bracelet na hindi na maitago
Bahagi 2. Ang bracelet na hindi na maitago
Sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay tumigil ang pag-ikot ng mundo.
Ang mga mata ni Bianca ay nakatutok sa pulso ko. Ang ngiti niyang kanina ay puno ng kumpiyansa, ngayon ay unti-unting naglaho na parang kandilang nauubusan ng apoy.
Tumingin siya sa bracelet sa kamay ko.
Pagkatapos, tumingin siya sa bracelet sa pulso ko.
Pareho ang disenyo.
Pareho ang maliit na palawit na hugis araw.
Pareho rin ang nakaukit na letrang halos hindi mapapansin kung hindi tititigan nang mabuti.
A.
At sa kabilang bracelet na hawak ko, may nakaukit na isa pang letra.
R.
Hindi ko alam kung paano ko ipaliliwanag iyon.
Hindi ko rin alam kung bakit sa dami ng araw na puwede kong suotin ang bracelet na iyon, ngayon ko pa napiling isuot.
Siguro dahil kagabi, nang sabihin kong ayaw ko nang ituloy ang kahit anong namamagitan sa amin, tahimik lang akong tiningnan ni Rafael.
Oo.
Rafael.
Iyon ang pangalan ng kuya ni Bianca.
Rafael Santiago.
Ang lalaking kinatatakutan ng halos lahat ng nakakakilala sa kanya.
Ang lalaking akala ng lahat ay walang pakialam sa kahit ano maliban sa negosyo ng pamilya, sa kinabukasan ng kapatid niya, at sa mga responsibilidad na ipinasa sa kanya nang masyadong maaga.
At ang lalaking lihim na dumadalaw sa library tuwing gabi, umuupo sa pinakadulong mesa, at tahimik akong pinapanood habang inaayos ko ang mga libro.
Siya ang nagbigay sa akin ng bracelet na iyon.
Dalawang linggo na ang nakalipas.
Sa likod ng university library, habang bumubuhos ang ulan, inilagay niya iyon sa pulso ko at sinabi:
“Hindi kita minamadali. Pero gusto kong may isang bagay kang mahahawakan kapag natatakot ka.”
Noong gabing iyon, hindi ako nakasagot.
Dahil natatakot talaga ako.
Natatakot ako sa agwat ng buhay namin.
Natatakot ako sa tingin ng ibang tao.
Natatakot ako kay Bianca, na matalik kong kaibigan, na baka masaktan kapag nalaman niyang may lihim kami ng kuya niya.
Kaya kagabi, nagdesisyon akong umiwas.
Pero ngayong gabi, sa harap mismo ni Bianca, sa harap ng buong hapag, ang lihim na matagal kong pinipilit itago ay tila hinila palabas ng kapalaran.
“Althea…” Mahina ang boses ni Bianca.
Hindi iyon galit.
Mas nakakatakot pa nga dahil litong-lito siya.
“Bakit… bakit nasa ’yo ang kabila?”
Hindi ako makapagsalita.
Sa ilalim ng mesa, bahagyang gumalaw ang paa ni Rafael.
Hindi na niya pinipigilan ang paa ko.
Sa halip, parang marahang pinapaalalahanan niya ako na hindi ako mag-isa.
Pero paano ako hindi mag-iisa?
Nasa harap ko ang best friend kong ipinagtanggol ko sa loob ng maraming taon. Siya ang unang taong kumain kasama ko sa school cafeteria noong wala pang gustong lumapit sa akin. Siya ang nagdala sa akin sa bahay nila tuwing may bagyo at hindi ako makauwi sa dorm. Siya ang bumili ng gamot ko noong nagkasakit ako bago ang exam.
At ngayon, ako ang may itinatagong pinakamalaking sikreto sa kanya.
Si Rafael ang unang nagsalita.
“Bianca.”
Tahimik pero mabigat ang boses niya.
Napatingin si Bianca sa kanya.
“Hindi si Althea ang dapat mong sisihin.”
Napakurap ako.
Hindi ko inaasahan iyon.
Ang inaasahan ko ay tatanungin niya ako. Pipilitin niya akong umamin. O kaya ay itutulak niya ang lahat ng sisi sa akin, dahil ganoon naman dapat, hindi ba?
