Totoong May Hawak ng Lason
5. Ang Totoong May Hawak ng Lason
Lahat ng mata ay napunta kay Mang Tomas.
Sa loob ng maraming taon, siya ang pinakapinagkakatiwalaang tao sa bahay ng mga Dela Vega. Siya ang nag-alaga kay Gabriel mula pagkabata. Siya ang nakakaalam ng oras ng gamot, pagkain, bisita, biyahe, at maging mga lihim na appointment sa ospital.
Kung may taong kayang maglagay ng gamot sa inumin ni Gabriel nang hindi pinaghihinalaan, siya iyon.
Pero iyon din ang dahilan kung bakit halos walang makapaniwala.
Si Don Emilio ay napaupo.
“Tomas,” mahina niyang sabi. “Sabihin mong hindi totoo.”
Nanginginig si Mang Tomas. Ang dati niyang tuwid na likod ay biglang yumuko, parang sa isang iglap ay tumanda siya ng sampung taon.
“Sir…” paos niyang sabi. “Wala po akong choice.”
Bumagsak ang katahimikan.
Wala akong choice.
Ilang krimen na ba sa mundo ang itinago sa likod ng linyang iyon?
Lumapit si Gabriel, mabagal ang bawat hakbang.
“Mang Tomas,” sabi niya, at sa boses niya ay may sakit na mas matalim kaysa galit. “Ikaw?”
Hindi makatingin ang matanda.
“Pinalaki kita,” bulong ni Gabriel. “Mas kilala kita kaysa sa ilang kadugo ko. Nang mamatay sina Mama at Papa, ikaw ang nasa tabi ko.”
Napapikit si Mang Tomas.
“Kaya nga po ako humihingi ng tawad.”
“Hindi ko kailangan ng tawad,” malamig na sabi ni Gabriel. “Kailangan ko ng totoo.”
Napahawak ako sa tiyan ko.
Tahimik ang anak ko.
Marahil kahit siya, nararamdaman ang bigat ng sandaling iyon.
Dahan-dahang lumuhod si Mang Tomas.
“Ang gamot po… ako ang naghahalo sa gabi-gabing tsaa ninyo.”
May napasinghap.
May nagmura.
Si Gabriel ay hindi gumalaw.
Para siyang naging bato.
“Gaano katagal?” tanong niya.
“Tlong taon.”
Tatlong taon.
Tatlong taon siyang unti-unting nilalason ng taong pinagkakatiwalaan niya.
Tatlong taon siyang naniwalang sira ang katawan niya.
Tatlong taon niyang dinala ang kahihiyan at takot na hindi niya maibibigay ang hinaharap na hinihingi ng buong pamilya.
At sa tatlong taong iyon, ako ang kasama niya sa mansyon.
Kaya pala ganoon ang mga mata niya tuwing gabi.
Hindi lang siya malungkot.
Nawasak siya.
“Sino ang nag-utos?” tanong ni Gabriel.
Hindi agad sumagot si Mang Tomas.
Sa likod namin, nagpumiglas si Anton.
“Sabihin mo na, matanda,” singhal niya. “Wala nang silbi ang pananahimik mo.”
Doon ko naintindihan.
Hindi si Anton ang nasa pinakamataas.
Hindi rin si Sofia.
Hindi rin si Mang Tomas.
May isa pang tao.
Isang taong kayang takutin ang katiwala, gamitin ang pinsan, at manipulahin si Sofia.
Biglang pumasok ang head of security dala ang laptop.
“Sir,” sabi niya, “na-recover po namin ang ilang messages mula sa backup server ng sirang phone ni Mr. Anton.”
Inilagay niya ang laptop sa mesa.
Nakita ko ang ilang linya ng chat.
Hindi lahat malinaw, pero sapat.
—Siguraduhin mong makakalabas si Sofia.
—Kapag pumirma si Gabriel, tapusin na.
—Kung bumalik ang babae, unahin ang bata.
—Walang tagapagmana. Walang gulo.
