Bahagi 4 — Sa Huling Pulong, Hindi Pag-ibig ang Bumagsak—Kundi ang Lahat ng Itinayo Nila Gamit ang Pangalan Ko
Bahagi 4 — Sa Huling Pulong, Hindi Pag-ibig ang Bumagsak—Kundi ang Lahat ng Itinayo Nila Gamit ang Pangalan Ko
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Pero hindi dahil umiiyak ako para kay Nico.
Umiyak na ako.
Tahimik.
Mag-isa.
Bandang alas-tres ng umaga, nakaupo ako sa sahig ng guest room habang hawak ang lumang relo na binili niya labing-isang taon na ang nakaraan.
Naalala ko ang araw na ibinigay niya iyon.
Nasa food court kami noon sa Trinoma.
Wala kaming sasakyan.
Pareho kaming commuter.
Nag-ipon siya nang halos dalawang buwan para mabili iyon.
“Sofia,” sabi niya habang ikinakabit sa pulso ko, “hindi man tayo mayaman ngayon, darating din tayo roon.”
Tawa ako nang tawa.
“Saan?”
“Sa point na hindi na natin kailangang tumingin sa presyo.”
Nagkatotoo iyon.
Nagkaroon kami ng bahay.
Property.
Savings.
Career.
Nakakapag-travel na kami.
Nakakakain sa restaurants na dati ay tinitingnan lang namin mula sa labas.
Pero may isang bagay palang hindi kayang bilhin ng pag-asenso.
Character.
Inilapag ko ang relo sa mesa.
At doon ko naintindihan kung bakit ako kumapit dito nang ganoon katagal.
Hindi dahil mahal pa rin ang relo.
Kundi dahil gusto kong patunayan sa sarili ko na totoo iyong lumang Nico.
Na ang batang lalaking nag-ipon para sa ₱5,800 na relo ay hindi kayang maging lalaking gagamit ng pekeng pirma ng asawa niya para sa ₱8.4 milyon.
Pero pareho silang Nico.
Hindi ko puwedeng mahalin lamang ang bersiyong gusto kong tandaan at ipikit ang mata ko sa bersiyong kaharap ko ngayon.
Kinabukasan, hindi ako pumasok agad sa office.
Pumunta ako sa bangko kasama si Atty. Miriam.
May formal meeting kasama ang fraud investigation team.
Nasa conference room ang branch manager, legal officer, dalawang tao mula sa internal audit at isang representative ng risk management.
Iniharap namin ang affidavit ko.
Ipinakita ko ang record ng pagkawala ng lumang driver’s license.
Ipinakita ko ang specimen signatures ko mula sa ibang dokumento.
Ipinakita ni Atty. Miriam ang discrepancy sa notarization.
Hindi kami gumawa ng dramatic accusation.
Hindi kailangan.
Documents ang nagsasalita.
Bawat dokumento ay may petsa.
Bawat transfer ay may trail.
Bawat trail ay may pangalan.
Nang matapos kami, sinabi ng legal officer na ifi-freeze nila ang anumang karagdagang disbursement habang iniimbestigahan ang irregularities.
Hindi ibig sabihin noon na automatic mawawala ang loan.
Hindi ganoon kasimple ang batas.
Pero ibig sabihin, hindi na kayang kumilos ni Nico nang patago.
At higit sa lahat, hindi na niya kayang sabihin na simpleng misunderstanding iyon.
May papel.
May record.
May ebidensya.
Mula sa bangko, pumunta kami sa office ng notary public na ang pangalan ay nasa loan documents.
Matandang abogado ang humarap sa amin.
Halatang galit siya nang makita ang photocopy.
“Hindi ko ito pinirmahan sa harap ng babaeng ito.”
Tinuro niya ako.
“Hinding-hindi ko nakita si Ma’am Sofia.”
Kinuha niya ang notarial register.
Wala ang pangalan ko.
Wala rin ang document number na nakalagay sa photocopy.
Ang numerong ginamit ay para sa ibang dokumento noong parehong buwan.
“Somebody copied my details,” sabi niya.
Isa pang piraso.
Isa pang bitak.
Pero ang pinakamahalagang nangyari ay kinagabihan.
Tumawag sa akin ang isang babaeng nagpakilalang si Hazel.
Dating finance supervisor ng Serrano Coast Hospitality.
