Bahagi 3: Hindi ko balak pumunta sa ospital ni Mommy Corazon.
Hindi ko balak pumunta sa ospital ni Mommy Corazon.
Pero kinagabihan, pagkatapos ng visiting hour ni Mama, tinawagan ako ni Atty. Reina, kaibigan kong matagal nang nagsasabing dapat kong ayusin ang financial boundaries ko sa pamilya ni Dante. Narinig niya ang boses ko at agad niyang sinabi, “Pumunta ka. Pero hindi bilang tagabayad. Pumunta ka bilang taong kukuha ng dokumento.”
Kaya pumunta ako.
Sa waiting area ng private hospital sa Makati, parang reunion. May dala silang pagkain, kape, kumot, charger. May nagse-selfie pa sa hallway. Si Mommy Corazon, nasa private room, nakaayos ang buhok, nakapatong ang kumot hanggang dibdib. Hindi siya mukhang walang malay. Pagpasok ko, una niyang sinabi:
“Oh, dumating din ang may pera.”
Hindi ako yumuko. “Kukunin ko po ang medical abstract at quotation ng procedure.”
Nagkatinginan sila.
Si Dante lumapit. “Lara, bakit kailangan pa?”
“Dahil three million ang hinihingi ninyo. Gusto kong makita kung saan pupunta.”
Si Ate Vivian ang sumagot. “Sabi ng doctor, kailangan. Hindi mo ba kami pinagkakatiwalaan?”
“Hindi.”
Tahimik.
Hindi ko na binalot.
Lumabas si Dante para kausapin ang nurse. Sumunod ako. Sa billing section, humingi ako ng statement of account. Doon lumabas ang unang bitak sa kuwento nila.
Wala pang final recommendation for transfer.
Wala pang confirmed specialist schedule.
Ang current bill: one hundred thirty-six thousand.
Malaki, oo. Pero hindi three million. Hindi pa.
Nang bumalik kami sa room, hawak ko na ang printout. “Ito ang bill. Nasaan ang written quotation ng three million?”
Namula si Ate Vivian. “Estimate iyon.”
“Kanino galing?”
“Sa kakilala ni Tita.”
“Doctor?”
“Coordinator.”
“Licensed hospital coordinator?”
Walang sumagot.
Si Mommy Corazon, biglang umubo. “Lara, namamatay na ako, pinapahiya mo pa ako?”
Noon, dati, lalambot ako. Sasabihin kong huwag na, magpapadala ako. Pero galing ako sa ICU ni Mama. Nakita ko ang totoong takot sa monitor, sa oxygen, sa kamay ni Papa na nanginginig. Hindi na ako kayang takutin ng ubo na ginagamit para ipasa sa akin ang responsibilidad ng lahat.
“Hindi ko kayo pinapahiya,” sabi ko. “Humihingi ako ng resibo.”
Tumayo si Junjun. “Ang yabang mo dahil may pera ka.”
“Hindi,” sagot ko. “Pagod ako dahil lahat kayo walang ambag.”
Inilabas ko ang notebook na dala ni Atty. Reina. “Kung tunay na kailangan ang operasyon, gagawa tayo ng family contribution list. Lahat ng anak, lahat ng kamag-anak na nandito, maglalagay ng kaya. Ipapadala diretso sa hospital, hindi sa personal account. Kapag may official quotation, saka pag-uusapan ang kulang.”
Si Dante, nakatingin sa sahig.
“Ikaw,” sabi ko sa kanya. “Magkano ilalabas mo mula sa sarili mong savings?”
Hindi siya sumagot.
Sa labindalawang taon, si Dante ang mabait sa mata ng pamilya niya dahil marunong siyang magsalita nang malambing. Ako ang mukhang matigas dahil ako ang nagsasabing hindi. Pero sa aktwal na pera, sa aktwal na pagod, sa aktwal na gabi sa ospital, ako ang laging nandoon.
“Dante,” ulit ko, “magkano?”
“May joint expenses tayo,” palusot niya.
“Ang bahay natin ako ang nagbabayad. School ng anak natin ako. Grocery ako. Five thousand lang ang binibigay mo buwan-buwan.”
Napaangat ang mukha ni Mommy Corazon. Hindi niya alam iyon. Sa kuwento ni Dante, siya ang haligi. Ako, siguro, ang mayabang na asawa.
Inilabas ko ang bank records. “Ito ang proof.”
Doon nagbago ang mukha ng mga tao sa room. Hindi dahil naawa sila sa akin. Kundi dahil may papel na.
Si Ate Vivian, biglang naging mahinahon. “Lara, huwag na nating gawing legal.”
“Hindi ko ginagawang legal,” sabi ko. “Ginagawa kong malinaw.”
Kinabukasan, ipinadala ko sa group chat nila ang spreadsheet: lahat ng dating tulong, lahat ng unpaid loans, lahat ng current bills, at proposal ng hati-hating ambag para kay Mommy Corazon. Walang sermon. Walang mura. Puro numero.
Ang unang reply ni Junjun: “Grabe ka.”
Sumagot ako: “Hindi. Grabe lang kapag libre.”
Pagkatapos noon, nagsimula silang maglabas ng pera. Maliit. Paunti-unti. May reklamo. May parinig. Pero naglabas sila.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi ako ang unang nagbukas ng wallet.
At si Dante, sa unang pagkakataon, nakita niyang ang katahimikan ko noon ang dahilan kung bakit ang buong pamilya niya komportable.
