lalaking dumating sa gitna ng bagyo
Bahagi 3. Ang lalaking dumating sa gitna ng bagyo
Sinundan ko si Rafael palabas ng dining room, pero kalahati ng katawan ko ay nagsisisi na agad.
Kung may isang lugar na hindi dapat puntahan habang umiinit ang ulo ng kuya ng best friend mo, iyon ay ang garden kung saan naghihintay ang lihim na boyfriend ng best friend mo.
Pero wala akong choice.
Dahil una, ako ang may alam sa lahat.
Ikalawa, si Bianca ay halatang handang ipaglaban ang pag-ibig niya kahit nanginginig ang tuhod niya.
At ikatlo, sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, hinawakan ni Rafael ang pulso ko bago lumabas.
Hindi mahigpit.
Hindi rin mapilit.
Parang sinasabing, manatili ka sa tabi ko.
At ang mas nakakahiya, hindi ko hinila ang kamay ko palayo.
Sa garden, malamig ang hangin. May mga ilaw na nakasabit sa pagitan ng mga puno, at ang mga dahon ay bahagyang gumagalaw sa gabi. Sa gitna ng maliit na daanan, nakatayo si Bianca.
Sa harap niya, isang matangkad na lalaki ang nakasuot ng simpleng jacket at hawak ang isang maliit na paper bag.
Si Marco.
Kapitan ng basketball team.
Paborito ng maraming estudyante.
At ang lalaking ilang buwan nang lihim na minamahal ni Bianca.
Pagkakita kay Rafael, agad na tumuwid ang likod ni Marco.
Hindi siya umatras.
Iyon ang unang bagay na napansin ko.
Maraming tao ang nanginginig kapag kaharap si Rafael. Kahit ang mga empleyado ng pamilya nila, maingat magsalita sa kanya. Pero si Marco, kahit halatang kinakabahan, ay nanatiling nakatayo.
“Sir Rafael,” sabi niya.
Tumigil si Rafael ilang hakbang mula sa kanya.
“Alam mo ba kung anong oras na?”
Napakalamig ng tanong.
Napakakalmado.
Pero alam kong iyon ang klase ng kalmadong may bagyo sa ilalim.
“Opo,” sagot ni Marco.
“At alam mo bang nasa bahay ito ng pamilya namin?”
“Opo.”
“At alam mo bang ang kapatid ko ay may importanteng exam sa katapusan ng taon?”
“Opo.”
“Kung alam mo pala lahat, bakit nandito ka?”
Napahawak si Bianca sa manggas ni Marco.
“Kuya, ako ang tumawag sa kanya.”
Tumingin si Rafael sa kanya.
“Hindi ikaw ang tinatanong ko.”
Napaatras nang kaunti si Bianca, pero hindi siya bumitaw kay Marco.
Naramdaman kong gumalaw ang kamay ni Rafael sa pulso ko. Parang pinipigilan niya ang sarili niya.
Tahimik kong hinawakan ang gilid ng manggas niya.
Hindi ko alam kung napansin niya, pero bahagyang lumuwag ang panga niya.
Huminga nang malalim si Marco.
“Nandito po ako dahil ayoko nang magtago.”
Nagbago ang tingin ni Rafael.
Nagpatuloy si Marco.
“Mahal ko po si Bianca. Alam kong bata pa kami. Alam kong may exam siya. At alam kong may karapatan kayong magalit dahil naglihim kami. Pero hindi ko po siya niloloko. Hindi ko siya pinipilit lumabas. Hindi ko siya inaabala kapag nag-aaral siya. Madalas nga po, ako pa ang nagre-review sa labas ng library habang naghihintay na matapos siya.”
Sumingit si Bianca, “Totoo iyon.”
Tiningnan siya ni Rafael.
Tumahimik siya agad.
Pero pagkatapos ng ilang segundo, mahina niyang idinagdag:
“Pero totoo talaga.”
Gusto kong matawa, pero hindi puwede.
Rafael’s eyes returned to Marco.
“Kung seryoso ka, bakit ka pumayag na itago?”
“Dahil natakot po siya sa inyo,” sagot ni Marco.
Hindi iyon magandang sagot.
Nakita ko ang paglaki ng panganib sa mukha ni Rafael.
Kaya mabilis kong pinisil ang manggas niya.
“Rafael,” mahinang tawag ko.
Napatingin siya sa akin.
“Pakinggan mo muna.”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos, sa ikinagulat ko, tumahimik siya.
Nakita iyon ni Bianca.
Nakita rin iyon ni Marco.
At lalo akong nahiya dahil parang biglang napagtanto ng lahat kung gaano kalaki ang impluwensya ko sa lalaking ito.
Nagpatuloy si Marco, mas maingat na ang boses.
“Hindi po namin sinadyang bastusin kayo. Mali po na hindi namin sinabi. Pero gusto ko po sanang patunayan muna na kaya kong samahan si Bianca nang hindi siya napapahamak.”
