Sa Araw ng Kasal ng Kuya Ko, Nahulog ang Loob Ko sa Tahimik na Groomsman, Gumastos ng Halos ₱50,000 Para Ligawan Siya at Tuwang-tuwang Naging Girlfriend Niya; Pero Nang Mag-intern Ako sa Kumpanya, Doon Ko Nalaman na Siya ang Lalaking Kayang Patahimikin ang Buong Opisina—At Hindi Pa Iyon ang Pinakamasakit na Gulat
Sa Araw ng Kasal ng Kuya Ko, Nahulog ang Loob Ko sa Tahimik na Groomsman, Gumastos ng Halos ₱50,000 Para Ligawan Siya at Tuwang-tuwang Naging Girlfriend Niya; Pero Nang Mag-intern Ako sa Kumpanya, Doon Ko Nalaman na Siya ang Lalaking Kayang Patahimikin ang Buong Opisina—At Hindi Pa Iyon ang Pinakamasakit na Gulat
Bahagi 1
Sa araw ng kasal ng kuya ko, tatlong segundo lang ang kinailangan para mahulog ang loob ko sa isang lalaki.
Makalipas ang isang buwan, halos ₱50,000 ang nagastos ko para lang ligawan siya.
Bulaklak.
Kape.
Movie tickets.
Late-night food deliveries.
May isang beses pa ngang bumiyahe ako nang mahigit isang oras para lang ihatid sa kanya ang kahon ng ensaymada na ako mismo ang nag-bake.
Nang araw na umamin ako sa kanya, matagal niya akong tinitigan bago siya nagsalita.
“Sige.”
Isang salita lang iyon.
Pero sa sobrang saya ko, halos isang linggo kong ipinagyabang sa lahat na nakahanap ako ng “sobrang perfect na boyfriend.”
Sinabi ko pa sa hipag ko,
“Ordinaryong office employee lang siya, pero grabe ang dating. Mas classy pa sa maraming mayayaman.”
Kakaiba ang tingin sa akin ng hipag ko.
Noong oras na iyon, hindi ko naintindihan kung bakit.
Hanggang sa dumating ang unang araw ng internship ko sa kumpanya ng kuya ko.
Nakatayo ako sa labas ng conference room nang makita ko mismo ang kuya ko—ang lalaking laging mataas ang tingin sa sarili sa bahay at mahilig akong sermonan—na hawak ang isang makapal na folder gamit ang dalawang kamay habang bahagyang nakayuko sa harap ng boyfriend ko.
“Sir, ito na po ang revised proposal ayon sa instructions ninyo.”
Nanigas ako.
Ang lalaking akala ko ay ordinaryong katrabaho lang ng kuya ko ay kalmadong kinuha ang folder, mabilis na binuklat ang ilang pahina, saka tumingala.
Dumaan ang tingin niya sa salaming pader ng conference room.
Diretso sa akin.
At saka dahan-dahang umangat ang sulok ng labi niya.
Makalipas ang sampung minuto, lumabas siya ng meeting room na may hawak na kape at diretsong naglakad papunta sa desk ko.
Ipinalapag niya ang isang kamay sa mesa ko at bahagyang yumuko.
“Yung sweldo mo ngayong buwan, gusto mong ipasok sa account mo…”
Huminto siya.
“…o diretso na lang sa account ko para mabawi ko yung perang ginastos mo sa panliligaw sa akin?”
Biglang natahimik ang buong opisina.
Ako naman, gusto ko na lang maghukay ng butas at mawala roon.
Pero para maintindihan kung paano ako napunta sa ganitong sitwasyon, kailangan kong bumalik sa nangyari isang buwan bago iyon.
Noong araw ng kasal ng kuya ko, punong-puno ng bisita ang hotel.
Nakasuot ako ng mapusyaw na asul na dress at naka-assign sa entrance para mamigay ng wedding souvenirs.
Bandang tanghali, isang itim na SUV ang huminto sa harap ng lobby.
May isang lalaking bumaba.
Matangkad siya.
Nakasuot ng cream-colored barong na eksaktong sakto sa katawan niya.
Simple lang ang relo niya at wala siyang anumang flashy na accessories.
Pero sa gitna ng napakaraming bisita, siya agad ang napansin ko.