Nag-resign siya tatlong linggo na ang nakaraan.
“Ma’am Sofia?”
“Yes.”
“Pasensya na po kung biglaan.”
“Regarding what?”
“Ms. Serrano.”
Tahimik ako.
“I heard may audit po sa contract ninyo.”
Hindi ako nagbigay ng detalye.
“Why are you calling?”
Huminga siya.
“Because I think you need to know bakit sobrang kailangan nila iyong Crestline project.”
Nagkita kami sa isang coffee shop sa Ortigas kinabukasan.
Hindi siya humingi ng pera.
Hindi rin siya humiling ng trabaho.
Galit lang siya.
Ayon sa kanya, anim na buwan nang delayed ang ilang supplier payments ni Daniella.
May two hotel renovations na hindi natapos.
May investors na gustong umatras.
May tax at contractor obligations na halos sabay-sabay dumating.
Hindi ko kinailangang malaman ang bawat detalye.
Ang mahalaga: desperado ang cash flow.
At si Nico ang naging tagapagligtas.
Siya raw ang gumawa ng model kung paano makakakuha ng short-term financing gamit ang private collateral, projected contracts at consulting arrangements.
“Naririnig ko po sila minsan,” sabi ni Hazel.
“Si Sir Nico at Ma’am Daniella?”
Tumango siya.
“Akala ko business partners lang.”
Napangiti ako nang walang saya.
“Hindi lang.”
Namula siya.
“Sorry po.”
“Continue.”
Ayon kay Hazel, may mas malaking plano.
Kapag nakuha ang Crestline project, ilalagay bilang preferred subcontractor ang VDS Clinical Systems.
Hindi kailangan ni Nico gawin ang buong ₱8.4 million scope.
May ibang actual contractors na gagawa ng trabaho nang mas mura.
Ang difference ang gagamitin nilang pambayad sa bridge loan.
“May copies ka?”
Tanong ni Atty. Miriam.
“May emails akong sinave bago ako umalis.”
Hindi namin basta kinuha.
Ipinaayos ni Miriam ang tamang proseso kung paano ma-preserve ang records at kung anong bahagi ang maaari niyang legal na ibahagi.
Ayaw kong maging katulad nila.
Hindi ako gagamit ng maling paraan para lamang makakuha ng tamang resulta.
Iyon ang malaking pagkakaiba namin.
Pagkatapos ng meeting, nakatanggap ako ng message mula sa biyenan kong si Tita Lourdes.
Sofia, puwede ba kitang makausap?
Hindi ko agad sinagot.
Mahal ko ang biyenan ko.
Sa loob ng labing-isang taon, mabuti ang relasyon namin.
Pero alam kong anak niya si Nico.
At kadalasan, kapag nahuli ang isang lalaking gumagawa ng mali, may kamag-anak na magsasabing:
“Pag-usapan ninyo.”
“Magpatawad ka.”
“Lalaki lang siya.”
“Sayang ang eleven years.”
Kaya handa ako.
Nagkita kami sa bahay niya sa Marikina.
Pagpasok ko, namumugto ang mata niya.
“Anak.”
Hindi niya ako tinawag sa pangalan.
Niyakap niya ako.
At doon ako unang muntik bumigay.
“Sorry.”
Iyon ang unang sinabi niya.
Hindi “patawarin mo.”
Hindi “intindihin mo.”
Sorry.
Umupo kami.
“Nico told me.”
“Everything?”
Umiling siya.
“Probably not.”
Napangiti ako nang mapait.
“Then hindi niya sinabi everything.”
Ikinuwento ko ang loan.
Ang forged signature.
Ang fake corporate certification.
Habang nagsasalita ako, unti-unting nagbabago ang mukha ni Tita Lourdes.
Mula lungkot.
Naging gulat.
Mula gulat.
Naging galit.
“Ginamit niya ang pirma mo?”
“Yes.”
“Ang property ninyo?”
“Yes.”
“Para sa babae?”
“Partly.”
Tumayo siya.
Hindi ko siya nakitang ganoon kagalit kahit kailan.
Tinawagan niya si Nico sa harap ko.
Sinagot agad nito.
“Ma?”
“Pumunta ka rito.”
“Ma, nasa meeting ako.”
“Ngayon.”
“Ma—”
“Kapag hindi ka dumating sa loob ng isang oras, ako ang pupunta sa office mo.”
