Nawalan ng Alaala ang Boss Ko Matapos ang Aksidente, Niyakap Ako sa Harap ng Doktor at Ipinilit na Girlfriend Niya Ako—Pero Nang Lumabas ang Singsing na May Pangalan Ko, Isang Babae ang Pumasok at Inihagis ang Isang Dokumentong Nagpatahimik sa Buong Silid
Nawalan ng Alaala ang Boss Ko Matapos ang Aksidente, Niyakap Ako sa Harap ng Doktor at Ipinilit na Girlfriend Niya Ako—Pero Nang Lumabas ang Singsing na May Pangalan Ko, Isang Babae ang Pumasok at Inihagis ang Isang Dokumentong Nagpatahimik sa Buong Silid
Bahagi 1
Nagising ang boss ko matapos ang isang aksidente sa gitna ng malakas na ulan.
Nawala sa alaala niya ang huling tatlong buwan.
At ang unang ginawa niya pagkadilat ay hawakan nang mahigpit ang kamay ko sa harap mismo ng doktor at malamig na sabihin:
“Girlfriend ko siya.”
Muntik kong mabitawan ang cellphone na hawak ko.
“Sir… assistant ninyo po ako.”
Kumunot ang noo niya at tiningnan ako na para bang ako ang nagsabi ng pinakawalang-kuwentang bagay sa mundo.
“Kung assistant lang kita, bakit ikaw ang pinakamadalas kong tawagan?”
Ako: “…”
Posible bang…
Dahil tinatawagan ninyo ako nang halos labingpitong beses kada araw tungkol sa meetings, contracts, at black coffee ninyo, Sir?
Pero hindi pa iyon ang pinakanakakatakot.
Dahil makalipas lamang ang ilang minuto, iniabot sa akin ng doktor ang isang bag ng mga gamit na nakuha mula sa sasakyan niya.
May isang singsing sa loob.
At sa kahon ng singsing—
nakasulat ang pangalan ko.
Ako si Mara Reyes, dalawampu’t anim na taong gulang, executive assistant ni Gabriel Villanueva, CEO ng isang malaking real estate corporation.
Tatlong taon na akong nagtatrabaho para sa kanya.
Sa loob ng tatlong taon na iyon, mas kabisado ko pa ang schedule niya kaysa sarili kong birthday.
Alas-siyete ng umaga: black coffee.
Alas-otso: executive meeting.
Tanghali: lunch, kung mapipilit ko siyang kumain.
Alas-diyes ng gabi: posible pa rin niya akong tawagan para lang magtanong:
“Mara, nasaan ang report?”
Kaya nang tumawag ang ospital halos hatinggabi at sabihing naaksidente si Gabriel habang pauwi mula sa meeting kasama ang isang business partner, agad akong nagsuot ng jacket at tumakbo papunta roon.
Hindi dahil mahal ko siya.
Gusto kong malinaw iyan.
Kundi dahil noong nakaraang linggo, nangako siyang rerepasuhin ang year-end bonus ko.
Puwedeng maospital ang boss ko.
Pero hindi puwedeng maaksidente ang bonus ko.
Sa kabutihang-palad, minor concussion lang at ilang galos ang tinamo ni Gabriel.
Sinabi ng doktor na kailangan lang siyang obserbahan sa ospital.
Napabuntong-hininga ako at bubuksan ko na sana ang phone para magbigay ng update sa board nang marinig ko ang mababang boses mula sa likuran.
“Mara.”
“Nandito po ako, Sir.”
Lumapit ako sa kama.
Matagal na tumigil ang tingin ni Gabriel sa mukha ko.
Akala ko sinusubukan niyang alalahanin kung sino ako.
Pero bigla niyang iniabot ang kamay niya.
“Halika.”
Napakurap ako.
“Bakit po?”
“Lumapit ka.”
Sumunod ako at humakbang nang kaunti.
Bigla niyang hinawakan ang pulso ko at hinila ako.
