Walong Oras Akong Bumiyahe Para Surpresahin ang Boyfriend Ko—Nahuli Ko Siyang Hinahalikan ang Best Friend Kong Sampung Taong Pinagkatiwalaan
PARTE 1
“Tuwing bakasyon, nasa ibang unibersidad ang boyfriend mo. Ayaw niyang mapagod ang girlfriend niya sa biyahe.”
Napahigpit ang hawak ni Andrea sa maleta.
Walong oras siyang nakaupo sa bus mula Naga papuntang Maynila. Masakit ang likod niya, wala pa siyang maayos na kain, pero kanina, habang papalapit sa dormitoryo ni Miguel sa Diliman, nakangiti pa siya.
Limang taon na silang magkasintahan. Apat na taon doon, magkalayo.
Ngayong mahabang bakasyon, gusto lang niyang sorpresahin ito.
“Baka po ibang Miguel Santos ang tinutukoy ninyo,” mahinang sabi niya sa dorm supervisor. “Kakausap ko lang po sa kanya. Nasa kuwarto raw siya.”
Iniharap ni Aling Cora ang talaan ng mga residenteng nagpaalam umalis.
“Naku, hija. Kilala ko si Miguel. Kaninang umaga pa siya bumiyahe papuntang Los Baños.”
Los Baños.
Doon nag-aaral si Bianca.
Ang pinakamatalik niyang kaibigan.
Bago pa makapagtanong si Andrea, dumaan ang tatlong lalaking may dalang basketball.
“Wala na naman si Miguel,” reklamo ng isa. “Kulang tuloy tayo.”
“Paano, mas mahalaga ang girlfriend!”
“Tatlong oras sa bus, minsan higit pa dahil sa traffic, pero walang reklamo. Sabi ko nga, papuntahin naman niya rito. Ayaw daw niyang mapagod si Bianca.”
Nagtawanan sila.
Hindi nila alam na bawat salitang binibitawan nila ay parang hinihila ang sahig sa ilalim ng babaeng katabi ng mesa.
Si Bianca.
Hindi na maaaring ibang Miguel ang tinutukoy nila.
Binuksan ni Andrea ang Messenger.
Nasa pinakataas ang pangalan ng boyfriend niya. Dalawang minuto pa lang ang nakalipas mula sa huling mensahe nito.
Pagod ako, mahal. Matutulog muna ako sa dorm.
Apat na taon siyang naniwala sa mga paliwanag nito.
Kapag hinihiling niyang dumalaw ito sa Naga, laging may laboratory report, research meeting, o pagsusulit.
“Masyadong malayo, Andrea. Sa walong oras na biyahe, marami na akong matatapos.”
Kapag siya naman ang gustong pumunta:
“Huwag muna. Hindi puwedeng puro relasyon ang buhay natin. Tiisin lang natin hanggang graduation.”
Kaya nagtiis siya.
Sa mga kaarawan. Sa mga bakasyon. Sa mga gabing mas kailangan niya ng yakap kaysa payo tungkol sa pagiging matatag.
Ngayon, nalaman niyang kaya naman pala nitong bumiyahe.
Basta hindi para sa kanya.
Lumabas siya ng campus nang walang paalam. Sa terminal, bumili siya ng tiket papuntang Laguna.
Habang naghihintay, muli niyang tinanong si Miguel.
Anong ginagawa mo?
Makatulog nga muna ako. Mamaya na tayo mag-usap.
Sumunod niyang minensahe si Bianca.
Nasaan ka?
May bisita ako! Mamaya, lalabas kami para kumain.
Lalaki? Boyfriend mo?
Hulaan mo.
Nanginginig ang mga daliri ni Andrea.
Ayaw niyang maghinala. Sampung taon niyang kilala si Bianca. Ito ang babaeng pinaghahatian niya ng baon, problema, pangarap.
Hindi nito magagawa iyon.
Hindi silang dalawa.
Gabi na nang makarating siya sa Los Baños. Sa labas ng inuupahang boarding house ni Bianca, huminto siya sa ilalim ng isang punong nakatabi sa poste.
Bubunot pa lang siya ng cellphone nang bumukas ang gate.
Lumabas si Bianca at agad yumakap sa lalaking naghihintay.
“Sinabi ko na kay Ate na hindi ako uuwi mamaya.”