Ako ang kaibigan.
Ako ang mas bata.
Ako ang may mas maraming dapat katakutan.
Pero si Rafael, sa gitna ng katahimikan, ay mahinahong itinuwid ang lahat.
“Ako ang nagbigay sa kanya niyan.”
Bumuka ang bibig ni Bianca.
Pagkatapos ay sumara.
Pagkatapos ay bumuka ulit.
“Kuya?”
“Hindi siya nagsinungaling sa ’yo dahil gusto ka niyang lokohin,” dagdag ni Rafael. “Ginawa niya iyon dahil alam niyang hindi ka handang marinig.”
Parang may kumurot sa dibdib ko.
Mabilis akong umiling.
“Hindi. Hindi ganoon. Ako ang may kasalanan. Dapat sinabi ko sa’yo agad, Bianca. Pero hindi ko alam kung paano. Natakot ako.”
“Teka lang.” Itinaas ni Bianca ang kamay niya, parang pinapahinto ang isang traffic sa gitna ng kalsada. “Ibig sabihin… ikaw at si Kuya?”
Walang sumagot.
Kahit ang mga plato sa mesa, parang nakikinig din.
“Gaano na katagal?” tanong niya.
Napatingin ako kay Rafael.
Tahimik niya akong tiningnan, at sa mga mata niya ay may tanong na hindi niya binigkas.
Gusto mo bang ako ang magsabi?
Hindi ko alam kung saan ako humugot ng lakas, pero sa pagkakataong iyon, ako ang sumagot.
“Hindi pa kami.”
Kumunot ang noo ni Bianca.
“Hindi pa?”
“Hindi pa kami opisyal,” mahina kong sabi. “Pero… may nararamdaman ako sa kanya.”
Ang huling salita ay halos pabulong.
Pero narinig ni Rafael.
Nakita ko ang biglaang pagbabago sa mga mata niya. Iyong malamig na katahimikan ay bahagyang natunaw, parang unang sikat ng araw pagkatapos ng mahabang ulan.
Si Bianca naman ay tila hindi alam kung matatawa, magagalit, o hihimatayin.
“Sandali. Ibig sabihin, ako ang nagtago ng relasyon ko, tapos kayo pala ni Kuya ang may totoong drama?”
“Bianca,” sabi ni Rafael.
“Hindi, Kuya, hayaan mo muna akong mag-isip.” Hinawakan niya ang noo niya. “Nagpapanggap akong inosente para hindi mo malaman na may ka-date ako, pero ikaw pala may ka-fling na best friend ko?”
Namula ako hanggang tenga.
“Hindi siya ka-fling.”
“Ah, so serious?”
Lalo akong namula.
Si Rafael naman ay mahinahong uminom ng tubig, pero napansin ko ang bahagyang pagtaas ng sulok ng labi niya.
Nakakainis.
Sa ganitong sitwasyon, nagagawa pa niyang ngumiti.
Huminga nang malalim si Bianca.
Pagkatapos, bigla niyang itinuro si Rafael.
“Kuya, ikaw muna.”
Tahimik siyang tumingin sa kapatid.
“Bakit si Althea?”
Napatigil ako.
Hindi ko alam kung bakit mas kinabahan ako sa tanong na iyon kaysa sa pagkakahuli namin.
Tumingin si Rafael sa akin.
Hindi siya nagmadali.
Parang pinag-iisipan niya hindi kung ano ang isasagot, kundi kung paano sasabihin nang hindi ako matatakot.
“Dahil siya ang unang taong hindi tumingin sa akin na parang ako ang apelyido ko.”
Nanlamig ang daliri ko.
“Nakita niya akong pagod. Nakita niya akong tahimik. Nakita niya akong hindi perpekto.” Bahagyang bumaba ang boses niya. “At kahit ganoon, hindi siya lumayo.”
Gusto kong sabihin: Lumayo ako kagabi.
Pero hindi ko magawa.
Dahil totoo ang sinabi niya.
