Habang Akala Nilang Tahimik Akong Tumatanggap Ng Pagkatalo, Isa-Isa Ko Nang Binubuksan Ang Mga Dokumentong Sila Rin Ang Hindi Kailanman Nag-abalang Basahin, At Doon Nagsimulang Mabasag Ang Kumpiyansa Nilang Hindi Ako Lalaban
Bahagi 2 — Habang Akala Nilang Tahimik Akong Tumatanggap Ng Pagkatalo, Isa-Isa Ko Nang Binubuksan Ang Mga Dokumentong Sila Rin Ang Hindi Kailanman Nag-abalang Basahin, At Doon Nagsimulang Mabasag Ang Kumpiyansa Nilang Hindi Ako Lalaban
Hindi ako agad umuwi.
Sa halip, dumiretso ako sa opisina ni Attorney Miguel Santos sa Ortigas.
Halos walong taon na siyang legal adviser ng kompanya namin.
Ilang beses na rin niyang sinabi sa akin na sa industriya ng events, hindi sapat ang pagiging malikhain. Kailangan ding marunong kang protektahan ang sarili mo.
Noon, palagi ko lang siyang tinatawanan.
Hindi ko akalaing darating ang araw na ako mismo ang uupo sa harap niya habang nanginginig ang kamay.
Tahimik niyang binasa ang authorization form na ipinadala ng venue.
Pagkatapos ay tiningnan niya ako.
—Andrea, sigurado kang hindi ikaw ang pumirma nito?
Tumango ako.
—Isinusumpa ko.
Muli niyang sinuri ang dokumento.
—Hindi lang ito simpleng pagbabago ng reservation. Ginamit ang digital signature mo para magbigay ng pahintulot sa venue. Kapag napatunayang hindi ito awtorisado, may seryosong pananagutan ang gumawa nito.
Hindi muna ako nagsalita.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang pagkawala ng engagement party.
O ang katotohanang mas pinili ni Rafael na gumamit ng peke kong pahintulot kaysa kausapin ako nang direkta.
Maya-maya’y nagtanong si Attorney Santos.
—Ano ang gusto mong gawin?
Matagal akong tumingin sa bintana.
Kitang-kita mula roon ang makapal na daloy ng trapiko.
Lahat ng tao ay tila nagmamadali.
Samantalang ang pitong taon ng buhay ko ay parang biglang huminto.
—Wala muna tayong gagalawin.
Nagulat siya.
—Sigurado ka?
—Oo.
—Bakit?
Ngumiti ako nang bahagya.
—Dahil gusto kong makita kung hanggang saan sila handang magsinungaling.
Hindi na siya kumontra.
Sa halip, inutusan niyang gumawa ng kumpletong kopya ng lahat ng kontrata, email, at log ng digital authorization.
—Lahat ng ito, itatago muna natin.
Tumango ako.
Paglabas ko ng opisina, sunod-sunod ang pumasok na mensahe.
Una ay mula kay Rafael.
“Busy ako buong araw. Huwag ka munang pumunta sa venue. Surprise sana iyon.”
Napatawa ako.
Surprise.
Iyon pala ang tawag niya sa pag-agaw sa pinaghirapan ko.
Sumunod ang mensahe ng mama niya.
“Anak, huwag mo munang istorbohin si Rafael. Napakarami niyang inaasikaso para sa kinabukasan ninyo.”
Kinabukasan namin?
Hindi na ako nag-reply.
Pagsapit ng gabi, nagkaroon ng group video call ang barkada naming magkakaibigan.
Hindi ako sumali.
Pero makalipas ang ilang minuto, tumawag sa akin si Nina.
Matalik ko siyang kaibigan simula pa noong kolehiyo.
Pagkabukas ko ng tawag, seryoso agad ang mukha niya.
—Andrea, may sasabihin ako pero huwag kang magagalit sa akin.
—Ano iyon?
—Nandito ako ngayon sa hotel kung saan ginagawa ang launch event.
Biglang bumigat ang dibdib ko.
