Tawag na Hindi Na Maibabalik
Bahagi 2: Ang Tawag na Hindi Na Maibabalik
Pinindot ko ang sagot.
Sandaling nagdilim ang screen, pagkatapos ay lumitaw ang mukha ng isang babae.
Maputla siya. Pawisan ang noo. Nakahiga siya sa kama ng ospital, may kumot na kulay puti hanggang dibdib. Sa tabi niya, may maliit na sanggol na nakabalot sa asul na lampin.
Hindi siya nagsalita agad.
Ako rin, hindi.
Sa kabilang dulo ng tawag, narinig ko ang mahina ngunit malinaw na iyak ng bagong silang na bata.
Parang may kung anong malamig na kamay na humawak sa leeg ko.
Si Marco, na kanina lang ay nakatayo sa harap ko na parang siya ang may karapatang magalit, ngayon ay namumutla na parang naubusan ng dugo.
“Marco?”
Boses ng babae sa video call.
Mahina.
Pagod.
Pero puno ng tiwala.
“Nasaan ka? Bakit hindi ka sumasagot? Sabi mo pupunta ka pag nanganak na ako.”
Walang sumagot.
Ang katahimikan sa loob ng kuwarto ay mas nakakabingi kaysa sa sigaw.
Hinawakan ni Mia ang laylayan ng damit ko.
“Ma…”
Hindi ko ibinaba ang tingin sa screen.
“Hindi ito si Marco,” sabi ko.
Napakurap ang babae. Bigla siyang napaupo nang kaunti, pero napangiwi siya sa sakit.
“Sino ka?”
Ako dapat ang magtanong niyan.
Ako dapat ang may karapatang magalit.
Pero sa itsura niya, sa bagong silang na batang nasa tabi niya, sa pagkalito sa mga mata niya, alam kong hindi lang ako ang naloko.
“Ako si Liza,” sagot ko. “Asawa ni Marco.”
Parang may bumagsak na kung ano sa kabilang dulo ng linya.
Literal na napahawak ang babae sa bibig niya.
“Hindi…”
Tumingin siya sa gilid, saka muling tumingin sa screen.
“Hindi… sinabi niya hiwalay na kayo. Sinabi niyang matagal na kayong walang relasyon. Sinabi niya… naghihintay na lang siya ng tamang oras para ayusin ang papeles.”
Napapikit ako.
Sa likod ko, narinig kong napamura nang mahina si Marco.
Si Aling Carmen naman ay nakaluhod pa rin sa sahig, pero hindi na nanginginig dahil sa drama. Nanginginig siya dahil sa takot.
“Liza, ibaba mo ’yan,” sabi ni Marco. Pilit niyang pinatatag ang boses niya. “Mag-usap tayo nang maayos.”
Nilingon ko siya.
“Ngayon mo gustong mag-usap nang maayos?”
Lumapit siya sa akin at inabot ang cellphone, pero agad akong umatras. Hinila ko si Mia palapit sa akin.
“Huwag kang lalapit.”
Tumigil siya.
Hindi ko alam kung sa boses ko ba siya natakot, o sa titig ko.
Muling nagsalita ang babae sa screen.
“Marco… totoo ba? May asawa ka pa? May anak ka?”
Hindi tumingin si Marco sa screen.
At doon ko nakuha ang sagot.
Minsan, mas malinaw pa sa pag-amin ang pananahimik.
Huminga ako nang malalim.
“Ano’ng pangalan mo?” tanong ko sa babae.
“Katrina,” sagot niya, halos pabulong. “Katrina Santos.”
Kinagat ko ang loob ng pisngi ko.
“Alam ba ng nanay niya ang tungkol sa iyo?”
Bago pa makasagot si Katrina, biglang sumigaw si Aling Carmen.
“Liza, tama na!”
Tumingin ako sa kanya.
Wala na ang kanyang sakit sa puso.
Wala na ang iyak.
Wala na ang kawawang ina na laging inaapi sa sarili niyang kuwento.
Ang nasa harap ko ngayon ay isang babaeng nahuli.
Isang babaeng takot na mawalan ng kontrol.
“Bakit, Ma?” tanong ko. “Ano ang ayaw ninyong marinig ko?”
Hindi siya nakasagot.
Pero si Katrina, sa kabilang linya, ay unti-unting napatingin sa screen na parang may naalala.
“Siya ba ang nanay mo, Marco?” tanong niya. “Siya ba si Aling Carmen?”
Nanigas ang buong katawan ko.
Kilala niya.
Ibig sabihin, hindi lang alam ni Aling Carmen.
Nakilala na niya si Katrina.
At malamang, itinago niya ito sa akin.
Tumingin ako sa biyenan ko.
“Minsan ninyong dinala ang apo ninyo sa mall, hindi ba?” tanong ko. “Iyong araw na sabi ninyo pupunta kayo sa simbahan?”
Namuti ang labi niya.
Dahan-dahang tumayo si Aling Carmen, kapit sa gilid ng kama.
“Ginawa ko lang iyon dahil gusto ko ng apo na lalaki,” sabi niya sa wakas.
Isang pangungusap.
Iyon lang.
Pero sapat na para tuluyang mabasag ang huling hibla ng respeto ko sa kanya.
Naramdaman kong nanigas si Mia sa tabi ko.
Hindi niya naiintindihan ang lahat.
Pero narinig niya ang salitang lalaki.