Dumating si Nico makalipas ang apatnapung minuto.
Pagpasok niya at makita ako, napahinto siya.
“Why is she here?”
Maling tanong.
Tumayo ang nanay niya.
At sa unang pagkakataon sa labing-isang taon kong kilala siya, sinampal niya ang anak niya.
Isang beses.
Malakas.
Hindi ako natuwa.
Hindi rin ako nalungkot.
Nanood lang ako.
“Ma!”
“Pinalaki ba kitang magnanakaw?”
“Hindi mo alam—”
“Alam ko ang pirma.”
Tumuro siya sa akin.
“Alam ko ang property.”
“Ma, listen—”
“At alam kong may kabit ka!”
Nanigas si Nico.
“Hindi ko pinapakialaman kung anong dahilan mo.”
Nanginginig ang boses ni Tita Lourdes.
“Pero huwag mong sasabihin sa akin na pagkakamali lang ang walong buwang relasyon.”
Umupo ako.
Hindi ko gustong maging eksena iyon tungkol sa paghihiganti.
Mas mahalaga sa akin ang susunod kong gagawin.
Pagkatapos ng sigawan, hinarap ako ni Nico.
“Do you want to destroy me?”
“Hindi.”
Nagulat siya.
“Then stop this.”
Umiling ako.
“Hindi kita sinisira.”
“Sofia, nawawala na ang consulting clients ko.”
“Hindi ako ang nagsend sa kanila ng fake documents.”
“May investigation ang bank!”
“Hindi ako ang kumuha ng loan.”
“Daniella’s investors are calling me.”
“Hindi ako ang nangako sa kanila.”
Napalakas ang boses niya.
“YOU FROZE THE CONTRACT!”
Tahimik ang buong sala.
Tinitigan ko siya.
Doon lumabas ang totoo.
Hindi pagsisisi ang pinakamalakas niyang emosyon.
Takot.
Takot mawala ang plano.
Takot mawala ang pera.
Takot mawala ang reputasyon.
Takot mawalan ng control.
Tumayo ako.
“Yes.”
Lumapit ako sa kanya.
“Because my job is to protect my company from undisclosed conflicts and suspicious vendor arrangements.”
“You did it because you hate Daniella.”
“No.”
Umiling ako.
“Kung ordinaryong affair lang ito, uuwi ako, iiyak, at kakausapin ang abogado ko tungkol sa marriage.”
Tahimik siya.
“Pero dinala ninyo ang kasinungalingan sa trabaho ko.”
“Ginamit ninyo ang pangalan ko.”
“Ginamit ninyo ang pirma ko.”
“Ginamit ninyo ang property natin.”
“Ginamit ninyo ang kompanyang pinaghirapan kong buuin ang career ko.”
“Hindi na ito tungkol sa selos.”
Lumapit ako nang kaunti.
“Accountability na ito.”
Umalis ako.
Tatlong araw pagkatapos noon, pinadalhan ng formal notice ang Serrano Coast Hospitality na terminated ang negotiation para sa hotel project dahil sa material disclosure issues at vendor irregularities.
Hindi ako ang nagdesisyon nang mag-isa.
May committee.
May legal review.
May management approval.
Iyon ang gusto ko.
Ayaw kong may magsabi na ginamit ko ang posisyon ko para gumanti.
Kaya wala akong hininging special treatment.
Sinunod ko ang proseso.
At ang proseso mismo ang sumara ng pinto sa kanila.
Isang linggo ang lumipas.
Nagkagulo ang side ni Daniella.
Hindi dahil bankrupt agad siya.
Hindi ganoon gumagana ang totoong buhay.
Hindi nawawala ang milyon-milyong negosyo sa isang dramatic snap ng daliri.
Pero bumigat ang mga problema.
Ang lender investigation ay nag-trigger ng questions tungkol sa collateral documents.
Ang pagkawala ng Crestline project ay nagtanggal sa pinakamalaking expected cash inflow nila para sa quarter.
Dalawang subcontractor ang humingi ng revised payment terms.
Isang investor ang nag-freeze ng bagong capital habang nirereview ang exposure.
At sa gitna noon, nagsimula silang magturuan.
Iyon ang bagay na hindi maintindihan ng mga taong bumubuo ng relasyon sa sikreto.
Akala nila loyalty ang mayroon sila.
Pero ang pundasyon nila ay convenience.
