Ipinagbilin Ako ni Kuya sa Kaibigan Niya, Pero Pagpasok Ko sa Penthouse, Pati Mga Weekend Ko, Siya Na ang Nagdesisyon!
PARTE 1
“Hindi ka puwedeng magdala ng lalaki rito. At alas-diyes ng gabi, dapat nasa bahay ka na.”
Hindi pa naibababa ni Isabel Reyes ang kaniyang bag nang marinig niya iyon.
Dalawampung taong gulang na siya. Papasok na siya sa kolehiyo. Pero sa unang gabi niya sa Maynila, pakiramdam niya ay ipinasa siya ng kaniyang kuya sa isang lalaking gustong gawing kuwartel ang sarili nitong bahay.
“At sino ka para magdesisyon para sa akin?” tanong niya.
Hindi sumagot agad si Adrian Mendoza.
Inilapag lamang nito ang malaking maleta niya sa tabi ng sofa, saka inayos ang hawakan na bahagyang nakatagilid.
Pati maleta, kailangan tuwid.
Napailing si Isabel.
Buong biyahe mula sa terminal, nakaharap siya sa bintana. Sinadya niyang hindi magsalita, umaasang mapapansin nitong galit siya at kahit papaano ay susuyuin.
Wala.
Nagmaneho lamang si Adrian na para bang isa siyang package na kailangang ihatid bago magsara ang opisina.
Kaibigan ito ng kuya niyang si Miguel mula pa noong kolehiyo. Habang nagtatrabaho sa Dubai ang kaniyang kuya at nagpapagaling sa Batangas ang kanilang ina, dito muna siya ipinagbilin.
“Mapagkakatiwalaan ko si Adrian,” sabi ni Miguel sa telepono.
Ngayon, gusto niyang itanong kung pinagkakatiwalaan ba nito ang kaibigan o basta hindi siya pinagkakatiwalaan.
Nasa pinakamataas na palapag ng condominium sa Ortigas ang tirahan ni Adrian.
Dalawang antas. Matataas na salamin. Itim at abong kasangkapan. Walang nakakalat na tsinelas, walang unan na tabingi, walang basong naiwan sa mesa.
Maganda ang lugar.
Nakakatakot lamang tirhan.
Kumuha si Adrian ng ekstrang itim na access card mula sa maliit na kabinet.
“Sa iyo ito.”
Tinanggap niya iyon.
“May kasama bang karapatan, o pambukas lang ng kulungan?”
Bahagyang gumalaw ang panga nito.
“May tatlong patakaran.”
Naghalukipkip siya.
“Kanina, dalawa na ang narinig ko. May pangatlo pa?”
“Una, alas-diyes, nasa bahay ka na. Walang bar at walang inumang inaabot ng madaling-araw.”
“College student ako, Adrian. Hindi ako—”
“Pangalawa,” pagpapatuloy nito, “walang bisitang basta mo na lang dadalhin dito. Lalo na lalaki.”
“Bakit? May allergy ka?”
“Pangatlo, kapag may problema, sabihin mo sa akin. Huwag mong sarilinin hanggang lumaki.”
Napatawa siya, ngunit walang saya roon.
“Pansinin mo, lahat nagsisimula sa bawal. Nakikitira ako, hindi ako nag-enlist sa Army.”
Nakatayo ito sa harap niya, matangkad at kalmado. Mas nakakainis iyon kaysa kung sumigaw sana.
“Responsibilidad kitang ihatid nang ligtas sa pamilya mo.”
“Hindi ako gamit na may warranty.”
Sandaling tumahimik si Adrian.
Pagkatapos, lumapit ito upang ilagay ang isa pang bag sa tabi ng maleta. Yumuko ito nang kaunti, sapat para bumaba ang boses.
“Kung ayaw mo sa kasunduan, tawagan mo si Miguel. Sabihin mong gusto mong umupa nang mag-isa.”
Naramdaman niya ang malamig na amoy ng sabon at mint.
Nakakainis na napansin pa niya iyon.
“Alam mong magagalit si Kuya.”
“Kaya pag-usapan ninyo.”
Umatras siya.
“Dito ako. Pero huwag mong asahang matatakot ako sa iyo.”
Sa unang pagkakataon, may halos hindi makitang ngiti sa labi nito.