Nawalan ako ng balanse at napaupo sa gilid ng kama.
Bago pa ako makareact, iniangat ni Gabriel ang kamay niya at inayos ang ilang basang hibla ng buhok na nakadikit sa pisngi ko.
Napakalambing ng galaw niya kaya parang biglang nanigas ang buong katawan ko.
“Ang lakas ng ulan pero pumunta ka pa rin.”
Tiningnan niya ang basang jacket ko at bahagyang nagsalubong ang kilay.
“Sinabi ko na sa’yo dati, hindi mo kailangang mag-alala nang ganito para sa akin.”
Nanigas ako.
Pati ang doktor sa tabi namin, natahimik.
Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.
“Doc.”
“Yes?”
“Sigurado po ba kayong… minor lang ang tama sa ulo niya?”
Kumunot ang noo ni Gabriel.
“Ano’ng sinasabi mo?”
Huminga ako nang malalim.
“Sir… Gabriel, sino ako?”
Walang pag-aalinlangan siyang sumagot.
“Mara Reyes.”
“At ano ang relasyon natin?”
“Girlfriend kita.”
Napapikit ako.
Ayos.
Hindi ko pa nakukuha ang bonus ko, sira na agad ang boss ko.
Halos kalahating oras pa siyang muling sinuri ng doktor bago ipaliwanag na may temporary memory disturbance si Gabriel dahil sa concussion.
Posibleng magulo ang ilan sa kanyang mga alaala.
“Huwag n’yo muna siyang i-stress,” sabi ng doktor. “Hayaan nating natural na bumalik ang memories.”
Tinuro ko ang sarili ko.
“Eh paano po ‘yung iniisip niyang girlfriend niya ako?”
“Dahan-dahan n’yo lang ipaliwanag sa kanya.”
Humarap ako kay Gabriel.
“Sir, assistant lang talaga ninyo ako.”
Tiningnan niya ako.
Pagkatapos, kinuha niya ang cellphone niya.
Binuksan ang call history.
Sunod-sunod na pangalan ko ang lumabas sa screen.
Mara.
Mara.
Mara.
Mara.
Ibinaba niya ang phone at tumingin sa akin na parang sinasabing:
May idadahilan ka pa?
Agad akong nagpaliwanag.
“Unang tawag, tungkol sa documents.”
“Pangalawa?”
“Coffee.”
“Pangatlo?”
“Tinanong ninyo kung bakit wala pa ako sa office nang alas-sais kuwarenta ng umaga.”
“Pang-apat?”
Natigilan ako.
Tinaasan niya ako ng kilay.
Napakagat ako sa labi.
“Tinanong ninyo kung puwede akong bumalik sa office para kunin ang charger ninyo.”
Napatawa ang nurse sa tabi.
Bahagyang dumilim ang mukha ni Gabriel.
Pero ilang segundo lang, binuksan niya naman ang messaging app.
Bigla akong nakaramdam ng masamang kutob.
Ang pinakahuling message niya sa akin bago ang aksidente ay isang linya lang:
“Hintayin mo ako mamayang gabi. May mahalaga akong sasabihin.”
Natigilan ako.
Hindi ko iyon nabasa.
Dahil tulog na ako nang ipadala niya iyon.
Tumingin sa akin si Gabriel.
“Normal bang niyayaya ng boss ang assistant niya na magkita nang alas-onse ng gabi?”
“Baka work-related!”
“Eh ito?”
Itinaas niya ang screen.
May litrato roon.
Ako.
Tulog sa sofa sa office niya noong nakaraang linggo.
May nakapatong na coat sa katawan ko.
Coat ni Gabriel.
Wala akong kaalam-alam na may ganoong litrato.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Sakto namang dumating ang nurse dala ang personal belongings na nakuha mula sa sasakyan.
“Sir Villanueva, ito po ang mga gamit ninyo.”
Wallet.
Watch.
Keys.
Isang basang folder ng documents.
At isang dark blue velvet box.