“Na-book ko na ang tutuluyan natin,” sagot nito. “Mainit? Ito, dala ko.”
Itinaas ni Miguel ang isang maliit na bentilador at itinapat sa mukha ni Bianca.
Nakilala agad iyon ni Andrea.
Regalo niya noong graduation nila sa senior high. Siya mismo ang nagdikit ng maliliit na bituin sa hawakan.
“May kape rin ako. Paborito mo.”
“Grabe ka talaga,” malambing na sagot ni Bianca. “May gantimpala ka mamaya.”
“Ano?”
Hinalikan siya ni Bianca.
Pagkatapos, si Miguel ang humila rito palapit at humalik muli.
Bumitaw ang kamay ni Andrea sa maleta.
Bumagsak iyon sa semento.
Sabay silang napalingon.
At sa unang pagkakataon, ang lalaking laging walang oras para sa kanya ay mukhang handang gawin ang lahat para pigilan siyang magsalita.
PARTE 2
“Andrea?”
Parang hindi makapaniwala si Miguel na kaya ring bumiyahe ng katotohanan.
Napatingin ito sa maleta, sa mukha niya, pagkatapos kay Bianca.
“Bakit ka nandito?”
Ilang segundo bago nakasagot si Andrea.
“Hindi ba ako ang dapat magtanong niyan?”
Kumalas si Miguel sa pagkakayakap kay Bianca at lumapit. Hawak pa rin nito ang bentilador.
Ang mga bituing idinikit ni Andrea limang taon na ang nakalipas ay kupas na, pero malinaw pa rin.
Mas malinaw kaysa lahat ng paliwanag na narinig niya.
“Andrea, makinig ka muna. Napadaan lang ako. Sinamahan ko lang siyang kumain.”
“Tapos hinalikan mo?”
Napahinto ito.
“Hindi ganoon kasimple.”
“Simple lang ang nakita ko.”
Sinubukan nitong hawakan ang kamay niya. Umatras siya.
“Kanina, nasa dorm ka raw. Pagod ka raw. Matutulog ka raw. Bakit ngayon, bigla kang napadaan sa lugar na ilang oras mula sa dorm mo?”
Walang sagot.
Sa likod nito, nagsimulang umiyak si Bianca.
“Andrea, please. Huwag dito.”
Tiningnan siya ni Andrea.
Pareho ang boses na iyon sa boses ng batang minsang umiiyak sa kanilang kusina dahil wala nang magbabayad ng matrikula niya.
Pareho ang mukha.
Pero hindi na makilala ni Andrea ang taong nasa harapan niya.
“Bakit? May lugar ba kung saan mas maganda mong aaminin na niloko mo ako?”
“Hindi namin gustong mangyari ito.”
“Pero nangyari?”
Napayuko si Bianca.
Doon bumigay ang huling pag-asang hawak ni Andrea.
Hindi maling akala.
Hindi eksenang puwedeng ipaliwanag bilang biro o pagkakataon.
Totoo.
Ang boyfriend niya at ang pinakamatalik niyang kaibigan.
Napasampal siya kay Bianca.
Nagulat pati siya sa tunog.
Napahawak si Bianca sa pisngi. May dalawang estudyanteng huminto sa kabilang bangketa. Isang babae sa gate ang napalingon.
Hindi na muling itinaas ni Andrea ang kamay niya.
Nanginginig iyon sa tabi ng katawan niya, at ayaw niyang dumagdag pa sa gabing hindi na niya mababawi.
“Pinagkatiwalaan kita,” sabi niya. “Sa lahat ng tao, ikaw.”
“Alam ko.”
“Hindi. Kung alam mo, hindi mo ito gagawin.”
Humagulgol si Bianca.
Mabilis na humarang si Miguel sa pagitan nila.
“Tama na, Andrea.”
Napatingin siya rito.
“Tama na?”
“Nasa labas tayo ng boarding house niya. Maraming nakakakilala sa kanya.”
“Mas marami ring nakakakilala sa akin bilang girlfriend mo.”
“Hindi ko sinasabing wala kang karapatang magalit. Pero puwedeng masira ang pangalan niya.”
Matagal na tumitig si Andrea sa kanya.
Naroon ang mukha ng lalaking naghintay sa labas ng classroom niya noong senior high.
Ang lalaking minsang nagdala ng reviewer dahil nilalagnat siya bago ang exam.
