Bahagi 3 — Sa Loob ng Pulang Folder, Nalaman Kong Hindi Lang Puso Ko ang Ninakaw Niya
Bahagi 3 — Sa Loob ng Pulang Folder, Nalaman Kong Hindi Lang Puso Ko ang Ninakaw Niya
Hindi ko maalala kung paano ako nakalabas ng ballroom.
Ang naaalala ko lamang ay ang tunog ng takong ko sa marmol na sahig at ang paulit-ulit na vibration ng cellphone sa kamay ko.
Tumatawag si Liza, operations manager ng studio ko.
Sinagot ko.
“Ma’am, nasaan po kayo?”
“Nasa Antipolo.”
“May dalawang tao rito sa office. Isa po yata taga-IT ni Sir Adrian. May access card sila.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Anong ginagawa nila?”
“Binuksan po nila ang server room. Sabi nila may authorization daw galing sa inyo.”
“Wala.”
Tumahimik si Liza.
“Ma’am?”
“Wala akong pinahintulutan.”
Mabilis akong naglakad patungo sa lobby.
Narinig kong sumusunod si Adrian.
“Mara!”
Hindi ako huminto.
“Mara, stop. Kailangan nating mag-usap.”
Pagdating niya sa harap ko, hinarangan niya ako.
“Hindi ka puwedeng basta umalis.”
Tiningnan ko siya.
“Office ko iyon.”
“May kailangan lang kaming kunin.”
“Kaming?”
Napahinto siya.
Maliit na salita.
Malaking pagkakamali.
“Sinong kami, Adrian?”
Hindi siya sumagot.
Sa likod namin, lumabas sina Mommy Elena at Daddy Roberto.
Kasunod nila si Bianca, nakabalot na sa shawl ang harapan ng damit niya.
“Adrian,” sabi ng tatay niya, “sabihin mong wala kang kinalaman sa ginagawa sa office ni Mara.”
Tahimik siya.
At sa unang pagkakataon, nakita kong natatakot si Daddy Roberto sa sariling anak.
Kinuha ko ang susi ng kotse ko.
Tinawagan ko si Liza.
“Lock the main entrance. Huwag mong hahayaang umalis ang kahit sino na may dalang laptop, hard drive, folder o USB. Tawagan mo ang building security.”
“Mara,” singhal ni Adrian, “pinapalaki mo ito.”
Bumaling ako sa kaniya.
“May mga tao sa opisina ko gamit ang access card mo, kumokopya ng confidential files ko, at ako ang nagpapalaki?”
“Joint project natin ang Monterey.”
“Hindi.”
Napahinto siya.
“Client iyon ng studio ko.”
“Ako ang nag-introduce sa developer.”
“At ako ang gumawa ng proposal. Ako ang nagbayad sa staff. Ako ang pumirma sa confidentiality agreement.”
Lumapit si Bianca.
“Mara, huwag nating gawing kriminal ang business misunderstanding.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Bakit ka takot sa salitang kriminal?”
Namutla siya.
Tumunog muli ang cellphone ko.
Si Liza.
“Ma’am, nandito na security. Ayaw ibigay ng dalawang lalaki ang laptop.”
“Keep them there. Papunta ako.”
Tumingin ako kay Mommy Elena.
“Puwede po bang samahan ninyo ako?”
Tumango siya agad.
“Ako rin,” sabi ni Daddy Roberto.
Sumingit si Adrian.
“Hindi ninyo kailangang sumama.”
Lumingon ang tatay niya.
“Ikaw ang huling taong puwedeng magsabi kung ano ang kailangan naming gawin.”
Sa sasakyan, walang nagsalita sa unang sampung minuto.
Ako ang nagmamaneho.
Katabi ko si Mommy Elena.
Nasa likod si Daddy Roberto.
Hindi sumama si Adrian.
Pero hindi ko inakalang dahil gusto niyang irespeto ang desisyon namin.
Alam kong may iba siyang gagawin.
Ilang minuto bago makarating sa Ortigas, nagsalita si Mommy Elena.