Ang sender ay walang pangalan.
Isang initial lang.
E.
Nang makita iyon ni Don Emilio, bigla siyang namutla.
Hindi ko alam kung sino ang “E,” pero malinaw na kilala niya.
“Lolo?” tanong ni Gabriel.
Hindi makapagsalita ang matanda.
At saka bumukas ang pinto.
Isang babae ang pumasok.
Nasa edad singkwenta, eleganteng-elegante, suot ang itim na bestidang parang galing pa sa isang charity gala. Ang buhok niya ay maayos na nakaayos, ang mukha ay kalmado, at sa bawat hakbang niya ay para bang siya ang tunay na may-ari ng bahay.
Nakilala ko siya agad.
Doña Estrella Dela Vega.
Nakababatang kapatid ni Don Emilio.
Tiya ni Gabriel.
Ang babaeng bihirang umuwi, pero kapag dumating, lahat ng tao sa bahay ay tumatahimik.
Ngumiti siya nang maliit.
“Ang gulo naman dito.”
Walang sumagot.
Tumingin siya sa nasirang bahagi ng mansyon sa labas, sa sugat ko, kay Anton na hawak ng bodyguards, kay Mang Tomas na nakaluhod, at sa laptop sa mesa.
Pagkatapos, tumingin siya kay Gabriel.
“Pamasahe lang naman ang ipinadala namin sa babae. Bakit mo pa hinayaang bumalik?”
Nanigas ang buong silid.
Hindi niya itinanggi.
Hindi niya man lang tinangkang magpanggap.
Para bang ang lahat ng nangyari ngayong gabi ay abala lang sa kaniya.
“Doña Estrella,” sabi ni Don Emilio, nanginginig sa galit. “Ikaw?”
Ngumiti siya.
“Kuya, matanda ka na. Masyado ka nang sentimental. Ang pamilya natin ay hindi puwedeng iwan sa kamay ng isang lalaking may sakit, isang babaeng kapalit, at isang batang hindi pa nga sigurado kung buhay na buhay.”
“Buhay siya,” sabi ko.
Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.
Sa unang pagkakataon, ramdam kong may tunay na panganib sa titig niya.
“Ah,” sabi niya. “Marunong palang magsalita ang anino.”
Bago pa makakilos si Gabriel, ngumiti ako.
“Mas mabuti na ang anino kaysa lason.”
Nagbago ang mukha niya nang bahagya.
Maliit lang.
Pero nakita ko.
At narinig ko ang mahinang tawa ng anak ko sa tiyan ko.
【Mama, ang taray. Approved.】
Si Gabriel ay humakbang sa harap ko.
“Tita Estrella, ikaw ang nag-utos kay Mang Tomas?”
“Ginawa ko ang kailangan para sa pamilya.”
“Nilason mo ako.”
“Pinrotektahan ko ang pangalan natin.”
Tumawa si Gabriel, pero walang saya.
“Pinutol mo ang posibilidad kong magkaroon ng anak para ano? Para si Anton ang maging tagapagmana?”
“Si Anton ay madaling kontrolin,” malamig niyang sabi. “Ikaw, hindi.”
Doon lalong luminaw ang lahat.
Hindi lang siya naghahangad ng mana.
Gusto niya ng kontrol.
Kung baog si Gabriel, mawawala ang direktang tagapagmana. Kung mamatay siya, mag-aagawan ang natitirang pamilya. Sa gitna ng kaguluhan, si Doña Estrella ang hahawak ng kapangyarihan.
Si Sofia ang magiging mukha.
Si Anton ang magiging papet.
At si Gabriel ang magiging malungkot na alamat ng pamilyang Dela Vega.
Pero hindi niya inaasahan ang isang bagay.
Ako.
At ang batang nasa tiyan ko.
Lumapit si Doña Estrella nang isang hakbang.
“Miss Mira, hindi mo alam ang pinasok mo. Ang batang iyan ang magiging dahilan ng habambuhay mong panganib.”