“Kaya mo ba?” tanong ni Rafael.
“Opo.”
“Paano?”
Hindi agad nakasagot si Marco.
Lumapit ng isang hakbang si Rafael.
“Madaling sabihin na mahal mo ang isang tao kapag puro saya ang nakikita mo. Pero kapag bumagsak siya? Kapag napagod siya? Kapag pinili niyang unahin ang pangarap niya kaysa sa’yo? Kapag ang buong pamilya niya ay nagsabing hindi ka sapat? Ano ang gagawin mo?”
Tahimik si Marco.
Si Bianca naman ay namutla.
At ako, bigla kong naintindihan kung saan nanggagaling ang galit ni Rafael.
Hindi lang siya mahigpit.
Hindi lang siya kontra sa pag-ibig.
Takot siya.
Takot siyang may manakit sa kapatid niyang halos siya ang nagpalaki.
Takot siyang ang isang maling desisyon ay sumira sa kinabukasan ni Bianca.
At siguro, takot din siyang baka ang pag-ibig ay isang bagay na laging nangangailangan ng sakripisyo.
Huminga si Marco.
“Kung bumagsak siya, sasamahan ko siyang bumangon. Kung mapagod siya, hindi ko siya pipilitin. Kung piliin niya ang pangarap niya, susuportahan ko siya kahit hindi ako ang unahin niya.”
Tumingin siya kay Bianca.
At sa boses niyang nanginginig pero malinaw, sinabi niya:
“Kung sabihin niyang kailangan niya munang lumayo para sa sarili niya, hahayaan ko siya. Pero hindi ibig sabihin noon titigil akong ipagdasal na maging masaya siya.”
Nanahimik ang garden.
Kahit ang hangin, parang tumigil.
Si Bianca ay nakatitig kay Marco, namumula ang mata.
“Marco…”
Pero hindi pa tapos si Rafael.
“Maganda ang sagot mo.”
Hindi ko alam kung magandang senyales iyon.
Dahil pagkatapos noon, idinagdag niya:
“Pero ang magandang sagot ay hindi sapat.”
Napakunot ang noo ni Bianca.
“Kuya.”
“Kailangan mong pumasa sa exam,” sabi ni Rafael sa kanya. “At kailangan mong patunayan na kaya mong maging responsable sa sarili mong buhay bago ka humingi ng kalayaan para magmahal.”
Bumukas ang bibig ni Bianca, pero walang lumabas na salita.
“Hindi ko sinasabing hindi ka puwedeng magmahal,” dagdag ni Rafael. “Pero hindi ka puwedeng magmahal kung gagawin mong dahilan ang pag-ibig para magsinungaling.”
Tumahimik si Bianca.
Tumama iyon.
At sa totoo lang, tumama rin sa akin.
Dahil kami ni Rafael, ganoon din.
Nagtago kami.
Nag-ingat kami.
Pero sa huli, may nasaktan pa rin.
“Kuya,” mahina niyang sabi, “sorry.”
Hindi siya agad sinagot ni Rafael.
Si Bianca, na palaging madaldal at puno ng arte, ngayon ay nakayuko, hawak ang sariling mga daliri.
“Natakot ako na pagbawalan mo ako. Natakot ako na isipin mong wala akong kwenta kapag nagmahal ako. Pero hindi ko dapat itinago. Lalo na kay Althea.”
Napatingin siya sa akin.
“Sorry rin. Dinamay pa kita.”
Ngumiti ako nang mahina.
“Sanay na ako sa kalokohan mo.”
“Hoy.”
Napangiti siya kahit may luha sa mata.
Lumambot nang kaunti ang mukha ni Rafael.
Pero bago pa tuluyang gumaan ang sitwasyon, biglang tumunog ang phone ni Marco.
Lahat kami napatingin.
Agad niya iyong pinatay.
Pero nakita ko ang pangalan sa screen bago niya maitago.
Coach.
Kinabahan ako.
Kumunot ang noo ni Rafael.
“May practice ka?”
“Hindi po. May meeting lang po sana tungkol sa scholarship application.”
“Scholarship?” tanong ni Bianca.
Mukhang siya mismo ay hindi alam.
Napatigil si Marco.
Napatingin siya kay Bianca, halatang hindi sinasadyang mabunyag.
“Marco,” mahina niyang sabi, “anong scholarship?”
Napakamot siya sa batok.
“May offer po kasi sa ibang lugar. Kung matanggap ako, kailangan kong lumipat pagkatapos ng semester.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa garden.
Nawala ang kulay sa mukha ni Bianca.
“Lilipat ka?”
“Hindi pa sure.”
“Pero nag-apply ka?”
“Bianca, sasabihin ko sana—”
“Kailan?”
Hindi siya nakasagot.
“Kailan ka nag-apply?”
“Two weeks ago.”
