Ang Bilyonaryong Asawa Ko ay Binigyan Ako ng Divorce Papers at 100 Milyong Piso

Nawala Ako sa Gitna ng Malakas na Ulan Matapos Kong Isauli ang Lahat

Tatlong Araw Pagkaraan, Lumuhod Siya at Nakiusap na Makita Ako

KABANATA 1

Ako marahil ang pinakamalas na tao sa buong mundo.

Mula pagkabata hanggang ngayon, hindi kailanman kumampi sa akin ang suwerte.

Kapag bumibili ng softdrinks ang mga kaibigan ko, palagi silang nananalo ng libreng bote.

Sampung taon na akong bumibili pero ni minsan hindi ako nakakita ng takip na may nakasulat na “Congratulations”.

Kapag may raffle sa kumpanya, may nananalo ng telebisyon, refrigerator, o motorsiklo.

Ako naman, tuwing sasali, saka nagkakamali ang organizer sa pagbunot ng numero.

Minsan pa nga, nawala ng HR ang application form ko sa araw mismo ng interview.

Palaging biro ng mga tao, kung sakaling may meteor na bumagsak sa mundo, siguradong ako lang ang tatamaan nito.

Akala ko noon ay eksaherado lang sila.

Hanggang sa nag-asawa ako.

Tatlong taon na ang nakalipas, sa gitna ng isang napakalakas na bagyo, nakita ko ang isang lalaking walang malay sa labas ng isang convenience store.

Mataas ang lagnat niya.

Maputla ang mukha.

Halos tangayin siya ng baha sa kanal.

Hindi ko alam kung sino siya.

Ang alam ko lang, mamamatay siya kung pababayaan ko.

Tumawag ako ng ambulansya.

Ginamit ko pa ang nag-iisa kong tuwalya para masilungan siya sa ulan.

Bago ako umalis, isinulat ko ang numero ng telepono ko sa palad niya gamit ang pulang bolpen na hiniram ko sa tindahan.

Pagkalipas ng isang linggo.

Hinanap niya ako.

Ang pangalan niya ay Adrian Villanueva.

Isa siya sa mga pinakabatang bilyonaryo sa bansa.

Sinabi niyang pinipilit siyang magpakasal ng pamilya niya.

Kailangan lang daw niya ng isang kasal sa papel.

Tatlong taon.

Pagkatapos nito ay maghihiwalay rin kami.

Bilang kapalit, bibigyan niya ako ng maayos na buhay.

Noong panahong iyon, kagagaling ko lang sa isang masakit na pagtataksil.

Nawalan ako ng trabaho.

At araw-araw akong kinukulit ng pamilya ko tungkol sa pagpapakasal.

Naisip ko, malas naman na ang buhay ko.

Ano pa bang mas sasama rito?

Kaya pumayag ako.

Pero hindi ko inakalang…

Ang lalaking iyon pala ang magiging pinakamalaking kamalasan ng buhay ko.

…

“Tapos na tayo.”

Tahimik na inilapag ni Adrian ang isang folder sa ibabaw ng mesa.

Napakalamig ng boses niya.

Hindi pa man nasisindihan ang kandilang inihanda ko para sa ikatlong anibersaryo ng kasal namin.

Mainit pa ang sopas sa mesa.

Pero may dala na siyang divorce papers.

Tatlong taon.

Akala ko kahit paano ay kilala ko siya.

Pero ngayon, saka ko lang napagtanto.

Hindi pala ako kailanman naging bahagi ng mundo niya.

“Bumalik na siya.”

Iyon lang ang sinabi niya.

Ngunit sapat na iyon para maunawaan ko ang lahat.

Ang babaeng nasa mga lumang litrato.

Ang babaeng hindi niya kailanman nakalimutan.

Ang babaeng lagi niyang hinahanap kapag lasing siya.

Ang babaeng hindi ko kailanman natalo.

Dahil sa simula pa lang, hindi naman talaga ako kasama sa laban.

“Naiintindihan ko.”

Mahina kong sagot.

Bahagyang nagulat siya.

“May condominium akong ipapamana sa iyo.”

“Magpapadala rin ako ng malaking halaga sa account mo.”

“Ayaw kong may utang ako sa iyo.”

Napatawa ako.

Tatlong taon ng kabataan.

Tatlong taon ng pag-aalaga.

Tatlong taon ng pagmamahal.

At iyon lang pala ang halaga nito.

Binuksan ko ang drawer.

Kinuha ko ang lumang pulang bolpen.

Ang parehong bolpen na ginamit ko para isulat ang numero ko sa palad niya noon.

