Sa Loob ng Labindalawang Taon, Akala Ko Tahimik Lang ang Lalaking Lumaki Kasama Ko Dahil Mahal Niya Ako; Nang Malaman Kong Tinitiis Lang Pala Niya Ako, Tahimik Akong Bumitiw—Pero Nang Ihatid Ako Pauwi ng Ibang Lalaki, Ang Titig Niya ang Nagbigay sa Akin ng Kilabot
Sa Loob ng Labindalawang Taon, Akala Ko Tahimik Lang ang Lalaking Lumaki Kasama Ko Dahil Mahal Niya Ako; Nang Malaman Kong Tinitiis Lang Pala Niya Ako, Tahimik Akong Bumitiw—Pero Nang Ihatid Ako Pauwi ng Ibang Lalaki, Ang Titig Niya ang Nagbigay sa Akin ng Kilabot
Bahagi 1
Sa loob ng labindalawang taon, naniwala akong si Gabriel ang lalaking pakakasalan ko balang araw.
Magkapitbahay ang aming mga pamilya mula pa noong mga bata kami. Nang mamatay ang mga magulang ko sa isang aksidente, ang pamilya niya ang tumanggap at nag-alaga sa akin na parang sarili nilang anak.
Dalawang taon ang tanda sa akin ni Gabriel.
Tahimik siya, malamig ang kilos, at mula pagkabata ay kilala na siyang ayaw na ayaw na hinahawakan ng ibang tao.
Pero pagdating sa akin, iba.
Nakakapit ako sa braso niya kahit kailan ko gusto.
Kinukuha ko ang jacket niya nang hindi nagpapaalam.
Sumasakay ako sa passenger seat ng kotse niya na parang likas na sa akin ang puwestong iyon.
Minsan nga, sa isang salu-salo na inihanda ng dalawang pamilya para pag-usapan ang engagement namin, pabiro pa akong yumuko para halikan siya sa pisngi sa harap ng lahat.
Ngunit nang ilang sentimetro na lang ang pagitan namin, biglang may mga kumikislap na linya ng teksto na lumitaw sa harap ng mga mata ko.
【Ayan na naman siya! Hindi ba niya napapansin kung gaano kinasusuklaman ni Gabriel na hawakan siya?】
【Kawawa naman ang male lead. Dahil lang sa pangako ng dalawang pamilya, tinitiis niya ang babaeng kontrabidang ito nang mahigit sampung taon.】
【Kaunting tiis na lang! Pauwi na mula abroad ang tunay na female lead!】
Nanigas ako.
Ano?
Kontrabida?
Ako?
Agad kong tinawag sa isip ko ang system.
“System! Hindi ba sabi mo ako ang female lead?”
Masayang sumagot ang boses nito.
【Oo naman, baby!】
“Kung ganoon, ano ang ibig sabihin ng mga komentong ito?”
Natahimik ang system nang dalawang segundo.
Pagkatapos, dalawang tila nobela ang biglang lumitaw sa harap ko.
【Ang mundong ito ay pinagsamang setting ng dalawang magkaibang kuwento.】
【Ikaw ang female lead sa isang rich-family romance storyline.】
【Pero si Gabriel… siya ang male lead ng isa pang storyline.】
Halos mahulog ako sa upuan.
“Kung ganoon, nasaan ang male lead ko?”
Agad na nagpakita ang system ng isang larawan.
Isang lalaking nakaputing polo ang nakatayo sa loob ng conference room sa pinakamataas na palapag ng isang malaking kumpanya sa business district.
Matulis ang mga mata niya, kalmado ang tindig, at may pilak na relo sa kanyang pulsuhan.
【Nathaniel de Leon.】
【Tatlumpung taong gulang. CEO ng isang malaking logistics corporation.】
【Siya ang lalaking konektado sa romantic storyline mo.】
Napatingin ako kay Gabriel.
Nakaupo pa rin siya nang tuwid, walang gaanong ekspresyon sa mukha.
Pero nakatitig siya sa akin.
