Bahagi 3: Akala ko tapos na pagkatapos ng eksena sa lobby.
Akala ko tapos na pagkatapos ng eksena sa lobby.
Pero ang mga taong sanay kumuha ay hindi agad tumitigil kapag sinabihan mong wala na.
Pagdating ng hapon, nakatanggap ako ng tawag mula sa car dealership sa Alabang.
“Ma’am Celina Dela Cruz?” tanong ng sales agent. “Confirm lang po namin, pupunta po ba kayo today for the SUV reservation under Mr. Paolo Montemayor? Ang sabi po kasi ng mother ni Sir Rafael, kayo ang magse-settle ng initial payment.”
Napapikit ako.
Hindi pa rin sila tumigil.
“May pinirmahan po ba ako?” tanong ko.
“Wala pa po, ma’am. Pero may sinend po silang copy ng ID ninyo sa Viber. For preparation lang daw.”
Tumayo ang balahibo ko.
ID ko.
Ang ID na ibinigay ko kay Rafael para sa marriage requirements.
Humingi ako ng screenshot ng message, pangalan ng sender, at oras ng pagpapadala. Buti na lang maingat ang agent. Ipinadala niya agad sa email ko ang thread: si Tita Linda ang nag-forward ng ID ko, may note na “daughter-in-law will pay, prepare documents.”
Daughter-in-law.
Gamit na gamit ang salitang iyon kahit wala pang pirma.
Tumawag ako kay Atty. Mara, kaibigan ng pinsan ko. Hindi ko pa siya abogado noon, pero nang marinig niya ang buong kuwento, sinabi niya agad, “Huwag kang pupunta mag-isa. Huwag kang mag-delete ng kahit anong message. At kung pupunta ka sa showroom, pumunta ka para kumuha ng ebidensiya, hindi para makipag-away.”
Kaya pumunta ako.
Kasama ko si Papa, si Mama, at si Atty. Mara.
Pagpasok namin sa showroom, nakita ko agad sina Mang Ernesto at Tita Linda sa tabi ng display SUV. Si Paolo nakaupo sa driver’s seat, naka-video call kay Bea, ipinapakita ang dashboard na parang kanya na. Nang makita nila ako, lumiwanag ang mukha ni Tita Linda.
“Ayan na siya,” sabi niya sa sales agent. “Siya ang magbabayad.”
Hindi ako nagsalita agad.
Hinayaan kong marinig iyon ng lahat.
Lumapit ang agent, halatang kabado. “Ma’am, for confirmation lang po. Kayo po ba ang buyer?”
“Hindi,” sagot ko.
Natahimik ang paligid.
Si Paolo, bumaba sa kotse.
“Ate, huwag ka nang magpahiya. Sinabi mo na kahapon na okay ang SUV.”
“Sinabi ko,” sagot ko, “na mas maliit nga ang dating ng sedan kung ikukumpara sa kapal ng mukha ninyo.”
Namula siya.
Umeksena si Mang Ernesto.
“Celina, pinapalaki mo ang simpleng bagay. Sa pamilya, tulungan. Kapag kasal na kayo ni Rafael, natural lang na tumulong ka sa kapatid niya.”
Inilabas ni Atty. Mara ang printed copy ng blank marriage form at ang certification mula sa city hall appointment desk na walang completed civil registration kahapon.
“Hindi po sila kasal,” malinaw niyang sabi. “At kahit kasal sila, hindi ninyo puwedeng gamitin ang ID ng kliyente ko para maghanda ng purchase document na wala siyang consent.”
Biglang pumangit ang mukha ni Tita Linda.
“Abogada? Kailangan pa ba iyan? Pamilya lang naman tayo.”
“Hindi po,” sagot ko. “Kayo ang pamilya ni Rafael. Hindi ko na kayo pamilya.”
May mga customer sa showroom na nakatingin. Sa unang pagkakataon, hindi ako ang nahiya.
Ang mas nakakagulat, hindi roon natapos ang ebidensiya.
Lumapit ang sales manager at mahinang sinabi sa amin na hindi lang pala reservation ang inasikaso nila. May draft financing application na rin, gamit ang pangalan ko bilang co-buyer, at si Rafael ang emergency contact. Hindi pa submitted, pero nakahanda na.
