Katatapos Lang ng Kontrata ng Kasal Namin Nang Malaman Kong Buntis Ako—Pinilit Ako ng Malamig Kong Asawa na Manganak Hanggang Magkaroon ng Lalaking Anak, Pero Isang Gabi, Nakita Ko Siyang Nakaluhod sa Harap ng Birhen at Isang Mensahe ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

Katatapos Lang ng Kontrata ng Kasal Namin Nang Malaman Kong Buntis Ako—Pinilit Ako ng Malamig Kong Asawa na Manganak Hanggang Magkaroon ng Lalaking Anak, Pero Isang Gabi, Nakita Ko Siyang Nakaluhod sa Harap ng Birhen at Isang Mensahe ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

Katatapos Lang ng Kontrata ng Kasal Namin Nang Malaman Kong Buntis Ako—Pinilit Ako ng Malamig Kong Asawa na Manganak Hanggang Magkaroon ng Lalaking Anak, Pero Isang Gabi, Nakita Ko Siyang Nakaluhod sa Harap ng Birhen at Isang Mensahe ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko

BAHAGI 1

Pitong araw na lang bago tuluyang mawalan ng bisa ang kasunduan ng kasal namin nang malaman kong buntis ako.

Handa na akong umalis sa mansyon.

Nakabili na ako ng plane ticket.

Naipadala ko na sa bahay ng nanay ko ang karamihan sa mga damit ko.

Pati pangalan ng asawa ko sa favorites ng contacts ko, palihim ko nang tinanggal.

Pero sa isang umaga, dalawang matingkad na guhit sa pregnancy test ang tuluyang sumira sa lahat ng plano ko.

Halos kalahating oras akong nakaupo sa loob ng banyo, nakatitig lang sa dalawang linyang iyon.

Imposible.

Halos dalawang taon na kaming kasal ni Adrian Villanueva, pero mula pa sa simula, malinaw namang isa lang itong kasal na may kapalit na benepisyo.

Kailangan ng pamilya ko ng puhunan para maisalba ang aming mga tindahang malapit nang malugi.

Samantalang si Adrian naman ay nangangailangan ng legal na asawa para mapanatili ang voting rights niya sa family corporation bago ang isang napakahalagang shareholders’ meeting.

Malinaw ang kontratang pinirmahan namin.

Dalawang taon.

Walang pag-ibig.

Walang pakikialam sa personal na buhay ng isa’t isa.

Kapag natapos ang kontrata, kanya-kanyang buhay na ulit.

Ang hindi ko lang alam noon, may isang bagay palang hindi kayang kontrolin ng kahit gaano kalinaw na kasunduan.

Ang puso.

Napakakaunti magsalita ni Adrian.

Nakakainis minsan.

Hindi siya kailanman bumili ng bulaklak para sa akin.

Hindi niya rin kailanman sinabi na nami-miss niya ako.

Noong kaarawan ko, basta na lang siya naglagay ng maliit na velvet box sa mesa at nagsabi:

“Tatlong beses kitang nakitang tumingin dito.”

Sa loob ay ang bracelet na minsan kong pinagmasdan nang matagal sa isang boutique pero hindi binili dahil masyadong mahal.

Noong nilagnat ako, hindi rin siya nagsabi ng matatamis na salita.

Sa halip, nagmaneho siya sa gitna ng malakas na ulan para bumili ng gamot.

Pagbalik niya, nagtrabaho siya sa tabi ng kama ko hanggang umaga.

Noon, akala ko responsibilidad lang iyon.

Hanggang sa isang araw, napansin kong hinihintay ko na pala gabi-gabi ang tunog ng sasakyan niya sa labas ng gate.

At ngayon, may anak niya sa loob ng tiyan ko.

Nang gabing iyon, late umuwi si Adrian.

Naka-roll up hanggang siko ang manggas ng puting polo niya.

Maluwag ang kurbata sa leeg.

At gaya ng dati, walang mabasang emosyon sa mukha niya.

Tiningnan niya ang hapag-kainan, saka ako.

“Bakit hindi ka pa kumakain?”

“Hinihintay kita.”

Bahagya siyang natigilan.

“May problema?”

Mahigpit kong hinawakan ang test result sa kamay ko.

“Next week, matatapos na ang kontrata natin.”

Huminto ang kamay niyang hihila sana sa upuan.