—At?
Huminga siya nang malalim.
—Narinig ko mismo si Rafael.
Hindi siya lasing.
Hindi rin biro ang usapan nila.
Tahimik akong nakinig.
—Sinasabi niya sa chairman ng Valdez Group na kung magustuhan nila ang launch event, siguradong mapapatunayan niyang kaya niyang pamahalaan ang malalaking proyekto. At… ipinakilala niya ang sarili niyang parang siya ang utak ng buong konsepto.
Napapikit ako.
Ang konseptong iyon.
Anim na buwan kong binuo.
Bawat sketch.
Bawat layout.
Bawat presentasyon.
Lahat iyon, ako ang gumawa.
Ngunit ngayon, ibang tao ang umaani ng papuri.
Hindi pa roon natapos si Nina.
—May isa pa.
—Ano?
—Narinig kong sinabi ni Bianca na pagkatapos ng launch, baka kunin ka nilang consultant.
Napakunot ang noo ko.
—Consultant?
—Oo.
At alam mo ba ang isinagot ni Rafael?
Hindi ako sumagot.
Parang ayaw ko nang marinig.
Pero nagsalita pa rin si Nina.
—Sabi niya, “Hindi na kailangan. Kapag kasal na kami, susunod din sa gusto ko si Andrea.”
Napabuntong-hininga ako.
Hindi niya ako tinitingnan bilang partner.
Isa lang akong taong sigurado siyang kaya niyang utusan.
Kinagabihan, pag-uwi ko sa condominium, nadatnan kong nakabukas ang ilaw.
May duplicate key si Rafael.
Naupo siya sa sala na tila walang nangyari.
Pagpasok ko, ngumiti pa siya.
—Kanina pa kita hinahanap.
Tahimik kong inilapag ang bag ko.
—Talaga?
Tumayo siya.
—May konting pagbabago lang sa engagement. Ipinaliliwanag ko naman sana—
Hindi ko siya pinatapos.
—Bakit hindi mo muna ako tinanong?
Sandali siyang natahimik.
Pagkatapos ay napailing.
—Andrea, isang event lang iyon.
Napangiti ako.
Eksakto.
Isang event lang.
Pero bakit hindi niya magawang ibigay iyon sa babaeng pitong taon niyang pinangakuan ng habang-buhay?
Lumapit siya.
—Ginagawa ko lang ito para sa future natin.
—Future natin?
—Kapag nakuha ko ang investment na ito, mas magiging magaan ang buhay natin.
Tahimik ko siyang tiningnan.
—At kailangan mong gamitin ang pangalan ko nang walang pahintulot?
Nanigas siya.
Halatang hindi niya inaasahang alam ko na.
—Ano’ng ibig mong sabihin?
Kinuha ko sa bag ang naka-print na kopya ng authorization form.
Hindi ko iyon iniabot.
Ipinakita ko lang.
Unti-unting nawala ang kulay ng mukha niya.
—Andrea…
—Huwag kang mag-alala.
Mahinahon ang boses ko.
—Hindi pa ako gumagawa ng kahit ano.
Pero tandaan mo ito.
Hindi ako pumayag.
At hindi ko kailanman pipirmahan ang dokumentong iyan.
Hindi siya agad nakapagsalita.
Sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, nakita kong natakot siya.
Ngunit bago pa siya makapagpaliwanag, sabay naming narinig ang tunog ng notification sa cellphone ko.
Isang bagong post ang lumabas mula sa opisyal na pahina ng Valdez Group.
Kasama sa larawan si Rafael at Bianca na magkatabing nakangiti sa rooftop.
At ang caption na nagpahinto sa aming dalawa ay iisa lang:
“Congratulations to our future strategic partners. More milestones together.”
Kasunod ng larawan, daan-daang komento ang agad na bumuhos.
Marami ang bumabati.
Marami ang nag-aakalang sila ang bagong magkasintahan.
Tahimik kong ibinaba ang telepono.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Rafael.
Hindi na siya makatingin nang diretso sa akin.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)