Maraming beses ko siyang nakita sa library na nakayuko sa mga papel, pagod na pagod, pero ayaw magpahinga. Maraming beses ko siyang inabutan ng kape kahit hindi niya hinihingi. Maraming beses ko siyang pinagsabihan na hindi siya robot.
Noong una, akala ko awa lang iyon.
Hanggang sa isang gabi, tinanong niya ako:
“Lagi ka bang ganito kabait sa lahat?”
At sumagot ako:
“Hindi. Sa mga pasaway lang.”
Noon siya unang natawa sa harap ko.
Mababa, maikli, pero totoong tawa.
At mula noon, tuwing gabi, hinahanap ko na ang tunog na iyon.
Tahimik si Bianca nang ilang sandali.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“At ikaw? Bakit si Kuya?”
Napatitig ako kay Rafael.
Ang lalaking laging malamig sa paningin ng iba ay tahimik na nakaupo roon, pero alam kong hinihintay niya rin ang sagot ko.
“Dahil…” Napalunok ako. “Dahil kahit mukhang mahirap siyang lapitan, hindi niya ako minamaliit.”
Nanginig nang bahagya ang boses ko, pero nagpatuloy ako.
“Maraming tao ang mabait sa akin kapag kailangan nila ang tulong ko sa school. Pero kapag usapang buhay, lagi nilang ipinapaalala sa akin kung nasaan lang ako. Siya… hindi niya ginawa iyon. Kahit kailan.”
Tumahimik ako.
Pagkatapos ay mahina kong idinagdag:
“Pero natakot ako. Kasi ikaw ang kapatid niya, Bianca. At ikaw ang best friend ko.”
Naramdaman kong uminit ang mata ko.
“Ayaw kong isipin mong niloko kita.”
Matagal akong tinitigan ni Bianca.
Pagkatapos, bigla niyang inabot ang tissue at itinulak sa harap ko.
“Huwag kang umiyak. Kapag umiyak ka, iiyak din ako. Kapag umiyak ako, magagalit ako sa sarili ko kasi naka-waterproof mascara ako for nothing.”
Napatawa ako sa gitna ng kaba.
Si Bianca talaga.
Laging may paraan para gawing kalokohan ang kahit pinakakritikal na sandali.
Pero hindi pa tapos ang lahat.
Dahil sa sumunod na segundo, muling bumalik ang seryosong tingin niya.
“Okay. Hindi ako galit dahil gusto mo si Kuya.”
Huminga ako nang maluwag.
“Pero galit ako dahil hindi mo sinabi.”
Napatigil ang hinga ko.
“Bianca…”
“Best friend kita, Althea. Hindi ibig sabihin noon kailangan mong isakripisyo lahat para sa akin. Hindi ibig sabihin noon lagi mo akong poprotektahan sa katotohanan.”
Napayuko ako.
“Sorry.”
“Tsaka ikaw, Kuya.” Lumingon siya kay Rafael. “Hindi porke matanda ka at seryoso ka, puwede mo nang gulatin ang tao sa ilalim ng mesa.”
Nabilaukan ako sa sarili kong hininga.
Rafael’s expression froze.
Sa kauna-unahang pagkakataon, nakita kong bahagyang nawalan ng kontrol ang mukha niya.
“Bianca.”
“Ano?” tinaas ni Bianca ang kilay. “Akala mo hindi ko nakita? Kanina pa gumagalaw ang paa ninyo riyan. Akala ko noong una aksidente lang. Pero pagkatapos ng bracelet issue, confirmed.”
Gusto kong magtago sa ilalim ng mesa at hindi na lumabas kahit kailan.
Si Rafael ay tahimik na umubo.
“Ayusin mo ang tono mo.”
“Ayusin mo rin ang diskarte mo.”
Napasapo ako sa noo.
Pero sa gitna ng kahihiyan, may isang bagay na unti-unting gumaan sa dibdib ko.
Hindi kami tinaboy ni Bianca.
Hindi siya sumigaw.
Hindi niya sinabing traydor ako.
Galit siya, oo.
Nasaktan siya, oo.
Pero nanatili siya.
At minsan, iyon na ang pinakamalaking kapatawaran na maibibigay ng isang tao sa simula.
Akala ko tapos na ang gabi.
