Huling Pagtatanggol
Bahagi 3A: Ang Huling Pagtatanggol
Napatitig ang lahat sa manipis na diyamanteng kuwintas na nakasabit pa rin sa leeg ni Trisha.
Hindi na niya namalayang awtomatiko niya itong nahawakan.
Parang saka lang niya naisip na hindi na iyon simpleng aksesorya.
Isa na itong ebidensiya.
Tahimik na lumapit ang isa sa mga opisyal.
—Ma’am Trisha, maaari po bang ipaliwanag kung saan nanggaling ang kuwintas na iyan?
Nag-alangan siya.
Sumulyap siya kay Tita Marissa.
Ngunit ang tiyahin ko ay hindi na rin makatingin sa kanya.
—Regalo… regalo po iyan sa akin.
Mahinahon akong nagsalita.
—Talaga ba?
Binuksan ko ang isa pang transparent na folder.
Mula roon ay inilabas ko ang insurance certificate ng alahas, ang resibo ng pagbili, at ang appraisal report.
Nakasaad sa bawat dokumento ang parehong serial number.
At kapareho iyon ng serial number na naka-ukit sa lock ng kuwintas.
Iniabot ng lalaking naka-itim na suit ang isang maliit na magnifier sa opisyal.
Matapos suriin ang kuwintas, tumango siya.
—Magkapareho ang serial number.
Hindi na nakapagsalita si Trisha.
Lalong tumahimik ang buong pasilyo.
Si Ethan ay napapikit.
Parang hindi niya matanggap na ang babaeng balak niyang pakasalan ay nagsinungaling sa halos lahat ng bagay.
—Trisha…
Mahina ang boses niya.
—Ilang beses kitang tinanong kung saan galing ang mga mamahaling gamit sa condo.
—Sabi mo, lahat ay regalo ng mga magulang mo.
Humagulhol si Trisha.
—Natakot lang ako…
—Kapag sinabi kong nakikitira lang ako, iiwan mo ako.
Umiling si Ethan.
—Hindi dahil mahirap ka.
—Kundi dahil pinili mong magsinungaling araw-araw.
Hindi na siya nagsalita pa.
Tahimik siyang lumakad papunta sa elevator.
Hindi na niya binalikan si Trisha kahit minsan.
Pagkasara ng elevator, tila tuluyan nang bumagsak ang huling pag-asang pinanghahawakan ni Trisha.
Lumuhod siya sa harap ko.
—Angela…
—Patawarin mo ako.
—Ibabalik ko ang lahat.
Hindi ako nagsalita.
Hindi dahil galit pa ako.
Kundi dahil huli na ang lahat.
Mabagal akong lumingon sa building manager.
—Mr. Santos.
—May hihilingin akong pabor.
Agad siyang tumango.
—Anuman po iyon, Ma’am.
—Paki-request ang kumpletong inventory ng lahat ng access record ng unit ko sa nakalipas na labindalawang buwan.
—Kasama ang bawat entry, bawat temporary access, at bawat maintenance request.
Biglang nanlaki ang mata ni Trisha.
Alam niyang kapag lumabas ang records na iyon, malalaman din kung ilang beses niyang pinapasok sa condo ang iba’t ibang tao nang walang pahintulot ko.
Makalipas ang ilang minuto, bumalik ang head of security dala ang isang makapal na printout.
Tahimik niyang iniabot iyon sa akin.
Habang binabasa ko ang mga pahina, unti-unting kumunot ang noo ko.
May isang detalye na hindi ko inaasahan.
Hindi lang pala sina Trisha at Tita Marissa ang paulit-ulit na gumagamit ng access.
May isa pang pangalan na paulit-ulit na lumalabas sa tala.
Hindi ito miyembro ng pamilya.
Hindi rin residente ng gusali.
Nakatala lamang siya bilang “authorized visitor.”
Mahigit limampung beses siyang pumasok sa unit ko sa loob ng walong buwan.
Tahimik kong ipinakita ang listahan sa opisyal.
Napakunot din ang noo niya.
—Sino po si… Adrian Cruz?
Napatingin si Trisha.
Biglang nag-iba ang kulay ng mukha niya.
Hindi na siya umiiyak.
Sa halip, tila mas lalo siyang natakot.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gulo, si Tita Marissa ang napasigaw.
—Hindi! Huwag ninyong isama ang pangalan niya!
Doon ko tuluyang naunawaan…
May mas malaking lihim pa silang pilit na itinatago.
At marahil, ang condo ko ay simula pa lamang ng lahat.
Bahagi 3B: Ang Lihim sa Likod ng Paulit-ulit na Pagpasok
Napatigil ang lahat nang marinig ang sigaw ni Tita Marissa.