Kapag nawala ang convenience, nagsisimula ang tanong:
“Sino ang may kasalanan?”
Si Daniella ang unang bumitaw.
Nalaman ko dahil nagpadala siya ng formal letter sa bank investigator na nagsasabing si Nico raw ang nag-arrange ng lahat ng financing documents at wala siyang alam sa alleged signature issues.
Makalipas ang dalawang araw, nagsumite naman ng statement si Nico na sinasabing ang admin team ni Daniella ang naghanda ng paperwork.
Parang tennis.
Palitan ng sisi.
Ang dating couple na handang magsugal ng kasal ko at property namin para sa “future” nila ay hindi man lang umabot ng isang buwan bago subukang iligtas ang sarili laban sa isa’t isa.
At saka tumawag si Daniella sa akin.
Isang gabi.
Bandang alas-nuwebe.
Sinagot ko.
“Hello.”
Hindi agad siya nagsalita.
Pagkatapos:
“You ruined everything.”
Mahina ang boses niya.
Pagod.
“Hindi.”
Sabi ko.
“Kayo.”
“You could have just walked away.”
“From my marriage?”
“From the deal.”
Napangiti ako.
“Deal ko iyon.”
“Hindi mo kailangan i-report everything.”
“Kapag ginagamit ang kumpanya ko bilang repayment source para sa financing na hindi namin inaprubahan, kailangan.”
Tahimik siya.
“Masaya ka na?”
Pinag-isipan ko ang sagot.
“No.”
At totoo iyon.
Hindi ako masaya dahil nasasaktan siya.
Hindi ako masaya dahil natatakot si Nico.
Hindi ako masaya dahil may investigations.
Hindi iyon ang happiness na gusto ko.
“Pero payapa ako.”
Masakit yata iyon sa kanya.
Dahil wala siyang naisagot.
Bago niya ibaba, nagsalita siya.
“Nico said he never stopped loving you.”
Napatingin ako sa relo sa mesa.
Iyong luma.
“Maybe.”
Sabi ko.
“Pero hindi sapat ang love kapag wala nang respeto.”
Pinatay niya ang tawag.
Hindi na kami muling nag-usap.
Sa sumunod na mga buwan, dumaan ako sa pinakapangit at pinakatahimik na bahagi ng paghihiwalay.
Walang background music.
Walang dramatic montage.
May meetings.
May affidavits.
May lawyer fees.
May property review.
May bank calls.
May araw na napapagod ako.
May gabing gusto kong tawagan si Nico dahil may nakita akong lumang pelikulang pareho naming gusto.
May umagang nagising ako at ilang segundo kong nakalimutang wala na siya sa tabi ko.
Iyon ang masakit sa totoong pagtataksil.
Hindi lang nawawala ang tao.
Nawawala pati ang routines.
Ang inside jokes.
Ang pangalan ng restaurant na lagi ninyong inoorderan.
Ang automatic na pagbili ng dalawang kape.
Ang pakiramdam na may taong tatawagan kapag may magandang balita.
Pero tuwing nanghihina ako, hindi ko iniisip si Daniella.
Hindi ko iniisip ang alimango.
Iniisip ko ang pirma.
Ang pangalan ko sa papel na hindi ko nilagdaan.
Doon ko naaalala na hindi lamang puso ko ang nilabag ni Nico.
Pati autonomy ko.
Kaya ipinagpatuloy ko.
Sa tulong ng abogado ko, sinimulan namin ang proseso para sa legal separation ng property interests at iba pang remedyong naaangkop sa sitwasyon namin.
Hinamon din ang validity ng disputed mortgage documents.
Nag-cooperate ako sa lahat ng formal investigations.
Hindi ko ipinost sa social media.
Hindi ko ipinadala sa relatives namin ang screenshots.
Hindi ako gumawa ng public scandal.
Hindi ko kailangan.
Ang mga papel ang gumagawa ng trabaho.
Anim na buwan matapos ang restaurant sa Makati, may final settlement conference kami tungkol sa property issues.
Nandoon ako.
Si Nico.
Mga abogado.
At representatives mula sa financial side.
Mas payat si Nico.
Mas tahimik.
Wala na ang kumpiyansa niya noon.
Wala rin si Daniella.
Ayon sa narinig ko mula sa counsel, matagal na silang hindi magkasama.