Habang paakyat siya sa hagdan, may isang batang biglang tumakbo sa harap ko.
Halos mabangga ako.
Mabilis niyang hinawakan ang balikat ko at bahagya akong hinila palayo.
“Mag-ingat ka.”
Mababa at kalmado ang boses niya.
Tumingala ako.
Tapos na.
Tatlong segundo.
Eksaktong tatlong segundo.
Nagdesisyon akong gusto ko siya.
Tumakbo ako papunta sa preparation room ng groom at agad hinila ang manggas ng kuya ko.
“Kuya, sino yung lalaking kakapasok lang na naka-cream na barong?”
Habang inaayos niya ang kurbata niya, tumingin siya sa akin sa salamin.
“Sino?”
“Yung matangkad. Gwapo. Medyo malamig ang mukha.”
Tahimik siya nang dalawang segundo.
“Sebastian.”
“Kaibigan mo?”
“…Pwede na ring sabihin.”
“Magkatrabaho kayo?”
Lumingon sa akin ang kuya ko.
Hanggang ngayon, naaalala ko pa rin ang tingin niyang iyon.
Parang tingin ng isang taong alam na may bangin sa unahan pero nakikitang masayang tumatakbo papunta roon ang sarili niyang kapatid.
Hindi ko pinansin.
“May girlfriend na ba?”
“Hindi ko alam.”
“Kunin mo number niya para sa akin.”
“Hindi.”
“Kuya pa ba kita?”
Napabuntong-hininga siya.
“Kung gusto mong mapahamak, ikaw na bahala.”
Akala ko naiinggit lang siya dahil malapit nang magkaroon ng boyfriend ang bunso niyang kapatid.
Habang tumatakbo ang reception, sinadya kong pumuwesto malapit sa table ng mga groomsmen.
Halos hindi uminom si Sebastian.
Kapag may kumakausap sa kanya, kapansin-pansin kong napakaingat at napakapormal ng tono ng mga tao.
Akala ko lang tahimik at intimidating siyang tao.
Nang magsimula nang umuwi ang mga bisita, hinintay ko siya sa hallway.
Katatanggal lang niya ng coat nang harangan ko siya.
Iniangat ko ang phone ko sa harap niya.
“Facebook mo.”
Tiningnan niya ang phone ko.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“Kapatid ka ni Marco?”
“Naalala mo ako?”
“Mahirap kang kalimutan.”
Halos mapangiti ako nang todo.
“Kung gano’n, lalo mo akong dapat i-add.”
Hindi siya tumanggi.
Pagkatapos naming mag-add sa isa’t isa, sinabi lang niya,
“Huwag kang masyadong makulit sa messages.”
Agad akong sumagot.
“Susubukan ko.”
Nagsinungaling ako.
Kinabukasan ng umaga, nag-message ako.
“Good morning. Kumain ka na?”
Walang sagot.
Tanghali, nag-message ulit ako.
“May masarap na café malapit sa school namin.”
Wala pa ring sagot.
Gabi, tinanong ko,
“Anong oras ka usually natutulog?”
Makalipas ang kalahating oras, umilaw ang phone ko.
“Iniimbestigahan mo ba buong buhay ko?”
Niyakap ko ang phone ko habang tumatawa nang halos isang minuto.
Mula noon, opisyal kong sinimulan ang panliligaw.
Sa unang linggo, pinadalhan ko siya ng kape sa opisina.
Sa ikalawang linggo, isang box ng premium ensaymada ang ipinadala ko sa reception.
Sa ikatlong linggo, bumili ako ng dalawang movie tickets at nag-message.
“May extra ticket ako.”
Sumagot siya.
“Talaga lang?”
Makapal ang mukha kong sumagot.
“Oo. Nagkataon din na bakante yung upuan sa tabi ko.”
Hindi ko inakalang pupunta talaga siya.
Pagkatapos ng movie, naupo kami sa isang maliit na kainan sa gilid ng kalsada.
Tinanong niya ako,
“Ganyan ka ba gumastos kapag may nililigawan ka?”
Sumandal ako sa mesa at nakatingin sa kanya.
“Hindi.”
“Kaya bakit sa akin?”
“Dahil feeling ko worth it ka.”
Matagal niya akong tinitigan.