Ang lalaking nagsabi sa harap ng buong barkada:
“Oo, gusto ko si Andrea. May problema ba?”
Ngayon, parehong mukha ang nag-aalala sa reputasyon ng babaeng kasama nitong nanloko.
“Ang pangalan niya,” ulit ni Andrea. “Paano naman ako?”
“Andrea—”
“Kapag umiyak siya, pinoprotektahan mo siya. Kapag ako, kailangan kong hinaan ang boses ko.”
May mga estudyanteng lumapit.
“Nakikita ko silang magkasama tuwing bakasyon,” bulong ng isa.
“Akala ko girlfriend niya si Bianca.”
“May iba pala?”
Lalong namutla si Miguel.
Hinawakan nito ang braso ni Andrea, pero agad niya iyong inalis.
“Huwag mo akong hawakan.”
“Mag-usap tayo sa ibang lugar.”
“Bakit? Para puwede mo ulit akong sabihang nag-iisip lang ako nang masama?”
Wala siyang balak gumawa ng palabas. Gusto lang niya ng sagot na hindi palusot.
“Gaano katagal?”
Nagsalubong ang tingin nina Miguel at Bianca.
Isang mabilis na tingin.
Pero sapat para makita ni Andrea na sanay na silang magkaintindihan nang hindi nagsasalita.
“Gaano katagal?” mas malinaw niyang tanong.
“Andrea, masyado kang pagod,” sabi ni Miguel. “Biyahe ka muna, tapos—”
“May apat na taon akong naghihintay sa iyo. Kaya kong tumayo rito nang ilang minuto para marinig ang totoo.”
Napaupo si Bianca sa mababang gilid ng bakod.
“First year,” bulong nito.
Hindi agad naunawaan ni Andrea.
“Anong first year?”
“Noong first year tayo nagsimula.”
Parang may humigpit sa dibdib niya.
Apat na taon.
Halos buong panahong tinawag nilang long-distance relationship.
Naalala niya ang unang Pasko nila sa kolehiyo. Umuwi siyang dala ang regalong tatlong buwan niyang pinag-ipunan. Hindi nakauwi si Miguel dahil may kailangang tapusin.
Si Bianca rin, may school activity raw.
Noong sumunod na bakasyon, pareho silang may dahilan.
Noong birthday niya, nag-video call si Miguel nang sampung minuto. Pagkatapos, may biglang kumatok raw sa kuwarto nito.
Sa parehong gabi, nagpadala si Bianca ng mensahe:
Sorry, sis. Busy lang. Bawi ako.
Biglang nagkaroon ng ibang kahulugan ang mga simpleng alaalang iyon.
Hindi sila naging abala nang sabay.
Magkasama sila.
“Apat na taon?” tanong ni Andrea.
“Hindi naman palagi,” sagot ni Miguel.
Napatawa siya.
Isang maikling tawang walang saya.
“Ah. May pagitan pala ang panloloko. Dapat ba akong magpasalamat?”
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
“Pero iyon ang sinabi mo.”
Lumapit si Bianca, nanginginig.
“Andrea, mahal ka niya. Totoo iyon.”
“Alam mo pala kung paano niya ako mahalin?”
“Hindi namin gustong kunin ang lugar mo.”
“Pero kinuha ninyo ang oras ko.”
Natahimik ito.
“Lahat ng bakasyong sinabi niyang hindi siya puwedeng bumiyahe. Lahat ng gabing sinabi mong hindi ka puwedeng tumawag. Lahat ng pagkakataong ginawa ninyo akong tanga.”
“Hindi ka namin iniisip na tanga,” sabi ni Miguel.
“Mas masakit kung alam ninyong nagtitiwala ako at itinuloy ninyo pa rin.”
Sa likod ni Bianca, lumabas ang isang kasamahan nito sa boarding house.
“Bianca, okay ka lang?”
Hindi ito sumagot.
Tiningnan ng babae si Miguel.
“Akala ko ba sa graduation mo pa kakausapin si Andrea?”
Napalingon silang tatlo.
Nanigas ang mukha ni Bianca.
“Lara, huwag.”
Pero huli na.
Tumingin si Andrea kay Miguel.
“Anong mangyayari sa graduation?”
“Wala. Hindi niya alam ang buong usapan.”