Hindi ko tinanong kung bakit.
Hindi na mahalaga.
Sa hallway bago magsimula ang meeting, lumapit si Nico.
“Sofia.”
Huminto ako.
“Can we talk?”
“Tayo naman ang kausap.”
“Not as parties.”
Napatingin ako sa kanya.
“As us.”
Matagal bago ako sumagot.
“Five minutes.”
Umupo kami sa malayong bench.
Pinagmasdan niya ako.
“You cut your hair.”
“Yes.”
“Looks good.”
“Thank you.”
Tahimik.
Then he said:
“I’m sorry.”
Hindi ko pinagtawanan.
Hindi ko rin sinabi na huli na.
Hinayaan ko lang siyang magsalita.
“I thought I could fix everything before you found out.”
“Alam ko.”
“I thought kapag nabayaran ko ang loan, wala nang damage.”
“May damage na bago pa ang loan.”
Tumango siya.
“I know that now.”
Tumingin siya sa kamay ko.
Wala na ang wedding ring.
“Sofia…”
Huminga siya.
“I lost everything.”
Hindi iyon literal.
May trabaho pa rin siyang iba.
May edukasyon.
May pamilya.
May kakayahan.
Pero alam kong ang ibig niyang sabihin ay iyong buhay na akala niya permanenteng naghihintay sa kanya.
“I’m sorry,” sabi niya ulit.
“Not because things failed.”
Tumingin siya sa akin.
“Because I became someone I used to hate.”
Doon ako nakaramdam ng awa.
Hindi pagmamahal.
Hindi pagnanais bumalik.
Awa lamang.
At kakaibang closure.
“Do you still have the watch?”
tanong niya.
Nagulat ako.
“The Seiko.”
“Yes.”
Ngumiti siya nang malungkot.
“Why?”
Pinag-isipan ko.
“Because hindi kasalanan ng relo ang ginawa mo.”
Napatingin siya sa sahig.
“But I don’t wear it anymore.”
Tumango siya.
“Fair.”
Tumayo ako.
“Sofia.”
Lumingon ako.
“If I had told you before all this…”
Huminto siya.
“If I said I was confused about Daniella…”
Tinapos ko ang tanong para sa kanya.
“Would we still be together?”
Tumango siya.
Hindi ko siya nilinlang.
“Hindi ko alam.”
Sabi ko.
“Pero may pagkakataon sanang marinig kita bilang asawa.”
Tumingin ako diretso sa kanya.
“Ang nawala noong nagsinungaling ka ay hindi lang fidelity.”
“Choice ko rin ang kinuha mo.”
“Pinili mong gumawa ng desisyon para sa ating dalawa nang hindi ko alam.”
“Pinili mong ilagay ang property ko sa risk.”
“Pinili mong gamitin ang trabaho ko.”
“Pinili mong hayaan akong maniwalang nasa ibang bansa ka habang may ibang buhay ka dalawang lungsod lang ang layo.”
Huminga ako.
“Hindi ko kayang bumalik sa relasyon kung saan kailangan kong magtanong kung alin sa mga nangyayari ang totoo.”
Tumango siya.
Wala nang depensa.
Iyon ang huling personal na usapan namin bilang mag-asawa.
Sa conference room, nilagdaan namin ang mga dokumentong napagkasunduan sa ilalim ng legal advice.
Hindi naging magically simple ang lahat.
May financial consequences si Nico.
May responsibilities din ako sa ilang legitimate shared obligations.
Ang disputed transactions ay dumaan sa kanilang sariling proseso.
Pero ang pinakamahalaga—
hindi na ako nakatali sa isang setup kung saan kaya niyang galawin ang buhay ko nang walang pahintulot.
Makalipas ang labing-isang buwan mula nang makita ko siya sa restaurant, naibenta ang Pasig townhouse pagkatapos maayos ang mga legal at financial issues na kailangang ayusin.
Ang bahagi ko sa net proceeds ay inilagay ko sa sarili kong investment account.
Hindi ko binili ng sports car.
Hindi ako nag-Europe para magrevenge vacation.
May mas gusto akong gawin.
Bumili ako ng maliit na two-bedroom condominium malapit sa office.
Hindi sobrang laki.
Hindi flashy.
Pero pangalan ko lang.
Noong unang gabing natulog ako roon, umupo ako sa sahig dahil hindi pa dumarating ang sofa.
