Taksil sa Dugo
4. Ang Taksil sa Dugo
Dinala kami sa guest house sa likod ng property habang sinusubukan ng security na apulahin ang apoy sa harapan ng mansyon.
Ang dating tahimik na estate ng Dela Vega ay naging parang lugar ng digmaan. May mga pulis. May ambulansya. May mga bodyguard na pabalik-balik. Ang mga matatandang miyembro ng pamilya ay nakaupo sa loob ng receiving room, mapuputla ang mukha, hawak ang rosaryo, tubig, o gamot sa puso.
Ako naman ay nakaupo sa isang sofa malapit sa bintana.
May kumot sa balikat ko.
May nurse na naglilinis ng sugat sa braso ko.
At sa tabi ko, nakatayo si Gabriel.
Hindi siya umupo.
Hindi siya lumayo.
Para siyang pader na nakaharang sa pagitan ko at ng buong mundo.
Kanina, gusto niya akong paalisin.
Ngayon, kahit ang nurse na lumapit sa akin ay tinanong muna niya kung sino ang nag-utos.
Nakakatawa sana kung hindi lang halos kami namatay.
“Sir,” sabi ng head of security habang papasok. “Na-lockdown na po namin ang buong estate. Pero mukhang nakalabas si Miss Sofia bago pa maisara ang west gate.”
“Paano?” malamig na tanong ni Gabriel.
Hindi sumagot agad ang lalaki.
At iyon ang sagot.
May tumulong.
Bumigat ang hangin sa silid.
Ang matandang pinuno ng pamilya, si Don Emilio, ay dahan-dahang tumayo. Siya ang lolo ni Gabriel at ang kinikilalang ulo ng pamilya.
“May traydor sa bahay na ito,” sabi niya.
Walang umimik.
Lahat ay nagtinginan.
Sa angkan na kasing yaman ng Dela Vega, dugo ang madalas na ginagamit na pananggalang. Lagi nilang sinasabi: pamilya muna. Dugo muna. Apelyido muna.
Pero ngayong gabi, malinaw na ang panganib ay hindi lang galing kay Sofia.
May taong may apelyidong Dela Vega ang handang buksan ang gate para makatakas siya.
May taong nasa loob ang tumulong magpasok ng bomba.
At kung tama ang anak ko, mas malalim ang ugat nito.
【Mama, huwag kang magtiwala sa lalaking naka-gray suit,】 biglang sabi ng anak ko.
Napatingin ako sa paligid.
Maraming lalaki ang nakasuot ng suit. Pero isa lang ang gray.
Nasa tabi ni Don Emilio, hawak ang cellphone, tahimik na nakamasid.
Hindi siya matanda. Siguro nasa late thirties. Malinis ang pagkakaayos ng buhok, payat ang mukha, at may ngiting hindi umaabot sa mata.
Narinig ko na ang pangalan niya dati.
Anton Dela Vega.
Pinsan ni Gabriel.
Isa sa mga executive ng kompanya.
Noong nakatira pa ako sa mansyon, madalas siyang bumisita. Palagi siyang mabait sa akin, minsan pa nga nagbibiro na mas bagay daw akong ngumiti kaysa tumugtog ng piano.
Dati, akala ko siya lang ang mabait sa pamilyang ito.
Ngayon, iba ang tingin ko.
“Gabriel,” mahina kong tawag.
Agad siyang yumuko sa akin.
“Ano iyon?”
Tumingin ako kay Anton.
“Siya.”
Hindi ko na kailangang magpaliwanag nang mahaba.
Sinundan ni Gabriel ang tingin ko.
Nanlamig ang mukha niya.
“Anton.”
Lumingon si Anton na parang nagulat.
“Yes, cousin?”
“Nasaan ka noong sumabog ang kotse?”
Kumunot ang noo niya.
“Nasa loob, kasama n’yo.”
“Hindi,” sabi ng head of security, biglang tumingin sa tablet niya. “Sir, according sa hallway camera, lumabas si Mr. Anton five minutes bago bumalik si Miss Mira.”
Tahimik.
Napalingon ang lahat kay Anton.
Ngumiti siya, pero halatang pilit.
“Nanigarilyo lang ako sa side garden. Bawal na ba iyon ngayon?”
“Sa gitna ng family meeting tungkol sa transfer of shares?” tanong ko.
Lahat ay tumingin sa akin.