Kinuha ni Atty. Mara ang kopya.
“Sino ang nagbigay ng employment details niya?” tanong niya.
Hindi makasagot ang agent.
Pero may sagot ang chat thread.
Rafael.
Forwarded message mula sa kanya: company name ko, position, monthly salary estimate, office address.
Parang unti-unting may bumukas na lihim na pinto.
Hindi ito biglang demand lang ng magulang niya.
Plano ito.
Noong nakaraang buwan, paulit-ulit akong tinatanong ni Rafael kung magkano ang credit limit ko. Sabi niya, gusto lang daw niyang mag-budget para sa honeymoon. Tinanong niya rin kung may existing loan ako, kung under my name ba ang condo na hinuhulugan ko, kung puwede raw bang ilagay muna sa akin ang ilang gamit dahil mas malinis ang credit record ko.
Noon, inisip kong naghahanda lang siya sa buhay mag-asawa.
Ngayon, nakita kong naghahanda siyang gamitin ako.
Tiningnan ko si Tita Linda.
“Kaya pala nagmamadali kayong pumirma kami. Kapag asawa na ako ni Rafael, mas madali ninyong sasabihin na normal lang ang utang ng mag-asawa.”
Hindi siya nakasagot.
Si Mang Ernesto ang sumigaw.
“Walang utang dito! Ikaw lang ang nag-iisip ng masama!”
Tinuro ni Atty. Mara ang printed Viber thread.
“May ID, employment information, at prepared financing document. Kung gusto po ninyo, puwede nating tawagin ang pulis para malinaw.”
Doon unang nabasag ang tapang ni Paolo.
“Pa, tama na,” bulong niya.
Pero huli na.
Dahil sa pinto ng showroom, pumasok si Rafael.
Naka-business polo, bitbit ang overnight bag, halatang diretso mula airport. Nang makita niya akong kasama ang abogado, nawala ang kulay ng mukha niya.
“Cel,” sabi niya, pilit ang ngiti. “Puwede ba tayong mag-usap nang tayo lang?”
“Dito na,” sagot ko.
Lumapit siya, binaba ang boses.
“Hindi mo naiintindihan. Ginagawa ko lang ito para sa pamilya. Kapag kasal na tayo, aayusin ko lahat.”
“Kapag kasal na tayo,” ulit ko. “Iyon ang problema. Kailangan muna akong maitali bago mo ‘ayusin’ ang panloloko.”
Kumibot ang panga niya.
“Panloloko agad? Cel, mahal kita.”
Tumawa ako, hindi dahil nakakatawa, kundi dahil pagod na pagod na akong marinig ang salitang mahal mula sa taong may hawak na calculator.
“Kung mahal mo ako, bakit ipinadala mo ang sweldo ko sa dealership?”
Wala siyang sagot.
“Kung mahal mo ako, bakit hinayaan mong tawagin ng tatay mo na simbolo lang ang respeto sa pamilya ko?”
Wala pa rin.
“Kung mahal mo ako, bakit mas una mong tinanong kagabi ang pangalan mo kaysa ang sakit ko?”
Napayuko siya.
Si Mama, tahimik na umiiyak sa gilid. Si Papa, hawak ang balikat niya. Hindi sila nagsasalita, pero alam kong hindi na nila ako pipigilan.
Doon ko naramdaman ang kakaibang lungkot.
Hindi lahat ng paglaya masaya agad.
Minsan, paglaya ang pag-amin na ang taong pinili mo ay matagal ka nang inililista bilang asset.
Humarap ako sa sales manager.
“Please cancel everything under my name. I will send a formal notice through counsel.”
Tumango siya.
Humarap ako kay Rafael.
“Ibalik mo ang lahat ng original documents ko. Tonight.”
“Celina…”
“Tonight,” ulit ko. “Kung hindi, bukas police report.”
Nanlaki ang mata ni Tita Linda.
“Police? Dahil sa away magkasintahan?”
Inangat ko ang folder.
“Hindi ito away. Paper trail ito.”
At sa gitna ng showroom na gusto nilang gawing entablado ng pagyuko ko, nakita kong isa-isa silang natahimik.
Dahil sa wakas, ang papel na akala nila gagamitin para itali ako, naging ebidensiyang nagpapalaya sa akin.
