PAG-UWI NA MATAGAL NA HININTAY
BAHAGI 5: ANG PAG-UWI NA MATAGAL NA HININTAY
Ang putok ng baril ay yumanig sa buong tulay.
Tumigil ang lahat.
Parang pati hangin ay biglang natakot.
Napatakip ako sa tainga, nanginginig ang buong katawan, hindi alam kung saan ako tatakbo. Sa harap ko, ang lalaking kamukha ko ay biglang napaurong. Sa likod, naririnig ko ang mga sigaw at yabag ng mga taong humahabol.
“Baba!” sigaw ng isang boses mula sa dilim.
At biglang—ilang ilaw ang bumukas sa paligid.
Hindi ito mga ilaw ng kalaban.
Ito ay mga ilaw ng sasakyan ng pulis.
Nanigas ako.
“Walang gagalaw!” sigaw ng isang opisyal.
Sunod-sunod na bumaba ang mga armadong tao mula sa mga sasakyan. Napalibutan ang tulay sa loob ng ilang segundo.
Ang mga humahabol sa akin kanina ay nagsimulang umatras, nagkagulo.
“Trap ito!” sigaw ng isa sa kanila.
Ngunit huli na.
May koordinadong operasyon na nagaganap.
Sa gitna ng lahat, nakita ko si Aling Rosa.
Nakaposas.
Hindi na siya gaya ng dati. Wala na ang malamig na tingin. Ngayon, bakas sa mukha niya ang pagod… at bigat ng maraming taon.
Tumingin siya sa akin.
Sandali lang.
Ngunit sa tinging iyon, may sinabi siyang hindi ko narinig sa salita, kundi sa mata:
“Tapos na.”
Lumapit ang isang opisyal sa akin.
“Okay ka lang?” tanong niya.
Hindi ako agad nakasagot.
Parang hindi ko alam kung buhay pa ba talaga ako o bahagi lang ito ng panaginip.
“Nasaan siya…” bulong ko.
“Nasaan ang nanay ko?!”
Sandaling katahimikan.
At pagkatapos, lumapit ang isang babae mula sa likod ng mga sasakyan.
Simple lang ang suot niya. Walang anumang marangya.
Ngunit nang makita ko siya…
Parang huminto ang mundo ko.
Nanigas ako.
“Ma…?”
Hindi ako makagalaw.
Ang babaeng iyon ay may mga matang pagod, may peklat ng mga taon ng pagdurusa, pero walang pagkalimot.
Unti-unti siyang lumapit.
“Anak…” mahina niyang sabi.
At sa sandaling iyon, bumigay ang lahat ng pader sa loob ko.
Tumakbo ako.
“Nanay!”
Niyakap ko siya nang buong lakas, parang natatakot na kapag binitawan ko siya, mawawala ulit siya.
Umiyak siya.
Humahagulhol.
Hinaplos niya ang buhok ko na parang tinitiyak na totoo ako.
“Akala ko… hindi na kita makikita,” paulit-ulit niyang sabi.
“Akala ko… wala ka na.”
Sa likod namin, dahan-dahang nilalakad palayo ang mga nahuling tao.
Ang lalaking kamukha ko ay dinala ng mga pulis.
Bago siya mawala, tumingin siya sa akin.
Ngumiti siya.
Hindi na galit.
Hindi na kakaiba.
Kundi… malungkot.
“Hindi ka katulad ko,” sabi niya.
“Dahil pinili mong bumalik.”
At tuluyan siyang isinakay sa sasakyan.
Nasa isang maliit na silid kami sa istasyon ng pulis kinabukasan.
Tahimik.
Magkatabi kami ng nanay ko.
Mahigpit pa rin niyang hawak ang kamay ko, parang natatakot siyang mawala ulit ako kahit isang segundo.
“Paano ka nakaligtas?” tanong ko.
Huminga siya nang malalim.
“Matagal akong hinahanap,” sabi niya.
“Pero mas matagal akong nanatiling buhay… para balang araw, makita ka ulit.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ko kayo iniwan ng kapatid mo.”
Natigilan ako.
“Si Lina…”
Umiling siya.
“Hindi siya patay.”
Napakurap ako.
“Nasaan siya?!”
Tumulo ang luha niya.
“Kasama mo siya noon pa.”
Nanlamig ako.
“Ano?”
Hinawakan niya ang dibdib ko.
“Ang pangalang ‘Lina’… ay hindi lang pangalan ng isa sa inyo.”
“Ginamit nila iyon para paghiwalayin kayo.”
Biglang sumakit ang ulo ko.
Mga alaala.
Hindi malinaw noon.
Pero ngayon… unti-unting bumabalik.
Isang batang babae na tumatakbo sa tabi ko.
Magkahawak kamay kami noon.
Hindi hiwalay.
Hindi estranghero.
“Hindi…” bulong ko.
“Si Lina… ako?”
Ngumiti ang nanay ko sa gitna ng luha.
“Kayo ay magkapatid.”
“Kayo ay hindi kailanman nawala sa isa’t isa.”
Makalipas ang ilang linggo, unti-unting bumalik ang normal na buhay.
Maraming tao ang naaresto. Ang sindikatong matagal nang kinatatakutan sa kabundukan ay nabuwag.
Ngunit para sa akin… hindi iyon ang pinakamahalaga.
Isang araw, dinala ako ng nanay ko sa isang rehabilitation center.
Do’n ko siya nakita.
Si Lina.
Payat. Tahimik. Ngunit nang tumingin siya sa akin…
parang may naalala siya.
“Ikaw…” bulong niya.
Lumapit ako.
Hindi ko alam kung paano magsisimula.
Ngunit siya ang unang ngumiti.
“Ang tagal kong hinintay na maalala ka.”
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…
hindi ako natakot.
Sa dulo ng lahat ng sugat at dilim…
natagpuan namin ang isa’t isa muli.
Hindi perpekto ang lahat.
May mga sugat na hindi na mawawala.
May mga gabing mananatiling tahimik.
Ngunit sa pagkakataong ito…
hindi na kami nag-iisa.
At sa wakas…
nakauwi kami.