Bahagi 3 — Nang Harapin Ko ang Babaeng Tinawag Niyang Ex, Mas Malalim ang Lumabas na Panlilinlang
Bahagi 3 — Nang Harapin Ko ang Babaeng Tinawag Niyang Ex, Mas Malalim ang Lumabas na Panlilinlang
Nagkita kami ni Camille kinabukasan sa isang tahimik na coffee shop sa Ortigas.
Kasama ko si Bea.
Hindi dahil gusto kong manakot.
Kailangan ko lamang ng isang taong makakapigil sa akin kung sakaling hindi ko kayanin ang maririnig ko.
Dumating si Camille nang eksaktong alas-diyes.
Hindi siya mukhang kontrabida sa kuwentong matagal kong binubuo sa isip.
Wala siyang mamahaling bag.
Wala siyang make-up maliban sa kaunting lipstick.
May suot siyang scrub pants at simpleng blouse, halatang dumiretso mula sa clinic.
Pagkaupo niya, hindi kami agad nagsalita.
Siya ang unang bumasag ng katahimikan.
“Pasensya na.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit ikaw ang humihingi ng tawad?”
“Dahil anak ko ang pumupunta sa bahay mo.”
Hindi niya ako kayang tingnan nang diretso.
“Akala ko bahay iyon ni Nico.”
Parang muling bumukas ang sugat sa dibdib ko.
“Condo ko iyon bago pa kami ikasal.”
Namutla siya.
“Hindi ko alam.”
Naglabas siya ng envelope.
Sa loob ay photocopy ng marriage certificate nila, birth certificate ni Ethan, ilang resibo ng matrikula, at printed screenshots ng pag-uusap nila ni Nico.
“Hiwalay na kami halos apat na taon,” paliwanag niya. “Hindi dahil may ibang tao. Hindi lang talaga gumana. Malakas uminom si Nico noon. May utang. Palipat-lipat ng trabaho. Nangako siyang magbabago.”
Hindi ako nagsalita.
“Humingi ako ng annulment dalawang taon matapos kaming maghiwalay. Sinabi niyang siya na ang bahala. Paulit-ulit niyang sinasabi na nag-uusap na raw sila ng abogado.”
“Pero wala?”
Umiling siya.
“Wala.”
“Alam ng nanay niya?”
“Simula umpisa.”
Napapikit ako.
Si Celia.
Ang babaeng yumakap sa akin noong kasal.
Ang babaeng tumawag sa akin na “anak.”
Ang babaeng umiiyak habang sinasabing, “Alagaan mo ang bunso ko.”
Alam niya.
“Bakit pumapayag kang pumunta si Ethan sa condo?”
Mahabang buntong-hininga ni Camille.
“Hindi ako pumapayag na magtago siya.”
Ipinakita niya ang chat.
Si Celia mismo ang nagsasabing:
“Dito muna sa bahay ni Nico tuwing Sabado para makasama niya ang bata.”
Tinanong ni Camille kung may kasama si Nico.
Sagot ni Celia:
“May housemate lang siya. Madalas wala kapag Sabado.”
Housemate.
Pitong buwan kaming kasal.
Housemate ang tawag nila sa akin.
“Sinabi niya kay Ethan na ako ang tiyahin?” tanong ko.
Tumango si Camille.
“Akala ng bata, Tita Mara ang may-ari ng bahay at nakikitira lang ang papa niya.”
Napatawa ako.
Isa iyong maikli, tuyong tawa.
Kung hindi ako tumawa, baka sumigaw ako.
“Bakit hindi mo kailanman pinuntahan?”
“Dahil ayokong makita si Nico. Kapatid ko ang naghahatid kay Ethan sa lobby. Si Celia ang kumukuha.”
Ngayon malinaw na ang lahat.
Kaya laging nasa condo si Celia bago ako palabasin.
Kaya may malaking eco bag.
Hindi panlinis ang laman.
Mga laruan.
Damit ni Ethan.
Meryenda.
Siguro litrato.
