Isang Tawag Mula sa Unibersidad, Isang Pag-amin na Hindi Inaasahan, at ang Katotohanang Unti-Unting Nagpabagsak sa Pamilyang Itinayo sa Kasinungalingan
Bahagi 3 — Isang Tawag Mula sa Unibersidad, Isang Pag-amin na Hindi Inaasahan, at ang Katotohanang Unti-Unting Nagpabagsak sa Pamilyang Itinayo sa Kasinungalingan
Hindi na ako nag-atubili.
Pinindot ko ang berdeng button at sinagot ang tawag.
“Hello, this is Isla Santos speaking.”
Mabilis na nagsalita ang babaeng nasa kabilang linya.
“Miss Santos, magandang hapon. Tumatawag kami mula sa Admissions Office ng University of the Philippines. Ilang beses na po kaming nag-email at tumawag dahil nakatanggap kami ng request para kanselahin ang inyong enrollment.”
Napatigil ang lahat sa sala.
“Request?”
“Opo. May tumawag kaninang tanghali at nagpakilalang guardian ninyo. Sinabi niyang hindi na raw kayo tutuloy sa pag-aaral at nais ipaubaya ang scholarship sa susunod na aplikante.”
Napahawak si Tita Alma sa dibdib.
Napamura nang mahina si Tito Ben.
Habang si Papa ay dahan-dahang napatingin kay Tita Lorena.
Tinuloy ng staff ang pagsasalita.
“Pero dahil honor scholar kayo at mataas ang resulta ng entrance examination, minabuti naming tawagan mismo ang student bago kami magproseso ng anumang cancellation.”
Mahigpit kong hinawakan ang telepono.
“Hindi po ako nagpakansela.”
“Sigurado po ba kayo?”
“Opo.”
“Kung ganoon, kailangan lamang po ninyong mag-confirm ngayon din. Ire-record namin ang confirmation at mananatili ang scholarship.”
“Kinukumpirma ko po.”
“Congratulations, Miss Santos.”
“Officially confirmed na po ang inyong slot.”
Pagkababa ko ng tawag, ilang segundo ring walang nagsalita.
Parang tumigil ang oras.
Hanggang sa si Tito Ben ang unang bumasag sa katahimikan.
“Lorena.”
“Ngayon mo sabihin sa amin.”
“Ikaw ba ang tumawag?”
Hindi agad sumagot si Tita Lorena.
Humigpit ang hawak niya sa panyo.
Unti-unti siyang napaatras hanggang mapaupo sa sofa.
“Hindi…”
Mahina ang boses niya.
“Hindi ako…”
Ngunit bago pa niya matapos ang paliwanag, biglang nagsalita si Marielle.
“Mom…”
Napatingin ang lahat sa kanya.
Namumula ang mga mata niya.
Parang gusto niyang magsalita ngunit natatakot.
“Marielle.”
Mahinang tawag ni Tita Lorena.
“Huwag.”
Ngunit huli na.
Umiyak si Marielle.
“Ako ang nagsabi kay Mommy na huwag ibigay kay Ate Isla ang sulat.”
Parang may sumabog sa loob ng bahay.
“Ano?” sigaw ni Papa.
Napayuko si Marielle.
“Lagi kasi siyang mas magaling.”
“Lagi siyang honor.”
“Lagi siyang pinupuri ni Mama noon.”
“Akala ko kapag hindi siya nakapag-college… ako naman ang mapapansin.”
Sunod-sunod ang luha niya.
“Pero si Mommy ang nagsabing siya na ang bahala.”
Biglang tumayo si Tita Lorena.
“Huwag mong sabihin iyan!”
Ngunit hindi na napigilan si Marielle.
“Mommy…”
“Ikaw ang nagbukas ng sulat.”
“Ikaw ang nagsabing huwag ipakita.”
“Ikaw rin ang nagtapon ng sobre.”
“At ikaw ang tumawag sa school.”
Nanigas ang buong katawan ni Tita Lorena.
Hindi na siya makapagsalita.
Hindi na rin niya matingnan ang sinuman.
Tahimik na tumayo si Papa.
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, hindi siya tumingin sa asawa niya.
Sa akin siya lumapit.
“Isla…”
Mahina ang boses niya.
“Gaano katagal mo itong tiniis?”
Napangiti ako nang mapait.
“Simula pa noong mamatay si Mama.”
Unti-unting bumaba ang ulo niya.
“Papa.”
“Tandaan n’yo ba noong Grade 10 ako?”
“Sinabi n’yo sa akin na bakit daw bumaba ang grades ko.”
Hindi siya sumagot.
“Hindi n’yo alam na dalawang buwan akong gumigising nang alas-kuwatro para magluto ng almusal.”
“Tandaan n’yo ba noong nagkaroon ako ng lagnat bago ang final exams?”
“Pinaglaba pa rin ako ni Tita.”
“Tandaan n’yo ba noong natalo ako sa regional debate?”
“Ang sinabi ninyo, wala akong disiplina.”
Unti-unti nang nangingilid ang luha sa mata ni Papa.
Hindi niya alam.
O marahil…
Pinili niyang huwag alamin.
Lumapit si Tita Alma at marahang hinawakan ang balikat ko.
“Isla.”
“Bakit hindi ka nagsumbong?”
Ngumiti ako nang mahina.
“Nagsumbong po ako.”
“Maraming beses.”
“Tahimik lang ang sumasagot.”
Napatingin silang lahat kay Papa.
Parang bawat salita ko ay mabigat na batong isa-isang bumabagsak sa balikat niya.
Bigla siyang napaupo.
Tinakpan niya ang mukha niya.
Hindi siya umiyak.
Ngunit kitang-kita ang pagsisisi.
Habang tahimik ang lahat, nagsalita si Tito Ben.
“Renato.”
“May kailangan kang malaman.”
Nagulat kaming lahat.
“Inilihim namin ito noon dahil ayaw naming makialam sa pamilya ninyo.”
“Pero dalawang buwan na ang nakalipas, nakita mismo ng asawa ko si Lorena sa courier office.”
Unti-unting nanlaki ang mata ni Tita Lorena.
“Akala namin simpleng claim lang ng parcel.”
“Hindi namin inisip na may ganito palang dahilan.”
Napakuyom ng kamao ni Papa.
“Lorena…”
“May iba ka pa bang itinago sa akin?”
Tahimik.
Walang sumagot.
Maya-maya ay tumunog ang cellphone ni Tita Lorena.
Paulit-ulit.
Hindi niya sinasagot.
Napansin iyon ni Marielle.
“Mom…”
“Office mo yata.”
Ngunit hindi pa rin niya ginalaw ang telepono.
Napatingin si Papa sa screen.
At doon siya tuluyang namutla.
Ang caller ID ay mula sa accounting department ng kompanyang pinagtatrabahuhan ni Tita Lorena.
Kasabay nito ay may pumasok na mensahe sa cellphone niya.
“Ms. Mendoza, please report immediately regarding the complaint filed against you concerning falsified family documents submitted for educational assistance.”
Hindi lang pala ang admission letter ang may problema.
May isa pang lihim na hindi pa namin nalalaman.
At nang mabasa iyon ni Papa, dahan-dahan niyang ibinaba ang cellphone.
Tumingin siya kay Tita Lorena na parang unang beses niya itong nakilala.
“Sasabihin mo ba ang totoo…”
“…o ako na mismo ang pupunta sa opisina ninyo bukas?”
Nanigas si Tita Lorena.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing iyon, wala na siyang maisip na kasinungalingang puwedeng ipangtapat.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)