Batang Hindi Dapat Nabuhay
02 — Ang Batang Hindi Dapat Nabuhay
“Hindi siguradong tunay ninyong anak.”
Pagkabitiw ni Aling Lorna sa mga salitang iyon, parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong bakuran.
Walang kumilos.
Kahit ang mga bodyguard na nakatayo sa may gate ay natigilan. Si Bianca, na kanina pa umiiyak habang nakahawak sa paa ni Papa Rafael, biglang tumigil sa paghikbi. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, pagkatapos ay kay Aling Lorna.
Sa loob ng ilang segundo, nakita ko ang liwanag sa mga mata niya.
Hindi iyon pag-asa.
Kundi kasiyahan.
Parang sa wakas, may kutsilyong nahulog mula sa langit at diretso niyang mahahawakan para isaksak sa akin.
“Sinabi ko na nga ba…” mahina niyang bulong, saka biglang lumakas ang boses. “Papa, Mama, narinig ninyo? Hindi siya sigurado! Baka manloloko lang siya! Baka tinuruan lang siya ni Aling Lorna para kunin ang pamilya natin!”
Hindi nagsalita si Mama Elena.
Nakatingin lamang siya kay Aling Lorna.
Ang mukha niya ay maputla, pero ang mga mata niya ay hindi natitinag.
Lumapit siya sa stretcher kung saan nakahiga si Aling Lorna. Ang matandang babae ay pawis na pawis, nangingitim ang labi, pero patuloy pa rin sa pagtawa.
“Sabihin mo,” malamig na utos ni Mama Elena.
Tumawa si Aling Lorna.
“Akala mo ba sasabihin ko agad? Pagkatapos ninyo akong ipahuli? Pagkatapos ninyo akong bantaang hindi makalabas ng ospital?”
Bahagyang yumuko si Mama Elena.
Hindi siya sumigaw. Hindi rin siya nagmakaawa.
Tahimik lamang niyang sinabi:
“Kung hindi ka magsasalita, hahanapin ko rin ang sagot. Pero kapag ako ang nakahanap, wala ka nang silbi.”
Biglang nagbago ang mukha ni Aling Lorna.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata niya.
Si Papa Rafael ay lumapit sa akin at mahigpit na hinawakan ang balikat ko. Mainit ang palad niya, pero nanginginig.
“Hindi mahalaga ang sinabi niya,” sabi niya sa akin. “Kahit ano pa ang lumabas, hindi ka namin iiwan dito.”
Tiningnan ko siya.
Hindi ko alam kung paano sasagot.
Sa loob ng sampung taon, ang salitang “iiwan” ay hindi isang pangako. Para sa akin, iyon ay isang bagay na palaging nangyayari.
Iniiwan ako sa bodega.
Iniiwan ako sa ulan.
Iniiwan ako sa gutom.
Iniiwan ako sa dilim hanggang matuto akong huwag umiyak.
Kaya nang sabihin niyang hindi niya ako iiwan, hindi ko alam kung dapat ba akong maniwala.
Pero ang coat niya ay nakabalot pa rin sa katawan ko.
At sa unang pagkakataon, hindi ako nilalamig.
Dumating ang ambulansya para kunin si Aling Lorna. Bago siya maisakay, bigla siyang sumigaw:
“Hanapin ninyo ang matandang kumadrona! Siya ang may hawak ng simula ng lahat!”
Tumigil si Mama Elena.
“Sino?”
Ngumisi si Aling Lorna kahit hirap na hirap na siyang huminga.
“Ang babaeng tumanggap ng bata noong gabing bumagyo. Siya ang nakakaalam kung alin ang tunay na anak, alin ang ipinagpalit, at alin ang… hindi dapat nabuhay.”
Hindi dapat nabuhay.
Ang mga salitang iyon ay dumikit sa tenga ko.
Parang putik na hindi matanggal kahit ilang beses hugasan.
Dinala si Aling Lorna sa ambulansya. Naiwan kami sa bakuran na puno ng amoy adobo, dumi, at takot.
Si Bianca ay agad na tumayo at tumakbo papunta kay Mama Elena.
“Mama, hindi mo naman paniniwalaan iyon, di ba? Siya mismo ang nagsabi! Baka hindi siya ang tunay mong anak. Pero ako… kahit hindi ako kadugo, ako ang lumaki sa tabi mo. Ako ang tumawag sa iyo ng Mama sa loob ng maraming taon.”
Hindi gumalaw si Mama Elena.
Tinignan niya si Bianca na parang ngayon lang niya ito totoong nakita.
“Lumaki ka sa tabi ko,” sabi niya. “Pero sa loob ng sampung taon, alam mong may isang batang pinahirapan dahil sa iyo.”
“Mama…”
“At nang makita mo siya kanina,” dagdag ni Mama Elena, “ang una mong ginawa ay laitin siya.”
Napaatras si Bianca.
“Natakot lang ako.”
“Hindi,” sabi ko.
Lahat sila ay napatingin sa akin.
Hinawakan ko nang mahigpit ang lumang lata ng biskwit.