“Oo.”

Isang salita lang.

Pero sapat na iyon para kumirot ang dibdib ko.

Pinilit kong ngumiti.

“Nakapag-book na ako ng flight pauwi sa bahay ni Mama sa Monday. Halos tapos na rin daw ng abogado ang divorce papers.”

Hindi siya sumagot.

Tahimik lang siyang nagsalin ng tubig.

Pero napansin kong sobrang higpit ng kapit niya sa pitsel hanggang mamuti ang mga buko ng daliri niya.

Hindi ko iyon binigyan ng kahulugan.

Inilabas ko ang test result at inilapag sa harap niya.

“Pero may nangyari.”

Tumingin si Adrian sa papel.

Tatlong segundo.

Pagkatapos, bigla siyang hindi gumalaw.

Hindi ko pa siya nakitang manahimik nang ganoon katagal.

Sa huli, mahina niyang tinanong:

“Ilang linggo?”

“Halos anim.”

Pumikit siya nang ilang segundo.

Mabilis kong sinabi:

“Huwag kang mag-alala. Hindi ito planado. Hindi ko gagamitin ang bata para humingi ng pera o shares. Kung ayaw mo—”

“Ituloy mo ang pagbubuntis.”

Napatigil ako.

Tumingin siya sa akin.

“Dapat ipanganak ang bata.”

May maliit na pag-asang sumiklab sa dibdib ko.

Pero agad ding namatay sa sumunod niyang sinabi.

“Pinipilit na ako ni Lolo na magkaroon ng tagapagmana.”

Tinitigan ko siya.

Kaya pala.

Hindi dahil gusto niya ang bata.

At lalong hindi dahil gusto niya akong manatili.

Kailangan lang niya ng tagapagmana.

Napatawa ako nang mapait.

“Paano kung babae?”

Natahimik si Adrian.

Pagkatapos, malamig siyang sumagot:

“Magkaanak ulit tayo.”

Parang may humampas sa mukha ko.

Nagpatuloy siya, malamig ang boses na para bang ibang tao ang lalaking minsang nagbantay sa akin buong gabi.

“Hanggang magkaroon tayo ng lalaki.”

Nang gabing iyon, ni-lock ko ang pinto ng kwarto.

Sa unang pagkakataon matapos ang halos dalawang taon naming pagsasama, umiyak ako dahil kay Adrian.

Akala ko kahit hindi niya ako mahal, tinitingnan man lang niya ako bilang tao.

Hindi ko inasahang sa mga mata niya, isa lang pala akong babae na kailangang manganak ng tagapagmana.

Makalipas ang tatlong araw, nagdaos ng malaking hapunan ang pamilya ni Adrian.

Ayoko sanang pumunta.

Pero mismong ina niya ang tumawag sa akin at sinabing may mahalagang pag-uusapan tungkol sa shares ng pamilya.

Pagpasok ko sa dining room, kumpleto na silang lahat.

Nakaupo si Adrian sa kanan ng kanyang lolo.

Bakante ang upuan sa tabi niya.

Para sa akin.

Pagkaupo ko pa lang, ngumiti agad ang isa niyang tiyahin.

“Balita ko may magandang balita raw?”

Napatigil ako.

Wala akong sinabihan.

Lumingon ako kay Adrian.

Hindi niya ako tiningnan.

Malakas na tumawa ang lolo niya.

“Magaling. Kapag lalaki ang bata, ililipat ko sa pangalan niya ang limang porsiyento ng shares pagkapanganak.”

Nanlamig ang kamay ko.

Ibig sabihin, sinabi ni Adrian sa buong pamilya.

Napakabilis.

Hindi ko pa nga lubos matanggap na magiging ina ako.

Pero ang hapunan ay mabilis na naging pagpupulong tungkol sa isang batang hindi pa man nabubuo nang maayos.

Anong school.

Anong citizenship.

Sino ang hahawak sa assets niya.

May isa pa ngang nagbiro:

“Kapag babae, subukan na lang ulit next year.”

Hindi ko na kinaya.

Tumayo ako.

“Pasensya na po. Medyo masama ang pakiramdam ko.”

Agad tumayo si Adrian.

Pero paglabas namin sa hallway, hinarap ko siya.

“Masaya ka na?”

Kumunot ang noo niya.

“Ano?”