Dahil sa kaba at curiosity, binuksan ko iyon.
May diamond ring sa loob.
Natahimik ang buong silid.
Bago pa ako tuluyang makabawi, napansin ko ang isang maliit na card sa ilalim ng singsing.
Sulát-kamay iyon ni Gabriel.
“Mara.”
Pangalan ko lang.
Nanginig ang kamay ko.
Lumingon ako sa lalaking nakahiga sa kama.
Sa unang pagkakataon, maging si Gabriel ay tila nawalan ng masabi.
Pero bago pa kami makapagsalita—
biglang bumukas ang pinto ng private room.
Isang eleganteng babae ang mabilis na pumasok.
Kasunod niya ang dalawang mas nakatatandang tao at isang abogado.
Pagkakita niya sa singsing na hawak ko, agad nag-iba ang kulay ng mukha niya.
Diretso siyang lumapit at inagaw ang kahon sa kamay ko.
“Saan mo nakuha ito?”
Bago pa ako makasagot, humarap siya kay Gabriel.
Namumula ang mga mata niya.
“Gabriel, talagang nawalan ka na ba ng alaala?”
Kumuha siya ng wedding invitation mula sa handbag niya at ibinagsak iyon sa kama.
Nakasulat doon ang pangalan ng groom.
Gabriel Villanueva.
Pero ang pangalan ng bride—
hindi akin.
Humarap sa akin ang babae, nanlalamig ang boses.
“Magpapakasal kami pagkatapos ng labindalawang araw.”
Pagkatapos, itinuro niya ako.
“At siya ang babaeng iniutos mong tanggalin sa trabaho kahapon.”
Nanigas ako.
“Ano?”
Agad binuksan ng abogado sa likuran niya ang folder na dala nito.
Nasa unang pahina ang termination document.
Employee name:
Mara Reyes.
Sa ibaba—
pirma ni Gabriel.
Pero hindi ang termination letter ang nagpalamig sa buong katawan ko.
Kundi ang sulat-kamay na note sa gilid ng pirma niya.
“Ilabas siya sa kumpanya bago malaman ng pamilya ko ang katotohanan.”
Dahan-dahan akong tumingala.
Si Gabriel sa kama ay nakatitig din sa sulat.
At biglang napangiti nang malamig ang fiancée niya.
“Talaga bang nakalimutan mo, Gabriel?”
“Ikaw mismo ang nagpasabi kay Mara kagabi na gusto mong tapusin ang lahat.”
Huminto siya sandali.
Pagkatapos, sinabi niya ang linyang nagpatahimik sa buong silid.
“Dahil ang batang dinadala niya…”
“ay hinding-hindi maaaring gumamit ng apelyidong Villanueva.”
Bahagi 2
“Dahil ang batang dinadala niya… ay hinding-hindi maaaring gumamit ng apelyidong Villanueva.”
Parang biglang nawalan ng hangin ang buong silid.
Napatingin ako sa babae.
Pagkatapos kay Gabriel.
At saka muli sa abogado.
“Ano’ng bata?”
Ako mismo ang unang nagsalita.
Nawala ang malamig na ngiti ng babae.
“Ano?”
“Hindi ako buntis.”
Napakunot ang noo ng doktor sa tabi.
“Wala rin pong nakasaad sa medical history ni Ms. Reyes na buntis siya.”
Biglang namutla ang fiancée ni Gabriel.
At doon ko unang napansin—
hindi galit ang nasa mukha niya.
Takot.
Dahan-dahang umupo si Gabriel sa kama.
“Clarissa.”
Iyon pala ang pangalan niya.
“Sabihin mo ulit.”
“Gabriel, hindi mo kailangang makinig sa kanya—”
“Sinabi mong buntis si Mara.”
Tahimik ang buong silid.
Hindi sumagot si Clarissa.
Sa halip, ang matandang babaeng kasama niya—ang ina ni Gabriel—ang lumapit.
“Anak, hindi ka pa maayos. Pag-usapan natin ito kapag nakauwi ka na.”