“Kung ganoon, ikaw ang magpaliwanag.”
Hindi makatingin si Miguel.
Si Bianca ang nagsalita, halos hindi marinig.
“May usapan kami.”
Lalong kumapit si Andrea sa hawakan ng maleta.
“Anong usapan?”
Napahagulgol si Bianca.
“Ihihinto namin ito pagkatapos ng apat na taon. Bago kayo magsimula ng totoong buhay na magkasama.”
Tinitigan sila ni Andrea, naghihintay na may tumawa at sabihing mali ang narinig niya.
Ngunit sa katahimikan ni Miguel, naunawaan niyang pati pagtatapos ng panloloko nila ay pinagplanuhan—nang hindi man lang siya tinatanong.
PARTE 3
“Pagkatapos ng apat na taon?”
Mahina ang boses ni Andrea.
Mas mahina kaysa kanina.
Pero mas napaatras si Miguel sa tanong na iyon kaysa sa sigaw niya.
Tumango si Bianca habang umiiyak.
“Alam naming ikaw ang girlfriend niya. Alam naming mali. Kaya nagkasundo kami na hanggang kolehiyo lang.”
“Hanggang kolehiyo lang,” ulit ni Andrea.
Parang simpleng iskedyul.
Parang subject na kailangang tapusin bago tumanggap ng diploma.
“Pagkatapos, babalik siya sa iyo,” sabi ni Bianca. “Hindi mo na kailangang malaman.”
Napatitig si Andrea.
Sa wakas, malinaw na ang buong katotohanan.
Hindi lang siya niloko.
Pinagdesisyunan nilang kaya niyang mabuhay sa kasinungalingan, basta maganda ang magiging ending para sa kanila.
Si Miguel ang unang nagsalita.
“Noong unang taon, nahirapan ako. Bagong lugar, pressure sa school. Si Bianca ang nakakausap ko kapag hindi ka available.”
“Nasa klase rin ako, Miguel.”
“Alam ko.”
“May exams din ako. May mga gabing gusto kitang tawagan, pero hindi ko ginawa dahil sabi mo kailangan mong mag-aral.”
“Hindi ko naman sinasabing kasalanan mo.”
“Pero ginagamit mong dahilan ang mga panahong hindi ako available.”
Napayuko ito.
“Lumalim lang. Hindi namin agad napigilan.”
“Pero nakabili ka ng tiket. Nakapagpaalam ka sa dorm. Nakapag-book ka ng tutuluyan. Maraming pagkakataong huminto bago ka makarating dito.”
Walang sumagot.
Tiningnan niya si Bianca.
“Kapag nagkukuwento ako sa iyo na nami-miss ko siya, alam mo?”
Tumango ito.
“Kapag sinasabi mong intindihin ko siya dahil mahirap ang course niya, alam mo?”
Muling tumango.
“Kapag pinapayo mong huwag akong maging demanding?”
Tinakpan ni Bianca ang bibig nito.
Doon tuluyang bumagsak ang natitirang bahagi ng pagkakaibigan nila.
Bawat payo pala ay may layunin.
Bawat pagpapakalma ay paraan para manatiling malayo si Andrea.
Hindi dahil gusto nitong maging matatag siya.
Dahil mas madaling itago ang panloloko kapag hindi nagtatanong ang taong niloloko.
Naalala ni Andrea ang batang Bianca.
Grade Eight sila nang mamatay ang mga magulang nito sa aksidente.
Ilang linggo itong hindi pumasok.
Nang puntahan niya, nakaupo ito sa sahig ng bahay ng tiyahin, yakap ang lumang schoolbag.
“Titigil muna ako,” sabi nito. “Wala nang pambayad.”
Umuwi si Andrea at kumuha ng pera sa kahong pinaglalagyan ng nanay niya ng ipon para sa tindahan.
Hindi niya ipinagmamalaki ang ginawa niya.
Mali ang kumuha nang walang paalam.
Pero kinabukasan, binayaran niya ang kailangang bayaran sa paaralan bago pa mapigilan ni Bianca.
Nang malaman ng mga magulang niya, siya ang napagalitan.
Hindi niya sinabi kung para kanino ang pera.
Ayaw niyang mapahiya si Bianca.
Kalaunan, umamin din siya. Kinausap ng nanay niya ang tiyahin nito, at mula noon, tumulong sila kung kailan kaya.