“Sa taas ang kuwarto mo. May sariling banyo. Magpahinga ka na.”
Tumalikod ito at pumasok sa silid-trabaho.
Naiwan siyang nakatayo, hawak ang card na para bang maliit na ebidensiya ng pagkatalo niya.
Hinila niya ang maleta paakyat. Pagpasok sa kuwarto, isinara niya ang pinto nang mas malakas kaysa kailangan.
Sa ibaba, natigilan si Adrian sa harap ng computer.
Napailing ito, saka ngumiti nang mahina.
Samantala, inilabas ni Isabel ang mga papeles niya sa enrollment.
Bigla siyang napatayo.
Naroon ang kumpirmasyon ng dormitoryo.
May paraan pala para makaalis.
Ngunit kasabay ng kaniyang ngiti, nagliwanag ang cellphone niya.
Mensahe ni Miguel:
“Napag-usapan na namin ni Adrian ang lahat. Sundin mo muna siya.”
Tinitigan niya ang salitang “lahat.”
Hindi niya maisip kung ano pang napagkasunduan nilang dalawa nang hindi siya tinatanong.
PARTE 2
Kinabukasan, bumaba si Isabel na may hawak na papel at nakahandang ngiti.
Nasa hapag-kainan si Adrian, nakasuot ng simpleng damit pang-ehersisyo. May kape sa tabi ng binabasang dokumento. Nakaayos ang pandesal, itlog, at hiniwang mangga na para bang kahit almusal ay kailangang pumasa sa inspeksiyon.
“May nakalimutan akong importanteng sabihin.”
Hindi ito agad tumingin.
“Ano?”
“May dormitory requirement ang program ko.”
Inilapag niya ang papel sa mesa.
Hindi iyon pangkalahatang patakaran ng lahat ng kolehiyo. Bahagi iyon ng scholarship program na sinalihan niya: kailangang tumira sa accredited residence ang mga bagong estudyanteng mula sa probinsiya sa unang semestre.
Ipinaliwanag iyon noong orientation.
Sa dami ng inaasikaso nila nitong nakaraang linggo, hindi niya naisip na maaari pala iyong maging pinakamagandang balita sa buhay niya.
“May slot na ako,” dagdag niya. “Bayad na ang reservation. Kaya kailangan mo akong ihatid doon mamaya.”
Kumuha siya ng pandesal upang maitago ang ngiti.
“Inconvenient din naman sa iyo na may kasama. Mas mabuti ito para sa ating dalawa.”
Dahan-dahang ibinaba ni Adrian ang dokumento.
“Alam ko.”
Huminto ang kamay niya.
“Alam mo?”
“Oo.”
“Kung alam mo, bakit mo pa ako dinala rito?”
“Sabado kahapon. Bukas pa ang dorm check-in ngayong Linggo.”
Napakurap siya.
Tama.
Nasa ibaba ng kumpirmasyon ang oras ng pagtanggap ng mga residente: Linggo, alas-diyes ng umaga hanggang alas-kuwatro ng hapon.
Nabasa niya iyon dati. Hindi lamang niya pinagdugtong ang lahat dahil abala siyang magalit.
Ngunit hindi siya susuko dahil lang doon.
“Fine. Ihatid mo ako. Doon na ako titira.”
“Siyempre.”
Masyadong mabilis ang sagot.
Masyadong walang pagtutol.
Napatingin siya rito nang mabuti.
“Talaga?”
“Mag-almusal ka muna.”
Dapat ay natuwa siya.
Sa halip, may kakaibang kaba siyang naramdaman.
Walang taong kasinghigpit ni Adrian ang basta sumusuko nang ganoon.
Habang kumakain, tumawag si Miguel.
Inilagay niya sa speaker ang cellphone.
“Kuya, bakit hindi mo sinabi kay Adrian na sa dorm ako?”
“Sinabi ko.”
Nagkatinginan sila ni Adrian.
“Kung ganoon, bakit parang kailangan kong tumira rito?”
“Isabel, hindi pa bukas ang check-in kahapon. Saan ka matutulog?”
“Puwede akong nag-hotel.”
“Para gumastos ka pa?”
Hindi siya nakasagot agad.
Naiinis siyang may punto ang kuya niya.
Ngunit mas naiirita siyang laging ginagamit ang praktikal na dahilan para tapusin ang usapan.