“Mara.”
Hindi ako lumingon.
“May kailangan akong aminin.”
Humigpit ang hawak ko sa manibela.
“Hindi ngayon, Mommy.”
“Kailangan ngayon.”
Tahimik ako.
Huminga siya nang malalim.
“Maraming taon kitang hinusgahan.”
Napapikit ako sandali.
“Alam ko.”
“Akala ko ginagamit mo si Adrian.”
Napalingon ako saglit.
“Iyon ang sinabi niya?”
Tumango siya.
“Sinabi niyang gusto mong magkaroon ng puwesto sa kumpanya. Na kaya ka nag-aalok tumulong sa projects namin ay para unti-unting mapasakamay mo ang negosyo.”
Natawa ako nang mahina.
Masakit.
“Noong pandemic,” sabi ko, “ako ang naglabas ng tatlong milyon at dalawang daang libo para hindi matanggal ang mga tao sa warehouse ninyo.”
Napatingin siya sa akin.
“Alam ko na.”
“Nalaman ninyo kailan?”
“Last week.”
Parang may pumutok sa dibdib ko.
Dalawang taon na ang nakalipas nang malugi nang malaki ang isang division ng Reyes Builders.
Tatlong buwan delayed ang receivables.
Wala silang sapat na cash para sa payroll.
Si Adrian ang lumapit sa akin.
“Mara, temporary lang.”
Kumuha ako mula sa emergency fund ng studio ko.
Hindi ko sinabi kahit kanino.
Akala ko tulong iyon sa asawa ko.
Pagkalipas ng ilang buwan, bumuti ang kumpanya.
Sa isang family dinner, narinig kong pinuri ni Daddy Roberto si Adrian.
“Buti na lang naglabas ka ng sarili mong pera noong gipit tayo.”
Tumingin ako kay Adrian.
Pinisil niya ang tuhod ko sa ilalim ng mesa.
Para bang nagsasabing:
Hayaan mo na.
Hinayaan ko.
Ngayon ko lang nalaman kung gaano kalaki ang halaga ng katahimikan ko.
“Si Celso ang nakakita,” patuloy ni Mommy Elena. “Nagre-review siya ng lumang transactions dahil may nawawalang pera ngayon. Nakita niya ang transfer mula sa account ng studio mo.”
Hindi ako nagsalita.
“Tinawagan niya ako. Doon ko nalaman na hindi pera ni Adrian ang nagligtas sa payroll.”
“Pero hinayaan ninyo siyang kunin ang credit.”
“Dahil hindi ko alam.”
“Hindi ninyo rin tinanong.”
Yumuko siya.
“Tama ka.”
Wala akong sinabi.
Hindi ko kailangang gumaan ang loob niya.
Hindi pa.
Pagdating namin sa building, naghihintay si Liza sa lobby kasama ang dalawang security officer.
May dalawang lalaki sa isang sulok.
Kilala ko ang isa.
Si Jerome, freelance IT technician na minsang dinala ni Adrian sa bahay.
Nasa tabi niya ang isang itim na laptop bag.
Lumapit ako.
“Anong ginagawa mo rito?”
“M-Ma’am Mara, may authorization po kami ni Sir Adrian.”
“Nasaan?”
Naglabas siya ng printed letter.
Pirma ko na naman.
Hindi akin.
Kinuha iyon ni Mommy Elena.
“Parehong pirma sa loan.”
Tumakbo ang malamig na pakiramdam mula batok ko hanggang likod.
“Binuksan ninyo ba ang server?”
Hindi sumagot si Jerome.
“Sinong nag-utos?”
“Ma’am…”
“Sinong nag-utos?”
“Sir Adrian po.”
“Anong files ang pinakuha?”
Tumingin siya sa kasama niya.
“Monterey Residences. Lucena Medical Center. At Southwoods showroom.”
Tatlo sa pinakamalaking project ng studio ko.
“May kinopya na ba kayo?”
Tahimik.
Lumapit si Liza.