Noon, akala ko na-touch siya.
Ngayon kapag naaalala ko iyon, parang mas posible pang iniisip niya kung may problema ba ako sa ulo.
Eksaktong isang buwan matapos ang kasal ng kuya ko, umamin ako.
Naghanda pa ako ng halos tatlong minutong speech.
Pero hindi pa ako nakakatapos.
“Gusto kita, at gusto ko sanang malaman kung—”
“Sige.”
Natigilan ako.
“Hindi pa ako tapos.”
“Hindi na kailangan.”
“Alam mo kung ano ang itatanong ko?”
“Alam ko.”
At ganoon lang.
Naging kami.
Sinabi ko agad sa pamilya ko.
Masaya sina Mama at Papa.
Ang kuya ko naman, muntik pang mabulunan sa iniinom niya.
Hinila niya ako sa isang tabi.
“Alam mo ba kung sino talaga siya?”
“Katrabaho mo.”
“Siya mismo nagsabi?”
“Hindi. Inassume ko lang.”
Ibinuka ng kuya ko ang bibig na parang may gustong sabihin.
Pero sa huli, napabuntong-hininga lang siya.
“Sige. Basta huwag mo akong sisihin balang araw.”
Napangiwi pa ako sa kanya.
Makalipas ang dalawang linggo, kailangan na naming mag-internship para sa school.
Dahil nagtatrabaho ang kuya ko sa isang malaking corporation, pinilit siya ni Mama na ipasok ako sa marketing department.
Sa unang araw ko, pitong minuto akong late.
Paglabas ko ng elevator, narinig ko agad ang boses ng kuya ko.
“Sir, approved na po ng legal department. Kailangan na lang po ng signature ninyo.”
Tumingin ako sa conference room.
Nandoon ang kuya ko.
At sa harap niya…
si Sebastian.
Pero ibang-iba ang Sebastian na nakita ko noong araw na iyon sa lalaking kasama kong kumain ng street food sa tabi ng kalsada.
Naka-white shirt siya.
Nakasabit sa likod ng upuan ang dark suit niya.
Halos sampung senior managers ang nasa paligid niya.
Walang umupo hangga’t hindi siya nakaupo.
Walang nagsalita kapag nagbabasa siya ng dokumento.
Pagkatapos niyang pumirma, ibinalik niya ang folder sa kuya ko.
“Ulitin ninyo ang budget forecast para sa third quarter.”
Agad sumagot ang kuya ko.
“Yes, sir.”
Parang nanghina ang dalawang tuhod ko.
Napansin ako ng isang babaeng empleyado at nilapitan ako.
“Bagong intern ka?”
Itinuro ko si Sebastian.
“Miss… sino po siya?”
Tiningnan niya ako na parang nagtanong ako kung asul ba talaga ang langit.
“Hindi mo kilala?”
Umiling ako.
“Sebastian Villanueva.”
“Alam ko pangalan niya.”
Bahagyang bumaba ang boses niya.
“Executive vice president.”
Parang may ugong sa tenga ko.
Pero hindi pa siya tapos.
“Ang pamilya rin niya ang pinakamalaking shareholder ng kumpanya.”
Hindi ko pa napoproseso ang narinig ko nang bumukas ang pinto ng conference room.
Lumabas si Sebastian.
Kasunod niya ang kuya ko at ilang senior managers.
Nang makita ako ng kuya ko, agad nagbago ang mukha niya.
Si Sebastian naman?
Kalmado lang.
Hawak niya ang kape niya habang diretso siyang naglakad papunta sa akin sa harap ng buong opisina.
Nakangiting-ngitingis akong bumulong.
“Niloko mo ako?”
“Ano ang kasinungalingan ko?”
“Akala ko katrabaho ka lang ng kuya ko.”
Bahagyang itinaas niya ang kilay.
“Sinabi ko ba iyon?”
Napatahimik ako.
Parang…
hindi nga.
Lumingon ako sa kuya ko.
Agad siyang umiwas ng tingin.
Traidor.
Hinila ni Sebastian ang upuan sa tabi ko at kalmadong naupo.
Pagkatapos, inilapag niya sa harap ko ang internship file ko.
“May nakalimutan akong sabihin sa’yo.”