“Ang pinag-uusapan ko, bakit may curfew at bawal ang bisita? Bakit parang may bagong magulang ako?”
Huminga nang malalim si Miguel.
“Hindi mo magulang si Adrian.”
“Pakisabi sa kaniya.”
Nasa harap lamang niya ang lalaki. Tahimik itong umiinom ng kape, ngunit alam niyang naririnig ang bawat salita.
“Nag-aalala lang kami,” sabi ni Miguel.
“Sa alin?”
“Bagong lugar. Bagong mga kakilala. Hindi mo pa kabisado ang biyahe.”
“Matututuhan ko.”
“Oo. Pero hindi kailangang sa unang linggo, lahat agad.”
Napatingin siya sa manggang hindi pa niya nagagalaw.
Dalawang taon niyang ipinagpaliban ang kolehiyo upang tulungan ang kanilang ina matapos itong operahan. Nagtrabaho siya sa maliit na tindahan ng kanilang tiyahin, nag-asikaso ng gamot, at naghintay hanggang magkaroon ng scholarship.
Ngayon lamang siya makapagsisimula.
Ayaw niyang tratuhin na para bang ang dalawang taong iyon ay hindi nangyari.
“Kuya, noong may kailangang magbantay kay Mama, kaya ko. Noong kailangang mag-budget ng pera sa bahay, kaya ko. Bakit ngayong mag-aaral na ako, bigla akong hindi marunong?”
Natahimik ang kabilang linya.
Maging si Adrian ay ibinaba ang tasa.
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin,” sagot ni Miguel.
“Pero iyon ang pakiramdam.”
Sa unang pagkakataon, walang mabilis na sermon ang kuya niya.
“Pag-usapan natin mamaya,” sabi nito. “May pasok pa ako.”
Natapos ang tawag.
Tahimik na binalatan ni Isabel ang itlog.
Hindi na kasingtamis ang inaasahan niyang tagumpay.
Maya-maya, nagsalita si Adrian.
“Hindi ka niya ipinadala rito dahil pabigat ka.”
Hindi siya tumingin.
“Hindi ko sinabing pabigat ako.”
“Alam ko. Pero parang iyon ang narinig mo.”
Napatigil siya.
Ayaw niyang tama rin ito.
“Bakit mo ako tinanggap?” tanong niya. “Hindi naman bagay sa bahay mo ang may ibang tao.”
Tumingin ito sa paligid.
“May kuwartong bakante.”
“Maraming may bakanteng kuwarto. Hindi lahat gustong maging tagabantay.”
Ilang saglit bago ito sumagot.
“Noong nagsisimula ako sa Maynila, si Miguel ang tumulong sa akin. Hindi ko iyon nakalimutan.”
Iyon ang unang sagot nitong walang utos.
Naalala ni Isabel ang mga kuwento ng kuya niya: magkakasama sa murang apartment, hati sa ulam, salitan sa paggamit ng lumang laptop.
Hindi palaging ganito kayaman si Adrian.
Hindi palaging ganito kalinis ang buhay nito.
“Utang na loob, ganoon?”
“Pagkakaibigan.”
Naramdaman niyang bahagyang lumambot ang galit niya.
Pagkatapos ay itinuro nito ang plato.
“Ubusin mo muna bago mag-impake.”
Bumalik ang inis.
“Pati itlog may deadline?”
Hindi naitago ni Adrian ang maikling ngiti.
Bago mag-alas-diyes, nasa kotse na sila.
Mas magaan ang pakiramdam ni Isabel habang papalapit sa residence hall malapit sa kaniyang kolehiyo sa Maynila. May mga estudyanteng may bitbit na electric fan, timba, unan, at supot ng pagkain mula sa mga magulang.
Sa wakas, normal na buhay-estudyante.
May babaeng kumaway sa kaniya mula sa entrada.
“Isabel? Ako si Bea. Magka-roommate tayo!”
Bago pa siya makasagot, lumapit ang isang lalaking estudyante.
“Ako na sa maleta,” alok nito.
“Ayos lang, salamat—”
Nauna nang kunin ni Adrian ang hawakan.
“Kaya ko.”
Napatingin si Isabel sa kaniya.
Isang maleta lamang iyon.
