paggising ko, hawak ni lorenzo ang kasunduang hindi ko maalala, habang si isabella ay ngumiti at inangkin ang batang nasa sinapupunan ko
bahagi 2: paggising ko, hawak ni lorenzo ang kasunduang hindi ko maalala, habang si isabella ay ngumiti at inangkin ang batang nasa sinapupunan ko
Pagmulat ko, puti ang kisame.
Matapang ang amoy ng gamot. Mabigat ang katawan ko, parang ilang araw akong inilubog sa malamig na tubig at saka pilit na hinila pabalik sa ibabaw.
Una kong hinawakan ang tiyan ko.
Nanginginig ang mga daliri ko.
“Anak ko…”
Hindi ko pa man natatapos ang salita, may isang mainit na kamay na dumampi sa ibabaw ng kamay ko.
“Ligtas siya.”
Napalingon ako.
Si Lorenzo ang nakaupo sa tabi ng kama.
Nakasuot pa rin siya ng itim na damit, ngunit magulo ang buhok niya, maputla ang mukha, at may maitim na anino sa ilalim ng mga mata. Hawak niya ang kamay ko na para bang kapag binitiwan niya ako, mawawala ako ulit sa kanya.
Gusto kong umiyak.
Gusto kong magpaliwanag.
Pero nang maalala ko ang mga papel sa kamay ni Isabella, parang may tinik na sumabit sa lalamunan ko.
“Lorenzo…”
Bahagyang gumalaw ang panga niya.
“Hindi muna.”
Dalawang salita lang iyon, pero naramdaman kong may malamig na pader na biglang tumayo sa pagitan naming dalawa.
Hindi na siya ang lalaking humawak sa akin kagabi na puno ng takot.
Ngayon, tahimik siya.
Napakatahimik.
At ang katahimikang iyon ang mas nakakatakot.
“Gusto kong marinig ang paliwanag mo,” sabi niya, mababa ang boses. “Pero hindi mula sa bibig mong puno ng takot. Magpahinga ka muna.”
Kinagat ko ang labi ko.
“Hindi ko alam ang kasunduang iyon.”
Tumigil ang kamay niya sa ibabaw ng kumot.
“May pirma mo.”
“Pero hindi ko maalala.”
“Mariel.”
Sa unang pagkakataon, ang pagtawag niya sa tunay kong pangalan ay hindi na kasing init kagaya kagabi. Mabigat iyon. Malalim. Parang isang pinto na unti-unting nagsasara.
“Dalawang taon kang nagsinungaling sa akin.”
Parang may sumampal sa akin.
Alam kong totoo iyon.
Alam kong wala akong karapatang masaktan.
Pero hindi ko pa rin napigilang mapaluha.
“Oo,” bulong ko. “Nagsinungaling ako. Pero hindi tungkol sa bata. Hindi tungkol sa nararamdaman ko para sa’yo.”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, kinuha niya mula sa gilid ng kama ang isang folder.
Itim ang takip.
Parehong folder na hawak ni Isabella bago ako himatayin.
Nang makita ko iyon, biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Lorenzo, huwag kang maniwala sa kanya.”
Dahan-dahan niyang binuksan ang folder.
“Kailangan kong malaman kung alin ang hindi dapat paniwalaan.”
Inilabas niya ang unang pahina. Hindi niya iyon mabasa, pero nakatupi ang gilid na para bang maraming beses na itong hinawakan ng iba.
“Binasa ito sa akin ni Andres.”
Si Andres.
Ang lalaking nagdala sa akin sa mansiyon. Ang taong unang nag-alok sa akin ng pera. Ang taong nagsabing ililigtas niya ang tatay ko kapalit ng pagpapanggap ko bilang si Isabella.
“Sinabi niya,” patuloy ni Lorenzo, “na bago ka pumunta sa akin, pumirma ka raw sa isa pang kasunduan.”
Umiling ako agad.