“Ano?”
“Under ng division ko ang department mo.”
Bigla akong kinabahan.
Binuksan niya ang huling pahina.
Sa bahagi kung saan nakasulat ang pangalan ng internship evaluator, may pirma na.
Sebastian Villanueva.
Marahan niyang tinapik ang pangalan.
“Sa susunod na tatlong buwan, ako ang magdedesisyon kung papasa ka sa internship.”
Tiningnan niya ako.
Diretso sa mata.
Hindi pa ako nakakasagot nang may boses na narinig mula sa likuran namin.
“Sebastian, naghihintay na ang Papa mo. Malalate tayo sa dinner.”
Biglang natahimik ang lahat.
Lumingon ako.
Isang napakagandang babae ang nakatayo sa harap ng elevator.
Eleganteng damit.
Maayos na buhok.
At sa kamay niya…
isang maliit na kahon mula sa isang sikat na jewelry brand.
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“Siya ba yung babaeng sinabi mong panay ang habol sa’yo nitong mga nakaraang linggo?”
Parang nahulog ang puso ko.
Lumingon ako kay Sebastian.
“Sino siya?”
Pero hindi si Sebastian ang sumagot.
Ang kuya ko.
Pumikit siya sandali bago mahina ngunit malinaw na nagsalita.
“Siya ang babaeng matagal nang pinaghahandaan ng dalawang pamilya na ipakasal kay Sebastian.”
Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil hindi pa roon nagtapos ang sinabi ng kuya ko.
Tumingin siya sa kahon ng singsing sa kamay ng babae.
Pagkatapos ay bumulong,
“Ang engagement nila…”
Huminto siya.
“…nakaplano na mula pa noong nakaraang taon.”
BAHAGI 2
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
“Engagement?”
Hindi ko namalayang lumakas ang boses ko.
Napatingin sa amin ang ilang empleyado.
Si Sebastian ay hindi agad nagsalita.
Ang babaeng nasa harap ng elevator ang unang lumapit.
“I’m Camille.”
Inilahad niya ang kamay niya sa akin.
Hindi ko tinanggap.
Hindi dahil bastos ako.
Kundi dahil nanginginig ang mga daliri ko.
Tumingin ako kay Sebastian.
“May fiancée ka?”
“Wala.”
Mabilis ang sagot niya.
Napakunot ang noo ni Camille.
“Sebastian—”
“Wala akong fiancée.”
Mas malamig ang boses niya ngayon.
Tumayo siya mula sa upuan at tumingin sa kuya ko.
“Marco, dalhin mo muna si Camille sa meeting room.”
Pero umiling ako.
“Hindi. Dito tayo mag-usap.”
Lumapit ako sa kanya.
“Isang buwan kitang niligawan. Tinanggap mo ako. Naging tayo. Pero ni minsan hindi mo sinabi na may babaeng pinipili para sa’yo ang pamilya mo.”
Tahimik ang buong floor.
Hindi ako umiiyak.
Mas masakit pala kapag sobrang galit ka na wala nang luhang lumalabas.
Sebastian tumingin sa akin nang diretso.
“May gustong mangyaring engagement ang pamilya namin. Pero hindi ako pumayag.”
“Tapos bakit may singsing siya?”
Sumagot si Camille.
“Dahil ngayong gabi dapat pormal nilang pag-usapan ulit.”
Parang sinaksak ako ng isa pang beses.
Tumawa ako nang mapait.
“So ngayong gabi, girlfriend mo ako sa umaga, tapos mamayang gabi pag-uusapan ninyo kung sino ang pakakasalan mo?”
“No.”
Lumapit si Sebastian, pero umatras ako.
“Don’t.”
Huminto siya.
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong nagbago ang ekspresyon niya.
Hindi na kalmado.
Hindi na parang kaya niyang kontrolin ang lahat.
“Nina,” tawag niya sa pangalan ko, “makinig ka muna.”
“Sa tingin mo ano ang hindi ko naiintindihan?”
“Ang engagement na sinasabi nila ay kasunduan ng dalawang pamilya. Wala akong pinirmahan. Wala akong ipinangako kay Camille.”
Tumingin ako kay Camille.
Hindi siya mukhang galit.
Sa halip, parang pagod.
