TAONG AKALA NAMIN AY PATAY NA 12. ANG PANGALANG MULING NABUHAY

BAHAGI 4: ANG TAONG AKALA NAMIN AY PATAY NA

12. ANG PANGALANG MULING NABUHAY

Natahimik ang buong silid.

Pakiramdam ko ay tumigil ang pag-ikot ng mundo.

Ang doktor ay nakatingin pa rin sa hawak niyang dokumento.

“Ano po ang pangalan?” nanginginig kong tanong.

Nag-atubili siya.

Parang hindi niya alam kung dapat ba niya itong sabihin.

Ngunit sa huli ay dahan-dahan niyang binasa ang nakasulat.

“Daniel Reyes.”

Parang may sumabog sa loob ng isip ko.

Hindi.

Imposible.

Hindi maaaring siya.

Si Daniel ay matagal nang patay.

Hindi bababa sa iyon ang alam naming lahat.

Limang taon na ang nakalipas, lumubog ang isang bangkang sinasakyan niya sa panahon ng malakas na bagyo.

Natagpuan ang karamihan sa mga sakay.

Ngunit hindi kailanman natagpuan ang kanyang katawan.

Makalipas ang ilang buwan, idineklara siyang patay.

At ngayon…

lumilitaw ang pangalan niya bilang ama ng mga anak ni Angela.

“May mali sa resulta.”

Agad na sabi ni Eduardo.

Ngunit umiling ang doktor.

“Dalawang beses naming inulit ang verification.”

“Pareho ang naging resulta.”

Napasandal ako sa dingding.

Hindi ako makapaniwala.

Mas lalong hindi makapaniwala si Angela.

Maputla siyang nakahiga sa kama.

“Dok…”

Mahina niyang tanong.

“Paano nangyari iyon?”

Nagkatinginan kaming lahat.

Dahil iisa lang ang taong makakasagot sa tanong na iyon.

Si Angela.

13. ANG LIHIM NI ANGELA

Nang makalabas ang doktor, kami lamang ang naiwan sa silid.

Tahimik ang lahat.

Hanggang sa nagsimulang umiyak si Angela.

“Mama…”

“Ayokong magsinungaling.”

Parang may mabigat na batong bumagsak sa dibdib ko.

“Dati ko siyang kilala.”

Biglang nanlaki ang mga mata namin.

“Sino?”

Tanong ni Eduardo.

Huminga siya nang malalim.

Pagkatapos ay nagsimulang magsalita.

Dalawang taon na ang nakalipas, habang nag-aaral siya sa unibersidad, nagtrabaho siya tuwing bakasyon sa isang maliit na resort sa tabing-dagat.

Doon niya nakilala ang isang lalaking nagngangalang Daniel.

Tahimik.

Mabait.

At palaging nag-iisa.

Hindi nito sinasabi ang tunay nitong nakaraan.

Ngunit unti-unti silang naging malapit.

Sa loob ng halos isang taon, naging lihim ang kanilang relasyon.

“Hindi ko alam na mas matanda pala siya nang ganoon.”

Mahinang sabi ni Angela.

“At hindi ko alam na iba ang pangalan niya noon.”

Nang marinig iyon, biglang nanigas si Gabriel.

“Anong ibig mong sabihin?”

Tanong niya.

May inilabas si Angela na lumang litrato mula sa kanyang bag.

Pagkakita ni Gabriel, agad siyang napatayo.

“Imposible…”

Mahina niyang bulong.

Ako man ay napahawak sa bibig ko.

Dahil ang lalaking nasa larawan…

ay kamukhang-kamukha ni Gabriel.

Parang kambal.

14. ANG NAKATAGONG KAPATID

Kinagabihan.

Nagtipon kaming lahat sa bahay.

Bitbit ni Gabriel ang isang lumang album.

Tahimik niya itong inilapag sa mesa.

Pagkatapos ay binuksan.