“Wala pang dalawang buwan ang dinadala ko, pero alam na ng buong pamilya mo. Pinag-uusapan na nila kung ilang porsiyento ng shares ang halaga ng anak ko.”

“Ana—”

“Huwag mo akong tawagin sa pangalan ko.”

Nangingilid ang luha ko habang nakatingin sa kanya.

“Pinipilit mo lang akong manatili dahil kailangan mong magkaroon ng anak na lalaki, tama?”

Natahimik si Adrian.

At ang katahimikan niyang iyon ay parang sampal.

Tinalikuran ko siya.

Nang gabing iyon, nagdesisyon akong aalis kinabukasan kahit hindi pa opisyal na tapos ang kontrata.

Bandang alas-dos ng madaling-araw, nauhaw ako kaya bumaba ako para kumuha ng tubig.

Habang dumadaan sa hallway sa ikatlong palapag, may narinig akong mahinang ingay mula sa attic.

Bahagyang nakabukas ang pinto.

Akala ko katulong.

Pero nang lumapit ako, bigla akong napahinto.

Si Adrian ang nakaluhod sa loob.

Ang lalaking halos hindi naniniwala sa dasal o pamahiin ay nakaluhod sa harap ng maliit na rebulto ng Birheng Maria.

Magkadikit ang mga palad niya.

Mahina ang boses.

“Sana maging ligtas silang mag-ina.”

Napatigil ako sa labas ng pinto.

Nagpatuloy siya.

“Babae man o lalaki, ayos lang.”

Pagkatapos ay huminga siya nang malalim.

“Pero sana babae.”

Hindi ko pa nauunawaan ang narinig ko nang biglang umilaw ang cellphone niyang nakapatong sa sahig.

May pumasok na mensahe mula sa personal niyang abogado.

“Nakahanda na po ang papeles para mailipat ang lahat ng personal shares ninyo sa asawa ninyo at sa anak ninyong babae sakaling makumpirmang babae ang sanggol.”

May isa pang mensaheng sumunod.

“Pero Sir Adrian, balak n’yo pa rin po bang hayaan si Mrs. Villanueva na maniwalang gusto n’yo lang siyang manatili dahil kailangan ninyo ng tagapagmana?”

Napahawak ako sa bibig.

Bago pa ako makagalaw, may malamig na boses na narinig mula sa likuran ko.

“Nakita mo ang bagay na hindi mo dapat nakita.”

Mabilis akong napalingon.

Nakatayo sa may hagdan ang ina ni Adrian.

May hawak siyang makapal na folder.

Sa unang pahina, malinaw na nakasulat ang pangalan ko.

At sa ilalim nito, isang malaking pamagat:

“KASUNDUAN SA CUSTODY NG BATA PAGKATAPOS MANGANAK.”

Bago pa ako makapagsalita, inihagis niya ang folder sa paanan ko.

Pagkatapos, malamig niyang sinabi:

“Maaaring gusto ni Adrian na manatili ang bata.”

“Pero ang pamilyang ito ay hindi kailanman nagplanong panatilihin ang ina.”

BAHAGI 2

Hindi ko agad dinampot ang folder.

Nakatitig lang ako kay Mrs. Villanueva habang paulit-ulit sa isip ko ang sinabi niya.

“Hindi kailanman nagplanong panatilihin ang ina.”

Parang biglang nawala ang hangin sa paligid.

“Ano ang ibig ninyong sabihin?”

Ngumiti siya, pero walang init ang mga mata niya.

“Simple lang, Ana. Kapag ipinanganak mo ang bata, magiging Villanueva siya. May pera, pangalan, at kinabukasan siyang hindi mo kayang ibigay.”

“Anak ko siya.”

“At apo namin.”

Yumuko siya at itinulak sa akin ang folder gamit ang dulo ng sapatos niya.

“Pumirma ka. May sapat na halaga roon para hindi mo na kailangang magtrabaho habang buhay.”

Nanginginig kong binuklat ang mga pahina.

May nakasaad na malaking halaga kapalit ng pagsuko ko sa lahat ng karapatan sa bata pagkatapos nitong ipanganak.

Pero sa huling pahina, may isang bagay akong napansin.

Walang pirma ni Adrian.

“Hindi niya alam ito?”

Saglit na nag-iba ang mukha niya.