“Bakit?”
Hindi pa ako nakakasagot nang muling dumaan ang mga komento.
【Tingnan mo, naiirita na naman siya.】
【Tuwing didikit sa kanya ang babaeng iyan, nagtitimpi lang si Gabriel dahil sa utang na loob ng dalawang pamilya.】
【Nasabi na niya dati sa matalik niyang kaibigan na ang pinakaasam niya ay kusa itong makaintindi at umatras sa engagement.】
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Kaya pala.
Sa dami ng taon, inakala kong tahimik lang talaga si Gabriel.
Akala ko kapag hindi siya umiiwas sa tuwing kakapit ako sa braso niya, ibig sabihin hinahayaan niya ako.
Akala ko kapag hindi siya tumatanggi, may kaunting puwang din ako sa puso niya.
Pero hindi pala.
Tinitiis lang niya ako.
Dahan-dahan kong binawi ang kamay ko.
Kumunot ang noo ni Gabriel.
“Hindi na tayo magpapakuha ng litrato?”
Umiling ako.
“Hindi na.”
“Akala ko gusto mo pa ng isa?”
“Hindi na kailangan.”
Ilang segundo niya akong tinitigan.
Hindi ko alam kung bakit, pero biglang dumilim ang mga mata niya.
Tinanggal ko ang engagement ring na ipinasuot sa akin ng kanyang ina noong hapon at inilapag iyon sa mesa.
“Itigil na rin natin ang engagement.”
Biglang tumahimik ang buong silid.
Tumingin si Gabriel sa singsing.
“Ano na naman ang ikinagagalit mo?”
“Wala.”
Ngumiti ako.
“Bigla ko lang naisip na hindi talaga tayo bagay.”
Hindi siya sumagot.
Tumayo ako.
At sa unang pagkakataon sa loob ng labindalawang taon, lumabas ako sa isang silid nang hindi lumilingon para tawagin siyang sumama sa akin.
Tatlong araw makalipas, nag-apply ako bilang assistant interpreter para sa isang corporate charity event.
Doon ko nakilala si Nathaniel.
Kabaligtaran siya ni Gabriel.
Hindi siya malamig.
Magalang siya pero marunong panatilihin ang distansya.
Sa una naming pagkikita, aksidente kong natapon ang kape sa mga dokumentong dala niya.
Akala ko magagalit ang CEO na kilalang mahigpit at istrikto.
Pero kumuha lang siya ng tissue at iniabot iyon sa akin.
“Napaso ka ba?”
Napakurap ako.
“Hindi mo ba aalalahanin ang documents?”
“May kopya.”
Tumingin siya sa namumulang kamay ko.
“Pero ikaw, walang kapalit.”
Biglang kumabog nang kakaiba ang dibdib ko.
Nagsisigaw ang system sa isip ko.
【Siya na! Siya talaga!】
Mula noon, mas madalas nang lumitaw si Nathaniel sa buhay ko.
Sinasama niya ako sa meetings with partners.
Naalala niyang allergic ako sa seafood.
Napansin niyang madalas akong makalimot magdala ng payong, kaya laging may ekstrang isa sa sasakyan niya.
At higit sa lahat—
Hindi niya kailanman pinaramdam sa akin na kailangan kong hulaan kung istorbo ba ako sa kanya.
Lumipas ang isang buwan.
Halos hindi ko nakita si Gabriel.
Nawala rin ang dose-dosenang mensaheng dati kong ipinapadala araw-araw.
Wala nang:
“Kumain ka na ba?”
“Susunduin mo ba ako mamaya?”
“Punta tayo sa beach sa weekend?”
Akala ko siguradong magaan na ang loob niya.
Hanggang sa gabing iyon.
Pagkatapos ng charity gala, biglang bumuhos ang ulan.
Si Nathaniel mismo ang naghatid sa akin pauwi.
Huminto ang kotse sa harap ng gate.
Kakalasin ko na sana ang seat belt ko nang tawagin niya ako.