“Ma’am, nakita namin silang may external drive.”
Tinawagan ko ang abogado kong si Atty. Nina Valdez.
Matagal na siyang consultant ng studio ko para sa contracts at intellectual property.
Nang ipaliwanag ko ang nangyari, iisa ang sinabi niya.
“Huwag mong hahayaang umalis ang anumang device hangga’t hindi na-document ng security ang insidente. Huwag mo ring bubuksan o buburahin. Preserve everything.”
Sinunod namin.
Kinunan ng security ng incident report.
Na-record ang access logs.
May CCTV ang hallway at server room entrance.
At nang buksan ni Liza ang admin dashboard mula sa sarili niyang computer, nakita namin ang pinakamahalagang detalye.
May external download session na nagsimula alas-siyete y medya.
Eksaktong oras na nakaupo kami sa birthday dinner.
Hindi business misunderstanding iyon.
Planado.
Habang hinihiya ako ni Bianca sa harap ng pamilya, may mga tao silang nasa opisina ko.
Habang pinapanood ni Adrian na hinihimay ko sana ang alimango para sa babae niya, kinukuha na nila ang trabaho ko.
“Bakit?” tanong ni Daddy Roberto.
Hindi niya ako tinatanong.
Parang tinatanong niya ang sarili niya.
“Bakit gagawin iyon ni Adrian?”
Sumagot si Mommy Elena.
“Dahil may plano silang magtayo ng sarili nilang design and build company.”
Napalingon ako.
“Ano?”
Kinuha niya ang cellphone niya at ipinakita sa amin ang larawan ng isang dokumento.
Articles of incorporation draft.
Pangalan:
A&A Living Concepts Inc.
Adrian Reyes.
Bianca Alonzo.
May listahan ng proposed directors.
At sa ilalim ng business description:
Interior architecture, commercial fit-outs, residential design, event styling, property staging.
Parang kopya ng services ng studio ko.
“Hindi pa registered,” sabi ni Mommy Elena. “Pero nakahanda na.”
“Paano ninyo nakuha?”
“Sa laptop ni Adrian sa bahay.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Binuksan ninyo?”
“Hinihingi niya sa akin ang lumang tax files ng kumpanya. Naiwan niyang bukas. Nakita ko ang folder.”
Tumahimik ako.
“May pangalan ng clients mo roon, Mara.”
Parang sumikip ang silid.
Binuksan niya ang isa pang larawan.
Listahan iyon.
Monterey Residences.
Lucena Medical Center.
Southwoods.
Tatlo pa.
Sa kanan ng bawat pangalan, may column.
Transition probability.
Contact person.
Expected transfer date.
At sa huling column:
After Mara exits.
Hindi ako agad nakapagsalita.
Tatlong taon.
Tatlong taon kong inisip kung bakit parang hindi ako sapat sa asawa ko.
Hindi pala dahil may kulang sa akin.
May plano lang siyang kunin ang kaya niyang pakinabangan bago ako itapon.
Kinagabihan, hindi ako umuwi sa condominium namin.
Dumiretso ako sa maliit na unit sa Pasig na ginagamit ko noon bilang temporary apartment para sa visiting designers.
Bandang alas-dose, dumating si Adrian.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman kung nasaan ako.
Paulit-ulit siyang kumatok.
“Mara.”
Hindi ko binuksan.
“Alam kong nandiyan ka.”
Tahimik ako.
“Please. Ten minutes.”
Tinawagan ko ang lobby.
“May visitor ba sa labas?”
“Opo, Ma’am.”
“Huwag ninyo siyang paakyatin.”
“Ma’am, nasa hallway na po.”
Napamura ako sa isip.
May dati pala siyang visitor authorization sa building.
Tinanggal ko iyon agad sa app.
Pero hindi siya umalis.
“Mara!”
“Umalis ka.”
“Hindi kita niloloko sa paraang iniisip mo.”
Napapikit ako.
Kahit sa ganoong sitwasyon, kaya pa rin niyang humanap ng technicality.
