Bahagi 3 Nang Dumating ang Resulta, Mas Malaking Panlilinlang ang Lumitaw sa Likod Nito
Bahagi 3
Nang Dumating ang Resulta, Mas Malaking Panlilinlang ang Lumitaw sa Likod Nito
Hindi natuloy ang handaan.
Nananatili sa mesa ang pansit, kare-kare, inihaw na liempo at cake na hindi man lang nahipan nang maayos ni Papa Ernesto.
Pero wala nang gana ang kahit sino.
Ang unang ginawa ni Adrian ay puntahan si Iñigo.
Sumunod ako.
Nakaupo ang anak namin sa dulo ng kama habang hawak ang librong bigay ng lolo niya.
Hindi niya binabasa.
Nang makita niya kami, ang una niyang tanong ay hindi tungkol sa sigawan.
“Papa, anak mo ba talaga ako?”
Napapikit si Adrian.
Lumuhod siya sa harap ni Iñigo at hinawakan ang dalawang kamay nito.
“Makinig ka sa akin, anak.”
Tumango si Iñigo.
“Ako ang papa mo.”
“Pero sabi ni Tita—”
“Mali si Tita.”
“Pero bakit sinabi niya?”
Hindi agad nakasagot si Adrian.
Ako ang umupo sa tabi ni Iñigo.
“May mga taong kapag galit, nagsasabi ng salitang alam nilang makakasakit. Hindi ibig sabihin na totoo iyon.”
“Anak sa labas ba ang masamang bata?”
Doon ako halos maiyak.
“Hindi.”
“Totoo?”
“Anuman ang sitwasyon ng mga magulang, walang batang mas mababa sa iba. Walang kasalanan ang bata sa desisyon ng matatanda.”
Tahimik siyang nakinig.
Pagkatapos ay yumakap siya kay Adrian.
“Basta ikaw ang Papa ko.”
Niyakap siya nang mahigpit ng asawa ko.
At sa sandaling iyon, may desisyon akong ginawa.
Hindi na ako babalik sa mesa para makipagsigawan.
Pero hindi ko rin hahayaang pagkatapos ng gabing iyon ay magkunwari ang lahat na walang nangyari.
Inuwi muna namin si Iñigo.
Kinabukasan, alas-diyes ng umaga, kinuha ko ang kahon ng mga lumang papeles sa cabinet.
Naroon pa ang brown envelope.
Kupas na ang sulat sa labas.
Pero malinaw pa rin ang pangalan ni Bianca.
Nang buksan ko, nakita ko ang kopya ng ultrasound.
Petsa.
Pangalan.
Pangalan ng klinika.
At ang nakasulat na tinatayang edad ng dinadala niya noon.
Labinsiyam na linggo at dalawang araw.
Hindi iyon pruweba kung sino ang ama.
Alam ko iyon.
Pero sapat iyon para patunayang nagsinungaling siya kay Ramon tungkol sa edad ng pagbubuntis.
Kinunan namin ng malinaw na kopya.
Hindi ko ipinost.
Hindi ko ipinadala sa kamag-anak.
Hindi ko ipinakalat.
Si Ramon lang ang binigyan namin.
Nang makita niya, matagal siyang hindi nagsalita.
Bandang tanghali, dumating sina Bianca at Mama Celia sa bahay namin.
Galit na galit si Bianca.
“Anong karapatan mong magtago ng medical record ko?”
“Iniwan mo iyon sa sasakyan namin at sinabi mong itapon ko.”
“Dapat itinapon mo!”
“Oo.”
Tumango ako.
“Siguro dapat.”
“E bakit hindi mo ginawa?”
“Dahil nang panahong iyon, pakiramdam ko may mali. Pero pinili kong manahimik.”
“Hindi mo problema ang buhay ko!”
“Tama.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Hanggang sa ginawa mong problema ang anak ko.”
Sumingit si Mama Celia.
“Mara, pwede bang matapos na ito?”
“Ma, paano matatapos?”
“Humingi na lang ng tawad si Bianca kay Iñigo. Tapos huwag nang ituloy ang DNA.”
Nasa sala rin si Adrian.
Napalingon siya sa ina.
