Makalipas Ang Isang Taon, Ang Babaeng Inakala Nilang Mawawasak Dahil Sa Pag-ibig Ang Siya Palang Magtatayo Ng Pinakamalaking Pangarap, Habang Ang Mga Piniling Manlamang Ay Unti-Unting Natutong Harapin Ang Bunga Ng Kanilang Mga Desisyon
Bahagi 4 — Makalipas Ang Isang Taon, Ang Babaeng Inakala Nilang Mawawasak Dahil Sa Pag-ibig Ang Siya Palang Magtatayo Ng Pinakamalaking Pangarap, Habang Ang Mga Piniling Manlamang Ay Unti-Unting Natutong Harapin Ang Bunga Ng Kanilang Mga Desisyon
Tatlong buwan ang lumipas matapos ang imbestigasyon.
Hindi naging madali ang lahat.
Ngunit naging malinaw.
Natuklasan ng internal audit na sa ilang proyekto, hindi lamang isang beses nangyari ang maling representasyon ng pamumuno at kredito.
May mga proposal na isinama ang pangalan ni Rafael kahit hindi siya ang pangunahing may-akda.
May mga presentasyong binago matapos maisumite.
May mga empleyadong pinaniwalang iyon ang normal na paraan para umangat sa industriya.
Hindi siya kinasuhan.
Ngunit malinaw ang naging pasya ng board.
Tinanggal siya sa posisyon bilang business development director.
Kasama noon ang pagkawala ng ilang mahahalagang kliyente na humiling na ibang team na ang humawak ng kanilang mga proyekto.
Marami ang nagsabing napakabigat ng naging kapalit.
Ngunit para kay Andrea, wala na iyong saysay.
Hindi na siya naghahanap ng paghihiganti.
Mas mahalaga ang susunod na kabanata ng buhay niya kaysa sa nakaraan.
Makalipas ang isang linggo, tinanggap niya ang alok ng isang international events company na magbukas ng regional creative office sa Pilipinas.
Sa unang meeting, isang tanong ang ibinigay sa kanya ng chairman.
—Kung bibigyan ka ng pagkakataong bumuo ng sarili mong kumpanya balang araw, ano ang magiging unang prinsipyo nito?
Hindi siya nag-isip nang matagal.
—Walang ambag ang mabubura.
Tahimik na tumango ang chairman.
—Iyan din ang dahilan kung bakit ikaw ang pinili namin.
Anim na buwan ang lumipas.
Lumaki ang team ni Andrea mula lima hanggang dalawampu’t tatlong empleyado.
Hindi siya naghahanap ng pinakamagagaling na résumé.
Mas gusto niyang kumuha ng mga taong marunong makinig, rumespeto at magtulungan.
Tuwing matatapos ang isang proyekto, lagi niyang ipinapakilala ang buong team sa kliyente.
Mula sa creative designer.
Hanggang sa production assistant.
Isang araw, lumapit sa kanya ang pinakabatang empleyado.
—Ma’am Andrea…
—Bakit?
—Ngayon lang po ako nakaranas na banggitin ng CEO ang pangalan naming lahat sa stage.
Ngumiti siya.
—Dahil hindi lang ako ang gumawa ng proyekto.
Tayong lahat ang gumawa nito.
Unti-unting kumalat sa industriya ang magandang reputasyon ng kanilang kumpanya.
Hindi dahil sila ang pinakamalaki.
Kundi dahil sila ang pinakapinagkakatiwalaan.
Samantala, ibang landas naman ang tinahak ni Bianca.
Matapos niyang malaman ang buong katotohanan, pinili niyang humingi ng paumanhin sa lahat ng taong naapektuhan.
Iniwan niya ang posisyong ibinigay sa kanya dahil sa impluwensiya ng pamilya.
Nag-aral siyang muli ng branding at communications.
Pagkalipas ng ilang buwan, inimbitahan niya si Andrea sa isang charity project para sa mga batang gustong pumasok sa creative industry.
Noong una, nag-alangan si Andrea.
Ngunit tinanggap din niya.
Pagkatapos ng programa, magkatabi silang naupo habang pinapanood ang mga estudyanteng nagpipinta.
Mahinang nagsalita si Bianca.
—Maraming salamat.
Napatingin si Andrea.
—Para saan?
—Dahil hindi mo ako itinuring na kaaway.
Huminga siya nang malalim.
—Minsan, hindi tao ang kalaban.
Kundi ang maling paraan ng pagtingin sa tagumpay.
Tahimik na ngumiti si Bianca.
