Bahagi 3: Hindi ako agad pumunta kay Adrian.
Hindi ako agad pumunta kay Adrian.
Gusto ni Kuya Leo na deretso kaming mag-abogado, at tama siya. Pero may mga tanong na hindi kayang sagutin ng papel lang. Kailangan kong makita ang mukha ng lalaking nagsabing gagawin niya akong pinakamasayang babae, habang anim na taon pala akong ginagawang tagapag-alaga sa mga magulang niya.
Dalawang araw bago ang Christmas party ng kompanya niya sa Bonifacio Global City, nag-message sa akin ang dummy account na nag-tag sa post ni Bianca. Hindi ko alam kung sino iyon. Isang screenshot lang ang ipinadala niya: invitation ng company year-end gala, venue, oras, at pangalan ni Adrian bilang managing partner.
Sa baba, may note:
“Kung ikaw talaga ang legal wife, puntahan mo.”
Mapait akong natawa.
Legal wife? Sa papel, wala. Sa buhay, ako ang nagbayad.
Pumunta pa rin ako.
Hindi para magmakaawa. Hindi para magsabunutan. Pumunta ako dala ang folder: registry certification, remittance receipts mula kay Kuya Leo, bank transfers kay Adrian, resibo ng gamot at diaper ng parents niya, screenshots ng post ni Bianca, at kopya ng messages ni Nanay Pilar na halos umaming alam nila ang lahat.
Pagdating ko sa hotel lobby, nandoon ang mga guard. Naka-simple black dress ako, lumang bag, flat shoes. Hindi ako mukhang guest sa party na puno ng sequins at champagne.
“Ma’am, invite po?” tanong ng guard.
“Kakausapin ko si Adrian Soriano.”
Nagkatinginan sila.
“Appointment?”
“Sabihin mo si Mara ang naghahanap.”
Hindi pa siya nakakatawag nang may babaeng lumapit. Si Bianca. Mas maganda siya sa personal, makinis, mabango, suot ang bag na nakita ko sa post. Ang bag na binili gamit ang perang akala ko puhunan.
Ngumiti siya na parang matagal na niya akong hinihintay.
“Ay,” sabi niya, sapat ang lakas para marinig ng mga nasa paligid. “Ikaw pala. Yung caretaker sa Tarlac.”
May ilang empleyadong napalingon.
Hindi ako gumalaw.
“Mara, tama?” pagpapatuloy niya. “Alam ko attached ka kay Adrian. Grateful kami sa pag-aalaga mo sa parents niya. Pero hindi magandang eksena ito. May event kami.”
Grateful.
Caretaker.
Iyon na naman.
“Kung caretaker ako,” sabi ko, “saan ang sahod ko?”
Natigilan siya.
Mas lumakas ang boses ko. “Anim na taon. Dalawang matanda. Isang bedridden. Night duty, laundry, wound care, medication schedule, cooking, cleaning. Kung yaya ako, caregiver ako. Nasaan ang sweldo ko?”
May bumulong sa gilid.
Namula si Bianca. “Huwag kang bastos. Tinulungan ka lang ng pamilya niya.”
“Tinulungan?” binuksan ko ang folder. “Ito ang resibo ng gamot na binayaran ko. Ito ang diapers. Ito ang remittance ng kuya ko na sinabing puhunan. Ito ang bank transfer na ginamit pagkatapos para bumili ng bag mo. Gusto mo pa?”
Nawala ang ngiti niya.
“You are making a scene.”
“Hindi,” sagot ko. “I am making a record.”
Doon dumating si Adrian.
Naka-navy suit siya. Mas mataba nang kaunti, mas makinis, mas mayabang. Pero nang makita niya ako, bumalik sa mukha niya ang binatang minsang umiyak sa harap ko. Takot, guilt, at inis na pinipilit takpan.
“Mara,” sabi niya. “Bakit ka nandito?”
Tumingin ako sa kanya. “Sabihin mo sa kanila kung sino ako.”
Tahimik.
Si Bianca, agad sumiksik sa tabi niya. “Adrian, sabihin mo nga. Nagwawala siya.”
Inulit ko, “Sino ako?”
Sa paligid, may mga cellphone nang nakataas. Hindi ko alam kung dapat akong matakot. Pero pagkatapos ng viral post na ako ang ginawang kabit, wala nang mas titindi pa sa hiya ng taong anim na taong binura.
“Mara,” bulong ni Adrian, “uwi tayo. Pag-usapan natin.”
“Hindi. Dito mo sabihin.”
Lumingon siya sa mga tao. Nakita ko ang pagkalkula sa mata niya: investors, employees, girlfriend, reputation.
Sa huli, pinili niya ang reputasyon.
“She helped my family,” sabi niya sa English, malamig. “She is… someone from my province.”
May tumawa.
Hindi ako umiyak.
Binuksan ko ang registry certification at itinaas. “Tama. Someone from your province. Ang babaeng pinapirma mo sa pekeng marriage certificate. Ang babaeng iniwan mo para alagaan ang magulang mo. Ang babaeng pinadalhan mo ng message kada buwan para humingi ng pera, gamot, pasensya, at katahimikan.”
Namula ang mukha niya. “Mara, stop.”
“Ito ang post ni Bianca.” Iniharap ko ang printout. “Tinawag niya akong kabit. Tinawag mo akong helper. Ang nanay mo tinawag akong asawa kapag kailangan ng caregiver, pero single pala ako sa record kapag kailangan mong pakasalan ang iba.”
Si Bianca biglang sumigaw, “Hindi ko alam!”
Tumingin ako sa kanya. “Pero alam mong may babae sa Tarlac na nag-aalaga sa parents niya. Alam mong may cash gift na ginamit sa bag mo. Ipinost mo pa.”
Hindi siya makasagot.
May isang lalaking mas matanda ang lumapit. Mukhang board member o investor. “Adrian, what is this?”
Si Adrian, pinagpapawisan na.
“Personal matter,” sabi niya.
“Fraud is not just personal,” sagot ko.
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng boses ko. Siguro sa anim na taon ng katahimikan. Siguro sa lahat ng gabing nagbuhat ako ng katawan ni Tatay Nestor habang si Adrian nagpopost ng wine glass sa hotel. Siguro sa pera ni Kuya Leo na ginawang regalo sa babaeng nanlait sa akin.
Ibinigay ko sa guard ang kopya ng demand letter mula sa abogado namin. “Pakisabi sa reception, received today.”
Pagkatapos, humarap ako kay Adrian.
“Hindi ako nandito para humingi ng pangalan mo,” sabi ko. “Hindi ko na kailangan. Nandito ako para singilin ka.”
At sa harap ng lahat, unang beses siyang hindi makatingin sa akin.