Binuksan ko ito.

At nilagdaan ang divorce papers.

Pulang tinta.

Matingkad na parang dugo.

Biglang natigilan si Adrian.

Matagal niyang tinitigan ang bolpen.

Pagkatapos ay ako.

May kakaibang emosyon na dumaan sa mga mata niya.

Ngunit isang segundo lang iyon.

“Ayaw ko ng condo.”

Itinulak ko pabalik ang mga dokumento.

“At ayaw ko rin ng pera.”

“Mula ngayon, wala na tayong kinalaman sa isa’t isa.”

Tumayo ako.

Hinila ang maleta kong matagal nang nakahanda.

Bigla niyang hinawakan ang pulso ko.

“Ano bang gusto mong patunayan?”

“Hindi ko gustong dalhin ang anumang hindi sa akin.”

Mahinahon kong sagot.

“At ikaw…”

Tumingin ako diretso sa mga mata niya.

“Ikaw ang pinakamalaking pagkakamaling napulot ko sa buhay ko.”

Biglang humigpit ang hawak niya.

Ngunit wala na akong pakialam.

Lumabas ako ng mansyon.

Malakas ang ulan.

Napakalakas ng hangin.

Ilang minuto pa lang akong naglalakad nang may dumaan na itim na luxury car.

Tumalsik ang maruming tubig sa katawan ko.

Sa loob ng sasakyan.

Nakita ko si Adrian.

At sa tabi niya…

Isang magandang babae.

Si Sofia Reyes.

Masayang-masaya siyang nakangiti.

At si Adrian.

Ngumingiti rin.

Isang ngiting hindi ko nakita kahit minsan sa loob ng tatlong taong pagsasama namin.

Nakatayo ako sa gitna ng ulan.

Nanlamig hanggang buto.

Kasabay noon.

Namamatay ang cellphone ko.

Naubusan ng baterya.

Napatingala ako sa langit.

At natawa.

Ako talaga.

Kahit sa araw ng diborsyo ko, malas pa rin.

…

Kinabukasan.

Nagising ako sa isang mumurahing motel.

Pagkabukas ko ng cellphone, bumungad agad ang dose-dosenang mensahe.

Lahat mula kay Sofia.

【Umalis ka na pala kagabi?】

【Pasensya na talaga.】

【Sabi ni Adrian, mas bagay daw sa akin ang master bedroom.】

【Pinatapon ko na rin ang mga lumang damit mo para hindi makasikip.】

May kasama pang litrato.

Suot niya ang polo ni Adrian.

At nakasuot siya ng diamond necklace.

Ang kuwintas na ipinangako ni Adrian na regalo para sa anibersaryo namin.

Matagal ko itong tinitigan.

Pagkatapos ay nagreply ako ng isang salita.

【Okay.】

At binlock ko siya.

Paglabas ko ng motel para kumain.

Isang pulang sports car ang huminto sa harap ko.

Bumaba ang bintana.

At lumitaw ang isang pamilyar na mukha.

Si Marco Delos Santos.

Pinakamalaking karibal ni Adrian sa negosyo.

“At last, iniwan ka rin pala niya.”

Nakakainsultong ngumiti si Marco.

“Wala akong mood.”

Sagot ko.

“Huwag mo akong asarin.”

Tumawa siya.

“Sakay.”

“Libre kitang kakainin.”

“Bakit naman?”

Dahan-dahan siyang ngumiti.

“Dahil may natuklasan akong napaka-interesanteng bagay.”

Tumingin siya sa akin.

“At sa tingin ko…”

“Katatapon lang ni Adrian ng pinakamahalagang bagay sa buhay niya.”

Hindi ko pa man nauunawaan ang ibig niyang sabihin.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

May bagong mensahe.

Isang linya lamang.

【Congratulations! Ikaw ang nag-iisang nanalo ng espesyal na premyong nagkakahalaga ng 100 Million Pesos!】

Napatingin ako sa screen.

At natawa.

Scam.

Sigurado akong scam ito.

Dahil sa buong buhay ko…

Hindi kailanman dumating sa akin ang suwerte.

Ngunit hindi ko alam na sa mismong sandaling iyon…

May mga taong halos mabaliw na kakahanap sa babaeng nanalo ng 100 milyong piso.

At ang numerong pilit nilang tinatawagan…

Ay ang numero ko.
…

Nang araw ding iyon, tuluyan nang nagbago ang buhay ko.

Akala ko scam lamang ang mensaheng natanggap ko.

Ngunit makalipas ang tatlumpung minuto, muling tumawag ang parehong numero.