Pero hinawakan ni Gabriel ang termination paper.
Paulit-ulit niyang binasa ang handwritten note.
Ilabas siya sa kumpanya bago malaman ng pamilya ko ang katotohanan.
“Mara.”
Tumingin siya sa akin.
“May alam ka ba tungkol dito?”
Umiling ako.
Pero may biglang sumagi sa isip ko.
Ang basang folder mula sa sasakyan.
Agad ko iyong kinuha.
Sa pagitan ng mga dokumento, may isang maliit na brown envelope na halos mapunit dahil sa ulan.
Nakasulat sa labas:
FOR MARA ONLY.
Nang makita iyon ni Clarissa, bigla siyang sumugod.
“Huwag mong buksan!”
Mabilis siyang hinarangan ng abogado.
At doon na tuluyang nagbago ang ekspresyon ni Gabriel.
“Bakit ayaw mong buksan niya?”
Walang sumagot.
Binuksan ko ang envelope.
May USB drive sa loob.
At isang liham.
Sulát-kamay ni Gabriel.
Mara, kung binabasa mo ito, ibig sabihin hindi ko naipaliwanag sa iyo nang personal.
Hindi kita tinatanggal dahil may ginawa kang mali.
Pinapalabas kita sa kumpanya dahil nalaman kong ginagamit ng pamilya ko ang pangalan mo para takpan ang perang nawawala sa isang subsidiary.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Nagpatuloy ako.
Tatlong buwan na akong nangangalap ng ebidensya.
May mga kontratang may peke mong pirma.
Kapag sumabog ito, ikaw ang unang gagawing scapegoat.
Napatingin ako kay Gabriel.
Wala ring kulay ang mukha niya.
At sa ibaba ng liham, may isa pang pangungusap.
Ang singsing ay hindi para sa engagement.
Ito ang singsing ng nanay mo.
Napahinto ako.
Parang may kumalabog sa dibdib ko.
Namatay ang nanay ko noong sampung taong gulang ako.
Ang tanging alaala ko sa singsing niyang iyon ay isang lumang litrato.
Nawala iyon kasama ng ilan niyang gamit pagkatapos ng kanyang kamatayan.
Paano napunta kay Gabriel?
Nagpatuloy ako sa pagbabasa.
Ang nanay mo ang accountant na unang nakadiskubre ng parehong scheme labinlimang taon na ang nakaraan.
At bago siya namatay, iniwan niya sa isang taong pinagkakatiwalaan niya ang ebidensya.
Nanginginig na ako.
Pero wala akong pagkakataong magtanong.
Biglang inagaw ng ina ni Gabriel ang papel mula sa kamay ko.
“Tama na!”
Napaatras ako.
Si Gabriel naman ay tumitig sa sariling ina na para bang unang beses niya itong nakita.
“Alam mo?”
“Ginagawa ko ito para protektahan ang pamilya.”
“Sa pamamagitan ng pagbintang kay Mara?”
“Isa lang siyang empleyado!”
Biglang tumayo si Gabriel.
Kahit pinigilan siya ng doktor, bumaba siya sa kama.
“Hindi.”
Tahimik ngunit matalim ang boses niya.
“Huwag mo siyang tawaging ‘empleyado lang.’”
Tumigil siya sa harap ko.
Pagkatapos, sa unang pagkakataon mula nang magising siya, hindi niya ako hinawakan dahil iniisip niyang girlfriend niya ako.
Sa halip, tumayo siya sa tabi ko.
Parang pinili niya kung saan siya papanig.
“Hangga’t hindi bumabalik ang alaala ko, hindi ko alam kung ano talaga ang nararamdaman ko kay Mara.”
Huminga siya.
“Pero malinaw sa akin ang isang bagay.”
Tumingin siya sa ina niya, kay Clarissa, at sa abogado.
“Kung ako mismo ang gumawa ng paraan para iligtas siya bago ako maaksidente, hindi ko hahayaang sirain ninyo siya ngayong wala akong maalala.”