Ibinaba niya ang jewelry box.
“Actually,” mahina niyang sabi, “ayoko rin.”
Nagulat ako.
Napapikit siya sandali.
“May boyfriend ako sa ibang bansa. Tatlong taon na kami.”
Napalingon maging ang kuya ko.
“Ano?”
Napangiwi si Camille.
“Hindi rin alam ng pamilya ko.”
Sa gitna ng sobrang sakit ng dibdib ko, muntik pa akong matawa.
Napakamot sa noo ang kuya ko.
“Napakagulo ninyo.”
Pero hindi iyon sapat para gumaan ang pakiramdam ko.
Tumingin ako kay Sebastian.
“Kung gano’n, bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Doon siya natahimik.
Iyon ang sagot na pinakamasakit.
Dahil kahit walang pagtataksil, may itinago pa rin siya.
“Akala ko matatapos ko muna bago ka madamay.”
“Pero girlfriend mo ako. Dapat ako ang magdesisyon kung gusto kong madamay.”
Hindi siya nakasagot.
Kinuha ko ang internship folder sa mesa.
“In fairness, sir, tama ka.”
Napakunot ang noo niya.
“Ano?”
“Tatlong buwan ikaw ang evaluator ko.”
Inalis ko ang company ID ko at inilapag sa mesa.
“Pero ayokong maging intern sa ilalim ng boyfriend kong hindi marunong magsabi ng buong katotohanan.”
“Nina.”
“Magpapalipat ako ng department.”
Tinalikuran ko siya.
Pero bago ako makalayo, narinig ko ang boses niya.
“Then tonight, sumama ka sa akin.”
Huminto ako.
Lumingon.
“Bakit?”
“Dahil matagal nang pinaplano ng dalawang pamilya ang buhay ko nang hindi ako tinatanong.”
Tumingin siya kay Camille.
Pagkatapos bumalik ang mata niya sa akin.
“At ngayong gabi, tatapusin ko iyon.”
Pagsapit ng alas-siyete, nakatayo ako sa labas ng isang pribadong dining room sa isang malaking hotel.
Hindi ko alam kung bakit ako sumama.
Siguro dahil galit ako.
Siguro dahil gusto kong marinig mismo kung hanggang saan kayang panindigan ni Sebastian ang sinabi niya.
Pagbukas ng pinto, naroon ang dalawang pamilya.
At nang makita ako ng isang matandang babae sa tabi ng ama ni Sebastian, agad nagbago ang mukha niya.
“Sino siya?”
Bago ako makapagsalita, hinawakan ni Sebastian ang kamay ko.
Mahigpit.
At sa harap ng lahat, sinabi niya:
“Girlfriend ko.”
Tahimik ang buong silid.
Pagkatapos ay tumayo ang ama niya.
“Sebastian.”
Pero hindi binitawan ni Sebastian ang kamay ko.
“I came here tonight to make one thing clear.”
Kinuha niya ang jewelry box mula kay Camille.
Binuksan niya iyon.
Nasa loob ang isang mamahaling singsing.
Akala ko isuot niya kay Camille.
Sa halip, isinara niya ang kahon at inilapag sa gitna ng mesa.
“Walang engagement na mangyayari.”
BAHAGI 3
Ang unang tumama sa katahimikan ay ang tunog ng palad ng ama ni Sebastian sa ibabaw ng mesa.
“Alam mo ba ang sinasabi mo?”
“Yes.”
“Ang partnership ng dalawang pamilya ay pinag-uusapan na bago ka pa bumalik sa kumpanya.”
“Business partnership.”
Kalmado ang boses ni Sebastian.
“Hindi marriage contract.”
Namula ang mukha ng ama niya.
“Hindi mo naiintindihan ang responsibilidad mo.”
Sa tabi ko, bahagyang humigpit ang hawak ni Sebastian sa kamay ko.
“Responsibilidad kong pamahalaan nang maayos ang kumpanya. Hindi responsibilidad kong pakasalan ang anak ng business partner ninyo.”
Napatingin ako kay Camille.
Sa gulat ko, bigla niyang inilabas ang phone niya.
“Since nag-uusap na rin naman tayo…”
Huminga siya nang malalim.
“May gusto rin akong sabihin.”