At pagkatapos ng dalawang oras, lilinisin nila ang mga bakas ng batang kailangang itago sa sariling ama.
“May isa pa,” sabi ni Camille.
Naramdaman kong kumunot ang tiyan ko.
“Magkano ang alam mong pinapadala niya para kay Ethan?”
“Hindi pare-pareho. Minsan sampung libo. Minsan labinlima. Noong nakaraang apat na buwan, dalawampu’t limang libo.”
Kinuha ko ang bank statements na dala ko.
Buwan-buwan, tuwing ika-lima, naglilipat ako ng ₱25,000 sa joint savings account namin.
Plano naming gamitin iyon bilang puhunan sa mas malaking bahay sa loob ng dalawang taon.
Pagsapit ng ika-pito o ika-walo ng buwan, halos nawawala rin ang parehong halaga.
Sa description, “family expenses.”
Kapag tinatanong ko si Nico, sinasabi niyang para sa insurance, maintenance, emergency fund ng nanay niya, at minsan car repairs.
Hindi ko hiningi ang bawat resibo.
Asawa ko siya.
Nagtiwala ako.
At iyon pala ang pinakamatibay niyang sandata laban sa akin.
“Hindi ako galit na may sustento ang anak mo,” sabi ko kay Camille.
Napatingin siya.
“Dapat lang suportahan niya ang anak niya.”
Hindi ko napigilang umiyak.
“Ang problema, ginawa niya akong bangko nang hindi ko alam. Pinagsinungalingan niya tayong dalawa.”
Tumango si Camille.
“Alam ko.”
Tahimik si Bea hanggang noon.
“Sino ang may access sa joint account?”
“Pareho kami.”
“At may sarili ka pang account?”
“Oo.”
“Simula ngayon, huwag ka nang magdagdag ng pera roon. I-save mo ang records. Huwag kang mag-delete ng kahit anong mensahe.”
Tumango ako.
Hindi kami gumawa ng eksenang para sa pelikula.
Walang sigawan sa coffee shop.
Walang sabunutan.
Walang basong itinapon.
Mas masakit pala kapag dalawang babae ang nakaupo sa iisang mesa at pareho nilang nauunawaan na ang lalaking pinaniwalaan nila ay nagbigay ng magkaibang bersyon ng buhay niya sa bawat isa.
Bago kami umalis, tinanong ko si Camille.
“Pwede bang huwag muna nating sabihin kay Nico na nagkita tayo?”
“May plano ka?”
“Gusto kong makita mismo kung ano ang ginagawa nila tuwing Sabado.”
Tumingin siya sa akin nang matagal.
Pagkatapos ay tumango.
Dumating ang sumunod na Sabado na parang walang nangyari.
Alas-nuwebe ng umaga, kumatok si Celia.
May asul na eco bag.
Pareho pa rin.
Ngumiti ako.
“Ma, aga n’yo.”
“Marami tayong lilinisin.”
“Talaga?”
Hindi niya napansin ang ibig kong sabihin.
Makalipas ang sampung minuto, lumapit si Nico.
“Mara, puwede ka bang dumaan sa Megamall? Kailangan ko ng bagong polo para sa presentation ko.”
“Ngayon?”
“Kung okay lang.”
“Anong kulay?”
“Blue.”
Tumango ako.
Pumasok ako sa kuwarto.
Kinuha ang bag ko.
At bago umalis, sinigurado kong nakita nilang sumakay ako ng elevator.
Pero hindi ako bumaba sa ground floor.
Sa ikatlong palapag ako lumabas.
May kaibigan akong nakatira dalawang floor sa ibaba. Kinausap ko siya noong nakaraang araw at humingi ng permiso na maghintay sa unit niya.
Makalipas ang halos tatlumpung minuto, nag-message ang guard na kakilala ko mula sa condo administration.
Hindi ko siya pinakiusapang mag-espiya.
Sinabi ko lamang na kung may bisitang nakarehistro sa unit ko, pakisabi sa akin dahil ako ang registered owner.