Biglang nagsalita ang abogado.
“Sir, may isa pa pong file sa USB.”
Napatingin kaming lahat.
“Isang video.”
Isinaksak niya ang USB sa laptop sa silid.
Lumabas ang mukha ni Gabriel sa screen.
Video iyon na na-record bago ang aksidente.
Nakaupo siya sa sarili niyang office.
Pagod ang mukha.
Pero malinaw ang boses.
“Kung pinapanood ito ni Mara, may posibilidad na hindi ko naabot ang meeting place namin.”
Napalunok ako.
“Una, Mara, patawad.”
“Pangalawa…”
Huminto ang Gabriel sa video.
Pagkatapos ay inilapit niya sa camera ang isang dokumento.
At nang makita ni Clarissa kung ano iyon, napasigaw siya.
“Patayin mo ‘yan!”
Pero huli na.
Dahil malinaw na malinaw sa screen ang heading:
DNA PATERNITY REPORT.
At sa ilalim nito—
ang pangalan ng ama.
Hindi Gabriel Villanueva.
Kundi ang ama mismo ni Clarissa.
Bahagi 3
Walang nagsalita sa loob ng ilang segundo.
Parang kahit ang tunog ng ulan sa labas ay biglang naging napakalakas.
Si Clarissa ang unang gumalaw.
Sinubukan niyang kunin ang laptop.
Pero agad siyang hinarangan ng abogado.
“Ma’am, huwag po.”
“Patayin mo!”
“Clarissa.”
Mababa ang boses ni Gabriel.
Pero sapat iyon para mapahinto siya.
Tumingin siya sa screen.
Pagkatapos sa babaeng dapat niyang pakasalan makalipas ang labindalawang araw.
“Anong ibig sabihin nito?”
Namumutla si Clarissa.
“Hindi mo naiintindihan.”
“Kung gayon, ipaintindi mo.”
Hindi siya sumagot.
Kaya ipinagpatuloy ng video ang paliwanag.
Ang DNA report ay hindi tungkol sa anak ko.
Hindi rin tungkol sa sinumang anak ni Gabriel.
Tungkol iyon sa isang lalaking dalawampu’t apat na taong gulang na nakapangalan sa isa sa mga kumpanya ng pamilya Villanueva bilang “independent shareholder.”
Sa loob ng maraming taon, milyon-milyong piso ang inililipat sa mga kumpanyang nakapangalan sa kanya.
Sa papel, wala siyang relasyon sa pamilya.
Pero ayon sa DNA test—
anak pala siya ng ama ni Clarissa.
At mas malala pa roon, ang ama ni Clarissa ang matagal nang business partner ng pamilya Villanueva.
Sila ang magkasamang nagtatago ng pera sa mga dummy corporations.
At ang pangalan ko—
ang pangalan ng ordinaryong executive assistant—
ang pinili nilang gamitin sa ilan sa mga pekeng authorization documents.
“Tatlong buwan ko nang iniimbestigahan ito,” sabi ng Gabriel sa video.
“Hindi ko agad sinabi kay Mara dahil alam kong kapag nalaman ng mga taong sangkot na may hawak siyang impormasyon, siya ang unang magiging target.”
Napakuyom ang kamay ko.
Kaya pala nitong mga nakaraang buwan, ilang beses akong pinapirma ni Gabriel sa bawat original document sa harap mismo niya.
Kaya pala ipinabago niya ang access ko sa financial database.
Kaya pala bigla siyang naging mas mahigpit sa mga papeles na dumadaan sa desk ko.
Akala ko lalo lang siyang naging control freak.
Pinoprotektahan niya pala ako.
“Ang termination order,” patuloy ng video, “ay pansamantala.”
“Kapag nakalabas si Mara sa kumpanya bilang ordinaryong terminated employee, mawawala ang dahilan para bantayan siya.”