Inilagay niya ang phone sa mesa.
Wallpaper niya ang larawan niya kasama ang isang lalaking nakangiti habang magkayakap sila sa isang beach.
Nanlaki ang mata ng kanyang ina.
“Camille!”
“Tatlong taon na kami.”
Parang may bombang sumabog sa dining room.
Kung hindi lang ako sobrang tensiyonado, baka natawa na ako.
Ang ina ni Camille ay halos hindi makahinga.
Ang ama naman niya ay nakatitig sa anak na parang nawalan ng signal ang utak niya.
“Tatlong taon?”
“Opo.”
“At ngayon mo lang sasabihin?”
“Tuwing sinusubukan kong sabihin, sinasabi ninyong lilipas din.”
Tumayo si Camille.
“Kaya hindi na lilipas.”
Kinuha niya ang singsing sa mesa at ibinigay sa ina niya.
“Hindi ko pakakasalan si Sebastian.”
Napatingin siya sa akin.
“At huwag n’yo rin siyang sisihin. Kung tutuusin, pareho lang kaming ginagawang bahagi ng business plan.”
Hindi ko inaasahang sa gabing iyon, ang babaeng inakala kong pinakamalaking problema ko ang magiging kakampi ko.
Pero hindi pa tapos ang problema.
Bumaling ang ama ni Sebastian sa akin.
“Isa ka bang dahilan kaya tumatanggi ang anak ko?”
Hindi ako nakasagot agad.
Sebastian na sana ang magsasalita pero pinigilan ko siya.
“Ako na.”
Tumayo ako.
“Nagkakilala kami isang buwan mahigit pa lang.”
Napataas ang kilay ng ama niya.
“At sa maikling panahong iyon, gusto mong maniwala akong seryoso siya?”
Masakit ang tono.
Pero hindi ako umatras.
“Hindi ko po alam kung hanggang saan aabot ang relasyon namin.”
Napalingon si Sebastian sa akin.
Pero nagpatuloy ako.
“Hindi rin po ako pumunta rito para humingi ng approval na pakasalan niya ako.”
Tahimik silang lahat.
“Ang gusto ko lang ay huwag gamitin ang pangalan ko bilang dahilan kung bakit ayaw niyang magpakasal sa ibang tao. Kahit hindi niya ako nakilala, may karapatan pa rin siyang pumili.”
Sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako, tumigil sa pagsasalita ang ama niya.
Binitiwan ko ang kamay ni Sebastian.
“At ikaw.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi dahil ipinagtanggol mo ako rito, ibig sabihin okay na tayo.”
Bahagyang kumibot ang labi ng kuya ko na nakatayo sa likuran.
Parang gustong-gusto niyang tumawa pero pinipigilan niya.
Sebastian naman ay tumingin sa akin nang matagal.
“I know.”
“Galit pa rin ako.”
“I know.”
“At bukas magpapalipat ako ng department.”
“Approved.”
Napakurap ako.
“Ha?”
“Approved ang transfer.”
“Hindi pa nga ako nag-aapply.”
“Kapag nag-apply ka.”
Napaikot ang mata ko.
Kahit sa ganitong sitwasyon, nakakainis pa rin siya.
Kinabukasan, totoong nag-request ako ng transfer.
Inilipat ako sa isang team na wala sa direktang supervision ni Sebastian.
Sa loob ng dalawang linggo, halos hindi kami nagkita.
Hindi niya ako pinuntahan sa workstation.
Hindi rin niya ako pinadalhan ng flowers.
Wala ring dramatic na paghihintay sa labas ng bahay.
Sa halip, isang simpleng message lang ang natanggap ko gabi-gabi.
[Nakauwi ka na?]
Minsan hindi ako sumasagot.
Hindi siya nangungulit.
Sa ikatlong linggo, may presentation ang team namin sa senior management.
Ako ang gumawa ng research para sa campaign proposal.
Nang pumasok ako sa conference room, nandoon si Sebastian sa pinakadulo ng mesa.
Pero hindi niya ako tiningnan bilang girlfriend.
Tiningnan niya ako bilang intern.
At sa unang pagkakataon, na-appreciate ko iyon.
Pagkatapos ng presentation, isa sa mga managers ang nagsabi,
“Good work.”