Sapat na iyon para malaman kong tama ang hinala ko.

“Hindi niya kailangang malaman.”

“Kung ganoon, bakit ninyo sinasabing gusto niya itong mangyari?”

Bago siya makasagot, bumukas nang malakas ang pinto ng attic.

Lumabas si Adrian.

Maputla ang mukha niya.

Pero ang mga mata niya ay hindi ko pa kailanman nakitang ganoon kalamig.

“Anong ginagawa mo rito, Ma?”

Natigilan ang kanyang ina.

“Adrian—”

Dinampot niya ang folder mula sa kamay ko.

Isang pahina lang ang binasa niya bago punitin ang buong dokumento sa gitna.

“Sinong abogado ang gumawa nito?”

“Para ito sa pamilya.”

“Sinong abogado?”

Napaatras ang ina niya.

Hindi sumigaw si Adrian.

Mas nakakatakot iyon.

“Hindi mo puwedeng ipamigay ang sarili mong anak dahil lang sa isang babae,” mariing sabi ng kanyang ina. “Kapag natapos ang kontrata ninyo, wala na siyang dahilan para manatili rito.”

Biglang tumingin sa akin si Adrian.

At sa unang pagkakataon, may malinaw na takot sa mukha niya.

Hindi takot para sa negosyo.

Hindi para sa shares.

Takot na baka umalis ako.

Pero huli na.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong ko.

“Ana—”

“Bakit sinabi mong kailangan mo ng anak na lalaki kung ipinagdarasal mong babae ang anak natin?”

Natahimik siya.

“Bakit may dokumentong inililipat mo sa akin ang lahat ng personal shares mo?”

Hindi siya nakasagot agad.

Napangiti ako nang mapait.

“Isa na naman bang plano? Isa na namang kasunduan na ako lang ang hindi nakakaalam?”

Hinawakan niya ang pulso ko nang dahan-dahan.

“Hindi.”

Hinila ko ang kamay ko.

“Kung ganoon, magsalita ka.”

Mahabang katahimikan.

Pagkatapos ay tumingin siya sa kanyang ina.

“Lumabas ka muna.”

“Adrian—”

“Ngayon.”

Nang tuluyang magsara ang pinto, yumuko siya.

At sinabi niya ang huling bagay na inaasahan kong maririnig mula sa lalaking halos dalawang taon kong nakasama.

“Dahil duwag ako.”

Napatigil ako.

“Alam kong aalis ka kapag natapos ang kontrata.”

Umangat ang tingin niya.

“Kaya nang sabihin mong buntis ka, ang unang pumasok sa isip ko ay may dahilan ka nang manatili.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

“Pero kung sinabi kong mahal kita, natakot akong isipin mong ginagamit ko ang pagbubuntis mo para itali ka.”

“Adrian…”

“Kaya sinabi kong kailangan ko ng tagapagmana.”

Napatawa ako sa sobrang sakit.

“Napakagaling mong solusyon.”

“Alam ko.”

“Pinagmukha mo akong baboy na pangparami.”

Napapikit siya.

“Alam ko.”

“Sinabi mong paulit-ulit akong manganganak hanggang magkaroon ka ng lalaki!”

“Alam ko.”

“Bakit babae ang ipinagdarasal mo?”

Doon siya tuluyang natahimik.

Makalipas ang ilang segundo, sinabi niya:

“Dahil minsan sinabi mong gusto mong magkaroon ng anak na babae.”

Hindi ako nakagalaw.

“Isang taon na ang nakalipas,” dagdag niya. “May nakita tayong batang babae sa restaurant. Sabi mo, kung magkakaanak ka balang araw, gusto mong magkaroon ng anak na babae para bihisan mo ng mga damit na pareho sa iyo.”

Naalala niya iyon.

Isang walang kuwentang pangungusap na ako mismo halos nakalimutan ko na.

“Hindi ko kailangan ng anak na lalaki, Ana.”

Lumapit siya nang isang hakbang.

“Hindi ko kailangan ng tagapagmana.”

“Ang kailangan ko…”

Naputol ang boses niya.

“…ay kayo.”

Bago ako makasagot, biglang sumakit nang matindi ang puson ko.

Napahawak ako sa tiyan.

At nang tumingin ako sa sahig, may patak ng dugo sa pagitan ng mga paa ko.

Nanlaki ang mga mata ni Adrian.