“Bianca.”
“Hmm?”
Bahagya siyang yumuko palapit.
Itinuro niya ang sulok ng labi ko.
“May cream.”
“Saan?”
“Ako na?”
Napatawa ako.
“Sige.”
Biglang lumiit ang pagitan naming dalawa.
Dahan-dahang iniangat ni Nathaniel ang kamay niya at pinunasan ang kaunting cream sa gilid ng labi ko.
Sakto namang biglang sumigaw ang system.
【Baby! Sa kaliwa!】
Napalingon ako agad.
Sa ilalim ng bubong sa kabilang panig ng kalsada, may isang lalaking nakatayo sa dilim.
Si Gabriel.
Basang-basa ang kalahati ng puting polo niya dahil sa ulan.
May hawak siyang maliit na kahon na minsan ko nang nakita sa loob ng vault ng kanyang ina.
Ang kahong pinaglalagyan ng heirloom ring ng kanilang pamilya.
Hindi siya nakatingin sa akin.
Nakatingin siya sa kamay ni Nathaniel na nasa tabi ng pisngi ko.
Ang mukha ng lalaking halos hindi kailanman nagpapakita ng emosyon ay kakaiba ngayong gabi.
Nakakatakot.
Binuksan ko sana ang pinto ng kotse.
Pero diretso nang naglakad si Gabriel sa ulan.
Hinila niya nang marahas ang pinto.
“Bumaba ka.”
Agad namang hinawakan ni Nathaniel ang pulsuhan ko.
“Kung ayaw niyang bumaba, wala kang karapatang utusan siya.”
Bumaba ang tingin ni Gabriel sa kamay ni Nathaniel na nakahawak sa akin.
Nanlamig ang mga mata niya.
Pagkatapos, bigla siyang ngumiti.
“Wala akong karapatan?”
Binuksan niya ang kahong hawak niya.
Nandoon ang heirloom ring.
“Kung ganoon, tanungin mo siya—”
Diretso siyang tumingin sa akin.
“Alam ba ng babaeng tumayo kagabi sa labas ng kuwarto ko at nagsabing gusto niyang putulin ang engagement…”
Paos ang boses niya.
“…na hindi ko kailanman sinabing pumapayag ako?”
Nanigas ako.
Biglang nagwala ang mga komentong lumulutang sa harap ko.
【Sandali!】
【Mali ito!】
【Bakit nagbago ang storyline ni Gabriel?!】
At sa susunod na segundo, isang matingkad na pulang babala ang lumitaw.
【BABALA: LUMIHIS NA SA ORIHINAL NA STORYLINE ANG MALE LEAD NG LINE A.】
【ANTAS NG PAGKAHUMALING SA “KONTRABIDA”: 97%.】
BAHAGI 2 — Ang Lalaking Akala Kong Gusto Akong Mawala, Siya Palang Unang Natakot Nang Talagang Bumitiw Ako
Parang tumigil ang ulan sa pandinig ko.
Ang tanging nakikita ko ay ang pulang numerong 97% na kumikislap sa harap ng mga mata ko.
“System…”
Halos pabulong kong tanong.
“Ano ang ibig sabihin niyan?”
Ngunit sa unang pagkakataon, hindi agad sumagot ang system.
【Kasalukuyang kinakalkula…】
【May hindi inaasahang pagbabago sa emosyon ng Male Lead A.】
Napatingin ako kay Gabriel.
Nakatayo pa rin siya sa labas ng kotse, basa ang buhok at balikat, habang mahigpit na hawak ang maliit na kahon ng singsing.
Si Nathaniel naman ay kalmado pa rin.
Pero hindi niya binitiwan ang pulsuhan ko.
“Bianca,” sabi niya, “ikaw ang magdesisyon.”
Isang simpleng pangungusap.
Pero para akong nagising.
Oo nga.
Ako ang magdedesisyon.
Hindi ang dalawang pamilya.
Hindi ang engagement.
Hindi ang kung anumang nakasulat sa isang nobela.