Kapag kulang ang pagkain ni Bianca, nagdadala si Andrea ng dalawang lalagyan.
“Malakas lang akong kumain,” biro niya.
Sa ilalim ng hagdan sila naghahati ng kanin at ulam.
Kapag may project, magkasama sila.
Kapag may nang-aasar, magkatabi sila.
Sampung taon niyang itinuring na kapatid ang babaeng nasa harapan niya.
“Hindi kita tinulungan para magkaroon ka ng utang sa akin,” sabi ni Andrea.
Napatingin si Bianca.
“Hindi ko kailangan ng bayad. Hindi kita kailangang singilin sa baon o matrikula.”
“Andrea, alam ko—”
“Ang akala ko lang, ligtas akong magtiwala sa iyo.”
Mas humagulgol si Bianca.
Gusto nitong lumapit, pero itinaas ni Andrea ang kamay para pigilan ito.
“Diyan ka lang.”
Si Miguel naman ang humakbang.
“Mahal kita, Andrea.”
Dati, sapat ang mga salitang iyon para mawala ang pagod niya.
Ngayon, narinig niya ang mga iyon habang nakatayo si Bianca sa likod nito at hawak pa rin nito ang regalong ginamit para alagaan ang ibang babae.
“Paano?”
Napakunot ang noo nito.
“Paano mo ako mahal?”
“Andrea, limang taon tayo.”
“Alam ko. Binilang ko rin.”
“May mga plano tayo.”
“May plano rin kayo.”
Napatingin si Miguel kay Bianca.
Muli.
At napansin ni Andrea na kahit ngayon, kapag nahihirapan ito, doon pa rin ito unang humihingi ng tulong.
Hindi sa kanya.
“Hindi ito tungkol sa kung sino ang mas mahal mo,” sabi niya. “Tungkol ito sa kung sino ang pinili mong lokohin araw-araw.”
“Puwede pa nating ayusin.”
“Ano ang aayusin? Ang apat na taon? Ang mga birthday? Ang mga bakasyong mag-isa ako habang sinasabi mong matuto akong maging independent?”
Huminga siya nang malalim.
“Kapag gusto kitang makita, clingy ako. Kapag siya ang gusto mong makita, romantiko ka.”
Napatingin sa kanila ang babaeng nasa gate.
Wala nang bumubulong.
Wala nang nagtatanong.
Sa katahimikang iyon, napakalinaw ng lahat.
Si Bianca ang unang nagmakaawa.
“Kaibigan pa rin kita. Nagkamali ako, pero hindi ibig sabihin na peke lahat.”
Tumingin si Andrea sa kanya.
“Maaaring may mga totoong araw tayo noon.”
Saglit na umangat ang mukha ni Bianca.
“Pero pinili mong gamitin ang mga iyon para hindi kita paghinalaan.”
Muling napayuko ito.
Hindi na kailangan ni Andrea ng screenshot, resibo, o mas detalyadong kuwento.
Nakita niya sila.
Narinig niya ang pag-amin.
Narinig niya ang plano.
Sapat na.
Dahan-dahan niyang itinayo ang maleta.
Saka siya humarap kay Miguel.
“Hiwalay na tayo.”
Parang biglang nawala ang hangin sa mukha nito.
“Andrea, huwag kang magdesisyon nang galit.”
“Kanina, galit ako. Ngayon, malinaw na.”
“Pagod ka lang.”
“Oo. Pero hindi lang sa biyahe.”
Sinubukan nitong abutin ang hawakan ng maleta.
Hinila niya iyon palapit sa sarili.
“Ako ang magdadala.”
Pagkatapos, humarap siya kay Bianca.
“At tayo, hindi na magkaibigan.”
“Andrea, please.”
“Huwag mo nang gamitin ang tawag mong kapatid sa akin kung hindi mo kayang tratuhin akong tao.”
Hindi niya sila isinumpa.
Hindi niya hiniling na masaktan sila gaya niya.
Hindi rin niya sinabi na sana ay hindi sila maging masaya.
Wala na siyang gustong ipagkaloob sa kanilang dalawa, kahit galit.
Lumakad siya palayo.
Sa unang kanto, sumunod si Miguel.
“Andrea, gabi na. Ihahatid kita.”
Huminto siya.
