liham na naiwan sa library
Bahagi 4. Ang liham na naiwan sa library
Kinabukasan, hindi ako pumasok sa bahay nina Bianca.
Hindi rin ako nag-message kay Rafael.
Tatlong beses kong binuksan ang chat namin.
Tatlong beses ko ring isinara.
Nakita ko ang huling message niya kagabi.
“Tell me when you get home.”
Hindi ako sumagot.
Hindi dahil gusto ko siyang pahirapan.
Kundi dahil hindi ko alam kung anong sasabihin.
Nakarating ako sa dorm nang ligtas. Pero ang totoo, mula nang umalis ako sa gate nila, parang may bahagi ng sarili kong naiwan sa garden.
Buong umaga akong nasa library.
Hindi ako nagbabasa.
Hindi ako nag-aayos ng libro.
Nakaupo lang ako sa pinakadulong mesa, sa lugar kung saan madalas umupo si Rafael, at pinipilit intindihin kung bakit ang pag-ibig ay laging dumadating na may kasamang takot.
Bandang tanghali, dumating si Bianca.
Namumugto ang mata niya, pero nakasuot pa rin ng maayos na damit at may hawak na iced coffee.
Nilapag niya iyon sa harap ko.
“Peace offering.”
Tumingin ako sa kanya.
“Dapat ako ang magbigay sa’yo niyan.”
“Hindi. Ako ang naglaglag sa’yo sa harap ni Kuya. Ako ang mas may kasalanan.”
“May tinago rin ako.”
“Oo, pero mas dramatic ako.”
Napatawa ako nang mahina.
Umupo siya sa tapat ko.
Ilang minuto kaming tahimik.
Pagkatapos, siya ang unang nagsalita.
“Hindi ako galit sa’yo.”
Alam kong sinabi na niya iyon kagabi, pero ngayong mas malinaw ang boses niya, mas mabigat ang dating.
“Nasaktan ako,” dagdag niya. “Pero hindi dahil gusto mo si Kuya. Nasaktan ako kasi akala ko may bahagi ng buhay mo na hindi ko na puwedeng malaman.”
Napayuko ako.
“Akala ko kasi kapag nalaman mo, mawawala ka.”
“Althea, hindi ako nawawala dahil lang umiibig ka. Best friend mo ako, hindi ako kontrabida sa teleserye.”
Ngumiti ako.
“Pero dramatic ka rin.”
“Natural. May standards ako.”
Tumawa kami pareho.
Maikli lang.
Pero sapat para bumalik ang dating init sa pagitan namin.
Pagkatapos, naging seryoso siya.
“Si Kuya ba… mahal mo?”
Natigilan ako.
Sa dami ng nangyari, iyon ang tanong na pinakainiiwasan ko.
Mahal ko ba siya?
Naisip ko ang tahimik niyang pag-upo sa library.
Ang unang ngiti niya.
Ang gabing inabutan niya ako ng payong kahit basang-basa na siya.
Ang paraan ng pagtingin niya sa akin, parang hindi niya ako gustong baguhin, kundi gustong alagaan ang parte kong pagod na pagod na.
At naisip ko rin ang mga lihim.
Ang mga bagay na hindi niya sinabi.
Ang takot kong baka sa mundong ginagalawan niya, palagi akong magiging taong kailangang itago.
“Hindi ko alam,” sagot ko sa huli. “Pero kung hindi ito mahal, siguro malapit na roon.”
Tumango si Bianca.
“Si Kuya kasi…” Napabuntong-hininga siya. “Hindi siya sanay magsabi ng kailangan niya. Lagi niyang iniisip na kapag sinabi niya ang totoo, magiging pabigat siya.”
Tumingin ako sa kanya.
“Bata pa lang kami, ganoon na siya. Noong umalis sina Mama at Papa para sa negosyo, siya ang naging magulang ko. Kapag may sakit siya, itinatago niya. Kapag pagod siya, lalong nagtatrabaho. Kapag may gusto siya, binibitawan niya kung tingin niya makakasagabal sa responsibilidad niya.”