Narinig niya ang tono ng lola niya.
At ang isang bata, kahit limang taong gulang pa lang, marunong makaramdam kung hindi siya sapat para sa mga taong dapat magmahal sa kanya.
Kinabig ko siya sa aking likod.
“Ulitin ninyo,” sabi ko nang malamig.
Nanlaki ang mata ni Marco.
“Liza—”
“Tumahimik ka.”
Hindi ko siya tiningnan.
Nakatitig ako kay Aling Carmen.
“Ulitin ninyo sa harap ng apo ninyong babae. Sabihin ninyo na itinago ninyo ang kabit ng anak ninyo dahil gusto ninyo ng apo na lalaki.”
Biglang umiyak si Mia.
Tahimik lang noong una.
Pagkatapos ay humikbi siya, parang pinipigilan ang sarili na huwag maging abala.
At iyon ang pinakamasakit.
Kahit sa pag-iyak, natutunan na ng anak ko na huwag makaistorbo.
Lumuhod ako at niyakap siya.
“Anak, makinig ka sa akin,” mahina kong sabi. “Wala kang kasalanan. Hindi ka kulang. Hindi ka kailanman naging kulang.”
Umiling siya habang umiiyak.
“Pero sabi ni Lola…”
“Hindi mahalaga ang sabi niya.”
Hinalikan ko ang noo niya.
“Sa akin, sapat ka. Higit pa sa sapat.”
Nang tumayo ako, iba na ang pakiramdam ng loob ko.
Hindi na lang ako galit.
Buong-buo na ang pasya ko.
Ibinalik ko ang tingin sa screen.
“Katrina, nasaang ospital ka?”
Nagulat siya.
“Bakit?”
“Dahil kailangan mong malaman ang totoo. At kailangan kong malaman kung anu-ano ang kasinungalingang sinabi niya sa iyo.”
“Liza, huwag!” sigaw ni Marco.
Hindi ko siya pinansin.
Sinabi ni Katrina ang pangalan ng ospital. Hindi ko alam kung bakit niya ako pinagkatiwalaan. Marahil dahil pareho kaming babae na niloko ng iisang lalaki. Marahil dahil hawak niya ang anak niya at alam niyang hindi na niya kayang mamuhay sa kasinungalingan.
“Ise-save ko ang number mo,” sabi ko.
Tumango siya, nanginginig.
Bago ko ibaba ang tawag, tumingin siya kay Marco.
“Sinabi mong ako ang pamilya mo.”
Walang naisagot si Marco.
Ibinalik ko ang cellphone sa mesa, pero hindi ko binitiwan ang aking sariling telepono. Binuksan ko ang recorder.
“Umalis na kayo,” sabi ni Marco, pigil ang galit. “Dalhin mo si Mia kung gusto mo. Pero huwag mong sisirain ang pamilya natin.”
Napatawa ako.
“Pamilya?”
Tiningnan ko si Aling Carmen.
“Ang pamilya ba ay pinaghihintay ang bata sa gutom para lang masunod ang kapritso ng matanda?”
Tumingin ako kay Marco.
“Ang pamilya ba ay nagsisinungaling, nagtataksil, at nagtatago ng anak sa labas?”
Wala silang sagot.
Kinuha ko ang maleta. Hawak ko sa isang kamay ang kamay ni Mia.
Nang bubuksan ko na ang pinto, biglang humarang si Marco.
“Hindi kayo aalis.”
Napaatras si Mia sa takot.
Tumaas ang boses ko.
“Tumabi ka.”
“Anak ko rin siya.”
“Oo,” sabi ko. “Pero hindi siya gamit na kukunin mo kapag natatakot kang maiwan.”
Nanlilisik ang mata niya. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang isang Marco na hindi ko pa nakikita noon. Hindi lang duwag. Hindi lang mama’s boy.
Kundi isang lalaking nawalan ng kontrol.
Hawak ko ang phone ko sa likod, patuloy na nagre-record.
“Kung pipigilan mo kami,” sabi ko nang malinaw, “tatawag ako ng barangay. At ipapakita ko sa kanila ang lahat ng ito.”
Natahimik siya.
Sa labas, may kumatok.
Tatlong sunod-sunod na katok.
“Liza?”
Boses ng kapitbahay naming si Ate Rosa.
“Okay lang ba kayo diyan? Narinig namin ang sigawan.”
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, naramdaman kong hindi pala ako nag-iisa.
Lumapit ako sa pinto.
Hindi na humarang si Marco.
Binuksan ko ito.
Nasa labas si Ate Rosa, may dalang payong, nakasuot pa ng pambahay. Sa likod niya, naroon ang asawa niya at isa pang kapitbahay.
Nang makita niya ang mukha ko at ang umiiyak na si Mia, nagbago ang ekspresyon niya.
“Halika,” sabi niya. “Dito muna kayo sa amin.”
Hindi ko na nilingon sina Marco at Aling Carmen.
Hinawakan ko ang kamay ng anak ko.
Bitbit ang maleta.
Lumabas kami sa ulan.
At sa bawat hakbang palayo sa bahay na iyon, pakiramdam ko ay unti-unting lumuluwag ang dibdib ko.
Hindi pa tapos ang laban.
Pero sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi ako ang naiwan sa loob ng bahay na iyon na umiiyak.
Sila ang naiwan.
At ako, dala ang anak ko, ay nagsimulang mabuhay muli.