Sa Unang Pagkakataon, Hindi Na Anak Ang Pinili Ni Rafael Maging, Kundi Ama Ng Isang Batang Matagal Nang Tahimik Na Nasasaktan
BAHAGI 2 — Sa Unang Pagkakataon, Hindi Na Anak Ang Pinili Ni Rafael Maging, Kundi Ama Ng Isang Batang Matagal Nang Tahimik Na Nasasaktan
Nanatiling tahimik ang buong hallway.
Parang pati ingay ng elevator ay biglang nawala.
Mahigpit pa ring nakakapit si Lia sa leeg ko. Ramdam ko ang panginginig ng maliit niyang katawan.
Hindi agad nakapagsalita si Rafael.
Paulit-ulit niyang tiningnan ang sugat sa tuhod ng anak namin, saka ang namumugto nitong mga mata.
Lumapit siya nang dahan-dahan.
— Lia… tingnan mo si Papa.
Marahan siyang umiling.
— Ayoko pong bumalik sa loob…
Napapikit si Rafael na tila may mabigat na bumagsak sa dibdib niya.
Sa likuran namin, malakas na huminga si Doña Remedios.
— Isang gabi lang iyan. Bukas makakalimutan din ng bata. Huwag ninyong palakihin ang simpleng disiplina.
Humarap si Rafael sa kanyang ina.
Hindi siya sumigaw.
Mas lalo tuloy naging mabigat ang bawat salitang lumabas sa bibig niya.
— Mama… gaano katagal siyang pinaupo sa sahig?
— Hindi ko na binilang. Hanggang matapos niya ang pagsusulat.
— At iyong sugat?
— Bata iyan. Konting gasgas lang, parang mamamatay na kayo sa drama.
Huminga nang malalim si Rafael.
Lumapit siya sa akin.
— Maribel… ibaba mo muna si Lia. Dadalhin natin siya sa clinic.
Hindi ako tumutol.
Pero hindi pa rin bumibitaw si Lia.
Kailangan pa siyang yakapin ni Rafael bago siya pumayag na lumipat sa mga bisig ng ama niya.
Habang buhat niya ang anak namin, mahigpit ang pagkakayakap ni Lia sa kanya.
Tahimik lang itong umiiyak.
Walang hagulgol.
Walang reklamo.
Ang klase ng pag-iyak na mas masakit pakinggan.
Pumasok kami sa elevator.
Bago magsara ang pinto, narinig namin ang malakas na boses ni Doña Remedios.
— Kapag umalis kayo ngayon, huwag kayong umasa na ako pa ang mag-aalaga sa batang iyan!
Hindi na lumingon si Rafael.
Pagdating sa ground floor, dumiretso kami sa pinakamalapit na twenty-four-hour clinic.
Tahimik ang biyahe.
Ako ang may hawak sa kamay ni Lia.
Si Rafael naman ang nagmamaneho.
Ilang ulit siyang tumingin sa rearview mirror.
Sa bawat tingin niya sa anak namin, mas lalo siyang namumutla.
Pagdating sa clinic, maingat na nilinis ng nurse ang mga sugat ni Lia.
Napangiwi ang bata.
Agad niyang hinawakan ang kamay ko.
Lumapit ang doktor matapos suriin ang dalawang tuhod.
— Mabuti at agad ninyo siyang dinala. Mababaw lang ang sugat pero namamaga ang magkabilang tuhod. Mukhang matagal siyang nakaluhod sa matigas na sahig.
Napayuko si Rafael.
Tahimik lang.
Paglabas ng doktor, naupo siya sa tabi ko.
Mahina siyang nagsalita.
— Bakit hindi mo sinabi sa akin na ganito na pala si Mama kay Lia?
Napatingin ako sa kanya.
— Dahil sa tuwing nagsusumbong ako, lagi mong sinasabing pagbigyan ko na lang siya dahil matanda na.
Hindi siya nakasagot.
Naalala naming dalawa ang mga nakaraang buwan.
Mga pagkakataong umuuwi akong umiiyak.
Mga panahong sinasabihan akong huwag na lang patulan ang matatanda.
Mga pagkakataong pinipilit kong maniwalang lilipas din ang lahat.
Pero hindi lumipas.
Lumala lang.
Makalipas ang ilang minuto, lumabas si Lia mula sa treatment room na may benda na ang dalawang tuhod.
Ngumiti ang nurse.
— Matapang ang anak ninyo.
Ngumiti rin si Lia, pero halatang pilit.
Pagkauwi namin, hindi na kami bumalik sa condo.
Sa halip, nag-check in si Rafael sa isang maliit na hotel malapit sa ospital.
Habang inaayos ko ang higaan ni Lia, tahimik lang siyang nakaupo sa gilid.
Maya-maya, nagsalita siya.
— Mama…
— Hmm?
— Galit po ba si Lola sa akin?
Hindi ko napigilang mapaluha.
Lumapit ako at niyakap siya.
— Hindi mo kasalanan ang nangyari, anak.
— Pero sabi po niya… kapag lagi akong nagkakamali… nakakahiya raw ako.
Mahigpit ko siyang niyakap.
Sa kabilang kama, narinig kong marahang humikbi si Rafael.
Hindi ko siya nilingon.
Alam kong umiiyak siya.
Hindi dahil sa sugat ni Lia.
Kundi dahil ngayon lang niya nakita ang lahat ng matagal ko nang sinusubukang sabihin.
Kinabukasan, maaga siyang umalis.
Akala ko papasok siya sa opisina.
Bandang alas-diyes ng umaga, tumawag siya.
— Maribel, nasa bahay ako.
— Bakit?
Tahimik siya sandali.
— Kinukuha ko ang mga gamit natin.
Napabangon ako.
— Ano?
— Hindi na tayo babalik dito.
Bago pa ako makapagsalita, narinig ko ang mahinang ingay sa kabilang linya.
Boses iyon ni Doña Remedios.
Malakas.
Galit na galit.
At kasunod noon ay isang tunog ng bagay na nabasag sa loob ng condo.
Napahigpit ang hawak ko sa telepono.
Alam kong nagsisimula pa lamang ang tunay na laban ng pamilya namin.
(Itutuloy sa BAHAGI 3 ….)