At lalong hindi ang mga komentong lumulutang sa harap ko.
Dahan-dahan kong inalis ang kamay ko kay Nathaniel at bumaba ng kotse.
Agad na lumuwag nang bahagya ang mukha ni Gabriel.
Ngunit sinabi ko:
“Hindi ako sasama sa iyo.”
Nanigas siya.
“Bianca.”
“Sinabi kong tapos na tayo.”
“Hindi ako pumayag.”
Napatawa ako nang mahina.
“Gabriel, relasyon ang pinaguusapan natin. Hindi kontrata na kailangan ng dalawang pirma para matapos.”
Parang sinuntok siya ng mga salita ko.
Sa unang pagkakataon, nakita kong namutla ang mukha niya.
“Dahil ba sa kanya?”
Tumingin siya kay Nathaniel.
Umiling ako.
“Hindi.”
“Kung ganoon, bakit?”
Doon ako natahimik.
Paano ko sasabihin?
Dahil nabasa kong ayaw mo sa akin?
Dahil buong buhay ko, baka maling kahulugan ang ibinigay ko sa bawat pagkakataong hindi mo ako itinulak palayo?
Sa huli, sinabi ko lang:
“Dahil ayaw ko nang mahalin ang isang taong pakiramdam ko ay kailangan akong tiisin.”
Biglang nag-iba ang ekspresyon ni Gabriel.
“Sinong nagsabi sa iyo niyan?”
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya ng isang hakbang.
“Bianca, tingnan mo ako.”
“Ayoko.”
“Sinong nagsabing tinitiis kita?”
“Hindi na mahalaga.”
“Mahalaga sa akin!”
Halos mapasigaw siya.
Napatingin pati ang security guard sa may gate.
Maging ako ay natigilan.
Hindi kailanman nagtataas ng boses si Gabriel.
Pero ngayon, namumula ang kanyang mga mata.
Binuksan niya ang kahon.
“Alam mo ba kung bakit nasa akin ito?”
Hindi ako nagsalita.
“Dahil isang buwan ko nang hinihintay na bumalik ka sa dati.”
Humigpit ang hawak niya sa kahon.
“Akala ko nagtatampo ka.”
“Akala ko gusto mo lang akong turuan ng leksyon.”
“Akala ko kapag hinintay kita, babalik ka rin at muling kukulitin ako.”
Huminga siya nang mabigat.
“Pero hindi ka bumalik.”
May sakit sa boses niya na hindi ko kailanman narinig.
“Hindi ka na tumatawag.”
“Hindi ka na nagtetext.”
“Hindi mo na kinukuha ang jacket ko.”
“Hindi ka na nakaupo sa passenger seat.”
“Pati paborito mong cookies sa kusina namin, hindi mo na ginalaw.”
Nakatitig lang ako sa kanya.
At sa harap ko, biglang may bagong komento.
【Sandali… kung galit talaga siya kay Bianca, bakit kabisado niya lahat ng maliliit na bagay na tumigil nitong gawin?】
Sinundan iyon ng isa pa.
【May mali sa original narration.】
Biglang tumunog ang system.
【BABALA.】
【NATUKLASAN ANG POSIBLENG ERROR SA POV DATA.】
Nanlamig ang batok ko.
“Ano?”
Bago pa makasagot ang system, may isang sasakyang huminto sa likuran namin.
Bumukas ang pinto.
Isang babae ang bumaba.
Matangkad.
Eleganteng naka-beige coat.
Mukhang bagong dating mula sa airport.
At sa sandaling makita siya ng mga komentong lumulutang sa harap ko, sabay-sabay silang nagliwanag.
【SIYA NA!】
【DUMATING NA ANG TUNAY NA FEMALE LEAD!】
Napatigil ako.
Ngunit ang mas nakakagulat—
Hindi man lang siya tiningnan ni Gabriel.
Diretso lang ang mga mata niya sa akin.