Pero biglang naging kompetisyon.
Sa loob, ipinaliwanag ng residence coordinator ang mga patakaran, kabilang ang alas-diyes na pagsasara ng pangunahing gate at ang proseso ng paghingi ng pahintulot para sa academic activities na matatapos nang gabi.
Masaya siyang pumirma.
May paliwanag ang mga tuntunin dito.
May proseso.
Hindi lang dahil may isang lalaking nagsabing bawal.
Pagkatapos, iniabot ng coordinator ang weekend departure form.
“Friday pickup mo, si Mr. Mendoza rin?”
Napatingin siya kay Adrian.
“Ano pong pickup?”
Kalmado itong lumapit.
“Lunes hanggang Biyernes, dito ka.”
Humigpit ang hawak niya sa bolpen.
“At pagkatapos?”
“Pagkatapos ng klase sa Biyernes, susunduin kita. Sa condominium ka tuwing weekend.”
Nawala ang ngiti niya.
Doon niya naunawaan kung bakit walang pagtutol si Adrian sa dormitoryo.
Hindi pala iyon ang kalayaang inakala niya.
At hinihintay pa niyang marinig kung sino ang nagdesisyong pati Sabado at Linggo niya ay hindi na kaniya.
PARTE 3
“Hindi ako bagahe na may nakaiskedyul na delivery.”
Mahina ang boses ni Isabel, ngunit sapat upang tumigil ang coordinator sa pag-aayos ng mga papel.
Sa tabi niya, hindi gumalaw si Adrian.
“Sa labas tayo mag-usap.”
“Bakit? Para hindi marinig na wala akong alam sa plano ninyo?”
Saglit na nagtinginan ang ilang estudyante.
Namula ang mukha niya. Ayaw niyang gumawa ng eksena sa unang araw, ngunit mas ayaw niyang pumirma sa bagay na ngayon lamang ipinaliwanag sa kaniya.
Maingat na ibinaba ng coordinator ang form.
“Hindi mo kailangang pumirma agad, Isabel. Contact arrangement lang iyan. Maaari nating balikan kapag malinaw na sa iyo.”
Nagpasalamat siya.
Kinuha niya ang kaniyang bag at lumabas sa maliit na courtyard. Sumunod si Adrian, dala pa rin ang maleta.
May mga magulang sa kabilang dulo na nagpapaalala tungkol sa pagkain at laba. Isang ina ang umiiyak habang niyayakap ang anak.
Dapat ganito rin ang unang araw niya.
May kaba, oo.
May lungkot.
Pero hindi pakiramdam na pinaghatian ng dalawang lalaki ang karapatang magdesisyon para sa kaniya.
“Tumawag tayo kay Miguel,” sabi niya.
Tumango si Adrian.
Sa pagkakataong iyon, siya mismo ang nag-dial.
Sinagot ng kuya niya ang video call habang nasa maliit na pantry ng opisina.
“Nakapag-check-in ka na?”
“May tanong ako bago ako pumirma.”
Nawala ang ngiti ni Miguel.
“Tungkol saan?”
“Bakit kailangan kong bumalik kay Adrian tuwing weekend?”
Tumingin ang kuya niya sa kaibigan.
Hindi pinalampas ni Isabel iyon.
“Ako ang tinatanong, Kuya. Ako ang sagutin mo.”
Napayuko si Miguel.
“Dahil iyon ang napag-usapan namin.”
“Iyon nga ang problema.”
Huminga ito nang malalim.
“Hindi pa puwedeng umuwi kay Mama bawat linggo. Mabigat ang biyahe, may follow-up pa siya, at inaayos pa ang bubong sa bahay. Sa tiyahin naman natin, puno na ang dalawang kuwarto.”
“Puwede akong manatili sa dorm.”
“Oo.”
Isang simpleng salita.
Pero iyon ang unang malinaw na pag-amin na may pagpipilian pala siya.
“Kung puwede, bakit hindi ninyo ako tinanong?”
Hindi agad sumagot si Miguel.
Sa likod nito, may kumatok sa salaming pinto. Sinenyasan nitong sandali lamang.
“Natakot ako,” sabi nito.
Hindi iyon ang sagot na inaasahan niya.
“Sa ano?”