Hinawakan ko ang tiyan ko.
“Kung ganoon, lalo ko siyang ipapanganak.”
Naningkit ang mga mata niya.
“Matapang ka dahil nandito si Gabriel.”
“Hindi,” sabi ko. “Matapang ako dahil dati n’yo na akong kinuha ang lahat. Wala na kayong pwedeng ipanakot.”
Sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti niya.
Lumapit ang mga pulis sa likod ng head of security. May hawak silang warrant at mga dokumentong nakuha mula sa clinic, sa bank transfer, sa messages ni Anton, at sa records ni Mang Tomas.
Hindi pala nakatayo lang si Gabriel kanina.
Habang kinakausap namin sila, tahimik na niyang pinaikot ang buong security network.
Doña Estrella looked at him.
“Talaga bang ipapahuli mo ang sarili mong dugo?”
Malamig ang sagot ni Gabriel.
“Ang dugo ay hindi lisensya para pumatay.”
Kinabitan ng posas si Anton.
Sumunod si Mang Tomas, umiiyak at halos hindi makatayo.
Pagdating kay Doña Estrella, hindi siya lumaban.
Tumingin lang siya sa akin habang inilalagay ang posas sa kamay niya.
“Hindi pa tapos ito, Mira.”
Ngumiti ako nang mahina.
“Alam ko.”
At totoo iyon.
Alam kong hindi matatapos ang lahat sa gabing iyon.
May kompanya pang kailangang protektahan.
May pamilya pang kailangang linisin.
May Sofia pang nakatakas.
At higit sa lahat, may batang kailangan kong iligtas mula sa mga taong handang pumatay bago pa man siya maisilang.
Nang mailabas na sila, halos bumagsak ang katawan ko sa pagod.
Agad akong inalalayan ni Gabriel.
“Mira.”
Tiningnan ko siya.
Sa mata niya, wala na ang lamig na nakasanayan ko.
May pagsisisi.
May takot.
May pagnanais na bumawi.
Pero hindi sapat ang isang gabi para burahin ang dalawang taon.
“Hindi ako babalik bilang kapalit niya,” sabi ko.
Tumango siya, mabigat ang boses.
“Alam ko.”
“Hindi rin ako mananatili dahil lang sa kailangan mo ng tagapagmana.”
“Alam ko.”
“Mananatili ako dahil kailangan kong protektahan ang anak ko.”
Tumingin siya sa tiyan ko.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang lumuhod sa harap ko.
Sa harap ng buong pamilyang Dela Vega.
Sa harap ng mga pulis, bodyguard, katulong, at mga kamag-anak.
Ang lalaking minsang nagpalayas sa akin gamit ang sampung milyong piso ay lumuhod ngayon sa harap ko na parang nawalan ng karapatan sa anumang yabang.
“Mira,” mahina niyang sabi, “bigyan mo ako ng pagkakataong protektahan kayong dalawa.”
Hindi ako sumagot agad.
Dahil sa loob ng tiyan ko, biglang nagsalita ang anak ko.
Hindi na siya nang-aasar.
Hindi na siya maingay.
Mahina ang boses niya.
【Mama… may paparating pa.】
Napahigpit ang hawak ko sa tiyan ko.
“Anak?”
【Si Sofia.】
Napaangat ako ng tingin.
Sa labas ng bintana, sa kabila ng ilaw ng mga pulis at natitirang usok mula sa pagsabog, may isang sasakyang nakaparada sa dilim.
Sa loob noon, may ilaw ng cellphone na saglit na kumislap.
At sa screen ng phone ni Gabriel, biglang may pumasok na message mula sa unknown number.
Isang larawan.
Larawan ko.
Kuha habang nakaupo sa sofa ng guest house.
Kasunod nito ang isang linya:
“Kung gusto mong mabuhay ang bata, huwag mong hayaang sumikat ang araw.”
Sa loob ng tiyan ko, bumulong ang anak ko:
【Mama… alam niya kung nasaan tayo.】