“Bakit ayaw na ayaw ninyo ng DNA?”
“Dahil pamilya sila!”
“Pamilya rin kami.”
“Mali ang kapatid mo, oo. Pero hindi ba puwedeng patawarin?”
Tumawa nang mapait si Adrian.
“Ang dali ninyong sabihin dahil hindi apo ninyo ang tinawag na anak sa labas.”
“Pareho ko silang apo!”
“Kung ganoon, bakit parang mas mahalaga sa inyo na protektahan si Bianca kaysa protektahan ang siyam na taong gulang na bata?”
Walang sagot.
Dumating si Ramon makalipas ang dalawampung minuto.
Hindi niya kasama si Miggy.
Iniwan niya muna sa kapatid niyang babae.
Pagpasok niya, diretso siya kay Bianca.
“May appointment ako bukas.”
“Ano?”
“Para sa pagsusuri.”
“Ramon, kailangan ba talaga?”
“Oo.”
“Ayaw ko.”
“Hindi mo kailangang magustuhan.”
“Anak natin ang maaapektuhan!”
“Hindi ko isasali si Miggy sa away. Hindi ko siya pagsasabihan ng kahit ano hangga’t hindi natin alam ang totoo.”
Napansin kong doon lang bahagyang lumambot ang mukha niya.
Mahal niya ang bata.
Iyon ay malinaw.
Kahit galit siya kay Bianca, hindi niya binaling kay Miggy ang sakit.
“Kung anak mo talaga siya sa puso mo,” sabi ni Mama Celia, “ano pa ang silbi ng pagsusuri?”
Napalingon si Ramon sa kanya.
“Hindi ko sinusukat ang pagmamahal ko kay Miggy.”
Tumigil siya.
“Sinusukat ko kung ilang taon akong niloko.”
Hindi nakasagot ang biyenan ko.
Kinabukasan, isinagawa ang proseso.
Boluntaryo.
Tahimik.
Walang ibang kamag-anak na nakakaalam.
Hindi ko rin tinanong si Ramon araw-araw tungkol sa resulta.
Ayokong gawing palabas ang buhay nila.
Pero anim na araw pagkatapos noon, bandang alas-sais ng gabi, tumawag si Adrian habang nasa grocery ako.
“Mara.”
“Bakit?”
“Lumabas na.”
Napahinto ako sa harap ng shelf ng canned goods.
“Ano?”
Mahina ang boses niya.
“Hindi si Ramon.”
Pumikit ako.
Kahit inaasahan na naming posible iyon, iba pa rin kapag kumpirmado.
“Nasaan siya?”
“Nasa bahay nina Papa.”
“Si Bianca?”
“Nandoon.”
Iniwan ko ang grocery cart at umuwi.
Pagdating ko sa bahay nina Mama Celia, nakaupo si Ramon sa terrace.
Hawak niya ang isang puting envelope.
Namumula ang mata niya.
Hindi ko nakita si Miggy.
Salamat naman.
Sa loob, umiiyak si Bianca.
“Mahal kita!”
Paulit-ulit niyang sinasabi.
“Mahal kita, Ramon. Natakot lang ako!”
“Natatakot ang tao isang araw,” sagot ni Ramon.
“Isang linggo.”
“Isang buwan.”
“Pero pitong taon?”
“Akala ko makakalimutan na!”
“Makakalimutan?”
Tumayo siya.
“Araw-araw akong nagtrabaho para sa anak na pinaniwala mong akin. Nagbenta ako ng lumang motor noong maospital siya. Hindi ako umuwi nang tatlong gabi dahil binantayan ko siya. Hindi ko pinagsisisihan iyon.”
Huminga siya nang malalim.
“Ang pinagsisisihan ko ay habang ginagawa ko iyon, nakatingin ka sa mukha ko at patuloy kang nagsisinungaling.”
Napaupo si Bianca.
“Hindi ko alam kung paano sasabihin.”
“Sabihin mo ngayon.”
Tahimik.
“Sino ang ama ni Miggy?”
Hindi sumagot si Bianca.
“Bianca.”
Umiyak siya lalo.
“Hindi na mahalaga.”
“Sa iyo siguro.”
“Ramon—”
“Sino?”