“Na kapag may nangyari sa iyo, nasa ibang bansa ako. Na kapag hindi ka sumagot, wala akong mapuntahan. Na si Mama, hindi na naman makatulog.”
Napatingin si Isabel sa sahig.
Naalala niya ang gabing naospital ang kanilang ina. Si Miguel, nasa Dubai, paulit-ulit na tumatawag habang siya ang pumipirma sa admission desk.
Noong gabing iyon, siya ang kalmado.
Siya ang kumilos.
Pero tila ang naalala ng kuya niya ay kung gaano ito kalayo.
“Kuya,” sabi niya, “naiintindihan kong nag-aalala ka. Pero hindi mo puwedeng gawing patakaran ang lahat ng kinatatakutan mo.”
Napapikit si Miguel.
Walang nagsalita sandali.
Pagkatapos, tumango ito.
“Tama ka.”
Dalawang salita lamang.
Gayunman, iyon ang pinakamahirap yatang sinabi ng kuya niya buong umaga.
Tumingin siya kay Adrian.
“At ikaw?”
Inilipat nito ang maleta sa lilim bago sumagot.
“Pumayag akong tumulong.”
“Kasama ba sa pagtulong ang pagbabawal ng lahat ng lalaki?”
Bahagyang umangat ang kilay ni Miguel.
“Mendoza?”
Nanatiling diretso ang mukha ni Adrian.
“Bahay ko iyon. Kailangan kong malaman kung sino ang pumapasok.”
“Bakit hindi mo iyon ang sinabi?” tanong ni Isabel. “Bakit ‘lalo na lalaki’?”
Sa unang pagkakataon, hindi ito nakasagot agad.
Naramdaman niyang may ibang kahulugan ang katahimikan.
Pero hindi niya iyon hahayaang maging dahilan para makalimutan ang pinag-uusapan.
“Kung may bisita, magpapaalam ako. Makatuwiran iyon. Pero hindi mo puwedeng ipalagay na masama agad ang kaklase ko dahil lalaki siya.”
Tumango si Adrian.
“Sige.”
“At kapag may problema, sasabihin ko. Pero hindi ibig sabihin, bawal akong mag-isip at gumawa ng paraan.”
“Hindi iyon ang gusto kong mangyari.”
“Iyon ang sinabi mo kagabi.”
Tumingin ito sa kaniya nang matagal.
Pagkatapos, bahagyang yumuko ang ulo nito.
“Masyado akong naging diretso. At hindi kita pinatapos.”
Hindi malambing ang pag-amin.
Walang malaking talumpati.
Pero wala ring palusot.
Naramdaman niyang bumaba ang init sa dibdib niya.
Sa screen, pinahid ni Miguel ang mukha.
“Isabel, kung gusto mong sa dorm buong linggo, puwede nating pag-usapan. Hindi kita pipilitin.”
Tumingin siya sa residence hall.
Sa bintana sa ikalawang palapag, kumaway si Bea, saka itinaas ang isang supot ng chips na para bang pangako ng bagong pagkakaibigan.
Gusto niya iyon.
Gusto rin niyang may lugar na mauuwian kapag pagod na siya sa pakikibagay.
Ang ayaw niya ay ang pakiramdam na wala siyang karapatang pumili.
“Maaari akong bumalik tuwing weekend,” sabi niya sa wakas. “Pero dahil pumapayag ako. Hindi dahil pinagdesisyunan na ninyo.”
Mabagal na tumango si Miguel.
“Okay.”
“At kung may group project, event sa school, o gusto kong manatili rito, sasabihin ko nang maaga. Hindi automatic na bawal.”
“Okay,” ulit nito.
Napatingin siya kay Adrian.
“Magsabi ka nang maaga,” sagot nito. “Para hindi ako naghihintay sa labas ng campus nang walang impormasyon.”
Makatuwiran.
Nakakainis na makatuwiran.
“Deal.”
Bago matapos ang tawag, nagsalita si Miguel.
“Sorry, bunso. Sanay akong ako ang nag-aasikaso.”
“Alam ko.”
“Minsan nakakalimutan kong kaya mo na.”
Lumambot ang mukha niya.
“Kaya ko na, Kuya. Pero puwede pa rin akong humingi ng tulong.”
Ngumiti ito, pagod at malayo.
“Iyon lang ang gusto kong marinig.”