May bisita.
Isang babae.
At isang batang lalaki.
Si Joy, kapatid ni Camille.
At si Ethan.
Nang makaalis si Joy, naghintay ako ng sampung minuto.
Pagkatapos ay bumaba ako ng hagdan.
Hindi ko binuksan ang pinto gamit ang susi.
Kumatok ako.
Tatlong beses.
Narinig ko ang yabag ni Celia.
Bumukas ang pinto.
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“M-Mara?”
“Hindi ba puwedeng umuwi sa sarili kong bahay?”
“Akala ko nasa mall ka.”
“Bakit parang problema iyon?”
Hindi siya nakasagot.
Sa likod niya, nakita ko ang sala.
Nandoon ang chocolate cereal.
Nandoon ang strawberry yogurt.
May maliit na pares ng rubber shoes sa tabi ng sofa.
At sa carpet, nakaupo ang isang batang lalaki.
May hawak siyang toy car.
Kamukha ni Nico.
Hindi kailangan ng DNA test para makita ang pagkakahawig.
Parehong mata.
Parehong kilay.
Parehong dimple sa kaliwang pisngi.
Tumayo si Ethan.
“Tita Mara?”
Parang may humiwa sa puso ko.
Hindi ako galit sa kanya.
Hindi ko kaya.
Lumuhod ako para magkapantay kami.
“Hi, Ethan.”
Ngumiti siya nang mahiyain.
“Ikaw po ’yung may-ari ng bahay?”
Narinig kong napasinghap si Celia.
Tumayo ako.
Tumingin kay Nico.
Nasa may kusina siya.
Maputla.
“Akala ko presentation ang dahilan kaya kailangan mo ng polo.”
“Mara…”
“Housemate ba ako?”
“Mara, hayaan mong magpaliwanag ako.”
“Hindi sa harap ng bata.”
Iyon lang ang sinabi ko.
Tumawag ako kay Camille.
Nasa lobby na siya kasama si Bea.
Pinababa muna namin si Ethan.
Bago umalis ang bata, lumapit siya kay Nico.
“Papa, balik ako next Saturday?”
Hindi sumagot si Nico.
Ako ang sumagot.
“Hindi dito, Ethan.”
Hindi malupit ang tono ko.
“Pero makikita mo pa rin ang papa mo sa tamang paraan. Hindi mo kailangang magtago.”
Hindi niya siguro naintindihan.
Tumango lamang siya.
Nang magsara ang pinto, nagbago ang mukha ni Celia.
“Bakit mo isinama si Camille?”
“Mas magandang tanong,” sabi ko, “bakit ninyo ako ginawang tanga sa sarili kong bahay?”
“Mara—”
Itinaas ko ang kamay.
“Huwag.”
Inilatag ni Bea sa mesa ang mga dokumento.
Marriage certificate nina Nico at Camille.
Birth certificate ni Ethan.
Bank statements.
Screenshots.
At ang CENOMAR copy na ipinakita sa akin ni Nico bago kami ikasal.
Napaupo si Nico.
“Puwede kong ipaliwanag.”
“Tatlong taon mo akong niligawan.”
Hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya.
“Tinanong kita kung may anak ka.”
Hindi siya sumagot.
“Tinanong kita kung nakapag-asawa ka na.”
Tahimik.
“Tinignan mo ako sa mata at sinabi mong hindi.”
“Mara, hiwalay na kami ni Camille.”
Sumagot si Camille mula sa kabilang bahagi ng mesa.
“Hiwalay tayo, Nico. Hindi ibig sabihin no’n wala nang kasal.”
“Alam ko.”
“Alam mo?”
Natawa siya nang mapait.
“Kung alam mo, bakit nagpakasal ka ulit?”
Tumayo si Celia.
“Tama na. Walang magandang maidudulot ang sigawan.”
Napalingon ako sa kanya.
“Ma, pitong buwan mo akong niyakap tuwing Sabado habang hinihintay mong lumabas ako para maipasok mo ang batang itinago ninyo sa akin.”