“Binigyan ko na rin siya ng severance package at bagong position sa isang kumpanya na wala sa pangalan ng Villanueva family.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Wala akong alam doon.
“Pero may isang bagay akong hindi naisulat sa anumang dokumento.”
Tahimik ang lahat.
Ang Gabriel sa screen ay tumingin diretso sa camera.
“Mara…”
Biglang nagbago ang tono niya.
Hindi na CEO.
Hindi na boss.
Lalaki na lang.
“Tatlong taon kitang tinawagan para sa kape, meetings, reports, at kung anu-anong bagay na kaya ko namang gawin nang wala ka.”
Napakurap ako.
Sa tabi ko, ang totoong Gabriel ay dahan-dahang tumingin sa akin.
“Matagal ko nang alam na minsan gumagawa lang ako ng dahilan para marinig ang boses mo.”
Naramdaman kong uminit ang mukha ko.
Hindi puwede.
Hindi ngayon.
Hindi sa harap ng doktor, abogado, ina niya, at halos buong soap opera cast ng pamilya niya.
Ngunit nagpatuloy ang video.
“Hindi ko alam kung ano ang isasagot mo.”
“Pero ang singsing ng nanay mo ang gusto kong ibalik sa iyo ngayong gabi.”
“Matapos ko iyong mahanap sa mga ebidensyang itinago ng dating auditor.”
“Kasama ng singsing, gusto sana kitang tanungin…”
Huminto ang recording.
Nag-static ang screen.
Pagkatapos ay tuluyang namatay ang video.
“Ano?”
Hindi ko napigilang sabihin.
“Ano ang itatanong?”
Napatingin sa akin ang abogado.
“Nasira yata ang huling bahagi ng file.”
Halos gusto kong ihagis ang laptop sa dingding.
Tatlong taon akong alipin ng corporate world para matapos ang confession sa corrupted file?
Pero bago pa ako makapagreklamo, nagsalita si Gabriel sa tabi ko.
“Baka alam ko.”
Lahat kami napatingin sa kanya.
Nakahawak siya sa sentido.
Nakasara ang mga mata.
“May naaalala ako.”
Lumapit agad ang doktor.
“Huwag pilitin.”
“Hindi.”
Huminga siya nang malalim.
“Umuulan.”
Mabagal siyang nagsalita.
“Nasa kotse ako.”
“May hawak akong singsing.”
“Tinawagan ko si Mara.”
Napatingin ako sa phone ko.
Ang message.
Hintayin mo ako mamayang gabi.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“At may sumusunod sa akin.”
Nawala ang anumang kilig sa dibdib ko.
“Ano?”
Binuksan ni Gabriel ang mga mata.
“Hindi aksidente.”
Nanigas ang ina niya.
Si Clarissa nama’y umurong ng isang hakbang.
Tumingin sa kanya si Gabriel.
“At alam mo iyon.”
“Hindi!”
“May sasakyang bumangga sa akin mula sa likod.”
“Gabriel, nalilito ka lang!”
“Silver SUV.”
Parang naputulan ng hininga si Clarissa.
At doon na nagsalita ang abogado.
“Sir…”
Dahan-dahan niyang inilabas ang cellphone niya.
“May tawag po sa akin ang security head ninyo kanina. Nakuha na raw nila ang CCTV mula sa intersection.”
Tahimik ang lahat.
“Ang plaka ng SUV ay nakarehistro sa kumpanya ng ama ni Ms. Clarissa.”
Napaupo si Clarissa.
Hindi na siya nakapagsalita.
Dalawang araw pagkatapos noon, hindi na private hospital room ang pinakamalaking problema namin.
Nagsimula ang formal investigation.
Ang USB ni Gabriel, financial records, forged signatures, CCTV footage at internal emails ay ibinigay sa mga awtoridad at independent auditors.
Hindi agad natapos ang lahat.
Hindi rin biglang nakulong ang lahat kinabukasan na parang pelikula.
Pero isa-isa silang nawalan ng kontrol.
Kinansela ang kasal.