At pagkatapos ay isa pa.

At isa pa.

Hanggang sa halos hindi na tumigil ang pag-ring ng cellphone ko.

Sa wakas ay sinagot ko rin.

“Magandang hapon po. Kami po ay mula sa National Development Foundation.”

Napakunot-noo ako.

“May problema po ba?”

May narinig akong mahinang buntong-hininga sa kabilang linya.

Parang nakahinga sila nang maluwag matapos akong mahanap.

“Miss Maya Santos, kayo po ang opisyal na nag-iisang nanalo ng espesyal na charitable lottery na nagkakahalaga ng isang daang milyong piso.”

Natigilan ako.

Hindi ako agad nakapagsalita.

Pakiramdam ko ay may mali akong narinig.

“Ano po?”

Inulit nila ang lahat.

Tatlong beses.

Pagkatapos ay ipinadala sa akin ang lahat ng dokumento, video recording ng raffle, at legal verification.

Doon ko lamang napagtanto.

Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko…

Sinwerte ako.

Umiyak ako nang gabing iyon.

Hindi dahil sa pera.

Kundi dahil sa pakiramdam na sa wakas ay may isang bagay na nangyari pabor sa akin.

Hindi ko alam.

Ang mismong balitang iyon ay mabilis ding nakarating kay Adrian.

…

Sa loob ng opisina.

Galit na galit si Adrian nang marinig niyang kasama ko si Marco.

Ngunit nang malaman niyang ako ang nanalo ng isang daang milyong piso, bigla siyang natahimik.

“Hindi maaari.”

Mahina niyang sabi.

“Si Maya?”

Paulit-ulit niyang tinitigan ang ulat.

Parang hindi makapaniwala.

Sa loob ng tatlong taon.

Hindi niya kailanman tinanong kung ano ang gusto ko.

Hindi niya kailanman sinubukang kilalanin ako.

Ngayon lamang niya napagtanto.

Na hindi niya alam kahit ang simpleng detalye tungkol sa akin.

Habang siya ay abala sa paghabol kay Sofia…

Unti-unti namang nawawala sa buhay niya ang babaeng tunay na nagmalasakit sa kanya.

…

Samantala.

Hindi ko ginastos agad ang pera.

Sa halip.

Ginamit ko ito upang simulan ang negosyong matagal ko nang pinapangarap.

Maliit lamang sa umpisa.

Ngunit dahil sanay akong magsimula sa wala, mabilis kong napalago ito.

Tinulungan ako ni Marco.

Ngunit hindi dahil may kapalit siyang hinihingi.

Kabaligtaran.

Siya ang unang taong tumingin sa akin bilang tao.

Hindi bilang asawa ng isang bilyonaryo.

Hindi bilang kawawang babaeng iniwan.

Kundi bilang si Maya.

Sa unang pagkakataon.

May taong naniniwala sa kakayahan ko.

At iyon ang mas mahalaga kaysa sa isang daang milyong piso.

…

Samantala.

Nagsimulang magpakita ang tunay na ugali ni Sofia.

Nang makuha niya si Adrian.

Nawala rin ang dahilan para magkunwari.

Unti-unti niyang ginamit ang pangalan ng kumpanya para sa sariling interes.

Nagwaldas ng pera.

Nagpakitang-gilas sa social media.

At lihim na ginamit ang impluwensya ni Adrian para sa sarili niyang mga negosyo.

Hindi ito agad napansin ni Adrian.

Dahil bulag siya sa pagmamahal.

Hanggang sa isang araw.

Lumabas ang lahat.

May mga dokumento.

Mga screenshot.

Mga bank transfer.

Lahat ng ebidensiya.

Nang harapin niya si Sofia.

Hindi ito umiiyak.

Hindi rin humingi ng tawad.

Ngumiti lamang ito.

At sinabi ang pinakamasakit na katotohanan.

“Hindi kita minahal.”

“Ginamit lang kita.”

Parang gumuho ang buong mundo ni Adrian.

Doon niya unang naalala ang isang babae.

Isang babaeng kahit kailan ay hindi humingi ng mamahaling regalo.

Hindi humingi ng mansyon.

Hindi humingi ng mamahaling sasakyan.

Kundi simpleng pagmamahal lamang.

At iyon ang babaeng itinapon niya.

…

Tatlong araw matapos ang iskandalo.

Habang nasa opening ako ng bago kong kumpanya.

May biglang kaguluhan sa labas.

Nang lumingon ako.

Natigilan ako.

Nakatayo si Adrian sa gitna ng ulan.

