Anim na Patak ng Mustasa Oil ang Inihalo Ko sa Kanyang Inuming Soda. Apatnapung Minuto ang Lumipas, Tumawag ang Kaibigan ng Asawa Ko: “Nasa Ospital Siya!”
Anim na Patak ng Mustasa Oil ang Inihalo Ko sa Kanyang Inuming Soda. Apatnapung Minuto ang Lumipas, Tumawag ang Kaibigan ng Asawa Ko: “Nasa Ospital Siya!”
Sa loob ng pitong taon ng pagsasama namin ni Marco Villanueva, may isang bagay na hindi ko kailanman pinansin.
Isang bote ng soda na laging nasa ilalim ng compartment ng kanyang kotse.
Palaging kalahati ang laman.
Noong una, akala ko simpleng ugali lang niya iyon. Dahil madalas siyang bumiyahe mula Quezon City papuntang Batangas at Laguna para sa trabaho, iniisip kong nag-iiwan siya ng tubig o inumin para hindi na kailangan pang bumili sa daan.
Pero isang hapon, habang ginagamit ko ang kotse niya dahil sira ang sasakyan ko, aksidente kong natamaan ang bote habang inilalabas ko ang mga pinamili namin.
Bumagsak ito sa sahig ng garahe.
Bahagyang bumukas ang takip.
At doon ko nakita ang isang bagay na nagpabago sa lahat.
May marka ng lipstick sa gilid ng bote.
Mapusyaw na pink.
May konting kislap.
Hindi iyon kulay ng lipstick ko.
Hindi rin ako kailanman gumamit ng ganoong shade.
Matagal kong tinitigan ang bote habang hawak ko ito.
Dapat tinanong ko siya.
Dapat hinarap ko siya.
Pero hindi ko ginawa.
Dahil minsan, mas nakakatakot ang isang tanong kapag alam mong baka handa ka nang marinig ang sagot.
Kaya dinala ko ang bote sa kusina.
Sa ibabaw ng counter ay may maliit na bote ng mustard oil na ginagamit ko sa pagluluto.
Binuksan ko ang takip ng soda.
Isang patak.
Dalawang patak.
Tatlo.
Hanggang anim na patak.
Pagkatapos ay isinara ko ito at marahang inalog.
Walang makakapansin.
Walang mag-iisip na may nagbago.
Ibinalik ko ang bote kung saan ko ito nakita.
At naghihintay ako.
Hindi para saktan siya.
Hindi para gumanti.
Gusto ko lang malaman kung sino ang taong umiinom ng bote na iyon.
Si Marco ay kilala ng lahat bilang mabuting asawa.
Sa mga kapitbahay namin sa isang subdivision sa Antipolo, siya ang tipo ng lalaking hinahangaan.
Maasikaso.
Mapagmahal.
Masipag.
Kapag may sakit ako, siya ang unang nag-aalala.
Kapag pagod ako sa trabaho, siya ang nagluluto.
Kaya nang sabihin ng mga kaibigan ko na:
“Napakaswerte mo kay Marco.”
Ngumingiti lang ako.
Dahil ganoon din ang akala ko.
Pitong taon kaming kasal.
Walang malaking away.
Walang dahilan para pagdudahan ko siya.
Bawat linggo, umaalis siya ng bahay para sa kanyang “business trips.”
Sabi niya, may mga kliyente siyang kailangang puntahan sa Batangas at Cavite.
Ako mismo ang naghahanda ng kanyang mga damit.
Ako ang naglalagay ng gamot niya dahil madalas sumakit ang sikmura niya.
Ako ang naglalagay ng mga paborito niyang biskwit sa bag niya.
At tuwing bumabalik siya, lagi siyang may dalang pasalubong.
Minsan cake.
Minsan pabango.
Minsan maliit na kuwintas.
Kaya siguro mas masakit ang isang simpleng marka ng lipstick kaysa sa anumang kasinungalingan.
Dahil ang taong pinakamadaling pagkatiwalaan…
siya rin ang taong pinakamadaling makasakit.
Kinagabihan matapos kong ibalik ang bote, dumating si Marco.
“Pagod na pagod ako,” sabi niya habang inilalapag ang bag.
“Nagluto ako ng paborito mo,” sagot ko.
Ngumiti siya.
“Alam ko talaga kung bakit ikaw ang pinili ko.”
Masakit marinig ang mga salitang iyon.
Dahil hindi ko na alam kung totoo pa ba.
Habang kumakain kami, normal ang lahat.
Tumawa siya.
Nagkwento tungkol sa trabaho.