Samantalang ang bagong dating na babae ay tumingin sa aming tatlo bago malamig na nagsalita:
“Gabriel, bakit dala mo ang singsing na ipinangako mong ibibigay kay Bianca noong labingwalong taong gulang ka pa lang?”
Biglang tumahimik ang lahat.
At sa harap ko, ang 97% ay umakyat.
98%.
BAHAGI 3 — Nang Mabunyag ang Totoong Kuwento, Pinili Kong Hindi Maging Premyo ng Kahit Sinong Lalaki
Ang babae ay nagpakilalang si Sofia.
Pinsan pala siya ng matalik na kaibigan ni Gabriel at kababata rin nito bago lumipat sa ibang bansa.
Ayon sa mga komentong nababasa ko, siya raw ang “tunay na female lead” ng kuwento ni Gabriel.
Ang babaeng uuwi mula abroad.
Ang babaeng dapat niyang mahalin.
Ang babaeng magiging dahilan para tuluyan akong lumayo.
Pero nang lumapit si Sofia sa amin, hindi niya niyakap si Gabriel.
Hindi rin siya tumingin dito na parang matagal nang minamahal na lalaki.
Sa halip, ngumiti siya sa akin.
“Ikaw si Bianca, tama?”
Nag-aalangan akong tumango.
Bigla niya akong niyakap.
“Sa wakas nakita rin kita.”
Mas lalo akong nalito.
Maging ang mga komentong lumulutang sa paligid ay tila nabaliw.
【Bakit niya niyakap ang kontrabida?!】
【Hindi ganito ang chapter!】
【Dapat magkatinginan sina Sofia at Gabriel habang umuulan!】
Si Sofia naman ay tila walang pakialam.
Binitiwan niya ako saka nilingon si Gabriel.
“Hindi mo pa rin sinabi sa kanya?”
Tumigas ang panga ni Gabriel.
“Sofia.”
“Ano? Labindalawang taon na.”
“Hindi ngayon.”
“Kung hindi ngayon, kailan?”
Napatingin ako sa kanilang dalawa.
“Ano ang hindi niya sinabi sa akin?”
Tahimik si Gabriel.
At doon ko unang napansin—
Hindi galit ang nasa mukha niya.
Takot.
Takot na takot.
Si Sofia ang bumuntong-hininga.
“Noong labingwalong taong gulang si Gabriel, sinabi sa pamilya namin na may isang babae na siyang pakakasalan.”
Napakurap ako.
“Engagement namin?”
Umiling siya.
“Hindi dahil sa engagement.”
Tumingin siya sa singsing.
“Bago pa pag-usapan ng mga matatanda ang anumang kasal, ipinaayos na niya ang singsing na iyan ayon sa sukat ng daliri mo.”
Para akong hindi makahinga.
Napatingin ako kay Gabriel.
“Bakit?”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Dahil akala ko magiging akin ka naman.”
Napatawa ako sa sobrang gulat.
“Anong ibig sabihin niyan?”
“Lumaki kang laging nasa tabi ko.”
Ang boses niya ay mababa.
“Kapag natatakot ka, ako ang hinahanap mo.”
“Kapag masaya ka, ako ang unang sinasabihan mo.”
“Kapag may gusto kang puntahan, hinihintay mo akong samahan ka.”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Kaya naging mayabang ako.”
“Akala ko kahit hindi ako magsalita, alam mo.”
Sumakit ang dibdib ko.
“Alam ko ang alin?”
“Mahal kita.”
Tahimik.
Walang gumalaw.
Pati ang ulan ay tila humina.
At biglang nagwala ang system.
【ERROR!】
【ANG PANGUNGUSAP NA IYON AY HINDI KABILANG SA ORIHINAL NA SCRIPT!】
Pero nagpatuloy si Gabriel.
“Hindi kita tinitiis.”
“Hindi rin kita kinamumuhian kapag hinahawakan mo ako.”
Napapikit siya sandali.
“Hindi lang ako marunong tumugon.”
Naalala ko ang lahat ng komentong nabasa ko.
Ang pagsasabing naiinis siya.