Basang-basa.

Katulad ng gabing umalis ako sa bahay.

Ngunit ngayon.

Ako naman ang nasa loob.

At siya ang nasa labas.

Tahimik ang buong paligid.

Unti-unti siyang lumapit.

At sa harap ng lahat.

Lumuhod siya.

Eksaktong tulad ng nasa mga balita kinabukasan.

Lumuhod ang isa sa pinakamayamang lalaki sa bansa sa harap ng dating asawa.

“Maya…”

Namamaos ang boses niya.

“Patawarin mo ako.”

Tahimik lamang akong nakatingin.

“Nagkamali ako.”

“Napakalaki ng pagkakamali ko.”

“Ngayon ko lang naunawaan ang lahat.”

“Nang mawala ka…”

“Doon ko lang nalaman kung gaano kita kamahal.”

Napatawa ako nang mahina.

Hindi dahil masaya ako.

Kundi dahil sa lungkot.

Bakit ganito ang mga tao?

Kapag nasa tabi nila ang isang bagay.

Hindi nila ito pinapahalagahan.

Ngunit kapag nawala.

Saka nila hahabulin.

…

“Maya.”

Tumingala siya.

“Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.”

Tahimik ang buong paligid.

Lahat ay naghihintay ng sagot ko.

Ngunit ngumiti lamang ako.

At dahan-dahang umiling.

May luha sa mga mata niya.

Ngunit wala na akong naramdamang sakit.

Dahil matagal ko nang nalampasan iyon.

“Adrian.”

Mahinahon kong sabi.

“Pinatawad na kita.”

Biglang lumiwanag ang mukha niya.

Ngunit ang sumunod kong sinabi ay agad ding nagpawala ng pag-asa niya.

“Pero hindi ibig sabihin noon na babalik ako.”

Parang nawalan siya ng lakas.

“Maya…”

“May mga tao sa buhay na binibigyan tayo ng pangalawang pagkakataon.”

Sabi ko.

“At mayroon ding mga taong dumadaan lamang upang turuan tayo ng leksyon.”

“Tayo iyon sa isa’t isa.”

Tahimik siyang napayuko.

At sa unang pagkakataon.

Tinanggap niya ang katotohanan.

Na tuluyan na akong nawala sa kanya.

…

Lumipas ang isang taon.

Mas lumago ang kumpanya ko kaysa sa inaasahan ng lahat.

Naging inspirasyon ako sa maraming babae.

Sa mga babaeng akala nila ay tapos na ang buhay kapag iniwan sila.

Sa mga babaeng natatakot magsimula muli.

At sa mga babaeng matagal nang minamaliit ang sarili.

Samantala.

Unti-unting bumangon muli si Adrian.

Mas naging mabuting tao siya.

Mas mapagkumbaba.

At mas responsable.

Paminsan-minsan ay nagkakasalubong kami sa mga business event.

Ngunit hanggang doon na lamang.

Wala nang sakit.

Wala nang galit.

Wala na ring pagmamahal.

Tanging paggalang na lamang sa isang taong minsang naging bahagi ng buhay ko.

…

At si Marco?

Siya ang taong nanatili.

Hindi siya nagmadali.

Hindi siya nangulit.

Hindi niya sinubukang palitan ang sugat ng nakaraan.

Sa halip.

Tinulungan niya akong buuin muli ang sarili ko.

Hanggang sa isang gabi.

Habang nakatanaw kami sa mga ilaw ng lungsod.

Inabot niya sa akin ang isang maliit na kahon.

Hindi diyamante.

Hindi rin mamahaling alahas.

Kundi isang lumang pulang bolpen.

Katulad ng bolpen na ginamit ko noon.

Napatawa ako.

“Ano ito?”

Ngumiti siya.

“Simula ng bagong kuwento.”

At sa unang pagkakataon.

Nararamdaman kong hindi na ako ang pinakamalas na babae sa mundo.

Dahil minsan pala.

Kailangan mo munang mawala ang maling tao.

Para dumating ang tamang tao.

At minsan.

Ang pinakamalaking suwerte sa buhay…

Ay hindi pera.

Hindi tagumpay.

Hindi rin kapangyarihan.

Kundi ang makatagpo ng taong pipili sa iyo araw-araw.

Hindi dahil kailangan ka niya.

Kundi dahil mahal ka niya.

At sa pagkakataong iyon.

Alam kong sa wakas…

Natapos na rin ang mahabang panahon ng malas sa buhay ko.

At nagsimula ang pinakamasayang kabanata ng aking kuwento.