Sumikip ang dibdib ko.
“Kaya siguro hindi niya sinabi sa’yo ang flight niya,” sabi ni Bianca. “Hindi dahil hindi ka mahalaga. Kundi dahil takot siyang isipin mong kailangan mo siyang hintayin.”
“Pero dapat ako ang magdesisyon noon.”
“Oo,” mabilis niyang sabi. “Kaya nga minsan ang sarap niyang batukan.”
Napangiti ako kahit mabigat ang pakiramdam.
Kinuha ni Bianca ang kamay ko.
“Pero Althea, kung gusto mo siya, huwag mong hayaang puro takot ang magdesisyon para sa’yo.”
Bago ako makasagot, tumunog ang phone niya.
Napatingin siya sa screen.
Nawala ang ngiti niya.
Marco.
Hindi niya sinagot.
“Hindi mo kakausapin?” tanong ko.
“Hindi muna.”
“Bianca…”
“Hindi ko siya kinamumuhian,” mahina niyang sabi. “Pero nasaktan ako. Gusto kong isipin muna kung kaya kong suportahan ang pangarap niya nang hindi nawawala ang sarili ko.”
Tumingin ako sa kanya nang may paghanga.
Kagabi, akala ko siya pa rin ang batang kailangang bantayan.
Pero sa harap ko ngayon, nakita ko ang isang taong unti-unting natututong pumili para sa sarili.
“Proud ako sa’yo,” sabi ko.
Umirap siya, pero namula ang mata niya.
“Huwag kang ganyan. Iiyak na naman ako.”
Naghiwalay kami bago maghapon.
Si Bianca ay pumunta sa review center. Ako naman ay naiwan sa library hanggang gabi.
Bago magsara, habang inaayos ko ang mga librong ibinalik, nakita ko ang isang sobre sa mesa sa pinakadulong bahagi.
Walang pangalan sa labas.
Pero alam ko agad kung kanino galing.
Dahil sa sulat-kamay.
Malinis.
Matatag.
Parang siya.
Binuksan ko ang sobre.
Sa loob ay isang liham.
Althea,
Hindi ako magaling humingi ng tawad. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil madalas, huli ko nang naiintindihan kung gaano kalalim ang nasaktan ko.
Kagabi, tama ka.
Hindi kita dapat hinayaang hulaan ang mga bagay na dapat kong sabihin.
Nasanay akong magdesisyon mag-isa. Nasanay akong isipin na ang pananahimik ay paraan ng pagprotekta sa mga taong mahalaga sa akin.
Pero natutunan ko kagabi na minsan, ang pananahimik ay isa ring uri ng pananakit.
Dapat sinabi ko sa’yo na aalis ako.
Dapat sinabi ko na natatakot akong kapag nalaman mo, lalayo ka bago pa ako makabalik.
Dapat sinabi ko na gusto kong bumalik sa’yo.
Hindi ko hihilingin na hintayin mo ako.
Hindi ko rin sasabihing kalimutan mo ang sakit dahil lang nagsisisi ako.
Ang hihilingin ko lang ay ito:
Kapag handa ka na, bigyan mo ako ng pagkakataong sabihin ang lahat nang harapan.
Hindi bilang kuya ni Bianca.
Hindi bilang taong may responsibilidad sa pamilya.
Kundi bilang Rafael.
Ang lalaking nagmahal sa’yo sa pinakatahimik na paraan, pero ngayon ay gustong matutong magmahal nang hindi ka itinatago.
Rafael
Nang matapos kong basahin ang liham, matagal akong hindi gumalaw.
May mga salitang hindi sumisigaw pero mas malakas pa sa kahit anong paliwanag.
At ang liham na iyon ay ganoon.
Tahimik.
Tapat.
Masakit.
Pero may pag-asa.
Hindi ko napansin na may luha na pala sa pisngi ko hanggang sa may nag-abot ng tissue mula sa gilid.
