MAWALA ANG SPONSOR, BIGLANG NAGHANAP NG “PAG-IBIG” ANG LALAKING KAHAPON LANG AY PINAGTAWANAN AKO
BAHAGI 2 — NANG MAWALA ANG SPONSOR, BIGLANG NAGHANAP NG “PAG-IBIG” ANG LALAKING KAHAPON LANG AY PINAGTAWANAN AKO
Kinabukasan, tahimik ang campus.
Hindi dahil tapos na ang isyu.
Kundi dahil mas lumala ito.
Pagpasok ko pa lang sa main gate, naramdaman ko na ang mga tingin.
May mga bulungan.
May mga pekeng ubo.
May tumawa nang malakas.
— Uy, mango princess.
— Baka may dala siyang bayong ngayon.
— Fake Chanel check!
Hindi ako tumigil.
Naglakad ako nang diretso, suot ang parehong jacket na pinagtawanan nila.
Kung fake iyon sa paningin nila, problema nila iyon.
Hindi ko tungkuling turuan ang bawat taong walang alam kumilala ng totoo.
Pagdating ko sa lecture hall, nakita ko si Rafael sa harap.
Nakaupo siya na parang bida sa teleserye.
Namumula ang mata.
Hawak ang tumbler.
May dalawang babae pang umaalalay sa kanya.
Si Bea Montes, ang kilalang “true rich girl” ng block namin, nakaupo sa tabi niya.
Nang makita niya ako, ngumiti siya nang manipis.
— Liana, okay ka lang? Ang dami kasing nagsasabi na baka nahihiya ka na.
Hindi ako sumagot.
Umupo ako sa likod.
Pero bago magsimula ang klase, biglang tumayo si Rafael.
— Ma’am, may gusto lang po akong sabihin.
Napatingin ang professor.
— Make it quick.
Huminga siya nang malalim.
— Ayoko po sanang dalhin ito sa klase, pero naapektuhan na po ang mental health ko. May tao po rito na ginamit ang feelings ko, pinaniwala akong mahal niya ako, pero puro image lang pala ang habol.
Lahat ng mata, sa akin bumaling.
Kumulo ang dugo ko.
Mental health?
Ginamit?
Siya ang humingi ng pera sa akin nang halos linggo-linggo.
Siya ang nagsabing nahihiya siyang maging scholar na laging gipit.
Siya ang umiyak sa harap ko nang sabihin niyang baka tumigil siya sa pag-aaral.
Ako ang nagmakaawa kay Papa na tulungan siya.
Pero ngayon, ako ang kontrabida?
Tumayo ako.
— Rafael, sigurado ka bang gusto mong dito pag-usapan iyan?
Ngumisi siya.
— Bakit? Takot ka bang lumabas ang totoo?
Bago ako makasagot, tumunog ang phone niya.
Sunod-sunod.
Hindi lang isa.
Tatlo.
Lima.
Pito.
Nakita kong nagbago ang mukha niya.
Binasa niya ang messages.
Namuti ang labi niya.
Bea leaned closer.
— Raf, okay ka lang?
Hindi siya sumagot.
Pero narinig namin ang bulong niya.
— Bakit na-cancel ang allowance?
Natigilan ang buong row.
Tumingin ako sa kanya.
Kumalabog ang dibdib niya.
Mabilis niyang tinakpan ang phone.
Pero huli na.
May nakabasa.
May nagbulungan.
“Allowance?”
“Akala ko siya gumagastos?”
“May sponsor pala?”
Pagkatapos ng klase, hinarang niya ako sa hallway.
Wala na ang iyak-iyak look.
Galit na siya.
Takot din.
— Ikaw may gawa nito?
Tinitigan ko siya.
— Ng alin?
— Huwag kang magpanggap. Yung sponsor ko. Ikaw ang nagpahinto?
Ngumiti ako nang malamig.
— Akala ko ba ako ang umaasa sa iyo?
Napakurap siya.
— Liana, hindi ito biro. Kailangan ko iyon. May rent ako. May tuition balance ako. May bayarin ako sa review center.
— Alam ko.
— Then ibalik mo!
Parang sampal ang tono niya.
Parang utang ko pa sa kanya.
Napatawa ako.
— Rafael, kahapon tinawag mo akong fake, user, gold digger, anak ng magsasaka na dapat mahiya. Ngayon gusto mong ibalik ko ang perang nanggaling sa pamilyang pinagtawanan mo?
Namula siya.
— Hindi ko alam na ikaw—
— Hindi mo alam na may pera ako, kaya okay lang akong durugin?
Natameme siya.
Doon unang nabasag ang tapang niya.
Pero hindi pa tapos.
Maya-maya, may dumating na notification sa campus group.
May nag-upload ng video.
Si Bea.
Kuha iyon sa hallway.
Ang title:
“Fake rich girl admits she controls Rafael’s sponsor money.”
Sa video, putol ang usapan.
Ang lumabas lang:
“Ikaw ang nagpahinto?”
“At gusto mong ibalik ko ang perang nanggaling sa pamilyang pinagtawanan mo?”
Sapat iyon para sumabog ulit ang campus.
Mas malala.
“Grabe, totoo ngang kinokontrol niya ang pera.”
“Power trip!”
“Mayaman pala kuno, pero ugaling basura.”
“Rafael, kasuhan mo!”
Napapikit ako.
Akala ko sapat na ang katahimikan.
Akala ko kapag hindi ako pumatol, kusang titigil ang apoy.
Pero mali ako.
May mga taong kapag hindi mo hinarap, lalo ka nilang lulunurin.
Nang gabing iyon, tumawag si Papa.
— Anak, may nakuha na akong records. Lahat ng transfer mo sa kanya, lahat ng reimbursement, pati monthly sponsorship. Gusto mo bang ako na ang kumilos?
Tumingin ako sa bagong post ni Rafael.
Naka-live siya.
Umiiyak.
— Hindi ko alam kung paano ako makakabangon. Ginamit niya pati pangarap ko.
Libo-libo ang nanonood.
Sa likod niya, kita ang branded headset na ako ang bumili.
Ang jacket na ako ang nagbayad.
Ang laptop na ako ang nagbigay.
Huminga ako nang malalim.
— Pa, huwag muna.
— Bakit?
Binuksan ko ang folder ng receipts.
Isa-isa kong inayos.
— Kasi bukas ang Christmas gala ng university.
At doon niya balak umakyat sa stage bilang “model scholar.”
Ngumiti ako nang walang saya.
— Hayaan nating marinig muna siya ng lahat.
(Itutuloy sa BAHAGI 3 ….)