Nag-leave ang ilang executives.
Na-freeze ang ilang corporate accounts habang iniimbestigahan.
At ang ina ni Gabriel—
sa unang pagkakataon sa buhay niya—
ay napilitang bumaba sa board habang sinusuri ang lawak ng kanyang kaalaman sa scheme.
Si Clarissa at ang ama niya naman ay parehong isinama sa imbestigasyon kaugnay ng falsified documents at insidente sa sasakyan.
Ako?
Opisyal akong “terminated.”
At nakakainis man sabihin—
totoo ngang may severance package ako.
Napakalaki.
Umupo ako sa sofa ng hospital suite kinabukasan habang hawak ang papel.
“Sir.”
Si Gabriel, na mas maayos na ang kondisyon, tumingin sa akin.
“Hmm?”
“Kung ganito pala kalaki ang matatanggap ko kapag tinanggal ninyo ako, sana noon pa ninyo ako sinibak.”
Napangiti siya.
“Pwede kitang tanggalin ulit.”
“Huwag naman. Isa lang po ang severance package na nakita ko.”
Tumawa siya.
Unang beses kong narinig siyang tumawa nang ganoon sa tatlong taon.
At nakakatawa—
mas lalo akong kinabahan kaysa noong seryoso siya.
Dahil bumabalik na ang alaala niya.
Paunti-unti.
Hindi lahat.
Pero sapat para maging awkward ang isang napakahalagang bagay.
Naalala niyang gusto niya ako.
At ako—
wala nang dahilan para magkunwaring hindi ko napansin.
“Mara.”
“Hm?”
“May gusto akong itanong.”
Agad akong tumayo.
“Kung tungkol sa report, terminated na po ako.”
“Hindi report.”
“Kung coffee, hindi na rin sakop ng job description ko.”
“Hindi coffee.”
“Kung charger—”
“Mara.”
Napatahimik ako.
Kinuha niya ang velvet box sa bedside table.
Biglang kumabog ang puso ko.
“Gabriel…”
“Relax.”
Binuksan niya iyon.
Naroon ang lumang singsing ng nanay ko.
Hindi engagement ring.
Hindi proposal.
Isang bagay na higit na mahalaga.
Isinuot niya iyon sa palad ko.
“Sa iyo ito.”
Napaluha ako bago ko pa mapigilan.
Hinaplos ko ang maliit na gasgas sa gilid ng singsing.
Naalala ko ang kamay ng nanay ko.
Ang paraan ng paghawak niya sa kamay ko noong bata pa ako.
“Salamat.”
Iyon lang ang nasabi ko.
Tahimik si Gabriel sandali.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Ngayon pwede na akong magtanong ng bagay na gusto kong itanong bago ako naaksidente.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi kita yayayaang magpakasal sa akin.”
Napatitig ako.
“Wow. Ang kapal naman kung iyon agad.”
“Exactly.”
“Eh ano?”
Huminga siya.
“Mara Reyes…”
Tumigil siya.
“Pwede ba kitang ligawan?”
Napakurap ako.
“Sir…”
“Wala ka nang trabaho sa akin. Hindi na ako boss mo.”
May punto siya.
“Kaya ngayon,” dagdag niya, “kapag tumanggi ka, hindi ko pwedeng bawasan ang bonus mo.”
Napatawa ako kahit may luha pa sa pisngi ko.
“Napaka-romantic.”
“I’m trying.”
Tiningnan ko siya nang matagal.
Ang lalaking tatlong taon kong inakala na walang alam kundi meetings at quarterly reports.
Ang lalaking labingpitong beses akong tinatawagan sa isang araw.
Ang lalaking muntik nang masagasaan habang sinusubukang iligtas ako mula sa sarili niyang pamilya.
At ang lalaking, kahit walang maalala, unang nakita ako at naniwalang mahal niya ako.
“Okay.”
Parang hindi siya nakarinig.
“Okay?”
“Pwede mo akong ligawan.”