Nagpasalamat ako.
Si Sebastian lang ang tahimik.
Pagkatapos ng meeting, habang palabas na ang lahat, tinawag niya ako.
“Nina.”
Huminto ako.
“Incomplete ang market comparison mo sa page seventeen.”
Naiinis akong napalingon.
“Yun lang?”
“Yun lang.”
Inirapan ko siya.
Pagbalik ko sa desk, binuksan ko ang file.
Tama siya.
May isang competitor na hindi ko naisama.
Napabuntong-hininga ako at inayos iyon.
Bandang alas-otso ng gabi, ako na lang halos ang natira.
May paper cup ng kape na biglang inilapag sa tabi ng laptop ko.
Hindi ko na kailangang lumingon.
“Sabi ko hindi mo ako dapat puntahan dito.”
“Hindi bilang boyfriend.”
Umupo si Sebastian sa bakanteng upuan.
“Bilang taong may gustong sabihin.”
Napatingin ako sa kanya.
Tahimik siya sandali.
“Sorry.”
Simple.
Walang excuse.
Walang “ginawa ko lang iyon para protektahan ka.”
Walang “hindi mo maiintindihan.”
“Dapat sinabi ko sa’yo mula umpisa.”
Tumitig ako sa kape.
“Bakit hindi mo ginawa?”
“Dahil sanay akong ayusin muna ang problema bago sabihin sa ibang tao.”
“Hindi ako employee mo.”
“I know.”
“Hindi rin ako project.”
“I know.”
“Ano ako?”
Doon siya natahimik.
Akala ko hindi siya sasagot.
Pagkatapos ay sinabi niya,
“Yung unang taong pinili ko nang walang kinalaman sa pamilya, kumpanya, pangalan, o obligasyon.”
Hindi ako nakapagsalita.
Tumayo siya.
“Hindi kita pipilitin na patawarin ako ngayon.”
Naglakad siya papunta sa pinto.
Bago lumabas, lumingon siya.
“But I’m still your boyfriend unless officially mo akong hiniwalayan.”
Napanganga ako.
“Sebastian!”
Ngumiti siya.
First time kong nakita ang ganoong kalaking ngiti niya.
“Sabi mo galit ka. Hindi mo sinabing break tayo.”
Inihagis ko sa kanya ang tissue box.
Naiwasan niya.
Makalipas ang isang buwan, natapos ang gulo tungkol sa engagement.
Hindi bumagsak ang kumpanya.
Hindi nasira ang partnership.
Hindi rin nagunaw ang mundo gaya ng pananakot ng matatanda.
Sa katunayan, ipinagpatuloy ng dalawang pamilya ang negosyo nang walang kasal.
Si Camille naman ay lumipad papunta sa ibang bansa para ipakilala nang maayos ang boyfriend niya.
Bago umalis, nag-message siya sa akin.
[Kapag pinaiyak ka ni Sebastian, sabihin mo sa akin. Marami akong childhood photos niya.]
Sumagot ako:
[Deal.]
Mas naging komplikado ang problema ko sa sarili kong pamilya.
Nang malaman ni Mama kung sino talaga si Sebastian, halos mahulog ang sandok niya habang nagluluto.
“Anak ng pinakamalaking shareholder?”
“Opo.”
“Executive?”
“Opo.”
“At ikaw ang nanligaw?”
“Opo.”
Tahimik siya nang limang segundo.
Pagkatapos sumigaw siya papunta sa sala.
“Marco! Bakit hinayaan mong gumastos ang kapatid mo ng ₱50,000?”
Sumigaw pabalik ang kuya ko.
“Ma, sinabihan ko siyang huwag!”
Napailing na lang ako.
Tatlong buwan ang lumipas.
Dumating ang huling araw ng internship ko.
Buong umaga akong kinakabahan sa evaluation.
Hindi si Sebastian ang gumawa.
Ang department manager ko ang nagbigay.
Excellent.
Nang makita ko ang grade, halos yakapin ko ang folder.
Sa lobby, naghihintay ang kuya ko.
“Congratulations.”
“Salamat.”
“May naghihintay sa labas.”
Napakunot ang noo ko.
Paglabas ko ng building, nakita ko si Sebastian na nakasandal sa parehong itim na SUV na una kong nakita noong kasal.