“Hindi siya natakot. Nainis siya.”
Nanlaki ang mata ni Bianca.
“Tumahimik ka!”
Tiningnan ko siya.
“Kapag takot ang tao, nanginginig ang boses. Kanina, hindi nanginginig ang boses mo. Malambing. Parang sinasabi mo iyon para marinig nila.”
Namula ang mukha niya.
“Baliw ka talaga.”
Hindi ako nagalit.
Matagal ko nang alam na kapag wala silang maisagot, tinatawag nila akong baliw.
Si Papa Rafael ang nagsalita.
“Dalhin siya sa kotse. Huwag hayaang lumapit kay Amara.”
Amara.
Iyon ang pangalang ibinigay nila sa akin noong ipinanganak ako, ayon sa kanila.
Pero sa bahay ni Aling Lorna, tinatawag nila akong “bata,” “walang silbi,” o minsan “hoy.”
Kaya nang marinig ko ang pangalang Amara, parang pangalan iyon ng ibang tao.
Sumakay kami sa sasakyan.
Si Bianca ay inilagay sa ibang sasakyan kasama ng dalawang bodyguard. Nakita ko siyang umiiyak sa bintana, pero ang mga mata niya ay nakatitig sa akin nang matalim.
Parang sinasabi niya:
Hindi pa tapos.
Habang umaandar ang sasakyan, tahimik si Mama Elena. Nakaupo siya sa tabi ko, hawak ang kamay ko. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang mga sugat sa daliri ko, pero hindi niya ako tinatanong.
Mabuti iyon.
Dahil kung tatanungin niya ako kung masakit, hindi ko alam ang isasagot.
Masakit ba ang bagay na matagal mo nang kasama?
Parang hindi na.
Parang bahagi na lang ng katawan.
Nang makarating kami sa bahay nila, hindi ko kaagad naintindihan kung bahay ba talaga iyon.
Malaki ang gate. Malawak ang hardin. Maliwanag ang bintana. May mga taong nakapila sa loob na nakasuot ng uniporme.
Pagbaba ko, umatras ang ilang katulong nang maamoy nila ako.
Agad silang tiningnan ni Mama Elena.
“Kapag may umatras pa ulit sa anak ko,” sabi niya, “huwag na kayong pumasok bukas.”
Yumuko silang lahat.
Dinala niya ako sa isang malinis na silid.
May kama na malambot.
May banyo na may mainit na tubig.
May mga damit na nakahanda, nakatiklop nang maayos.
Tinitigan ko ang lahat nang matagal.
Tapos tinanong ko:
“Sa akin ito?”
Biglang napaiyak si Mama Elena.
Tumalikod siya, pero nakita ko pa rin.
“Oo,” sagot niya. “Sa iyo lahat ito.”
Pumasok ang isang babaeng doktor para tingnan ako.
Habang sinusuri niya ang mga pasa, peklat, at lumang sugat sa katawan ko, lalong tumitigas ang mukha ni Papa Rafael.
Sa huli, inilapag ng doktor ang clipboard at mabigat na sinabi:
“Maraming sugat ang matagal na. May senyales ng malnutrition, repeated physical abuse, at trauma.”
Hindi ko alam ang ibig sabihin ng ibang salita.
Pero alam ko ang ibig sabihin ng tingin ni Mama Elena.
Gusto niyang pumatay.
Nang gabing iyon, hindi ako makatulog sa kama.
Masyado itong malambot.
Masyadong tahimik.
Walang daga sa kisame.
Walang patak ng tubig sa sahig.
Walang sigaw ni Aling Lorna.
Kaya bumaba ako sa kama at umupo sa sahig, sa gilid ng aparador.
Doon ako nakatulog.
Nagising ako nang may kumot na nakabalot sa akin.
Nasa harap ko si Papa Rafael, nakaupo rin sa sahig.
Hindi niya ako binuhat pabalik sa kama.
Hindi niya ako pinagalitan.
Sinamahan lang niya ako sa sahig hanggang umaga.
Kinabukasan, dumating ang resulta ng unang DNA test.
Nasa study room kami.
Nandoon si Mama Elena, si Papa Rafael, ang abogado, at ako.
Wala si Bianca, pero naririnig ko ang pag-iyak niya mula sa kabilang kuwarto.
Binuksan ng abogado ang sobre.
Tahimik siyang nagbasa.
Pagkatapos, namutla ang mukha niya.
“Sir… Ma’am…”
Napahigpit ang hawak ni Mama Elena sa kamay ko.
“Sabihin mo.”
Lumunok ang abogado.
“Ang resulta po… hindi tugma.”
Hindi gumalaw si Mama Elena.
Si Papa Rafael ay dahan-dahang tumayo.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Tumingin sa akin ang abogado, pagkatapos ay yumuko.
“Batay sa unang DNA test, si Amara… ay hindi biological child ninyo.”
Sa labas ng pinto, biglang tumawa si Bianca.
Malakas.
Matinis.
Tagumpay.
At sa loob ng study room, binitawan ni Mama Elena ang kamay ko.