Pero nagkamali ako.
Dahil biglang tumayo si Bianca.
“May pupuntahan ako.”
Sabay kaming napatingin ni Rafael sa kanya.
“Saan?” tanong ni Rafael.
“Sa garden.”
“Bakit?”
Kinuha ni Bianca ang phone niya at tinago sa likod.
“Magpapahangin.”
Kumunot ang noo ni Rafael.
“Bianca.”
Tumigil siya.
Dahan-dahan siyang lumingon.
“Kuya, dahil nalaman ko na ang sikreto ninyo, patas lang na huwag mo muna pakialaman ang akin.”
Nanlaki ang mata ko.
Rafael’s face darkened.
“Anong ibig mong sabihin?”
Ngumiti si Bianca.
Iyong ngiting alam kong delikado.
“Althea, kung mahal mo talaga ako bilang best friend…”
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Bianca, huwag mo akong idamay.”
“…takpan mo ako.”
At bago pa kami makakilos, tumakbo siya palabas ng dining room, hawak ang phone niya, halatang may tatawagan o kikitain.
Tumayo si Rafael.
Tumayo rin ako.
Nagtagpo ang mga mata namin.
Sa unang pagkakataon ngayong gabi, hindi tungkol sa amin ang problema.
Tungkol iyon kay Bianca.
At sa lihim niyang kasintahan na hindi pa rin alam ni Rafael kung sino.
“Althea,” mababa ang boses ni Rafael.
“Hmm?”
“May alam ka ba?”
Napangiti ako nang pilit.
“Depende.”
“Depende saan?”
“Depende kung galit ka pa sa akin.”
Lumapit siya ng isang hakbang.
Napaigtad ang puso ko.
“Hindi ako galit sa’yo.”
“Pero kanina tinanong mo ako na parang nasa interrogation room ako.”
“Dahil nagselos ako.”
Natigilan ako.
Napakagaan ng pagkakasabi niya, pero parang may kumabog sa loob ng dibdib ko.
Nagselos.
Si Rafael Santiago, ang lalaking parang hindi marunong maapektuhan, ay nagselos.
Hindi ko napigilang tumingin sa kanya.
At sa ilalim ng ilaw ng dining room, nakita ko ang katotohanang hindi na niya tinago.
Gusto niya ako.
Hindi bilang laro.
Hindi bilang lihim.
Kundi bilang isang taong handa niyang aminin kahit sa harap ng kapatid niya.
“Althea,” ulit niya.
Mas malambot na ang boses niya ngayon.
“Sino ang lalaki ni Bianca?”
Napapikit ako.
Sa isip ko, lumitaw ang mukha ng varsity player na laging nakangiti, laging may dalang kape para kay Bianca, at laging nagsasabing handa siyang ipakilala ang sarili niya kapag tamang panahon na.
Pero mukhang dumating na ang maling panahon.
At kami ang nasa gitna nito.
Huminga ako nang malalim.
“Rafael…”
Tumingin siya sa akin.
“Promise mo muna hindi ka sisigaw.”
Kumunot ang noo niya.
“Hindi ako sumisigaw.”
“Promise mo muna hindi mo siya ipapatapon sa ibang school.”
Mas lalo siyang kumunot ang noo.
“Althea.”
“Sige na.”
Tumahimik siya sandali.
Pagkatapos ay mariing sinabi:
“Promise.”
Doon ko lang binuksan ang bibig ko.
“Si Marco.”
Katahimikan.
Mabigat.
Matagal.
Pagkatapos, napakababa ng boses ni Rafael:
“Marco… ang captain ng basketball team?”
Napangiti ako nang alanganin.
“Oo.”
Lumamig ang mukha niya.
At sa sandaling iyon, mula sa labas ng bahay, narinig namin ang mahinang boses ni Bianca.
“Marco, nandito ka?”
Sumunod ang boses ng isang lalaki.
“Nandito ako. Kailangan ko nang kausapin ang kuya mo.”
Napatingin ako kay Rafael.
Rafael looked at the garden door.
At bago pa ako makahinga, naglakad siya palabas.
Alam kong doon magsisimula ang tunay na gulo.