“May relasyon ba kayo ni Bianca?”
Tahimik.
“Adrian.”
“Mara, complicated iyon.”
Sapat na.
Lumapit ako sa pinto pero hindi ko binuksan.
“May nangyari ba sa inyo?”
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos—
“Once.”
Natawa ako.
Dumampi ang noo ko sa malamig na pinto.
“Once?”
“Hindi iyon ang mahalaga.”
“Sa iyo siguro.”
“Mahalaga ang future natin.”
“Anong future?”
“Kapag natapos ang Monterey, kaya nating ayusin lahat.”
“Bakit nasa business plan ninyo ang ‘after Mara exits’?”
Tumahimik siya.
“Adrian?”
“I was going to talk to you.”
“Kailan?”
“After the contract.”
“Pagkatapos kong gawin ang trabahong kailangan ninyo.”
Hindi siya sumagot.
“Pagkatapos mong makuha ang files ko.”
“Mara, hindi ko gustong masira ka.”
“Pero handa kang kunin ang clients ko.”
“Hindi ganoon kasimple.”
“Ginamit mo ang pirma ko.”
“Mali iyon.”
“Pineke mo.”
“Hindi ko personally ginawa.”
Napaatras ako mula sa pinto.
Iyon ang unang pagkakataong natakot talaga ako.
Hindi dahil galit siya.
Kundi dahil kahit nahuli na siya, ang instinct niya ay humanap ng ibang taong masisisi.
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Unknown number.
Sinagot ko.
“Hello?”
“Ms. Santos-Reyes?”
“Yes.”
“This is Patricia Lim from Metro Capital Finance. We received a request earlier today to proceed with preliminary disbursement verification for your secured credit line.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Hindi ko in-authorize iyon.”
May katahimikan sa kabilang linya.
“Ma’am, we attempted to reach you this afternoon because our verification team detected inconsistent signatures.”
“May pera na bang nailabas?”
“Not yet.”
Napapikit ako.
“Thank God.”
“However…”
Binuksan ko ang mata ko.
“However what?”
“May attached supplier instruction po sa application. Alonzo Creative Concepts.”
Hinawakan ko ang dingding.
“Please freeze everything.”
“We already placed the file on hold. But we need your written dispute first thing tomorrow.”
“I’ll be there.”
Pagkababa ko ng tawag, narinig ko pa rin si Adrian sa labas.
“Mara, buksan mo ang pinto.”
Hindi ko binuksan.
Sa halip, tinawagan ko si Atty. Nina.
“Atty., kailangan kong malaman ang lahat ng puwede kong gawin para protektahan ang property ko, studio ko at accounts ko.”
“Magsimula tayo bukas.”
“Hindi.”
Tiningnan ko ang oras.
12:17 a.m.
“Magsisimula tayo ngayon.”
Kinabukasan, alas-siyete pa lamang ng umaga, nasa studio na ako.
Pinalitan namin lahat ng passwords.
Tinanggal ang access ni Adrian sa office, cloud storage at vendor portal.
Nagpadala kami ng formal notice sa tatlong clients na may naganap na unauthorized data access.
Hindi namin pinangalanan agad si Adrian.
Facts lang.
Walang drama.
Walang tsismis.
Documentation.
Alas-nuwebe, pumunta ako sa financing company at nagsumite ng affidavit disputing the forged signature.
Alas-onse, nasa bangko ako para palitan ang authorization sa joint business account na ginagamit namin sa ilang renovation expenses.
Alas-dose, dumating si Mommy Elena.
May dala siyang isa pang folder.
Itim naman.
“Mara.”
Napatingin ako.
“Ano na naman iyan?”
“Mga mensahe.”
“Ayoko nang makakita.”
“Kailangan mo.”
Ipinatong niya ang folder sa mesa.
“Hindi ko ito ibibigay kung hindi mahalaga.”
Binuksan ko.
Printed screenshots.
Usapan nina Adrian at Bianca.
May mga simpleng mensahe.
Dinner plans.
Hotel reservation.