Hinawakan pa niya ang kamay ko habang nanonood kami ng telebisyon.
Pero sa isip ko, isang tanong lang ang paulit-ulit:
Sino ang babaeng gumamit ng lipstick na iyon?
Kinabukasan, alas-singko ng umaga, naghanda na siya para umalis.
“Dalawang araw lang ako sa labas,” sabi niya.
“Batangas ulit?”
Sandaling natigil ang kamay niya habang nagsasara ng bag.
Isang segundo lang.
Pero nakita ko.
“Oo,” sagot niya.
Inabot ko ang kanyang tumbler.
“Dalhin mo.”
Umiling siya.
“Hindi na. May soda naman ako sa kotse.”
Nanlamig ang kamay ko.
Dahil iyon ang unang pagkakataon na napansin ko:
Hindi siya kailanman umiinom ng soda.
Hindi siya mahilig sa matamis.
Pero ang bote na iyon…
lagi niyang pinoprotektahan.
Ngumiti lang ako.
“Mag-ingat ka.”
Lumapit siya at hinalikan ang noo ko.
“Miss kita agad.”
Paglabas niya ng pinto, hindi ako gumalaw.
Pinanood ko lang ang kanyang sasakyan habang nawawala sa kalsada.
Makalipas ang isang oras, nag-message siya.
“Nakarating na ako sa meeting place.”
Sinagot ko:
“Okay.”
Makalipas ang ilang minuto, nagpadala siya ng larawan.
Isang conference room.
May mesa.
May laptop.
May mga dokumento.
Mukhang normal.
Pero hindi niya alam…
may napansin ako.
Sa reflection ng salamin sa likod niya, may maliit na sign.
Hindi iyon pangalan ng kumpanya.
Hindi iyon opisina ng kliyente.
Ito ay isang hotel.
At ang lugar na iyon ay hindi sa Batangas.
Nasa Makati siya.
Hindi ko siya tinawagan.
Hindi ako nagalit.
Hindi ako nagtanong.
Dahil may gusto akong makita.
Kung sino ang kasama niya.
At bakit niya kailangang magsinungaling.
Alas-dose ng tanghali, nag-message ulit siya.
“Love, kakain ka na ba?”
Tiningnan ko ang screen.
Ang lalaking ito…
na pitong taon kong minahal…
ay nagsisinungaling sa akin habang tinatanong kung kumain na ako.
Sumagot ako:
“Oo. Ikaw rin.”
Makalipas ang ilang minuto, sinabi niya:
“May meeting pa ako. Patay muna phone ko.”
Pagkatapos noon…
nawala ang kanyang online status.
Hindi ko alam kung bakit, pero biglang tumunog ang cellphone ko.
Hindi si Marco.
Hindi rin pamilya ko.
Ang tumatawag ay si Adrian Santos.
Ang matalik na kaibigan ni Marco mula kolehiyo.
Pagkasagot ko, hindi man lang siya bumati.
Nanginginig ang boses niya.
“Ma’am Elena…”
Nanikip ang dibdib ko.
“Anong nangyari?”
Tahimik siya ng ilang segundo.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang hindi ko inaasahan.
“Pumunta po kayo dito ngayon.”
“Nasaan kayo?”
“Sa emergency room ng Asian Hospital.”
Tumigil ako sa paghinga.
“Bakit?”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Si Marco…”
“Naaksidente siya.”
“Pero hindi iyon ang problema.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Mabagal niyang sinabi:
“May isang babae siyang kasama sa sasakyan.”
Napahawak ako sa mesa.
“Anong babae?”
Tahimik si Adrian.
Pagkatapos ay bumulong:
“Yung babaeng nakita namin kasama niya…”
“Siya rin ang may suot ng lipstick na nasa bote ng soda.”
At nang makarating ako sa ospital, ang unang bagay na nakita ko ay ang bag ng isang babae sa tabi ng kama ni Marco.
Sa ibabaw nito ay may isang larawan.
Larawan nilang dalawa.
At sa likod ng larawan, may petsang nakasulat…
Dalawang taon bago pa kami ikinasal.
Anim na Patak ng Mustasa Oil ang Inihalo Ko sa Kanyang Soda — Ang Katotohanang Itinago Niya sa Loob ng Pitong Taon (Wakas)
Hindi ko alam kung ilang segundo akong nakatayo sa labas ng emergency room.
Parang tumigil ang mundo.
Ang ingay ng mga tao sa hallway.
Ang tunog ng mga gulong ng stretcher.
Ang tawag ng mga nurse.
