Unang Kasinungalingang Gumuho
Bahagi 2A: Ang Unang Kasinungalingang Gumuho
Naging napakatahimik ng buong pasilyo.
Hindi na nakapagsalita si Trisha.
Unti-unti ring nawala ang kumpiyansa sa mukha ni Ethan habang nakatingin siya sa makapal na folder na hawak ko.
Lumapit ang isa sa mga opisyal.
—Ma’am, maaari po ba naming makita ang dokumento?
Tahimik kong iniabot ang folder.
Isa-isang sinuri ng opisyal ang orihinal na titulo, deed of sale, resibo ng buong bayad sa condo, at ang resulta ng pagsusuri ng pirma.
Pagkaraan ng ilang sandali, tumingin siya kay Trisha.
—Ma’am, maaari po ba naming makita ang anumang dokumentong nagpapatunay na kayo ang may-ari ng unit?
Nagkatinginan sina Trisha at Ethan.
Saglit na natahimik ang dalawa.
Maya-maya ay pilit na ngumiti si Trisha.
—Nasa loob po ang mga papeles. Hindi ko lang madala ngayon dahil pinalitan niya ang access code.
Tahimik akong tumingin sa kanya.
—Kung nasa loob nga ang mga papeles, paano mo ipapaliwanag na ang orihinal na titulo ay nasa akin mula pa noong binili ko ang condo?
Namutla siya.
Bago pa siya makasagot, nagsalita ang lalaking naka-itim na suit.
—Base sa aming pagsusuri, may isinumiteng authorization form sa building management labing-isang buwan na ang nakalipas. Ang pirma roon ay hindi tumutugma sa tunay na lagda ni Ma’am Angela.
Biglang napaatras ng isang hakbang ang building manager.
Halatang nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay.
—Hindi… hindi ko po alam na peke ang dokumento.
Mahinahon akong tumingin sa kanya.
—Hindi mo alam?
—O hindi mo sinubukang alamin?
Hindi siya agad nakasagot.
Nagsimulang magbulungan ang ilang residente na lumabas na sa kani-kanilang unit dahil sa ingay.
May ilan na nakatingin kay Trisha na para bang ngayon lang nila siya nakilala.
Isang matandang babae ang biglang nagsalita.
—Hindi ba’t palagi mong sinasabing minana mo ang condo sa lolo mo?
Isa pang kapitbahay ang sumunod.
—At sinabi mo ring architect ang fiancé mo kaya kayo bibili pa ng isa pang penthouse.
Unti-unting namula ang mukha ni Trisha.
Hindi niya inaasahang mismong mga kapitbahay ang unang dududa sa kanya.
Napansin kong unti-unti ring nagbago ang ekspresyon ni Ethan.
Lumingon siya kay Trisha.
—Trisha…
—Hindi ba sinabi mong ikaw talaga ang bumili ng condo?
Napalunok siya.
—Ethan… ipapaliwanag ko…
—May hindi lang pagkakaintindihan.
Hindi na siya pinatapos ni Ethan.
—Hindi ito simpleng hindi pagkakaintindihan.
—Sinasabi mong sa iyo ang bahay.
—Ngayon lumalabas na may ibang pangalan ang titulo.
Tahimik lang akong nakatingin sa kanilang dalawa.
Hindi ako nagsalita.
Hindi ko na kailangan.
Minsan, sapat nang magsalita ang katotohanan.
Sa gilid ng pasilyo, biglang lumapit ang isa sa mga security guard.
—Sir Ernesto…
—Naalala ko po.
—Noong nakaraang taon, si Ma’am Trisha mismo ang nagdala ng authorization form.
—Sinabi niyang nasa abroad ang may-ari kaya siya na ang inatasang mag-asikaso ng lahat.
Parang binuhusan ng malamig na tubig ang building manager.
Unti-unti niyang naalala ang nangyari.
Noon, nagmamadali siyang iproseso ang mga papeles.
Hindi na niya tinawagan ang tunay na may-ari upang kumpirmahin ang kahilingan.
Akala niya ay ordinaryong pagbabago lamang ng resident information.
Ngayon, malinaw na ang lahat.
Hindi lang simpleng pagkakamali ang nangyari.
May gumamit ng pekeng dokumento.
At siya ang nagpatupad nito.
Napahawak siya sa noo.
—Ma’am Angela…
—Humihingi po ako ng paumanhin.
—Mukhang nagkamali talaga kami.
Ngunit bago pa ako makasagot, biglang sumigaw si Trisha.
—Hindi!
—Hindi ako ang may kasalanan!
—Ang nanay ko ang nagsabing wala namang mangyayari kung ililipat lang ang pangalan sa records ng building!
Lahat ay napalingon sa kanya.
Maging si Tita Marissa na kararating lang sa pasilyo ay biglang natigilan.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
Hindi niya inaasahang sa isang iglap, mababanggit ng sariling anak ang pangalan niya sa harap ng lahat.
At doon nagsimulang mabasag ang huling pader ng kanilang mga kasinungalingan.
