Sanggol na Nawala sa Nursery
PART 2: Ang Sanggol na Nawala sa Nursery
“Ang baby… ang baby, nawawala!”
Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.
Sa isang iglap, nawala ang lahat ng sakit sa katawan ko. Ang kirot ng tahi, ang hilo mula sa operasyon, ang dugo sa labi ko—lahat iyon ay nilamon ng isang takot na hindi ko pa naramdaman kahit kailan.
“Anong ibig mong sabihin na nawawala?” halos mapasigaw ako.
Tumakbo ang nurse papunta sa akin, nanginginig ang mga kamay. “Ma’am, sandali lang po akong lumabas para kunin ang record. Pagbalik ko, wala na po ang baby sa bassinet. May nakapatong na kumot, pero… pero wala na po siya roon.”
Napahawak ako sa gilid ng stretcher. Kung hindi ako inalalayan ng tatay ko, baka tuluyan akong bumagsak.
“Hanapin ninyo!” sigaw ng nanay ko. “Isara ninyo ang lahat ng exit!”
Ang dalawang naka-uniporme ay agad kumilos. Ang isa ay tumakbo patungo sa nurse station, ang isa nama’y kinausap ang security guard sa may elevator.
Pero ang mga mata ko ay nakatitig lang kay Marissa.
Nakaupo pa rin siya sa sahig, pero ang ngiti sa labi niya ay parang lason.
“Mara…” mabagal kong sabi. “Nasaan ang anak ko?”
Nagkibit-balikat siya. “Bakit mo ako tinatanong? Hindi ba ikaw ang ina? Dapat ikaw ang nagbabantay.”
Sumugod si Miguel sa kanya. “Marissa! Ano ang ginawa mo?”
Napatingin ako kay Miguel. Sa unang pagkakataon, nakita ko sa mukha niya ang tunay na takot. Hindi para sa akin. Hindi para sa sakit na ibinigay niya. Takot siya dahil bumagsak na ang mundong binuo niya sa kasinungalingan.
“Wala akong ginawa!” sigaw ni Marissa. “Huwag ninyong ibaling lahat sa akin! Si Isabel ang may kaaway sa lahat ng ito. Siya ang may pera, siya ang may posisyon, siya ang maraming taong gustong pabagsakin!”
“Nagsisinungaling ka,” sabi ko.
Nanginginig ang boses ko, pero malinaw.
“Bago pa man ako manganak, alam mong may inilagay kang tao sa ospital. Alam mong may plano ka kung mabibigo ang paninira mo sa akin. Kaya mo sinabi iyon. Kaya mo tinanong kung sigurado ba akong anak ko ang batang nasa nursery.”
Tumawa siya. “Magaling. Kaya mo nang bumuo ng kuwento kahit duguan ka pa.”
Biglang tumunog ang cellphone ng assistant kong si Miss Santos.
Nang sagutin niya iyon, naputla siya.
“Ma’am,” mabilis niyang sabi sa akin, “may nakita sa CCTV. May babaeng naka-uniform ng nurse na pumasok sa nursery dalawang minuto bago lumabas ang duty nurse. Bitbit niya ang isang covered bassinet palabas ng emergency corridor.”
“Nasaan na siya?” tanong ko.
“Nakalabas po sa service exit. Pero may plate number ang sasakyan.”
“Kunin mo lahat,” sabi ko. “Lahat ng kopya ng CCTV. Ipadala mo sa pulis. Tawagan mo rin ang private security team.”
Napatingin sa akin ang lalaking may briefcase. “Ma’am Isabel, kung may kinalaman ito sa kidnapping, kailangan ninyong manatili rito at magbigay ng statement.”
“Statement?” Tumawa ako nang mapait. “Anak ko ang kinuha. Hindi ako mananatili sa kama habang dinadala siya kung saan.”
“Ma’am, bagong opera kayo—”
“Hindi ako mamamatay dahil tumayo ako,” putol ko. “Pero mamamatay ako kapag hindi ko nakita ang anak ko.”
Sinubukan akong pigilan ng nanay ko. “Anak, pakiusap. Mahina ka pa.”
Hinawakan ko ang kamay niya. “Ma, noong sinampal ako ni Miguel, nawala na ang kahinaan ko.”
Napaluha siya.
Pinatayo ako ni Miss Santos at ng tatay ko. Nanginginig ang mga tuhod ko, pero pinilit kong tumayo. Bawat hakbang ay parang binubuksan muli ang tahi sa tiyan ko. Pero sa utak ko, iisang bagay lang ang paulit-ulit:
Anak ko.
Kailangan kong mahanap ang anak ko.
Sa likod ko, sumigaw si Miguel. “Isabel, sasama ako!”
Huminto ako at lumingon.
“Sasama ka?” malamig kong tanong. “Para saan? Para patunayan sa sarili mong ama ka ng batang iyon pagkatapos mong tawagin siyang anak sa labas?”
Napako siya sa kinatatayuan.
“Mali ako,” sabi niya. “Isabel, mali ako. Pero anak ko rin siya.”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Hindi. Sa oras na sinampal mo ako habang bagong panganak ako, nawalan ka ng karapatang gamitin ang salitang ‘anak’.”
Bago pa siya makapagsalita, inutusan ko ang bodyguard.
“Huwag ninyong hayaang makalapit siya sa akin.”