“Hindi. Isa lang ang pinirmahan ko. Iyong para manatili sa tabi mo.”
“Sa papel na ito,” sabi niya, “nakasaad na kapag nabuntis ka, isusuko mo ang bata sa pamilya Villareal. Bilang kapalit, tatanggap ka ng malaking halaga at mawawala ka habang buhay.”
Napatigil ang paghinga ko.
Parang gumuho ang buong silid.
“Ano?”
Hinigpitan ko ang hawak sa kumot, pilit bumangon kahit kumirot ang tiyan ko.
“Hindi! Hindi ko gagawin iyon! Hindi ko ipagpapalit ang anak ko sa pera!”
Bumukas ang pinto.
Pumasok si Isabella na nakasuot ng maputlang damit, mukhang maamo, mukhang inosente, pero ang ngiti niya ay matalim.
“Madaling sabihin ngayon,” wika niya. “Pero nandoon ang pirma mo, Mariel.”
Napatingin si Lorenzo sa direksiyon ng pinto.
“Hindi kita pinapasok.”
Nagkibit-balikat si Isabella.
“Dinalhan ko lang ng sagot ang kawawang babae. Baka sakaling maalala niya.”
Naramdaman kong kumulo ang dugo ko.
“Anong ginawa mo sa akin?”
Nagtaas siya ng kilay.
“Ako? Wala.”
“Sinungaling ka.”
Ngumiti siya nang mas malapad.
“Mag-ingat ka sa mga salita mo. Buntis ka nga, pero hindi ibig sabihin niyan ay hindi ka kayang itapon palabas ng pamilyang ito.”
Biglang tumayo si Lorenzo.
“Isabella.”
Isang pangalan lang, pero sapat para tumigil siya.
Ngunit hindi siya natakot. Sa halip, lumapit pa siya ng isang hakbang.
“Lorenzo, bakit mo siya ipinagtatanggol? Hindi mo ba naiintindihan? Ginamit ka niya. Pinaniwala ka niyang mahal ka niya habang hinihintay lang niya ang bayad.”
“Tumahimik ka.”
“Hindi. Kailangan mong marinig ang lahat.”
Lumapit siya sa mesa sa gilid ng kama at inilapag ang isa pang sobre.
Nang makita iyon ni Andres, na tahimik palang nakatayo sa may pinto, bigla siyang namutla.
“Miss Isabella…”
Napalingon ako sa kanya.
May alam siya.
May alam si Andres.
“Kahit ikaw kinakabahan?” malamig na tanong ni Isabella. “Bakit? Natatakot kang malaman ni Lorenzo kung sino talaga ang nagplano ng lahat?”
Natigilan ako.
Ang silid ay biglang naging napakalamig.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Lorenzo.
Kinuha ni Isabella ang laman ng sobre at inihagis sa kama.
Mga larawan.
Mga resibo.
Mga kopya ng tawag.
At isang litrato ng ama ko, nakahiga sa ospital.
Nanikip ang dibdib ko.
“Bakit may litrato ka ng tatay ko?”
Lumapit si Isabella, yumuko, at bumulong sa akin.
“Dahil siya ang pinakamadaling paraan para pasunurin ka.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Hindi.
Hindi maaari.
Si Andres ang lumapit sa akin. Si Andres ang nag-alok ng pera. Si Andres ang nagsabing kailangan ni Lorenzo ng kapalit ni Isabella.
Pero paano kung hindi si Andres ang utak?
Paano kung mula pa sa simula, may ibang may hawak ng tali?
Tumingin ako kay Lorenzo, pero ang mukha niya ay hindi ko mabasa.
“Lorenzo,” halos maiyak kong sabi. “Hindi ko alam. Isinusumpa ko, hindi ko alam.”
Bago siya makasagot, tumunog ang cellphone ni Andres.
Hindi niya sinagot.
Pero tumunog ulit.
At ulit.