Napalingon ako.
Si Marco.
Nakatayo siya sa dulo ng aisle, halatang nag-aalangan.
“Ay, sorry. Hindi ko sinadyang gulatin ka.”
Mabilis kong pinunasan ang mukha ko.
“Bakit ka nandito?”
“Hinahanap ko si Bianca.”
“Wala siya rito.”
“Alam ko.” Napayuko siya. “Actually, ikaw ang gusto kong kausapin.”
Kumunot ang noo ko.
“Bakit ako?”
“Dahil ikaw ang best friend niya. At dahil… ikaw lang yata ang hindi agad susuntok sa akin.”
“Hindi ako nanununtok.”
“Pero parang kaya mo.”
Hindi ko napigilang ngumiti.
Umupo siya sa kabilang upuan.
Matagal siyang tahimik bago nagsalita.
“Mali ako.”
“Dahil sa scholarship?”
“Dahil hindi ko sinabi sa kanya. Akala ko magiging mas madali kung sasabihin ko kapag sigurado na. Pero ang totoo, natakot ako.”
“Sa ano?”
“Na isipin niyang iiwan ko siya.”
Tumahimik ako.
Parang paulit-ulit ang leksyon ng gabing iyon.
Ang bawat isa sa amin, may itinago dahil natakot mawalan.
Pero ang nangyari, mas lalo naming nasaktan ang mga taong ayaw naming mawala.
“Marco,” sabi ko, “hindi ko puwedeng ayusin ito para sa’yo.”
“Alam ko.”
“Hindi ko rin sasabihin kay Bianca na patawarin ka agad.”
“Alam ko rin.”
“Pero sasabihin ko sa kanya na nandito ka.”
Umangat ang tingin niya.
“Salamat.”
Tumayo siya para umalis, pero bago siya makalayo, tinawag ko siya.
“Marco.”
“Hmm?”
“Kung mahal mo talaga siya, huwag mong gawing hadlang ang pangarap mo. Pero huwag mo rin siyang gawing taong palaging huling nakakaalam.”
Tumango siya.
Pagkaalis niya, tumingin ako ulit sa liham ni Rafael.
Sa baba ng sobre, may isa pang maliit na papel.
Flight details.
Aalis siya kinabukasan nang alas-sais ng umaga.
At may nakasulat sa ilalim:
Hindi ako maghihintay ng sagot sa airport. Pero kung darating ka, hindi ako aalis nang hindi ka nakikita.
Pinisil ko ang papel.
Tiningnan ko ang oras.
Alas-diyes ng gabi.
May walong oras pa.
Walong oras para magdesisyon kung hahabulin ko ba ang lalaking hindi ko pa kayang tawaging akin, pero hindi ko rin kayang pakawalan.
Kinabukasan, alas-kuwatro y medya ng umaga, gising na ako.
Hindi ako halos natulog.
Suot ko ang simpleng damit, dala ang liham niya, at nasa pulso ko pa rin ang bracelet.
Sa labas ng dorm, may naghihintay na sasakyan.
Akala ko taxi.
Pero nang bumaba ang bintana, si Bianca ang nakita ko.
Namumugto pa rin ang mata, pero nakangisi.
“Bilis. Baka ma-late ka sa sariling love story mo.”
“Bianca?”
“Anong Bianca-Bianca? Sakay na.”
Pag-upo ko sa sasakyan, nakita ko si Marco sa driver’s seat.
Nagulat ako.
Si Bianca ay tumingin sa labas, kunwari walang pakialam.
“Temporary driver lang siya.”
Si Marco ay ngumiti nang mahina.
“Good morning.”
Tumingin ako sa kanilang dalawa.
Mukhang hindi pa ayos ang lahat.
Pero mukhang may simula.
Habang bumibiyahe kami sa madilim pang kalsada, walang masyadong nagsalita.
Pero sa katahimikan, may bagong uri ng pag-asa.
Pagdating sa airport, alas-singko y medya na.