Ngumiti siya.
Pero agad kong itinaas ang isang daliri.
“May kondisyon.”
“Ano?”
“Walang tawag bago alas-siyete ng umaga.”
“Fine.”
“Walang pagpapakuha ng charger pagkatapos ng office hours.”
“Fine.”
“Hindi ako gagawa ng report para sa iyo.”
“Fine.”
“At kapag naging boyfriend kita, hindi ibig sabihin na personal assistant mo ulit ako.”
Doon siya natahimik.
“Gabriel?”
“Medyo mahirap iyong huli.”
Tinamaan ko siya ng unan.
Anim na buwan ang lumipas.
Natapos ang independent audit.
Na-clear ang pangalan ko sa lahat ng pekeng dokumento.
Ilang kaso ang tuluyang isinampa laban sa mga taong sangkot, habang ang kumpanya ni Gabriel ay sumailalim sa malaking restructuring.
Hindi niya itinago ang nangyari.
Hindi niya rin ginamit ang pangalan ng pamilya para patahimikin ang eskandalo.
Sa halip, siya mismo ang nagbigay ng records sa imbestigasyon.
Maraming nawala sa kanya.
Board members.
Business partners.
Pati relasyon niya sa ilan sa sariling pamilya.
Pero isang gabi, habang nakaupo kami sa maliit na restaurant na malayo sa anumang corporate event, tinanong ko siya:
“Nagsisisi ka?”
“Hinding-hindi.”
“Kahit pamilya mo?”
Tumingin siya sa akin.
“Ang pamilya ay hindi dahilan para hayaan mong masira ang buhay ng inosenteng tao.”
Pagkatapos ay kumuha siya ng maliit na kahon mula sa bulsa.
Napahinto ako.
“Gabriel.”
“Relax.”
“Sinabi mo rin ‘yan noong huli.”
“Ngayon engagement ring na talaga.”
Napatakip ako sa mukha.
“Anim na buwan pa lang!”
“Tatlong taon kitang minahal nang tahimik.”
“Hindi kasama ‘yon!”
“Sa accounting ko kasama.”
“CEO ka nga talaga.”
Tumawa siya.
Hindi siya lumuhod.
Hindi siya gumawa ng malaking eksena.
Inilapag lang niya ang kahon sa mesa.
“Hindi mo kailangang sumagot ngayon.”
“Tatanungin lang kita.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Kapag handa ka na… gusto mo bang bumuo tayo ng buhay na walang sikreto, walang pekeng kontrata, at walang dahilan para tawagan kita nang labingpitong beses sa isang araw?”
Napangiti ako.
“Kasinungalingan iyong huli.”
“Okay. Baka sampu.”
“Lima.”
“Eight.”
“Six.”
“Deal.”
Binuksan ko ang kahon.
At sa pagkakataong iyon, walang biglang bumukas na pinto.
Walang fiancée.
Walang abogado.
Walang DNA report.
Walang termination letter.
Kami lang dalawa.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko si Gabriel Villanueva, hindi ko kailangang hulaan kung employer ba siya, pasyente, problema, o lalaking may sira sa ulo.
Hinawakan ko ang singsing.
Pagkatapos ay tumingin ako sa kanya.
“Yes.”
Natigilan siya.
“Talaga?”
“Bago pa kita bawiin.”
Mabilis niyang isinuot ang singsing sa daliri ko.
At natawa ako.
Dahil naalala ko ang unang gabi sa ospital.
Nawalan siya ng alaala at ipinilit niyang girlfriend niya ako.
Akala ko concussion lang iyon.
Pero makalipas ang ilang buwan, habang hawak niya ang kamay ko at nakangiti na parang nakuha niya ang pinakamalaking deal ng buhay niya, napagtanto kong may isang bagay pala siyang natandaan kahit nakalimutan niya ang lahat ng iba pa.
Ako.
At ngayon, sa wakas—
hindi na niya kailangang magkamali para tawagin akong girlfriend niya.