Maging ang dalawang opisyal ay napatingin sa kanya.
Mahinahon na nagtanong ang isa sa kanila.
—Sino si Adrian Cruz?
Walang sumagot.
Nakahawak lang si Trisha sa laylayan ng kanyang damit habang nanginginig ang mga kamay.
Tahimik kong isinara ang folder at tumingin sa building manager.
—Pakibuksan ang buong access log.
—Kasama ang oras ng bawat pagpasok at paglabas.
Mabilis siyang tumango.
Ilang sandali pa, lumabas sa monitor ang detalyadong tala.
Limampu’t tatlong beses.
Iyon ang kabuuang bilang ng pagpasok ni Adrian sa condo ko.
Kadalasan ay sa hapon.
Ngunit may ilang beses na lampas alas-dose na ng hatinggabi.
Hindi ordinaryong bisita ang kilos niya.
Napansin din iyon ng opisyal.
—Kung maintenance personnel siya, bakit walang work order?
—Kung kamag-anak naman, bakit wala siyang permanenteng visitor record?
Hindi makasagot ang building manager.
Tahimik niyang sinuri ang database.
Makalipas ang ilang minuto, napalunok siya.
—Sir…
—Hindi siya empleyado ng building.
—At wala rin siyang rehistradong kontrata bilang service provider.
Napatingin ang lahat kay Trisha.
Dahan-dahan siyang napaiyak.
—Hindi ko intensiyong umabot sa ganito…
Mahina ang boses niya.
Ngunit malinaw itong narinig ng lahat.
Sa wakas ay nagsalita si Tita Marissa.
—Ako ang nagpatawag kay Adrian.
—Interior designer siya.
Napakunot ang noo ko.
—Interior designer?
Tumango siya.
—Nang makita naming hindi ka umuuwi nang madalas, naisip naming ipaayos ang condo para magmukhang tahanan nina Trisha at Ethan.
Hindi ko napigilang mapangiti.
Ngunit hindi iyon ngiti ng kasiyahan.
—Kaya pala nawala ang mga painting ko.
—Pinalitan ang mga kasangkapan.
—At maging ang mga litrato ng pamilya ko.
Tahimik siyang yumuko.
—Akala namin… hindi mo na iyon hahanapin.
Isang kapitbahay ang hindi napigilang magsalita.
—Pero bakit pati personal na gamit ng may-ari ay inalis ninyo?
Walang nakasagot.
Lumapit ang opisyal sa akin.
—Ma’am Angela, nais po ba ninyong buksan ang inventory ng mga nawalang gamit?
Tahimik akong tumango.
Isa-isang binasa ng lalaking naka-itim na suit ang listahan.
May mga painting.
May koleksiyon ng mamahaling relo.
May mga antigong porselana.
May limitadong edisyon ng mga handbag.
At higit sa lahat…
May isang maliit na bakal na kahon.
Napatingin ako kay Trisha.
—Nasaan ang kahon?
Bigla siyang napaiyak nang tuluyan.
—Hindi ko po binuksan.
—Hindi ko alam ang laman.
—Si Adrian ang nagsabing ililipat lang muna iyon sa storage para hindi masira habang inaayos ang sala.
Biglang napataas ang kilay ng opisyal.
—May resibo ba ng storage?
Umiling si Trisha.
—Wala po.
Muling bumigat ang katahimikan.
Sa sandaling iyon, tumunog ang telepono ng building manager.
Pagkasagot niya, mabilis na nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.
—Ano?
—Sigurado ba kayo?
Pagkababa niya ng telepono ay agad siyang lumapit sa amin.
—Sir…
—Nahanap na ng security ang sasakyan ni Adrian.
—Kasalukuyan siyang nasa basement parking.
—At may dala siyang ilang kahon na sinusubukan niyang ilabas sa gusali.
Nagkatinginan kaming lahat.
Mabilis na tumakbo ang dalawang opisyal patungo sa elevator.
Kasunod nila ang building manager.
Hindi ako nagsalita.
Tahimik lang akong sumunod.
Habang pababa ang elevator, malinaw sa isip ko ang isang bagay.
Kung naroon pa ang bakal na kahon at ang iba kong gamit, may pagkakataon pang maibalik ang lahat.
Ngunit kung makakatakas si Adrian…
Maaaring mawala habambuhay ang pinakamahalagang bagay na iniwan sa akin ng aking mga magulang.
At nang bumukas ang pinto ng elevator sa basement, isang lalaking may dalang dalawang malaking kahon ang biglang napalingon sa amin.
Pagkakita niya sa grupo ng mga opisyal, binitiwan niya ang mga kahon, saka mabilis na tumakbo papunta sa emergency exit.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)