“Ana?”

Sumunod ang isa pang patak.

At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong tuluyang nawala ang kontrol ng lalaking iyon.

“ANA!”

BAHAGI 3

Pagmulat ko, puting kisame ang unang nakita ko.

May mahinang tunog ng monitor sa tabi ko.

Agad kong inilagay ang kamay ko sa tiyan.

“Ang baby…”

“Ligtas siya.”

Nasa tabi ng kama si Adrian.

Mukhang ilang araw siyang hindi natulog.

Magulo ang buhok, gusot ang damit, at namumula ang mga mata.

“May kaunting pagdurugo dahil sa stress,” sabi niya. “Sinabi ng doktor na stable kayo pareho.”

Napapikit ako sa ginhawa.

Pagmulat ko ulit, may napansin akong maliit na rosaryo sa kamay niya.

“Magdamag kang nagdasal?”

Hindi siya sumagot.

Hindi na kailangan.

Makalipas ang ilang sandali, sinabi ko:

“Gusto kong umalis.”

Namutla siya.

Pero hindi niya ako pinigilan.

Tumango lang siya.

“Saan?”

“Sa bahay ni Mama.”

“Sasamahan kita.”

“Hindi.”

Masakit ang ekspresyon niya, pero muli siyang tumango.

“Sige.”

Iyon ang unang pagkakataon na hindi niya sinubukang kontrolin ang sitwasyon.

Kinabukasan, ako mismo ang nag-empake.

Walang humarang sa akin.

Walang bodyguard.

Walang abogado.

Walang bagong kontrata.

Bago ako sumakay sa kotse, iniabot ni Adrian sa akin ang isang envelope.

“Hindi mo kailangang buksan ngayon.”

“Ano ito?”

“Cancellation ng marriage agreement.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pinirmahan ko na. Walang bagong kondisyon. Walang custody clause. Walang obligasyon.”

Huminga siya nang mabigat.

“Malaya ka.”

Dapat masaya ako.

Ito naman ang hinihintay ko mula pa noong simula.

Pero habang umaandar ang kotse palayo, nakita kong nanatili siyang nakatayo sa harap ng bahay hanggang sa mawala kami sa kanto.

At sa kauna-unahang pagkakataon, naisip ko kung bakit mas masakit pala ang kalayaan kapag may isang taong gusto mong balikan.

Lumipas ang dalawang linggo.

Hindi ako tinawagan ni Adrian.

Hindi niya ako pinadalhan ng bulaklak.

Hindi rin siya nagpakita sa bahay ng nanay ko.

Pero tuwing umaga, may dumarating na isang paper bag.

Prenatal vitamins.

Prutas.

Crackers para sa pagsusuka.

Minsan may maliit na note mula sa pharmacy.

“Bayad na.”

Walang pangalan.

Pero alam kong siya iyon.

Isang hapon, tinawagan ako ng abogado ng pamilya namin.

“Ana, may kailangan kang malaman.”

Nalaman kong tinanggal ni Adrian ang kanyang ina sa board matapos mapatunayang siya mismo ang nag-utos na gumawa ng pekeng custody agreement.

Hindi lamang iyon.

Tumanggi rin si Adrian sa limang porsiyentong shares na ipinangako ng kanyang lolo sa magiging lalaking apo.

Sinabi raw niya sa harap ng buong board:

“Hindi investment ang anak ko.”

At nang sabihin ng lolo niya na maaaring mawalan siya ng posisyon bilang susunod na chairman, isang linya lang ang isinagot niya:

“Kung kailangan kong ipagpalit ang asawa at anak ko para sa upuang iyon, ibigay ninyo sa iba.”

Matagal akong nakatitig sa telepono matapos ang tawag.

Kinagabihan, hindi ako nakatulog.

Binuksan ko ang envelope na ibinigay niya noong araw na umalis ako.

Nandoon nga ang cancellation papers.

Pero may isa pang dokumento sa ilalim.

Hindi transfer of shares.

Hindi kontrata.

Isang sulat-kamay.

Maikli lang.

“Ana,

Hindi ko alam kung paano magmahal nang tama.

Lumaki ako sa bahay kung saan lahat ng bagay may presyo, kondisyon, at kapalit.

Kaya nang dumating ka, ginawa ko rin ang alam kong paraan.

Kontrata.

