Kahon sa Ilalim ng Sahig
Bahagi 4 — Ang Kahon sa Ilalim ng Sahig
Hindi ako halos makahinga.
Sa kabilang panig ng bintana, isa-isang bumaba ang mga lalaki mula sa tatlong sasakyan.
Tahimik silang kumilos.
Walang nagsasalita.
Parang matagal na nilang alam ang pupuntahan.
Sa unahan nila ay ang kapatid ko sa ama.
Katabi niya ang doktor na nakita ng matandang tagapangalaga ng sementeryo noong gabing isinagawa ang pekeng libing ni Papa.
Marahan niyang itinaas ang kamay.
— Walang lalabas sa bahay na ito.
Agad na kumalat ang mga tauhan sa buong bakuran.
Napaatras ako.
Mahigpit kong niyakap ang bakal na kahon.
— Kiko, bulong ni Ate Lira. — Hindi tayo puwedeng mahuli.
Tumango ako.
Mabilis naming pinatay ang natitirang ilaw at pumasok sa dating kusina.
Noong bata pa ako, madalas sabihin ni Papa na ang lumang bahay ay ginawa ng sarili niyang ama.
Kaya marami itong lihim na lagusan.
Hindi ko iyon pinaniwalaan noon.
Hanggang sa gabing iyon.
Habang kinakapa ko ang dingding sa likod ng lumang kabinet, may natamaan akong maliit na bakal na kawit.
Hinila ko iyon.
Mahinang umugong ang dingding.
Unti-unti itong bumukas.
Napatingin si Ate Lira sa akin.
— Totoo pala…
Tumango ako.
— Minsan akong napagalitan ni Papa dahil muntik ko itong mabuksan noong bata pa ako.
Pumasok kami sa makitid na lagusan.
Pagkasara ng dingding ay narinig namin ang malakas na pagbagsak ng pangunahing pinto.
Napasok na nila ang bahay.
— Hanapin ninyo ang kahon!
Malinaw na boses iyon ng kapatid ko.
Habang gumagapang kami sa makitid na daanan, paulit-ulit kong naririnig ang mga yabag nila sa itaas.
Maya-maya ay tumigil kami sa isang maliit na silid.
May isang lumang mesa.
May ilang kahon.
At may alikabok na makapal na tila maraming taon nang walang taong pumapasok.
Huminga ako nang malalim.
— Buksan natin.
Maingat naming inilapag ang bakal na kahon sa mesa.
Isa-isang inilabas ang laman.
Mga orihinal na titulo.
Mga lumang ledger.
Mga kontratang pirmado ni Papa.
Mga bank record.
At isang makapal na folder na may nakasulat na:
“Original Investigation.”
Napakunot ang noo ko.
Binuksan ko ito.
Nandoon ang lahat ng dokumentong ginamit sa kasong ikinulong ako.
Pero may kakaiba.
Magkatabi ang dalawang bersyon ng bawat papeles.
Ang isa ay ang kopyang isinumite sa hukuman.
Ang isa naman ay ang orihinal.
Magkaiba ang mga lagda.
Magkaiba ang mga numero.
Magkaiba ang mga petsa.
Unti-unting nanlaki ang mga mata ko.
— Peke…
Mahinang bulong ni Ate Lira.
— Lahat ng ipinakita laban sa iyo… peke.
Hindi ako agad nakapagsalita.
Tatlong taon.
Tatlong taon akong nabuhay bilang kriminal.
Samantalang ang totoong ebidensiya ay itinago rito.
May nakita akong maliit na recorder.
Lumang modelo.
May nakadikit na papel.
“Kung naririnig mo ito, Kiko, ibig sabihin ay nakarating ka rito.”
Nanginginig kong pinindot ang play.
At narinig ko ang boses ni Papa.
“Anak…”
Sa isang salita pa lang ay bumigay na ang mga luha ko.
“Kung narito ka, ibig sabihin ay nabigo akong maprotektahan ka.”
“Patawarin mo ako.”
“Nalaman kong may mga taong gustong agawin ang kompanyang itinayo natin.”
“Nang tanggihan ko sila, binalaan nila akong ikaw ang unang sisirain.”
“Sinubukan kong pigilan.”
“Pero mas mabilis sila.”
“Nang makulong ka, nagsimula akong mangalap ng ebidensiya.”
“Nang malaman nilang malapit ko nang mabunyag ang lahat, ginawa nila ang plano nilang palabasing patay na ako.”
“Kung buhay pa ako habang naririnig mo ito, huwag mong hanapin agad ang kinaroroonan ko.”
“Unahin mong ilabas ang katotohanan.”
“Pangako mo sa akin iyan.”
Natapos ang recording.
Tahimik ang buong silid.
Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang luha ko.
Hinawakan ni Ate Lira ang balikat ko.
— Makakauwi rin siya.
Tumango ako.
— Oo.
Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon…
Naniniwala na akong posible iyon.
Biglang umilaw ang flashlight sa kabilang dulo ng lagusan.
— May nakita akong daanan!
Sigaw iyon ng isa sa mga tauhan.
Napatingin kami sa isa’t isa.
Natagpuan na nila kami.
— Bilis!
Mabilis naming isinilid sa backpack ang mga dokumento.
Pero bago kami makaalis, may nahulog na maliit na sobre mula sa ilalim ng recorder.
Pinulot ko iyon.
May sulat-kamay ni Papa.
“Buksan mo lamang kapag wala ka nang ibang mapagkakatiwalaan.”
Isiniksik ko ito sa loob ng jacket ko.
Kasabay noon ay bumukas ang pinto ng lihim na silid.
Nasa bungad ang kapatid ko.
Kasama ang doktor.
At ilang tauhan.
Ngumiti ang kapatid ko.
— Matagal kitang hinayaan, Kuya.
— Ngayon… tapos na ang pagtatago.
Humakbang siya papalapit.
Pero bago pa siya makalapit, umalingawngaw ang malakas na busina mula sa labas.
Nagkatinginan silang lahat.
Sunod-sunod na ilaw ang tumapat sa lumang bahay.
May mga sasakyang paparating.
Marami.
Napakunot ang noo ng doktor.
— Hindi natin inaasahan iyan.
Isang tauhan ang nagmamadaling pumasok.
— Sir!
— May mga tao sa labas!
— Hindi natin kilala!
Nagbago ang ekspresyon ng kapatid ko.
Samantalang ako at si Ate Lira ay nagkatinginan.
Hindi namin alam kung sino ang dumating.
Kaibigan ba?
O panibagong kaaway?
Sa gitna ng kaguluhan, muli kong hinawakan ang sobre sa dibdib ko.
At doon ko napansing may nakasulat sa likod nito ang apat na salitang hindi ko nakita kanina.
“Huwag mong pagkatiwalaan si Lira.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Dahan-dahan akong napalingon kay Ate Lira.
Ngunit sa sandaling iyon din…
Nakangiti na pala siya sa akin.
At sa kanang kamay niya…
Tahimik niyang itinapat ang maliit na hiringgilyang kanina ko lang napansin.
(Itutuloy sa BAHAGI 5 ….)