Sumakay ako sa wheelchair dahil hindi na kaya ng katawan kong maglakad. Itinulak ako ni Miss Santos papunta sa security room ng ospital. Sa bawat liko ng pasilyo, nakikita ko ang mga taong kaninang humuhusga sa akin—mga kamag-anak, empleyado, bisita. Lahat sila ngayon ay tahimik, umiwas ng tingin.
Sa security room, ipinakita sa amin ang footage.
Isang babaeng naka-nurse uniform ang pumasok sa nursery. May mask siya at hair cap, kaya hindi malinaw ang mukha. Pero nang yumuko siya para kunin ang sanggol, may nahulog mula sa bulsa niya.
Isang maliit na rosary bracelet.
Tumigil ang video.
Nanigas ako.
Kilala ko ang bracelet na iyon.
Hindi dahil sa akin.
Kundi dahil nakita ko iyon minsan sa kamay ng kasambahay ni Marissa—si Aling Perla, ang babaeng biglang nag-resign dalawang linggo bago ako manganak.
“Miss Santos,” sabi ko. “Hanapin mo si Perla.”
“May dati po tayong address niya.”
“Puntahan ninyo.”
Tumango siya at agad tumawag.
Makalipas ang ilang minuto, bumalik ang isa sa mga pulis. “Na-trace ang sasakyan. Papunta sa lumang pier sa gilid ng lungsod.”
Lalong kumabog ang puso ko.
Pier.
Dagat.
Barko.
Ang pamilya ni Miguel ay may dating koneksyon sa shipping business. Doon nagtrabaho si Rafael. Doon din nagsimula ang maraming lihim ng pamilyang ito.
“Pumunta tayo,” sabi ko.
“Hindi ka pupunta,” biglang sabi ng tatay ko. “Ako ang pupunta. Magpahinga ka.”
“Pa,” mahina kong sabi, “ako ang target. Kung hindi ako pupunta, baka ilipat nila ang bata.”
Tumahimik siya.
Alam niyang tama ako.
Sa dulo, sumama sa akin ang dalawang pulis, dalawang bodyguard, si Miss Santos, at ang tatay ko. Naiwan ang nanay ko sa ospital para bantayan ang legal documents at makipag-usap sa mga doktor.
Paglabas namin, malakas ang ulan.
Parang nakikisabay ang langit sa gulo ng gabing iyon.
Sa loob ng sasakyan, nakahawak ako sa tiyan ko habang nanginginig sa sakit. Pero kahit isang ungol, hindi ko pinakawalan. Nakatitig lang ako sa cellphone ni Miss Santos habang sinusubukan niyang i-track ang sasakyan.
“Ma’am,” sabi niya, “huminto po ang sasakyan malapit sa isang abandonadong warehouse.”
“Malapit sa pier?”
“Opo.”
Pumikit ako.
“Marissa, ano pa ang itinago mo?”
Pagdating namin sa lugar, halos walang ilaw. Mga lumang container, sirang gate, at tunog ng alon ang sumalubong sa amin. Tumigil ang sasakyan namin sa di-kalayuan.
“Ma’am, dito lang kayo,” sabi ng bodyguard.
Umiling ako. “Hindi.”
“Delikado po.”
“Mas delikado kung hindi ko marinig ang iyak ng anak ko.”
Bago pa sila makapagtalo, may narinig kaming mahinang tunog.
Iyak ng sanggol.
Halos maputol ang hininga ko.
“Narinig ninyo?” tanong ko.
Tumango ang tatay ko. Namula ang mga mata niya.
Sinundan namin ang tunog papunta sa likod ng isang lumang warehouse. Doon, may nakaparadang van. Bukas ang likurang pinto. Sa loob, may bassinet.
At doon nakahiga ang anak ko.
“Baby…” Napaluhod ako sa semento.
Sumugod ang isang pulis at tiningnan ang paligid. “Clear!”
Agad kong inabot ang anak ko. Nang maramdaman ko ang init ng katawan niya sa dibdib ko, doon lang ako tuluyang humikbi.
“Mama’s here,” bulong ko sa Filipino na may halong English. “Nandito na si Mama. Hindi ka na mawawala.”
Pero bago pa kami makaalis, may bumukas na ilaw mula sa ikalawang palapag ng warehouse.
Isang babae ang nakatayo roon.
Si Aling Perla.
Sa tabi niya, may lalaking naka-cap.
At sa kamay ng lalaki, may hawak na cellphone.
Narinig namin ang boses ni Marissa mula sa speaker.
“Isabel, ang bilis mo namang dumating.”
Hinawakan ko nang mahigpit ang anak ko.
“Nahanap ko na siya. Tapos na.”
Tumawa si Marissa sa kabilang linya.
“Akala mo ba ang bata lang ang kinuha ko?”
Biglang nagbukas ang pinto sa likod ng warehouse.
Lumabas doon si Miguel, may pasa ang mukha at duguan ang labi. Mukhang may nakipag-away siya bago nakarating.
“Isabel!” sigaw niya. “Huwag kang maniwala sa kanya!”
Tumingin ako sa kanya, naguguluhan.
Pero bago ako makapagsalita, sumigaw si Perla mula sa itaas.
“Ma’am Marissa, nandito na silang lahat!”
At sa speaker, malamig na sinabi ni Marissa:
“Mabuti. Dahil ngayong gabi, hindi lang isang sanggol ang mawawala.”
Isang malakas na putok ang umalingawngaw sa warehouse.
At ang lahat ay nagdilim.