Lahat ay naging malabo.
Ang tanging malinaw sa isip ko ay ang isang larawan na hawak ko.
Larawan ni Marco.
At ng isang babae.
Magkatabi sila.
Masaya.
Nakangiti.
Parang isang mag-asawang matagal nang nagsasama.
Pero ang mas nakapagpabigla sa akin…
ang petsa sa likod ng larawan.
Dalawang taon bago pa kami ikinasal.
“Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa’yo.”
Napalingon ako kay Adrian.
Nakatayo siya sa tabi ko, maputla ang mukha.
“Alam mo na ba ito?” tanong ko.
Hindi siya agad sumagot.
At ang katahimikang iyon ang naging sagot ko.
“Adrian…”
“Alam mo ba?”
Yumuko siya.
“Oo.”
Parang may humawak sa puso ko.
“Gaano katagal?”
Pinikit niya ang kanyang mga mata.
“Matagal na.”
“Pitong taon?”
Hindi siya sumagot.
At doon ko naintindihan.
Hindi lang si Marco ang nagtaksil sa akin.
May mga taong nakakita.
May mga taong nanahimik.
Habang ako…
habang ako ang naghahanda ng pagkain niya.
Nag-aalala kapag may sakit siya.
Naghihintay sa tawag niya tuwing gabi.
“Bakit?” tanong ko.
“Bakit walang nagsabi sa akin?”
Nanginginig ang boses ni Adrian.
“Dahil sinabi ni Marco na tapos na iyon.”
Napatawa ako nang mahina.
Isang tawang walang saya.
“Tapos na?”
“Tapos na pero may larawan pa rin?”
“Tapos na pero may lipstick pa rin sa bote niya?”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Hindi siya iniwan ng babaeng iyon.”
Tumigil ako.
“Ano?”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Ang pangalan niya ay Bianca.”
“Dating kasosyo ni Marco bago ka niya nakilala.”
“Akala namin noon, pinili ka niya dahil mahal ka niya.”
“Pero nalaman namin kalaunan…”
“Hindi siya bumitaw kay Bianca.”
Biglang bumukas ang pinto ng emergency room.
Lumabas ang doktor.
“Pamilya ni Marco Villanueva?”
Tumayo ako.
“Ako po ang asawa niya.”
Tiningnan ako ng doktor.
“Stable na siya. Nagkaroon siya ng matinding reaksiyon sa kanyang nainom.”
Nanigas ako.
“Nainom?”
Tumango ang doktor.
“May halo ang kanyang inumin na nagdulot ng matinding pagsusuka at pananakit ng tiyan. Mabuti na lang at mabilis siyang nadala rito.”
Hindi ako nagsalita.
Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman.
Dahil ang buong oras na iyon…
isang bagay lang ang gusto kong malaman.
Hindi kung ano ang nangyari sa kanya.
Kundi kung sino ang taong umiinom ng bote.
Pagpasok ko sa kwarto, nakahiga si Marco.
Maputla.
Mahina.
Pero buhay.
Nang makita niya ako, agad siyang tumingin sa gilid.
Hindi niya ako matignan nang diretso.
At doon ko nakita.
Takot.
Hindi sakit.
Takot.
“Alam mo na ba?” mahina niyang tanong.
Hindi ako sumagot.
“Alam mo na ba tungkol kay Bianca?”
Tahimik pa rin ako.
Lumapit ako sa kama.
Inilapag ko sa tabi niya ang larawan.
At sinabi ko:
“Pitong taon, Marco.”
“Pitong taon akong naniwala na ako ang pinakamahalaga sa buhay mo.”
“Pero buong panahon na iyon, may bahagi ng puso mo na hindi mo kailanman ibinigay sa akin.”
Napaluha siya.
“Elena…”
“Huwag mo akong tawagin sa pangalan ko na parang ikaw ang nasaktan.”
Sandaling tumahimik ang kwarto.
Pagkatapos ay nagsalita siya.
“Hindi ko planong lokohin ka.”
Napangiti ako nang mapait.
“Pero ginawa mo.”
“Hindi kita iniwan.”
“Mas masakit iyon.”
“Dahil araw-araw kang umuuwi sa akin habang may ibang babaeng nasa isip mo.”
Hindi siya makasagot.
Dahil alam niyang tama ako.
Pero may isang bagay pa siyang hindi alam.
Hindi ko pa sinasabi ang tunay kong nalaman.
Ang tungkol sa soda.
Ang tungkol sa bote.
Ang tungkol sa babaeng umiinom nito.
“Marco.”
Tumingin siya sa akin.