Ang pagsasabing gusto niyang lumayo ako.
Ang pagsasabing naghihintay siyang kusang matapos ang engagement.
“Pero sabi mo raw sa kaibigan mo gusto mong ako na ang umatras.”
Kumunot ang noo niya.
“Kailan?”
Napatingin si Sofia sa kanya.
Pagkatapos, parang may naalala ito.
“Wait.”
Kinuha niya ang cellphone niya.
“May lumang group chat tayo noong college.”
Mabilis niyang hinanap iyon.
Pagkatapos ng ilang minuto, ipinakita niya sa akin ang screenshot.
Nandoon ang mensahe ni Gabriel.
Sana siya na lang ang umatras sa plano ng mga matatanda. Ayokong isipin niyang pakakasalan ko siya dahil obligado ako. Gusto kong ako mismo ang manligaw sa kanya kapag handa na ako.
Nanlamig ang mga kamay ko.
Iba.
Ganap na iba.
Ang nakita kong komento ay:
Gusto niyang kusa itong makaintindi at umatras sa engagement.
Pero inalis ang sumunod na bahagi.
Parang may sadyang nagputol sa katotohanan.
“System.”
Hindi na ako mahina magsalita.
“Ano ito?”
Matagal bago ito sumagot.
Pagkatapos, biglang naging mekanikal ang boses na dati laging masayahin.
【Natukoy ang error.】
【Ang comments function ay hindi nagbabasa ng objective reality.】
【Ito ay naglalabas ng interpretasyon ng mga “readers” batay sa incomplete chapters.】
Napapikit ako.
“So ibig sabihin… maaaring mali sila?”
【Oo.】
“Lahat ng pinaniwalaan ko?”
【Posibleng mali.】
Naramdaman kong gusto kong matawa at umiyak nang sabay.
Isang buwan.
Isang buong buwan akong tumakbo mula sa taong kasama ko halos buong buhay dahil naniwala ako sa mga estrangherong hindi man lang kumpleto ang alam.
Pero may isa pang tanong.
“Kung ganoon, si Sofia?”
Mabilis sumagot ang system.
【Sa published outline, siya ang nakatalagang female lead ni Gabriel.】
Biglang nagsalita si Sofia.
“Please, huwag ninyo akong idamay.”
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Humalukipkip siya.
“May boyfriend ako sa ibang bansa.”
Napabuka ang bibig ko.
“Ano?”
“Five years na kami.”
Inilabas niya ang phone niya at ipinakita ang wallpaper—siya at isang lalaking nakangiti sa beach.
“Ano naman ang gagawin ko kay Gabriel? Para ko siyang kapatid.”
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, natulala rin si Gabriel.
At biglang lumitaw ang napakaraming comments.
【ANO?!】
【May boyfriend ang female lead?!】
【Sinong nagsulat ng storyline na ito?!】
Hindi ko napigilang matawa.
Una mahina.
Pagkatapos tuluyan akong napahawak sa tiyan.
Napatingin sa akin si Gabriel na parang natatakot akong biglang mabaliw.
“Bianca?”
Pero habang tumatawa ako, tumulo rin ang luha ko.
Hindi dahil masaya ako.
Hindi rin dahil malungkot.
Kundi dahil bigla kong naintindihan kung gaano kalaking bahagi ng buhay ko ang pinamumunuan ko ayon sa palagay ng ibang tao.
Lumapit si Gabriel.
Pero bago niya ako mahawakan, umatras ako.
Agad siyang tumigil.
At sa simpleng kilos na iyon, may kung anong nabago sa pagitan namin.
Noon, palagi akong lumalapit.
Siya ang tahimik na tumatanggap.
Ngayon, siya ang gustong lumapit.
At ako ang may karapatang pumili kung papayagan ko.
“Hindi ibig sabihin na mali ang comments,” sabi ko, “na babalik agad tayo sa dati.”
Namutla siya.
“Bianca—”
“Pakinggan mo muna ako.”
Tumahimik siya.