At sa unang pagkakataon, pareho silang nakaramdam ng gaan.
Isang hapon, habang nag-iisa si Andrea sa bago niyang opisina sa BGC, may kumatok.
Delivery rider.
May iniabot na maliit na kahon.
Walang pangalan ng nagpadala.
Sa loob ay ang lumang fountain pen na minsan niyang ibinigay kay Rafael noong nagsisimula pa lamang silang mangarap.
May maliit na sulat.
“Hindi ko na ito karapat-dapat dalhin. Salamat sa lahat ng pagkakataong ibinigay mo noon. Sana balang araw, maging mabuting tao rin ako sa iba.”
Wala nang ibang nakasulat.
Tahimik niyang isinara ang kahon.
Hindi siya umiyak.
Hindi rin siya natuwa.
Pakiramdam niya, tuluyan na lamang nagsara ang isang pintuang matagal nang nakabukas.
Lumipas pa ang ilang buwan.
Habang abala ang lahat sa paghahanda para sa pinakamalaking international tourism summit sa Maynila, dumating ang balitang ang kumpanya ni Andrea ang napiling pangunahing organizer.
Mahigit sampung bansa ang lalahok.
Ito ang pinakamalaking proyektong hinawakan niya.
Sa opening ceremony, tinawag siya ng host.
—Ladies and gentlemen, please welcome the founder and creative director of AR Horizon Events, Ms. Andrea Reyes.
Habang pumapalakpak ang buong bulwagan, napatingin siya sa unang hanay.
Naroon ang dati niyang mga kasamahan.
Naroon si Victoria.
Naroon si Attorney Santos.
Naroon maging si Bianca, bilang kinatawan ng isa sa mga sponsor.
Lahat sila ay nakangiti.
Pagkatapos ng programa, may isang lalaki ang lumapit.
Si Daniel Navarro.
Isa siyang architect na ilang buwan na niyang nakakatrabaho sa iba’t ibang proyekto.
Hindi ito ang unang beses na nag-usap sila.
Ngunit ngayon, may dala itong dalawang tasa ng kape.
—Mukhang kailangan mo nito.
Napangiti si Andrea.
—Salamat.
Naglakad sila palabas ng convention center.
Tahimik ang ilang sandali.
Pagkatapos ay nagsalita si Daniel.
—Alam mo, noong una kitang nakilala, ang akala ko ang pinakamalaking talento mo ay ang pagdidisenyo ng magagandang event.
Napatingin siya rito.
—Hindi ba?
Umiling si Daniel.
—Mas kahanga-hanga ang paraan ng pagtrato mo sa mga tao.
Hindi ka naghahanap ng taong hahanga sa’yo.
Naghahanap ka ng mga taong sabay mong aangat.
At gusto kong maging isa sa kanila.
Hindi iyon isang malaking pagtatapat.
Wala ring dramatikong eksena.
Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may nagsalita sa kanya nang walang pangakong magarbo.
Puro paggalang lamang.
At sapat na iyon.
Makalipas ang isang taon, opisyal nang binuksan ang sariling gusali ng AR Horizon Events.
Sa lobby ay may malaking plake.
Hindi nakaukit ang pangalan ni Andrea.
Sa halip ay isang maikling pangungusap lamang.
“Ang tunay na tagumpay ay hindi sinusukat sa dami ng palakpak na natanggap mo, kundi sa dami ng taong pinili mong isama sa pag-akyat.”
Nang gabing iyon, nagtipon ang buong team para sa simpleng salu-salo.
Walang mamahaling dekorasyon.
Walang engrandeng fireworks.
Ngunit bawat halakhak ay totoo.
Bawat tagumpay ay pinaghirapan.
At bawat taong naroon ay alam na kabilang sila sa pangarap na iyon.
Habang nakatanaw si Andrea sa ilaw ng lungsod, marahan siyang ngumiti.
Noon, inakala niyang ang pinakamahalagang araw ng buhay niya ay ang engagement party na hindi na natuloy.
Ngayon, naunawaan niyang hindi pala iyon ang katapusan ng pangarap.
Isa lamang pala iyong pagliko sa daang magdadala sa kanya sa mga taong marunong magmahal nang may paggalang, magtrabaho nang may integridad, at mangarap nang walang inaagrabyadong iba.
At sa pagkakataong ito, hindi na niya kailangang patunayan ang halaga niya sa kahit sino.
Dahil natutuhan na niyang ang taong unang dapat pumili sa kanya ay ang sarili niyang puso.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)