“Bakit lagi mong iniiwan ang soda sa kotse?”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
At sa unang pagkakataon…
nakita ko siyang natakot.
“Hindi mo dapat alam iyon.”
“Bakit?”
Hindi siya nagsalita.
Kaya ako ang nagpatuloy.
“Dahil hindi ikaw ang umiinom noon.”
Nanlaki ang mga mata niya.
Tahimik.
“Alam mo ba kung sino?”
Unti-unti niyang ibinaba ang tingin.
At doon ko nakita ang sagot.
“Bianca.”
Isang salita lang.
Pero sapat na.
“Bakit siya?”
Mahina niyang sinabi:
“Dahil buntis siya.”
Parang may bumagsak sa loob ko.
“Buntis?”
Tumango siya.
“Akala ko anak ko.”
Napaatras ako.
“Akala mo?”
“Hindi mo alam?”
“Hindi.”
“Bakit?”
Nanginginig ang boses niya.
“Dahil dalawang taon na ang nakalipas, sinabi niya sa akin na buntis siya.”
“Pinilit niya akong tulungan siya.”
“Pero pagkatapos kong malaman na ikaw ang pipiliin ko…”
“Sinubukan niyang sirain tayo.”
Napatahimik ako.
Hindi ko alam kung maniniwala ako.
Hanggang sa biglang may pumasok na nurse.
“Ma’am, may naghahanap po sa inyo.”
“Sino?”
“Yung babaeng kasama ni Mr. Villanueva kanina.”
Paglabas ko sa hallway…
nandun siya.
Si Bianca.
Maganda.
Eleganteng bihis.
At hawak niya ang isang maliit na envelope.
Ngumiti siya.
“Sa wakas, nagkita rin tayo.”
Tiningnan ko siya.
“Bakit ka nandito?”
Lumapit siya.
“Dahil oras na para malaman mo ang buong katotohanan.”
Iniabot niya ang envelope.
Hindi ko agad tinanggap.
“Ano ito?”
“Ang dahilan kung bakit hindi ka iniwan ni Marco.”
Binuksan ko ang envelope.
At doon ko nakita ang isang dokumento.
Isang resulta ng DNA test.
Napakunot ang noo ko.
Hanggang sa mabasa ko ang pangalan.
Marco Villanueva.
Bianca Reyes.
Child Relationship: 0% probability.
Hindi anak ni Marco.
Napatingin ako kay Bianca.
“Bakit mo ito ibinigay sa akin?”
Ngumiti siya.
Pero hindi ito ngiti ng panalo.
Ito ay ngiti ng isang taong pagod na rin sa kasinungalingan.
“Dahil hindi lang ikaw ang niloko niya.”
“Niloko rin niya ako.”
Nanigas ako.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Lumapit siya.
At bumulong:
“Hindi ako ang babaeng pinili niya pagkatapos mo.”
“May iba pa.”
“May isa pang babae.”
“Isang babaeng hindi mo pa kilala.”
Parang nawalan ako ng hangin.
“Imposible.”
Umiling si Bianca.
“Hindi.”
“Mas matagal na siya sa buhay ni Marco kaysa sa ating dalawa.”
Inilabas niya ang kanyang cellphone.
May isang larawan doon.
Isang babae.
At si Marco.
Magkasama.
Nakayakap.
Pero ang mas nakakagulat…
ang lugar kung saan kinunan ang larawan.
Ang mismong simbahan kung saan kami ikinasal.
At ang petsa…
Isang araw bago ang kasal namin.
Hindi ko na narinig ang ibang sinabi ni Bianca.
Dahil sa sandaling iyon, isang tanong lang ang umiikot sa isip ko.
Kung may ibang babae na bago pa kami ikasal…
sino ang babaeng iyon?
At bakit pinili ni Marco na pakasalan ako?
Kinagabihan, habang natutulog si Marco sa ospital, umupo ako sa labas ng kanyang silid.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako sumigaw.
Dahil minsan, ang pinakamalaking sakit ay hindi ang malaman na niloko ka.
Kundi ang malaman na ang buong buhay na pinaniwalaan mong totoo…
ay isang kwentong isinulat ng ibang tao.
At habang nakatingin ako sa pinto ng kanyang silid…
dumating ang isang mensahe sa aking cellphone.
Isang hindi kilalang numero.
May isang larawan.
At isang maikling salita lamang:
“Gusto mo bang malaman kung sino talaga ang unang asawa ni Marco?”
At nang buksan ko ang larawan…
nawala ang huling piraso ng tiwala na natitira sa puso ko.