“Mahal kita noon.”
Napapikit siya.
“Baka mahal pa rin kita ngayon.”
Bahagyang gumalaw ang kanyang mga mata.
“Pero hindi sapat iyon.”
Nilunok niya ang anumang gusto niyang sabihin.
Nagpatuloy ako.
“Labindalawang taon kitang hinulaan.”
“Kung masaya ka ba.”
“Kung galit ka ba.”
“Kung gusto mo ba akong kasama.”
“Kung mahal mo ba ako.”
“Napagod ako.”
Ang mga mata niyang dati laging malamig ay tuluyang namula.
“Kung bibigyan mo ako ng pagkakataon—”
“Hindi ko alam.”
At iyon ang pinakatapat kong sagot.
“Hindi ko alam kung ikaw ang pipiliin ko.”
Tumingin ako kay Nathaniel.
Tahimik lang siyang nakatayo sa tabi ng kotse.
Hindi niya ako pinilit.
Hindi niya rin sinamantala ang sitwasyon.
Nang magtagpo ang aming mga mata, ngumiti lang siya nang bahagya.
At lalo kong naintindihan ang isang bagay.
Hindi ko kailangang pumili ngayong gabi.
Hindi ko kailangang maging female lead na tatakbo papunta sa “nakatalagang” male lead.
At hindi rin kailangang bumalik sa unang lalaking minahal ko dahil lamang nalaman kong mahal din pala niya ako.
Kaya sinabi ko:
“Gusto kong piliin muna ang sarili ko.”
Tahimik si Gabriel.
Pagkatapos ng ilang segundo, dahan-dahan niyang isinara ang kahon ng singsing.
“Okay.”
Nagulat ako.
“Okay?”
Tumango siya.
“Pero hindi ibig sabihin na susuko ako.”
“Gabriel…”
“Hindi kita pipilitin.”
Tumingin siya sa singsing.
“Hindi ko rin ito isusuot sa iyo hangga’t hindi ikaw mismo ang humihingi.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako tatahimik.”
“Kung gusto kitang makita, sasabihin ko.”
“Kung nagseselos ako, sasabihin ko.”
“Kung natatakot akong mawala ka…”
Bahagyang nanginig ang boses niya.
“…sasabihin ko rin.”
Lumipas ang tatlong buwan.
Hindi kami agad nagkabalikan.
At iyon marahil ang pinakamagandang desisyong ginawa namin.
Nagpatuloy ako sa trabaho ko.
Naging permanent interpreter ako sa foundation na konektado sa kumpanya ni Nathaniel.
Si Nathaniel ay nanatiling mabuting kaibigan.
Isang gabi, habang nagkakape kami pagkatapos ng event, diretsahan niya akong tinanong:
“Kung wala si Gabriel, magkakaroon ba ako ng pagkakataon?”
Hindi ako nagsinungaling.
“Siguro.”
Ngumiti siya.
“Pero nandiyan siya.”
“Oo.”
“At mahal mo pa?”
Matagal bago ako sumagot.
“Oo.”
Tumango si Nathaniel.
Walang drama.
Walang galit.
“Then make sure na sa susunod, hindi ka na manghuhula.”
Iyon lang.
Pagkaraan ng ilang linggo, tinanggap niya ang isang overseas expansion assignment.
Naghiwalay kami bilang magkaibigan.
Samantala, si Gabriel ay natutong manligaw mula sa umpisa.
Hindi gamit ang mamahaling regalo.
Kundi sa mga bagay na dati niyang hindi sinasabi.
Kumain ka na?
Ingat sa biyahe.
Miss kita.
Pwede ba kitang sunduin?
At ang pinakanakakatawa—
Isang araw, siya mismo ang nagtext:
Pwede bang ako naman ang kumuha ng jacket mo? Naiwan mo sa kotse ko kahapon.
Natawa ako nang limang minuto.
Makalipas ang anim na buwan mula nang gabing umulan, bumalik kami sa lumang hardin kung saan unang pinag-usapan ng mga pamilya ang engagement namin.