Napatakip ng bibig si Bianca.
Two weeks ago.
Ibig sabihin, habang pinaplano niyang itago ang relasyon nila at hintayin ang tamang panahon, si Marco naman pala ay may sarili ring tinatagong desisyon.
Parang salamin iyon.
Masakit tingnan.
Rafael’s expression became colder, pero hindi na dahil galit siya sa relasyon nila.
Dahil may nasasaktan na sa harap niya.
“Bianca,” sabi ni Marco, “ginawa ko iyon kasi malaking tulong iyon sa pamilya ko. Hindi ibig sabihin iiwan kita.”
“Pero hindi mo sinabi sa akin.”
“Hindi pa final.”
“Pero posible.”
Tumahimik si Marco.
At ang katahimikang iyon ang sagot.
Tumulo ang luha ni Bianca.
Hindi malakas.
Hindi dramatiko.
Isang patak lang.
Pero sapat para magbago ang mukha ni Rafael.
Napakabilis ng nangyari.
Isang segundo, nakatayo lang siya.
Sa susunod, nasa harap na siya ni Bianca, hinila ang kapatid niya sa likod niya.
“Umalis ka muna,” malamig niyang sabi kay Marco.
“Kuya!” protesta ni Bianca.
“Ngayon.”
Sumikip ang dibdib ko.
Alam kong nasasaktan si Bianca. Alam ko ring hindi masama si Marco. Pero sa gabing iyon, lahat ng lihim ay sabay-sabay na sumabog.
At walang handa.
Si Marco ay tumingin kay Bianca, puno ng sakit ang mukha.
“Bianca, hindi ko gustong malaman mo sa ganitong paraan.”
“Pero nalaman ko,” mahina niyang sagot.
Wala nang nasabi si Marco.
Bago siya umalis, inilapag niya ang paper bag sa bench.
“Para sa’yo sana ito. Good luck gift.”
Hindi kinuha ni Bianca.
Umalis si Marco nang mabigat ang hakbang.
Naiwan kami sa garden, kasama ang katahimikang mas maingay pa sa sigaw.
Pagkalipas ng ilang sandali, yumuko si Bianca, kinuha ang paper bag, at binuksan.
Sa loob ay isang maliit na notebook.
Sa unang pahina, nakasulat:
“Para sa lahat ng formulas na ayaw mong kabisaduhin, at sa lahat ng pangarap na kaya mong abutin kahit wala ako sa tabi mo.”
Biglang humagulhol si Bianca.
Hindi na napigilan ni Rafael. Hinila niya ang kapatid sa yakap.
Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang hindi alam ang gagawin.
Siya ang lalaking laging may sagot.
Laging may plano.
Laging may kontrol.
Pero habang umiiyak si Bianca sa dibdib niya, wala siyang magawa kundi hawakan siya nang mahigpit.
Ako naman ay tahimik na tumayo sa tabi nila.
Hindi para magsalita.
Kundi para manatili.
Maya-maya, tinawag ako ni Bianca sa pagitan ng hikbi.
“Althea…”
Lumapit ako.
Hinila niya rin ako sa yakap.
Kaya kaming tatlo ay nakatayo roon sa ilalim ng malamig na ilaw ng garden—isang kapatid na takot bumitaw, isang kaibigang takot mawala ang tiwala, at isang batang babae na unang beses nasaktan ng pag-ibig.
Akala ko iyon na ang pinakamasakit na bahagi ng gabi.
Pero nang ihatid ako ni Rafael palabas pagkatapos kalmahin si Bianca, saka niya sinabi ang bagay na matagal niyang itinatago.
“Althea.”
Huminto ako sa tabi ng gate.
“Hmm?”
“May flight ako bukas ng umaga.”
Natigilan ako.
“Saan?”
“Sa ibang bansa. Business negotiation. Hindi ko alam kung gaano katagal.”
Parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko.
“Kailan mo pa alam?”
Hindi siya sumagot agad.
At doon ko naintindihan.
Matagal na.
Ngumiti ako nang mapait.
“Ganoon pala.”
“Althea—”
“Lahat pala tayo may tinatago ngayong gabi.”
Napayuko siya.
At sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang makapangyarihan.
Mukha siyang isang lalaking natatakot mawalan.
Lumayo ako ng isang hakbang.
“Kailangan ko munang umuwi.”
“Hatid na kita.”
“Hindi na.”
“Gabi na.”
“Rafael.”
Tumigil siya.
Pinilit kong ngumiti kahit nanginginig ang labi ko.
“Kung gusto mong hindi kita iwasan, huwag mo akong hayaang hulaan lahat mag-isa.”
Hindi siya nakasagot.
Tumalikod ako.
At habang lumalakad palabas ng gate, naramdaman kong bumibigat ang bracelet sa pulso ko.
Parang pangakong hindi ko alam kung kaya pa naming tuparin.