May takeout akong pancit canton mula sa maliit na restaurant sa baba.
May electric fan.
May dalawang kahon ng gamit.
At natawa ako.
Parang bumalik ako sa simula.
Pero hindi pala.
Dahil noong unang beses kong nagsimula mula sa kaunti, hindi ko pa kilala ang sarili ko.
Ngayon kilala ko na.
Sa trabaho, naging malaking turning point din ang nangyari.
Hindi dahil “reward” iyon sa paghihirap ko.
Ayokong isipin na kailangang lokohin muna ang isang babae bago siya umangat.
Nagkaroon ako ng promotion dahil sa apat na taon ng performance at dahil nakita ng management kung paano ko hinawakan ang conflict nang hindi ko tinago at hindi ko rin ginamit para sa personal revenge.
Naging Vice President for Operations ako.
At makalipas ang ilang buwan, nanalo kami ng mas malaking hospitality project.
₱71 milyon.
Isang sustainable resort development sa Bohol.
Noong signing day, binigyan ako ng team ko ng maliit na box.
“Open it, Ma’am Sofia.”
Sa loob ay relo.
Hindi sobrang mahal.
Elegant.
Simple.
May maliit na engraving sa likod.
YOUR TIME. YOUR TERMS.
Natawa ako.
“Corny ninyo.”
Pero umiyak ako.
Isinuot ko iyon.
Pag-uwi ko, binuksan ko ang drawer kung saan nakalagay ang lumang Seiko.
Hindi ko itinapon.
Hindi ko sinunog.
Hindi ko kailangang sirain ang nakaraan para makaalis dito.
Inilagay ko lang iyon sa maliit na kahon.
Kasama ng wedding photos na pinili kong itabi.
Hindi dahil gusto kong bumalik.
Kundi dahil bahagi iyon ng buhay ko.
At hindi ko hahayaang maging pag-aari ni Nico ang labing-isang taon ng sarili kong alaala.
Pagkalipas ng mahigit isang taon, minsan ko siyang nakita ulit.
Sa NAIA.
Ironically.
May business trip ako papuntang Cebu.
Siya naman ay nasa kabilang check-in counter.
Mag-isa.
Nagkatinginan kami.
Walang Daniella.
Walang dramatic confrontation.
Walang luha.
Ngumiti siya nang bahagya.
Tumango ako.
Iyon lang.
Habang naglalakad ako papunta sa security area, nag-vibrate ang phone ko.
Message mula sa nanay ko.
Ingat sa flight. Proud ako sa’yo.
Message mula sa team.
See you in Cebu, boss!
At calendar reminder para sa project meeting kinabukasan.
Napatingin ako sa bago kong relo.
Naalala ko ang araw sa restaurant.
Ang alimango.
Ang mukha ni Nico nang makita niya ako.
Ang ngiti ni Daniella.
Ang lumang relo.
Ang ₱8.4 milyon.
Ang pekeng pirma.
Ang lahat ng gabing akala ko hindi ko kakayanin.
At doon ko naintindihan ang isang bagay.
Noong araw na nakita ko ang asawa kong nagpapanggap na hindi niya ako kilala, akala ko iyon ang araw na nawala ang pinakamahalagang bahagi ng buhay ko.
Hindi pala.
Iyon ang araw na bumalik sa akin ang isang bagay na matagal ko nang unti-unting ibinibigay sa ibang tao.
Ang karapatang pumili para sa sarili ko.
Hindi ko nakuha ang masayang ending dahil nagsisi si Nico.
Hindi ko nakuha iyon dahil bumagsak si Daniella.
At hindi dahil “nanalo” ako laban sa ibang babae.
Nakuha ko iyon noong tumigil akong gawing sukatan ng halaga ko ang pagpili ng isang lalaking hindi marunong pumili nang tapat.
May mga pagtataksil na hindi mo kailangang gantihan.
Kailangan mo lang ilawan.
Kapag malinaw na ang lahat—
ang kasinungalingan,
ang pera,
ang pirma,
ang mga taong nakinabang,
at ang taong pinili mong maging pagkatapos nito—
minsan kusa nang bumabagsak ang lahat ng itinayo sa dilim.
At kapag nangyari iyon, hindi mo kailangang manatili para panoorin.
May sarili ka nang buhay na kailangang puntahan.
At ngayon—
oras ko na iyon.