Walang bisita.
Walang magulang.
Walang system na nagbibigay ng instructions.
Kaming dalawa lang.
Inilabas ni Gabriel ang parehong maliit na kahon.
Pero hindi niya binuksan agad.
“Bianca.”
“Hmm?”
“Hindi kita hihilingang pakasalan ako ngayon.”
Napangiti ako.
“Good.”
Bahagya siyang natawa.
“Gusto ko lang itanong kung maaari na ba akong maging boyfriend mo.”
Napatingin ako sa kanya.
Ang lalaking dati kong kailangang hulaan ay nakatayo ngayon sa harap ko, halatang kinakabahan.
“Kailangan ko bang sagutin agad?”
“Hindi.”
“Pwede kitang paghintayin?”
“Pwede.”
“Gaano katagal?”
Napakunot ang noo niya.
“Kahit… ilang taon.”
Natawa ako.
“Sobra naman.”
Pagkatapos, ako ang lumapit.
Hinawakan ko ang kamay niya.
Agad siyang napatingin sa magkadikit naming mga daliri.
“Gabriel.”
“Hmm?”
“Boyfriend muna.”
Unti-unting lumitaw ang ngiti sa mukha niya.
Maliit lang.
Pero sapat para malaman kong totoo.
“Boyfriend,” ulit niya.
At sa harap ko, muling lumitaw ang mga komentong ilang buwan kong halos hindi pinapansin.
【WAIT—SILA PA RIN?!】
【NASAN ANG ORIGINAL ENDING?!】
【BAKIT HINDI SINUNOD NG MGA CHARACTER ANG PLOT?!】
Natawa ako.
Pagkatapos ay tinawag ko ang system.
“May problema?”
Matagal itong natahimik.
Pagkatapos ay tumawa rin.
【Mukhang wala na akong silbi rito, baby.】
“Bakit?”
【Dahil hindi na kayo sumusunod sa kuwento.】
Tumingin ako kay Gabriel.
Sa pagkakataong iyon, hindi ko na hinanap ang opinyon ng comments.
Hindi ko na tinanong kung siya ba ang tamang male lead.
Hindi ko na inalam kung ako ba ang female lead, kontrabida, o extra lamang.
Hinawakan ko nang mas mahigpit ang kamay niya.
Pagkalipas ng dalawang taon, sa parehong hardin, doon niya muling inilabas ang heirloom ring.
Sa pagkakataong iyon, hindi na engagement ng dalawang pamilya.
Walang pangako mula pagkabata.
Walang obligasyon.
Si Gabriel mismo ang lumuhod.
At ako mismo ang nagsabi ng oo.
Bago tuluyang nawala ang system, isang huling linya ang lumitaw sa harap ko.
【FINAL UPDATE: WALANG CHARACTER ANG NAKATAKDANG SUMUNOD HABAMBUHAY SA KUWENTONG ISINULAT PARA SA KANYA.】
Ngumiti ako.
Dahil sa wakas, naintindihan ko.
Hindi ako nanalo dahil nakuha ko ang lalaking minahal ko.
At hindi rin si Gabriel ang nanalo dahil bumalik ako sa kanya.
Pareho kaming nanalo dahil natuto kaming magsalita, makinig, at pumili nang hindi umaasa sa takot, hula, o nakasulat na kapalaran.
Nang isuot niya sa daliri ko ang singsing na labindalawang taon niyang itinago, yumuko siya at marahang nagtanong:
“Pwede ba kitang halikan?”
Napangiti ako.
Noon, ako palagi ang kusang lumalapit habang siya ay tahimik.
Ngayon, siya ang nagtatanong.
At ako ang malayang sumagot.
“Oo.”
Sa sandaling magtagpo ang aming mga labi, walang lumitaw na comments.
Walang warning.
Walang porsiyento.
Walang storyline.
Sa unang pagkakataon—
kami lang.
At iyon ang ending na pinili naming isulat para sa sarili namin.