“Hindi ko gustong masaktan ka.”
“Pero tinulungan mo siyang magsinungaling.”
“Anak ko siya!”
“At ako?”
Hindi niya ako masagot.
“Tinawag mo rin akong anak.”
Bumagsak ang tingin niya.
Lumapit si Nico.
“Mara, hindi ko itinago si Ethan dahil nahihiya ako sa kanya.”
“Mas masama iyon.”
Napakunot ang noo niya.
“Alam mo kung bakit?”
Lumapit ako.
“Dahil ang ibig sabihin, itinago mo siya dahil gusto mong makuha ako.”
Namutla siya.
“Alam mong kung sinabi mo sa akin ang buong katotohanan noong una, hindi ako papayag magpakasal.”
Tahimik.
“At iyon mismo ang dahilan kaya hindi mo sinabi.”
“Mahal kita.”
“Mahal?”
Napatingin ako sa bank statement.
“Ano ang tawag dito?”
“Binabayaran ko ang pangangailangan ng anak ko.”
“Gamit ang perang sinabi mong iniipon natin para sa bahay.”
“Babayaran ko naman.”
“Hindi iyan ang punto!”
Sa unang pagkakataon, tumaas ang boses ko.
“Kung sinabi mong kailangan ni Ethan ng ₱25,000 para sa tuition at kailangan mo ng tulong, baka ako pa mismo ang nag-abot!”
Napatigil silang lahat.
“Pero hindi mo ako binigyan ng pagkakataong pumili.”
Iyon ang pinakamasakit.
Hindi ang bata.
Hindi si Camille.
Hindi ang sustento.
Kundi ang sistematikong pag-alis niya sa karapatan kong pumili kung anong klaseng buhay ang papasukin ko.
At doon nagsalita si Camille.
“Nico, sabihin mo rin sa kanya iyong ₱180,000.”
Lumingon ako.
“Ano?”
Nico froze.
Si Celia ang unang nagsalita.
“Camille, huwag na—”
“Hindi.”
Kinuha ni Camille ang cellphone niya.
“Karapatan niyang malaman.”
Ipinakita niya sa akin ang screenshot.
Isang bank transfer.
₱180,000.
Tatlong buwan matapos ang kasal namin.
Account holder: Camille de Leon.
“Hindi ito para sa akin,” mabilis na sabi ni Camille. “Ibinalik ko rin makalipas ang dalawang araw.”
Ipinakita niya ang return transfer.
“Bakit?”
“Dahil gusto niyang ipahawak sa akin habang may inaayos siya.”
“Anong inaayos?”
Hindi na tumitingin si Nico sa akin.
Si Celia ang nakaupo na ngayon, nanginginig ang kamay.
Binuksan ni Camille ang isa pang screenshot.
Usapan nila ni Nico.
At doon ko nabasa ang mensaheng tuluyang nagpalamig ng dugo ko.
“Kapag nakuha ko na ang sapat sa joint account namin, makakaalis din ako riyan. Huwag lang sanang mahalata ni Mara bago ko matapos.”
Tiningnan ko si Nico.
“Makakaalis saan?”
Wala siyang sagot.
“Nico.”
“Mara…”
“Makakaalis saan?”
At sa wakas, si Celia ang bumulong ng katotohanang hindi niya na kayang saluhin para sa anak niya.
“May ni-reserve siyang unit sa Bacoor.”
Nanigas ako.
“Para kanino?”
Pinikit ni Nico ang mga mata niya.
Sumagot si Camille.
“Hindi para sa akin.”
May ipinakita siyang isa pang screenshot.
Reservation form.
Pangalan ni Nico.
At sa ilalim ng co-buyer information, may pangalan ng babaeng hindi ko pa naririnig kailanman.
Trisha Mendoza.
Doon ko naintindihan na hindi pala dalawang buhay ang pinagsabay ng asawa ko.
Tatlo.
At ang perang pinaghirapan ko ang ginagamit niyang tulay mula sa isa patungo sa susunod.