Sa likod nito, naiwan si Bianca sa labas ng gate.
Pareho silang umiiyak ngayon.
Pero ang luha nila ay dumating lamang nang may mawawala na sa kanila.
“May masasakyan ako,” sabi ni Andrea.
“Hindi kita puwedeng pabayaan.”
Napatingin siya rito.
“Apat na taon mo nang ginawa.”
Hindi na ito nakasagot.
Sumakay siya sa tricycle papunta sa terminal.
Habang umaandar, doon lamang siya tuluyang umiyak.
Hindi iyong maayos na iyak na kayang pigilan gamit ang panyo.
Iyaking masakit sa dibdib, nakakaputol ng paghinga, nakakapagod sa buong katawan.
Hinayaan siya ng drayber.
Nang makarating sila, itinuro nito ang maliwanag na hintayan.
“Doon ka muna, hija. May guard.”
Nagpasalamat siya.
Sa bangko ng terminal, tinawagan niya ang nanay niya.
“Ma?”
Isang salita pa lang, alam na nitong may nangyari.
“Nasaan ka?”
“Laguna.”
“Akala ko nasa Maynila ka?”
Sinubukan niyang sumagot, pero umiyak na naman siya.
Hindi muna nagtanong ang nanay niya.
Hinintay nitong makahinga siya.
Pagkatapos, sinabi nito:
“May pera ka pa? May ligtas kang masasakyan?”
“Opo.”
“Umuwi ka. Bukas mo na ikuwento lahat.”
Napapikit si Andrea.
Sa unang pagkakataon buong araw, may taong inuna ang kaligtasan niya bago ang paliwanag.
May taong hindi humiling na maging tahimik siya para protektahan ang iba.
Habang naghihintay ng bus, sunod-sunod ang mensahe ni Miguel.
Mahal kita.
Hindi pa ito tapos.
Pag-usapan natin nang maayos.
Si Bianca naman:
Hindi ko kayang mawala ka.
Patawarin mo ako.
Naalala mo ba lahat ng pinagsamahan natin?
Naalala niya.
Iyon nga ang dahilan kung bakit masakit.
Hindi niya kailangang kalimutan ang magagandang alaala para tanggapin ang ginawa nila.
Puwedeng naging mahalaga sila noon.
Puwede ring hindi na sila ligtas na mahalin ngayon.
Inalis niya ang pangalan ni Miguel sa pinakataas ng Messenger.
Pagkatapos, bina-block niya silang dalawa.
Hindi bilang parusa.
Kailangan lang niyang marinig ang sarili niyang isip nang walang panibagong paliwanag.
Pagsapit ng madaling-araw, nasa bus na siya pauwi.
Pareho pa rin ang maleta.
Pareho pa rin ang walong oras na biyahe.
Pero wala na siyang hinihintay na pangakong tutupad pagkatapos ng graduation.
Nang makita niya ang nanay sa terminal ng Naga, bumaba siya at yumakap.
“Sayang ang limang taon, Ma,” bulong niya.
Hinaplos nito ang buhok niya.
“Masakit ang limang taon. Pero hindi ibig sabihin, kailangan mong ibigay pati ang susunod.”
Sa bahay, inilapag ni Andrea ang maleta sa tabi ng kama.
Binuksan niya ang laptop.
Naroon ang thesis na kailangan niyang tapusin.
Naroon ang mga aplikasyon para sa trabaho.
Naroon pa rin ang buhay na apat na taon niyang inayos para magkaroon ng puwang si Miguel.
Ngayon, puwede na niyang ayusin iyon para sa sarili.
Hindi siya biglang gumaling.
May mga umagang hinahanap pa rin ng daliri niya ang dating pangalan.
May mga gabing may magandang balita siya at muntik tawagan si Bianca.
Sa bawat pagkakataon, masakit pa rin.
Pero hindi na niya ipinagkamali ang pangungulila sa dahilan para bumalik.
Sa graduation, nakatayo ang mga magulang niya sa gitna ng mga pumapalakpak.
Habang hawak ang diploma, naalala niya ang pangako ni Miguel:
Tiisin natin ang apat na taon.
Natapos niya ang apat na taon.
Ang hindi niya kailangang gawin ay tiisin pa ang susunod.
At nang ngumiti siya para sa litrato, wala siyang hinahanap sa likod ng kamera.