At doon namin nakita ang larawan ng dalawang batang lalaki.

Magkamukha.

Magkapareho ng ngiti.

Magkapareho ng mga mata.

“Siya ang kapatid ko.”

Mahina niyang sabi.

Halos mawalan ako ng hininga.

“Kapatid mo?”

Tumango siya.

“Kambal ko.”

Biglang nagulo ang lahat sa isip ko.

Ipinaliwanag ni Gabriel na noong bata pa sila, pinaghiwalay ang kanilang pamilya dahil sa matinding kahirapan.

Siya ay lumaki kasama ng kanilang mga magulang.

Samantalang si Daniel ay inampon ng ibang pamilya.

Makalipas ang maraming taon, muli silang nagkita.

Ngunit hindi naging maganda ang kanilang relasyon.

Palaging may kompetisyon.

Palaging may inggitan.

Hanggang sa tuluyan silang nagkahiwalay.

At matapos ang aksidente sa dagat, naniwala si Gabriel na patay na ang kanyang kambal.

“Kung buhay pa siya…”

Mahina niyang sabi.

“Ibig sabihin sinadya niyang magtago.”

Natahimik ang lahat.

Dahil kung buhay si Daniel…

bakit hindi siya nagpakita?

At bakit niya itinago ang kanyang pagkatao kay Angela?

15. ANG VIDEO NA NAGPABAGO SA LAHAT

Makalipas ang dalawang araw.

May dumating na package sa bahay.

Walang pangalan ng nagpadala.

Walang address.

Isa lamang itong maliit na kahon.

Sa loob ay isang flash drive.

Agad namin itong isinaksak sa laptop.

May isang video.

Nanginginig ang mga kamay ko habang pinipindot ang play.

At lumitaw sa screen ang mukha ng isang lalaki.

Matagal ko siyang hindi kilala.

Ngunit nang magsalita siya…

alam ko agad kung sino siya.

Si Daniel.

Buhay siya.

At direkta siyang nakatingin sa camera.

Kung pinapanood ninyo ito…

ibig sabihin wala na akong sapat na oras.

Nagkatinginan kami.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Nagpatuloy siya.

Hindi ako nagtago dahil gusto ko.

May mga taong naghahanap sa akin.

May mga taong gustong patayin ako.

At ang mas masakit…

nadamay si Angela.

Biglang napasigaw si Angela.

“Ano?”

Ngunit hindi pa tapos ang video.

May inilabas na dokumento si Daniel sa harap ng camera.

At nang makita namin iyon…

halos mawalan kami ng malay.

Mga dokumento iyon ng isang napakalaking mana.

Lupa.

Negosyo.

Mga account sa bangko.

Lahat ay nakapangalan sa kanya.

Ngunit ang mas nakakagulat…

ang susunod na tagapagmana ay si Angela.

Hindi ang kanyang kambal na si Gabriel.

Hindi kahit sinong kamag-anak.

Kundi si Angela.

Biglang nagbago ang mukha ni Eduardo.

At si Gabriel ay tuluyang namutla.

Dahil sa sandaling iyon ay naunawaan naming lahat ang katotohanan.

May taong gustong hanapin si Daniel.

May taong gustong makuha ang kanyang kayamanan.

At ngayong alam nilang buhay siya…

ang susunod na target ay maaaring si Angela.

Ngunit bago matapos ang video, may isa pang sinabi si Daniel.

Isang bagay na nagpayanig sa aming lahat.

“Kung may mangyari sa akin…”

“Huwag ninyong pagkatiwalaan si…”

Biglang nagputol ang video.

Naging itim ang screen.

At hindi namin narinig ang huling pangalan.

Ngunit sa mismong sandaling iyon…

may malakas na kalabog na narinig mula sa labas ng bahay.

Kasunod nito ay ang tunog ng nababasag na salamin.

At isang nakakatakot na sigaw mula sa ibabang palapag.