Ramdam kong hindi nila gusto na nagsasalita ako. Para sa kanila, isa pa rin akong outsider.
Pero wala akong pakialam.
Kung ang anak ko ang magiging target, hindi ako mananahimik.
Tumingin sa akin si Anton, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang tunay na lamig sa mata niya.
“Miss Mira,” sabi niya, “naiintindihan kong buntis ka raw at maraming emosyon ngayon. Pero delikado ang magbintang nang walang ebidensya.”
“May ebidensya ka ba?” tanong ni Don Emilio kay Gabriel.
Hindi sumagot si Gabriel.
Pero ang anak ko sa tiyan ko ay muling nagsalita.
【Mama, cellphone niya. May deleted messages. Sabihin mo: tingnan ang cloud backup.】
Napahinga ako nang malalim.
“Cellphone niya,” sabi ko. “Tingnan n’yo ang cloud backup.”
Napangisi si Anton.
“Cloud backup? Seryoso ba? Ngayon pati cyber expert ka na?”
Hindi ko siya pinansin.
“Kung wala kang tinatago, ibigay mo.”
Nag-iba ang kulay ng mukha niya sa loob ng isang kisapmata.
Napansin iyon ni Gabriel.
“Give me your phone.”
“Gabriel,” sabi ni Anton, mas matigas ang boses. “Pinsan mo ako.”
“Phone.”
“Hindi mo ako puwedeng tratuhin na parang kriminal dahil lang nagsalita ang babaeng iyan.”
“Phone,” ulit ni Gabriel.
Mas mababa.
Mas delikado.
Alam ng lahat sa silid na iyon ang ibig sabihin ng tono niya.
Unti-unting inilabas ni Anton ang cellphone niya.
Pero sa halip na iabot kay Gabriel, bigla niya itong ibinato sa sahig.
Nabasag ang screen.
Kasabay noon, bigla siyang tumakbo.
Sumigaw ang mga tao.
Pero handa na ang bodyguards.
Nahuli siya bago pa makarating sa pinto.
Nagpumiglas siya, pero hindi siya nakawala.
“Bitawan n’yo ako!” sigaw niya. “Wala kayong karapatang gawin ito!”
Lumapit si Don Emilio, nanginginig sa galit.
“Bakit, Anton?”
Tumawa si Anton.
Mababa.
Mapait.
“Bakit?” ulit niya. “Dahil habang buhay akong nasa likod ni Gabriel! Siya ang paborito. Siya ang tagapagmana. Siya ang henyo. Kahit noong akala nating baog siya, handa pa rin kayong ibigay sa kaniya ang lahat!”
Tumingin siya sa akin.
“At ngayon, may lumitaw pang bata. Isang batang hindi pa nga ipinapanganak, pero mas mahalaga na agad kaysa sa akin.”
Nanlamig ang palad ko sa tiyan ko.
Iyon pala.
Hindi lang ito tungkol kay Sofia.
Tungkol ito sa mana.
Sa inggit.
Sa apelyido.
Sa mga taong kayang pumatay para lang hindi malamangan ng isang batang wala pang mukha.
“Si Sofia ang nag-alok sa’yo?” tanong ni Gabriel.
Ngumisi si Anton.
“Sofia? Siya ang front act lang. Maganda, desperada, madaling gamitin. Pero hindi siya ang utak.”
Dahan-dahang tumayo si Don Emilio.
“Sino?”
Hindi sumagot si Anton.
Sa halip, tumingin siya sa akin.
At ngumiti.
“Mira, akala mo ligtas ka na dahil hawak ka ni Gabriel ngayon?”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
“Hindi mo kilala ang pamilyang pinasok mo.”
Lumapit si Gabriel at hinawakan ang kwelyo niya.
“Sino ang nasa likod nito?”
Tumawa si Anton.
“Tanungin mo ang taong unang nagpadala ng pera para palayasin siya.”
Nanigas ang katawan ko.
Ang taong nagpadala ng pera?
Ang katiwala?
Hindi.
Hindi lang siya.
May nag-utos.
Dahan-dahan akong lumingon sa gilid ng silid.
Naroon ang matandang katiwala na nag-abot ng sampung milyong piso sa akin kanina.
Si Mang Tomas.
Maputla ang mukha niya.
Nanginginig ang kamay.
At sa loob ng tiyan ko, ang anak ko ay bumulong:
【Mama… siya ang naglagay ng gamot sa tsaa ni Papa.】