Pagbalik nila sa opisina, siya ang nagpaliwanag sa coordinator.
Si Adrian ang emergency contact niya sa Maynila. Karaniwang susunduin siya nito sa Biyernes. Kapag may pagbabago, siya mismo ang mag-aabiso ayon sa proseso ng residence hall.
Pagkatapos lamang niya pumirma.
Maliit na bagay para sa ibang tao.
Para sa kaniya, mahalaga.
Siya ang may hawak ng bolpen.
Siya ang nakaaalam sa pinipirmahan niya.
Inihatid ni Adrian ang maleta hanggang sa lugar na pinapayagan para sa mga bisita. Si Bea ang tumulong sa kaniya paakyat.
Bago siya umalis, iniabot niya rito ang itim na access card.
Saglit itong tumingin sa palad niya.
“Bakit mo ibinabalik?”
“Akala ko kailangan mong kunin habang wala ako.”
“Sa iyo iyan.”
“Pero limang araw akong wala.”
“Hindi naman nawawala ang kuwarto mo kapag nasa school ka.”
Hindi niya alam kung bakit mas tumatak iyon kaysa sa lahat ng sinabi nitong umaga.
Hindi iyon utos.
Isa iyong katiyakan.
Ibinalik niya ang card sa maliit na bulsa ng bag.
“Salamat.”
Tumango ito.
“Alas-diyes ang gate ninyo.”
Napairap siya.
“Kakarinig ko lang sa orientation.”
“May late-entry procedure kung academic activity.”
“Mukhang binasa mo pati handbook.”
“Oo.”
Napatawa si Bea sa tabi niya.
Si Isabel, kahit ayaw niya, ay napangiti rin.
Bago tuluyang lumakad si Adrian, tumingin ito sa lalaking kaninang nag-alok tumulong.
“Kaklase mo?”
“Hindi ko pa alam.”
“Kilalanin mo muna.”
Humalukipkip siya.
“Advice ba iyan o pang-apat na patakaran?”
Bahagyang gumalaw ang labi nito.
“Advice.”
“Mabuti.”
Nang gabing iyon, nagpadala siya ng maikling mensahe.
“Nakaayos na ako. Mabait si Bea. Kumain na rin kami.”
Mabilis ang sagot.
“Good. Magpahinga ka.”
Walang dagdag na tanong.
Walang sermon.
Inilapag niya ang cellphone at tumingin sa kisame ng maliit na dorm room.
Malayo iyon sa tahimik na penthouse.
May humahalakhak sa hallway. May nag-aayos ng electric fan. May tumatawag sa nanay habang pinipigil ang pag-iyak.
Sa unang pagkakataon, naramdaman niyang nagsisimula na ang sarili niyang buhay.
Pagsapit ng Biyernes, naghihintay si Adrian sa labas ng campus.
Hindi nito binusinahan nang paulit-ulit.
Hindi rin tinawagan ang kuya niya nang mahuli siya ng labindalawang minuto.
“Nag-extend ang orientation ng organization,” paliwanag niya habang sumasakay.
“Nabasa ko ang message mo.”
Iyon lamang.
Sa condominium, naroon pa rin ang kuwarto niya. May dagdag na desk lamp, bakanteng estante, at isang maliit na note sa mesa.
“Dito mo ilagay ang books mo kung gusto mo.”
Pagbaba niya, nakatayo si Adrian sa kusina.
“May plano ka bukas?”
“Lunch kasama sina Bea.”
“Saan?”
Sinabi niya ang lugar.
Tumango ito.
“Mag-message kapag pauwi ka na.”
Tinitigan niya ito nang ilang segundo.
“Ayan. Mas madaling sundin kapag hindi parang warrant.”
Napailing ito, ngunit ngumiti.
Napangiti rin siya.
Hindi pa rin niya gusto ang pagiging istrikto nito.
At si Adrian, hindi pa rin sanay sa isang taong nagtatanong sa bawat patakaran.
Pero ngayong may puwang na para sa sagot niya, hindi na mukhang kulungan ang bahay.
Pag-akyat niya, nahawakan niya ang card sa bulsa.
Ang pag-aalala pala ay hindi kailangang mawala upang makalaya ang isang tao.
Kailangan lamang nitong matutong kumatok.
At hintaying siya mismo ang magbukas.