Mga patakaran.

Mga limitasyon.

Ang hindi ko napansin, unti-unti mo palang ginawang tahanan ang bahay na iyon.

Nang sabihin mong aalis ka, natakot ako.

Nang sabihin mong buntis ka, natuwa ako.

Pero mas natakot ako sa posibilidad na isipin mong ginagamit kita.

Kaya sinabi ko ang pinakamasamang bagay na puwedeng sabihin ng isang lalaki.

Hindi ko hinihingi ang tawad mo.

Hindi rin kita hinihinging bumalik.

Ang hinihiling ko lang, hayaan mo akong maging mabuting ama sa anak natin.

At kung sakaling balang araw ay piliin mo ulit ako, sisikapin kong maging lalaking karapat-dapat piliin.

—Adrian.”

Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako.

Kinabukasan ang prenatal checkup ko.

Pagdating ko sa clinic, nakita ko siya sa dulo ng hallway.

Nakatayo lang.

Hindi lumalapit.

Hindi ako sigurado kung paano niya nalaman ang schedule.

Maya-maya, lumabas ang nurse.

“Mrs. Villanueva?”

Tumayo ako.

Napansin kong humakbang si Adrian, pero agad ding tumigil.

Tiningnan ko siya.

“Hindi ka ba sasama?”

Halos hindi siya makahinga.

“Puwede?”

“Anak mo rin.”

Sa loob ng ultrasound room, pareho kaming tahimik.

Nang marinig ang mabilis na tibok ng puso ng sanggol, napansin kong biglang yumuko si Adrian.

May luha sa gilid ng mata niya.

Nagkunwari akong hindi nakita.

Ilang linggo pa ang lumipas bago namin nalaman ang kasarian.

Babae.

Nang sabihin ng doktor, napatingin ako kay Adrian.

Hindi niya napigilan ang ngiti.

Ang lalaking halos dalawang taon kong hindi makitang ngumiti nang buo ay nakangiti ngayon na parang nanalo sa pinakamalaking laban ng buhay niya.

“Babae,” bulong niya.

“Oo.”

“Salamat.”

Napakunot ang noo ko.

“Sa akin ka nagpapasalamat?”

Tumango siya.

“Sa inyong dalawa.”

Mula noon, dahan-dahan kaming nagsimula ulit.

Hindi bilang mag-asawang may kontrata.

Hindi bilang dalawang pamilya na may negosyo.

Kundi bilang dalawang taong kailangang matutong maging tapat.

Hindi ako agad bumalik sa mansyon.

At hindi niya ako pinilit.

Tuwing checkup, nandiyan siya.

Tuwing madaling-araw na gusto kong kumain ng manggang hilaw, tahimik siyang nagmamaneho para bumili.

Minsan, alas-dos ng umaga, nadatnan ko siyang nagbabasa ng libro tungkol sa pag-aalaga ng sanggol.

“Akala ko ba hindi mo gusto ang bata?” pang-aasar ko.

Isinara niya ang libro.

“Hindi ko gusto ang ibang bata.”

“At itong sa atin?”

Tumingin siya sa tiyan ko.

“Paborito ko.”

Napatawa ako.

Iyon marahil ang unang pagkakataon na naramdaman kong wala nang pader sa pagitan namin.

Sa ikapitong buwan ng pagbubuntis ko, nagpunta siya sa bahay ni Mama.

Walang bodyguard.

Walang mamahaling regalo.

May dalang pagkain at isang maliit na kahon.

Sa harap ng nanay ko, lumuhod siya.

Hindi para mag-propose.

Kundi para humingi ng tawad.

“Hindi ko po naprotektahan si Ana sa sarili kong pamilya.”

Tahimik ang nanay ko.

“Bakit ako maniniwalang hindi mo siya sasaktan ulit?”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi ninyo kailangang maniwala.”

Pagkatapos ay inilapag niya ang kahon sa mesa.

Nasa loob ang wedding ring namin.

“Si Ana ang magdedesisyon.”

Lumapit siya sa akin.

“Natapos na ang kontrata natin.”

Tumango ako.

“Alam ko.”

“Kung babalik ka sa akin, ayokong dahil buntis ka.”

Tahimik ang buong sala.

“Ayokong dahil kailangan ako ng pamilya mo.”

Huminga siya nang malalim.