Mga litrato.
Pero ang mas masakit ay wala roon.
Nasa dulo.
Bianca: Paano kung hindi pumayag si Mara sa separation?
Adrian: Pipiliin niya ang studio. Alam kong ayaw niya ng scandal.
Bianca: At condo?
Adrian: Kapag pumasok ang Monterey money, mababayaran natin ang loan bago niya malaman.
Bianca: Your mom will hate me.
Adrian: Kapag may sarili na tayong company at kumikita na, matatanggap din niya.
Bianca: Kailan mo sasabihin sa kanya tungkol sa atin?
Adrian: After Mom’s birthday.
Napakapit ako sa mesa.
Pagkatapos ng birthday.
Ibig sabihin, ang babaeng dinala niya sa harap ko ay hindi isang impulsive mistake.
Prelude iyon.
Rehearsal.
Gusto niyang makita kung gaano kalaki ang kaya kong lunukin nang tahimik.
At akala niya, gaya ng dati, lulunukin ko lahat.
Tinakpan ko ang folder.
“Mommy Elena.”
“O?”
“May hinihingi akong isang bagay.”
“Kahit ano.”
“Kapag nagkaharap kami ni Adrian, huwag ninyo siyang ipagtanggol dahil anak ninyo siya.”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay tumango.
“Hindi ko na gagawin.”
Hindi ko alam noon kung gaano kabilis matutupad ang pangakong iyon.
Dahil bago matapos ang araw, dumating si Daddy Roberto sa studio.
Namumula ang mukha.
May hawak siyang tablet.
“Elena.”
“Ano?”
Tiningnan niya ako.
“Mara, tingnan mo ito.”
May email na ipinadala si Adrian sa board members ng Reyes Builders.
Subject:
Emergency Governance Concern.
Sa loob, nakasulat na may “ongoing marital dispute” kami at posibleng ginagamit ko raw ang confidential information ng Reyes Builders para siraan siya.
May rekomendasyon din siyang pansamantalang tanggalin ako sa lahat ng family-company projects.
Hindi ako makapaniwala.
“Nauuna na siyang gumawa ng kuwento,” sabi ko.
Tumango si Daddy Roberto.
“Pero nagkamali siya.”
“Bakit?”
Inilapag niya ang tablet.
“Dahil hindi niya alam na kagabi pa nag-email sa akin si Celso.”
Binuksan niya ang attachment.
Isang spreadsheet.
Labindalawang kahina-hinalang transfer.
Kabuuang halaga:
₱4,760,000.
May tatlong recipients.
Dalawang supplier.
At Alonzo Creative Concepts.
Pero iyon ay hindi pa ang pinakamasama.
Sa pinakailalim ng spreadsheet ay may note mula sa accountant:
Supporting invoices appear duplicated from legitimate Reyes Builders purchases.
Napatingin ako kay Mommy Elena.
“Duplicated?”
Mahina siyang tumango.
Ibig sabihin, hindi lamang si Adrian naghahanap ng pera para kay Bianca.
May mga resibo siyang ginagamit nang dalawang beses.
Isang tunay.
Isang pekeng reimbursement.
At bago pa kami makapagdesisyon kung ano ang susunod—
Tumunog ang cellphone ni Daddy Roberto.
Si Celso.
Sinagot niya at inilagay sa speaker.
“Sir.”
“O, Celso?”
“Sir, may problema po.”
“Anong problema?”
“May tao pong pumunta sa accounting office.”
“Sino?”
Nagkaroon ng ilang segundong katahimikan.
Pagkatapos—
“Si Sir Adrian po.”
Napatingin kami sa isa’t isa.
“Anong ginagawa niya roon?”
“Kinukuha niya po ang original vouchers.”
Tumayo si Daddy Roberto.
“Pigilan ninyo.”
“Sir…”
Narinig namin ang ingay sa background.
“Celso?”
“Sir, kasama po niya si Ms. Bianca.”
At pagkatapos ay isang malakas na kalabog.
Naputol ang tawag.
