabella.
Mahigpit kong hinawakan ang cellphone ko.
Pero bago ko pa ito maibulsa, sumugod si Althea at inagaw ito sa kamay ko.
“Pasensya na, Miss Camila,” bulong niya, pero may ngiti sa labi. “Kailangan kong mabuhay.”
Hinawakan niya ang cellphone ko at iniabot sa ama ko.
Gusto ko siyang sampalin.
Pero pinigilan ako ni Isabella.
“Huwag,” bulong niya. “Hindi ngayon.”
Tinignan ko siya. Kalmado ang mukha niya, pero sa ilalim ng mesa, nakita kong may hawak siyang maliit na recorder.
Biglang kumabog ang puso ko.
May plano siya.
Kailangan kong bumili ng oras.
Huminga ako nang malalim at tumingin sa ama ko.
“Kung gusto mong kunin ang mga dokumento, kunin mo. Pero kahit burahin mo ang nasa kamay namin, hindi mo mabubura ang katotohanan.”
Tumawa siya.
“Katotohanan? Anak, ang katotohanan ay kung sino ang may pera, kung sino ang may koneksiyon, at kung sino ang kayang kontrolin ang kuwento.”
Lumapit siya sa akin.
“Noong sinabi mong gusto mong kanselahin ang engagement, alam kong lalaban ka. Pero hindi ko inaasahang pupunta ka agad kay Isabella. Doon ako humanga sa iyo. Mana ka nga sa akin.”
“Hindi,” mariin kong sabi. “Hindi ako mana sa iyo.”
Sandali siyang natigilan.
“Hindi ako magiging tulad mo,” dagdag ko. “Hindi ako gagamit ng pamilya para iligtas ang sarili. Hindi ako magtatago sa likod ng kasal, negosyo, o pangalan.”
Sumingkit ang mga mata niya.
“Matapang ka dahil hindi mo pa alam ang presyo ng katapangan.”
“Alam ko,” sagot ko. “Nakita ko iyon kay Mama.”
Sa unang pagkakataon, nagbago ang mukha niya.
Isang maliit na bitak sa perpektong maskara.
“Wag mong idamay ang ina mo.”
“Bakit?” tanong ko. “Dahil siya ang unang biktima mo?”
Biglang bumigat ang katahimikan sa silid.
Kahit si Rafael ay napatingin sa akin.
“Nakita ko siya buong buhay kong nananahimik. Akala ko mahina siya. Pero ngayon alam ko na. Hindi siya mahina. Ginapos mo siya.”
“Tumahimik ka,” malamig niyang utos.
Pero hindi na ako tumigil.
“Gusto mong gawin din iyon sa akin. Ipakasal ako, patahimikin ako, gamitin ang apelyido ko, gamitin ang katawan ko, gamitin ang hinaharap ko. Pero nagkamali ka, Papa.”
Humakbang ako palapit.
“Hindi ako si Mama.”
Isang malakas na sampal ang muling papunta sa mukha ko.
Pero bago ito tumama, may kamay na pumigil sa braso niya.
Si Rafael.
Nanlaki ang mga mata ko.
Maging si Rafael ay tila nagulat sa sarili niyang ginawa.
“Enough,” mababa niyang sabi.
Tinignan siya ng ama ko na parang isang batang pasaway.
“Bitawan mo ako.”
Hindi bumitaw si Rafael.
“Ginamit ninyo rin ako. Ginamit ninyo ang pamilya ko. Ginamit ninyo si Althea. At ngayon, sasaktan ninyo siya sa harap ko?”
Tumawa nang mapanlait ang ama ko.
“Ngayon ka lang magpapakalalaki?”
Tumigas ang mukha ni Rafael.
“Siguro nga ngayon lang. Pero magsisimula ako rito.”
Sa sandaling iyon, may narinig kaming mabilis na yabag sa labas.
Sumingit ang isang boses mula sa hallway.
“Police! Buksan ang pinto!”
Nanigas ang buong silid.
Napatingin ako kay Isabella.
Tahimik niyang itinaas ang maliit na recorder, at sa kabilang kamay niya, ang phone niya ay bukas pala sa emergency call.
“Hindi lang recorder,” bulong niya sa akin. “Live call.”
Bago pa makagalaw ang ama ko, bumukas ang pinto at pumasok ang ilang pulis kasama ang security ng club.
Biglang nagulo ang lahat.
Ang mga bodyguard ay umatras. Si Althea ay napaupo sa sofa, nanginginig. Si Rafael ay binitiwan ang braso ng ama ko pero nanatiling nakaharang sa harap ko.
Ang ama ko naman, kahit napapalibutan na, ngumiti pa rin.
“Camila,” sabi niya, kalmado pa rin. “Sa tingin mo tapos na ito?”
Tumingin ako sa kanya.
Hindi na ako ang anak na takot mapalayas.
Hindi na ako ang babaeng naghihintay ng pahintulot.
“Hindi,” sagot ko. “Ngayon pa lang nagsisimula.”
At habang dinadala siya palabas ng silid, isang bagay ang biglang pumasok sa isip ko.
Hindi pa ligtas si Mama.
Kung totoong matagal na siyang ginapos ng lalaking ito, maaaring siya ang susunod na gagamitin bilang pananggalang.
Kinuha ko ang phone ni Isabella at tinawagan ang bahay.
Tatlong ring.
Apat.
Lima.
Walang sumasagot.
Pagkatapos, isang mensahe ang pumasok mula sa numero ni Mama.
“Anak, huwag kang umuwi. May mga taong naghihintay dito.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Tumingin ako kay Isabella.
Pagkatapos kay Rafael.
At kahit ayokong aminin, sa sandaling iyon, pareho naming alam:
Ang pinakamalaking laban ay wala sa club.
Nasa bahay namin.