“At ayokong dahil may papel na nagsasabing asawa kita.”

Kinuha niya ang singsing pero hindi niya isinusuot sa daliri ko.

Hinawakan lang niya iyon.

“Ana, gusto mo bang magsimula ulit?”

Napatingin ako sa lalaking minsang sinabi sa akin na kailangan kong manganak hanggang magkaroon kami ng lalaki.

Sa lalaking palihim na nagdasal para sa anak na babae.

Sa lalaking handang bitawan ang kumpanya kaysa gawing kapalit ang anak namin.

Hindi pa rin siya mahusay magsalita.

Hindi pa rin siya romantiko.

At sigurado akong maraming pagkakataong maiinis pa rin ako sa katahimikan niya.

Pero sa pagkakataong iyon, wala nang kontrata sa pagitan namin.

Kaya iniabot ko ang kamay ko.

“May kondisyon.”

Agad siyang tumigas.

“Ano?”

“Hindi na tayo titira kasama ang pamilya mo.”

“Oo.”

“Walang makikialam sa pagpapalaki sa anak natin.”

“Oo.”

“At kapag may iniisip ka, magsasalita ka. Hindi iyong gagawa ka ng katangahang plano at ako ang huhula.”

Tumango siya.

“Oo.”

Ngumiti ako.

“Iyon lang.”

Saka niya dahan-dahang isinuot ang singsing sa daliri ko.

Makalipas ang dalawang buwan, ipinanganak ang anak naming babae.

Tatlong kilo.

Malakas umiyak.

At may mga mata na kamukhang-kamukha ng ama niya.

Nang unang ibigay siya ng nurse kay Adrian, nanigas ang buong katawan niya.

“Ano’ng gagawin ko?”

Mahina akong natawa kahit pagod na pagod ako.

“Ikaw ang nagbasa ng limang libro. Hindi ako.”

Parang hawak niya ang pinakamahalagang bagay sa mundo habang inilalapit ang sanggol sa dibdib niya.

Biglang tumigil sa pag-iyak ang anak namin.

At doon tuluyang napaluha si Adrian.

Hinalikan niya ang noo ng bata.

“Hi, anak.”

Pagkatapos ay lumapit siya sa kama ko.

Akala ko may sasabihin siyang mahaba at romantiko.

Pero si Adrian pa rin iyon.

Hinawakan lang niya ang kamay ko.

“Salamat.”

Ngumiti ako.

“Wala na bang tungkol sa anak na lalaki?”

Umiling siya agad.

“Isa lang sapat na.”

Napataas ang kilay ko.

“Talaga?”

Tumingin siya sa maliit naming anak.

Pagkatapos ay sa akin.

“Kung gusto mo ng pangalawa, pag-uusapan natin.”

“At kung babae ulit?”

Sa wakas, ngumiti siya.

“Mas mabuti.”

Makalipas ang isang taon, bumalik kami sa lumang attic.

Nandoon pa rin ang maliit na rebulto ng Birheng Maria.

May bago nang bubong ang maliit na chapel na pinupuntahan noon ng pamilya nila.

Tinutupad pala ni Adrian nang tahimik ang pangakong ginawa niya noong gabing nahuli ko siyang nagdarasal.

Habang hawak ko ang anak namin, tinanong ko siya:

“Ano ba talaga ang ipinangako mo noon?”

Nahihiyang umiwas siya ng tingin.

“Kapag ligtas kayong dalawa, ipapaayos ko ang chapel.”

“Yun lang?”

Hindi sumagot.

Pinilit ko siyang tumingin sa akin.

“Adrian.”

Bumuntong-hininga siya.

“At sinabi kong kung babae ang ibibigay sa atin…”

“Ano?”

“…hindi na ako magrereklamo kahit habambuhay akong utusan ng dalawang babae.”

Natawa ako nang malakas.

Parang nakisabay ang anak namin at hinila ang kurbata niya.

Tiningnan kami ni Adrian.

Umiling siya.

Pero ngumiti.

Dalawang taon matapos pirmahan ang kontratang nagsabing wala kaming dapat mahalin sa isa’t isa, doon ko lang naunawaan ang pinaka-ironic na bahagi ng kuwento namin.

Natapos ang kontrata.

Nawala ang lahat ng kondisyon.

At saka pa lang talaga nagsimula ang aming kasal.