Doon biglang nagsalita si Mama Celia.
“Isang lalaki na nakilala niya sa trabaho noon.”
Napalingon lahat sa kanya.
“Mama!”
“Tumahimik ka na, Bianca!”
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong sinigawan ni Mama Celia ang paborito niyang anak.
“Pitong taon kitang pinagtakpan!”
Nanigas si Mang Ernesto.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Napaiyak si Mama Celia.
Sinabi niya ang pangalang matagal niyang itinago.
“Paolo Vergara.”
Dating supervisor ni Bianca sa training center sa Ortigas.
May relasyon sila noong panahon na hiwalay sila ni Ramon.
Nang mabuntis si Bianca, ayaw daw panagutan ni Paolo.
Nag-resign si Bianca.
Pagkalipas ng ilang linggo, bumalik si Ramon sa buhay niya.
At dahil mahal pa rin siya nito, nakipagbalikan.
Doon nabuo ang plano.
Hindi raw plano ni Mama Celia noong simula.
Ayon sa kanya, natakot lang siyang masira ang buhay ng anak niya.
Pero nang sabihin ni Bianca kay Ramon na walong linggo pa lang ang pagbubuntis, hindi siya kumontra.
Nang magtanong ang ilang kamag-anak kung bakit tila malaking-malaki na ang tiyan sa kasal, sinabi nilang normal lang.
Nang ipanganak si Miggy nang mas maaga sa petsang ibinigay nila, sinabi nilang napaaga ang panganganak.
Sunod-sunod na maliliit na kasinungalingan.
Hanggang naging pitong taon.
“Hindi mo sinabi sa akin?”
Mahina ang tanong ni Mang Ernesto sa asawa.
Napaiyak si Mama Celia.
“Akala ko iyon ang makakabuti.”
“Kanino?”
Hindi siya nakasagot.
“Kanino, Celia?”
“Kay Bianca.”
Napailing si Mang Ernesto.
“At si Ramon?”
Tahimik.
“At si Miggy?”
Tahimik pa rin.
“Wala kang inisip kundi si Bianca.”
Tumayo si Bianca.
“Papa, huwag n’yo akong sisihin na parang ako lang—”
“Ikaw ang nagsinungaling!”
“Natakot ako!”
“At ngayon?”
Sigaw ni Mang Ernesto.
“Natakot ka rin ba kaya nilait mo si Iñigo?”
Hindi makasagot si Bianca.
Doon ko naintindihan na hindi lang siya nambastos dahil galit.
May dahilan kung bakit si Iñigo mismo ang pinuntirya niya.
At hindi pala iyon dahil lang sa paternity.
Lumapit sa akin si Adrian.
“Mara.”
May hawak siyang brown folder.
“May nakita si Papa.”
“Nasaan?”
“Itinago sa drawer ng dining cabinet.”
Napatingin ako kay Bianca.
Bigla siyang namutla.
Kinuha ni Mang Ernesto ang folder mula kay Adrian.
“Kanino ito?”
Hindi sumagot si Bianca.
Binuksan niya.
May mga photocopy ng titulo ng bahay.
Tax declaration.
Kopya ng identification card ni Mang Ernesto.
At isang draft ng kasulatan ng bentahan.
Nakasaad doon na ang bahay at lote na tinatayang mahigit walong milyong piso ang halaga sa lugar ay ibebenta sa halagang tatlong milyon at walong daang libo.
Ang pangalan ng potensyal na buyer ay pamilyar kay Adrian.
Kaibigan ni Bianca.
Sa likod ng draft ay may isa pang dokumento.
Isang espesyal na kapangyarihang kumatawan na nagbibigay kay Bianca ng awtoridad na magproseso ng bentahan kapag napirmahan ni Mang Ernesto.
Pirma na lang ng biyenan ko ang kulang.
Nanginginig ang kamay niya nang iangat niya ang papel.
“Bianca…”
Walang gumalaw.
“Bakit may dokumentong nagbebenta sa bahay ko…”
Tumingin siya sa anak.
“…na hindi ko alam?”
At sa pagkakataong iyon, kahit si Mama Celia ay hindi na nagawang ipagtanggol siya.