Tumakbo ako papasok.
Hindi ko alam kung saan pupunta.
Hindi ko alam kung mahahanap ko siya.
Ang alam ko lang, kailangan kong subukan.
Hawak ang liham sa kamay, hinanap ko siya sa gitna ng mga taong may dala-dalang maleta, sa ilalim ng malalaking ilaw, sa pagitan ng mga paalam at yakap.
At pagkatapos, nakita ko siya.
Si Rafael.
Nakatayo malapit sa entrance ng departure area, may hawak na passport at maliit na maleta.
Nang makita niya ako, tila tumigil siya sa paghinga.
Tumigil din ako.
Ilang metro lang ang pagitan namin.
Pero pakiramdam ko, lahat ng takot, lihim, at hindi nasabing salita ay nakatayo sa gitna.
Siya ang unang lumapit.
“Althea.”
Nanginginig ang kamay ko nang itinaas ko ang liham.
“Nabasa ko.”
Hindi siya nagsalita.
“Hindi pa rin ako sigurado kung hindi ako matatakot ulit,” sabi ko.
“Okay lang.”
“Hindi rin ako nangangako na madali akong magtitiwala.”
“Hindi ko hihingin na madaliin mo.”
“Pero…” Huminga ako nang malalim. “Ayokong magsisi na hindi man lang kita sinubukang abutin.”
Nakita ko kung paano lumambot ang mga mata niya.
“Althea…”
“Bumalik ka,” sabi ko, bago pa ako mawalan ng lakas ng loob. “Hindi dahil hinihintay kita bilang obligasyon. Bumalik ka dahil may kailangan ka pang sabihin sa akin nang harapan.”
Bahagya siyang ngumiti.
At sa unang pagkakataon, walang lamig sa ngiting iyon.
“Babalik ako.”
“Promise?”
Itinaas niya ang kamay niya.
Nasa pulso niya ang katapat ng bracelet ko.
“Araw-araw kong ipapaalala sa sarili ko.”
Gusto kong umiyak.
Pero bago pa iyon mangyari, bigla kaming nakarinig ng sigaw mula sa likod.
“Kuya! Kapag pinaiyak mo ulit si Althea, hindi na kita kakausapin forever!”
Napalingon kami.
Si Bianca, nakatayo sa entrance, humihingal.
Sa tabi niya si Marco, hawak ang bag niya.
Napapikit si Rafael.
“Bakit sila nandito?”
Hindi ko napigilang matawa.
“Support group.”
Si Rafael ay tumingin kay Marco.
Marco instantly straightened.
“Sir.”
“Hindi pa tayo tapos mag-usap.”
“Opo, sir.”
“Pero salamat sa paghatid sa kanila.”
Nanlaki ang mata ni Marco.
Si Bianca ay napanganga.
Ako rin.
Iyon na yata ang pinakamalapit na bagay sa approval na makukuha ni Marco ngayong umaga.
Tumawag ang boarding announcement.
Dahan-dahang bumalik ang bigat sa dibdib ko.
Kailangan na niyang umalis.
Lumapit si Rafael.
Hindi niya ako niyakap agad.
Naghintay siya.
Kaya ako ang humakbang palapit.
Doon niya lang ako niyakap.
Mainit.
Matatag.
At hindi na lihim.
“Babalik ako,” bulong niya.
“Dapat lang.”
Narinig ko ang mahina niyang tawa sa tabi ng tenga ko.
Pagbitaw niya, hinawakan niya ang kamay ko at marahang hinalikan ang bracelet sa pulso ko.
Namula ako.
Sa likod, sumigaw si Bianca:
“Kuya! May minors dito!”
“College ka na,” sabi ni Rafael nang hindi lumilingon.
“Still!”
Napatawa kaming lahat.
At sa gitna ng airport, habang papalayo si Rafael, napagtanto ko na hindi lahat ng paalam ay wakas.
May mga paalam na simula ng mas tapat na pagbabalik.