Bahagi 2B: Ang CCTV na Walang Sinuman ang Inasahan
Napatigil ang lahat nang marinig ang sinabi ni Trisha.
Si Tita Marissa ang unang nakabawi.
—Ano ang pinagsasasabi mo? Huwag mo akong idamay!
Namumutla na si Trisha.
Alam niyang huli na ang lahat.
Sa sobrang taranta, siya mismo ang nagbunyag ng katotohanan.
Lumapit ang isa sa mga opisyal.
—Ma’am, kung may iba pa pong taong sangkot sa paggamit ng pekeng dokumento, kailangan din po namin siyang isama sa imbestigasyon.
Agad na umiling si Tita Marissa.
—Hindi! Hindi ko alam ang tungkol sa pekeng pirma!
—Akala ko… pumayag na si Angela.
Tahimik akong tumingin sa kanya.
—Talaga bang akala mo pumayag ako?
—Kung pumayag ako, bakit hindi man lang ako tinawagan kahit isang beses?
Hindi siya nakasagot.
Hindi rin siya makatingin sa akin.
Sa loob ng maraming taon, alam niyang hindi ako basta pumipirma sa anumang dokumento nang hindi ko binabasa.
Kaya imposible ang sinasabi niyang iyon.
Biglang nagsalita ang building manager.
Halata ang pagsisisi sa kanyang mukha.
—Ma’am Angela… may naiisip po akong maaaring makatulong.
Lumingon kaming lahat sa kanya.
—May archive po kami ng CCTV sa lobby at administration office.
—Noong araw na isinumite ang authorization form, malamang ay may kopya pa ng video.
Nanlaki ang mga mata ni Trisha.
—Hindi…
Mahina lang ang boses niya.
Ngunit sapat iyon para marinig naming lahat.
Agad na tumawag ang building manager sa control room.
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang head of security na may dalang laptop.
Isinaksak niya ito sa monitor sa lobby ng palapag.
Tahimik na nanood ang lahat.
Lumabas ang petsa ng recording.
Eksaktong araw na binago ang impormasyon ng residente.
Kitang-kita sa video si Trisha.
Nakasuot siya ng puting blouse at may hawak na kulay abong envelope.
Kasama niya si Tita Marissa.
Pumasok silang dalawa sa opisina ng building management.
Pagkaraan ng halos dalawampung minuto.
Lumabas silang nakangiti.
Paglabas pa nga nila, nakita sa video na niyakap ni Tita Marissa ang anak.
At malinaw na mababasa sa galaw ng kanyang labi ang sinabi niya.
—Simula ngayon, parang atin na rin ang condo.
Parang huminto ang oras.
Napaatras ang building manager.
Napapikit siya sa matinding pagsisisi.
Hindi na niya maikakailang sa opisina mismo nila nangyari ang lahat.
Napayuko naman si Ethan.
Pakiramdam niya ay niloko siya sa simula pa lang.
Lahat ng ipinagmamalaki ni Trisha sa kanya.
Ang marangyang condo.
Ang kuwento tungkol sa mayamang pamilya.
Ang mga sinasabing ari-arian.
Isa-isang gumuho sa harap ng kanyang mga mata.
Dahan-dahan niyang tinanggal ang engagement ring sa kanyang daliri.
Tahimik niya itong iniabot kay Trisha.
—Ito pala ang katotohanan.
—Hindi mo lang ako pinagsinungalingan.
—Ginamit mo rin ako.
Nanlumo si Trisha.
Sinubukan niyang hawakan ang braso ni Ethan.
—Pakinggan mo muna ako…
Ngunit marahan siyang iniwasan nito.
—May pagkakataon kang sabihin ang totoo.
—Paulit-ulit kitang tinanong kung ikaw ba talaga ang may-ari ng condo.
—Bawat pagkakataon, nagsinungaling ka.
Tumulo ang luha ni Trisha.
Ngunit wala nang naniwala.
Sa sandaling iyon, muli kong binuksan ang folder.
May isa pa akong dokumentong hindi ko pa ipinapakita.
Tahimik ko itong inilapag sa mesa sa harap ng lahat.
Napakunot ang noo ng opisyal habang binabasa ang unang pahina.
Pagkaraan ng ilang segundo, dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
—Ma’am Angela…
—Ito po ba ang opisyal ninyong reklamo laban sa lahat ng sangkot?
Mahina akong tumango.
—Hindi lang iyan.
—May kalakip ding kompletong tala ng lahat ng gamit na nawala sa condo ko, mga resibo ng mga mamahaling alahas, at ang ulat ng forensic audit na isinagawa kahapon.
Napalunok si Trisha.
Dahan-dahan siyang napalingon sa kwintas na suot pa rin niya.
At noon lang niya naalala…
May isang alahas na hindi niya naibalik sa dati nitong lalagyan.
Isang alahas na nasa pangalan ko.
At nasa leeg pa rin niya habang nakatingin ang lahat.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)