Hanggang sa marahas itong inagaw ni Isabella mula sa kanya at pinindot ang speaker.
Isang boses ng matandang lalaki ang umalingawngaw sa buong silid.
“Natapos na ba? Kapag pumirma na si Lorenzo sa pagkuha ng bata, ilabas ninyo ang babae bago pa siya makagulo.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Si Lorenzo ay hindi gumalaw.
Si Andres ay halos hindi makahinga.
Ngunit ako, sa kabila ng sakit sa tiyan at hilo sa ulo, ay malinaw na narinig ang susunod na sinabi ng lalaki sa telepono.
“Siguraduhin ninyong hindi malalaman ng bata na hindi si Isabella ang tunay niyang ina. Ang pamilyang Villareal ay hindi puwedeng magkaroon ng tagapagmana mula sa isang babaeng binayaran lang sa eskinita.”
Parang may pumutok sa loob ng dibdib ko.
Tagapagmana.
Hindi nila ako gustong sirain lang.
Gusto nilang kunin ang anak ko.
Dahan-dahang ibinaba ni Lorenzo ang mukha niya.
Ang boses niya ay napakababa.
“Kanino ang utos na iyan?”
Walang sumagot.
Hanggang sa marinig mula sa labas ng silid ang tunog ng tungkod na tumatama sa sahig.
Tak.
Tak.
Tak.
Bumukas ang pinto.
Pumasok ang isang matandang babae, elegante, malamig ang mukha, at may mga matang sanay magpasunod sa lahat.
Napaatras si Isabella.
Yumuko si Andres.
At si Lorenzo, sa unang pagkakataon, ay binitawan ang kamay ko.
“Lola,” sabi niya.
Ngumiti ang matanda, ngunit walang init iyon.
“Lorenzo, tama na ang kahibangang ito.”
Tumingin siya sa akin na parang isa akong maruming bagay na aksidenteng napadpad sa malinis niyang bahay.
“Ang babaeng iyan ay bayaran. Ang batang nasa sinapupunan niya ay dugo ng pamilya natin. Kaya ang bata ay mananatili.”
Huminto siya sa gilid ng kama ko.
“At siya?”
Itinuro niya ako.
“Palalayasin bago sumikat ang araw.”
Nanlambot ang buong katawan ko.
Hinawakan ko ang tiyan ko, nanginginig.
“Hindi ninyo kukunin ang anak ko.”
Ngumiti ang matanda.
“Hindi ka namin tinatanong.”
Biglang kumirot ang tiyan ko. Napakapit ako sa kumot, halos mawalan ulit ng malay.
Narinig ko si Lorenzo na huminga nang malalim.
Akala ko magsasalita siya para ipagtanggol ako.
Akala ko hahawakan niya ulit ang kamay ko.
Pero ang sinabi niya ay mas malamig pa kaysa sa ulan noong gabing tumakas ako.
“Ilabas muna siya.”
Tumingala ako sa kanya, hindi makapaniwala.
“Lorenzo…”
Hindi niya ako nilingon.
Dalawang tauhan ang pumasok at lumapit sa kama ko.
At sa likod nila, ngumiti si Isabella na parang nanalo na siya.
Bago ako mahawakan ng mga tauhan, biglang nagbukas ang pinto nang malakas.
Isang doktor ang pumasok, hawak ang resulta ng pagsusuri, maputla ang mukha.
“Ginoong Lorenzo…”
Napahinto ang lahat.
Tumingin ang doktor sa akin, pagkatapos ay sa matandang babae.
“May mali sa rekord ng pagbubuntis ni Miss Mariel.”
Napalunok ako.
Mabagal na lumingon si Lorenzo.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Nanginginig ang kamay ng doktor habang itinaas ang papel.
“Ang batang nasa sinapupunan niya…”
Tumigil siya, parang hindi kayang sabihin ang susunod na pangungusap.
At sa katahimikang iyon, nakita kong nawala ang ngiti sa mukha ni Isabella.