Wala siyang flowers.
Wala ring mamahaling regalo.
Isang maliit na paper bag lang ang hawak niya.
Lumapit ako.
“Ano ’yan?”
Iniabot niya sa akin.
Pagbukas ko, may laman itong dalawang movie tickets at isang maliit na box ng ensaymada.
Napatingin ako sa kanya.
“Anong ibig sabihin nito?”
“Reimbursement.”
“Para saan?”
“Sa perang ginastos mo sa panliligaw sa akin.”
Napahalakhak ako.
“Kulang na kulang ’to sa ₱50,000.”
“Installment.”
“Gaano katagal?”
Nagkunwari siyang nag-isip.
“Mga limampung taon.”
Tumigil ako sa pagtawa.
Tiningnan niya ako.
Hindi na iyong malamig na executive na nagpapatahimik sa buong conference room.
Hindi rin iyong lalaking itinago ang problema dahil akala niya kaya niyang ayusin ang lahat nang mag-isa.
Si Sebastian lang.
“Then,” sabi niya, “kung okay sa’yo, bayaran kita habang buhay.”
Napakurap ako.
“Proposal ba ’yan?”
“Hindi.”
Agad niyang sagot.
“Good.”
“Kapag nag-propose ako, hindi ganyan kapangit.”
Tinulak ko ang balikat niya.
Tumawa siya at hinawakan ang kamay ko.
Sa likod namin, biglang bumukas ang pinto ng lobby.
Lumabas ang kuya ko.
“Hoy! Kung lalabas kayo, umalis na kayo. Huwag kayong maglandian sa harap ng kumpanya.”
Sumigaw ako,
“Selos ka lang!”
“Bakit ako magseselos?”
“Dahil dati ikaw ang bossy sa bahay. Ngayon boyfriend ko ang boss mo.”
Namutla siya.
Sebastian tumingin sa kanya.
“Marco.”
“Yes, sir?”
Napahalakhak ako nang malakas.
“Grabe ka!” sigaw ng kuya ko.
At habang nakatayo ako roon, hawak ang movie tickets na halos kapareho ng unang date namin, bigla kong naalala ang araw ng kasal.
Tatlong segundo lang ang kinailangan para magustuhan ko siya.
Isang buwan para mapasagot ko siya.
Tatlong buwan para malaman naming hindi sapat ang kilig kung walang katapatan.
At mas matagal pa para matutunan naming ang pagmamahal ay hindi tungkol sa kung sino ang mas mayaman, sino ang mas makapangyarihan, o sino ang unang humabol.
Minsan, tungkol lang ito sa dalawang taong parehong marunong bumalik matapos magkamali.
Pinisil ni Sebastian ang kamay ko.
“Movie?”
“Libre mo?”
“Obviously.”
Ngumiti ako.
“Popcorn?”
“Ako rin.”
“Dinner?”
“Ako.”
“Dessert?”
Napabuntong-hininga siya.
“Nina.”
“Ano?”
“Unti-unti kong naiintindihan kung paano mo naubos ang ₱50,000.”
Napangiti ako at sumandal sa balikat niya.
“Late ka na.”
“Bakit?”
“Investment na ’yon.”
“At kumita ka ba?”
Tumingala ako sa kanya.
“Medyo.”
“Medyo lang?”
Hindi ako sumagot.
Hinalikan ko na lang siya sa pisngi bago ako sumakay sa kotse.
Sa likod namin, narinig ko pa ang kuya kong sumigaw:
“Sebastian! Huwag mong kalimutan, kapatid ko ’yan!”
Binuksan ni Sebastian ang pinto sa driver’s side at kalmadong sumagot:
“Alam ko.”
Huminto siya.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Kaya nga hindi ko na balak ibalik.”
At sa pagkakataong iyon, hindi na ako natakot sa susunod na mangyayari.
Dahil sa unang pagkakataon mula nang makita ko siya sa kasal ng kuya ko, alam kong hindi na ako humahabol sa isang lalaking hindi ko kilala.
Magkatabi na kaming naglalakad.
At ngayong pareho na naming alam ang buong katotohanan—
wala nang engagement, apelyido, kumpanya, o planong ginawa ng ibang tao ang makakapili para sa amin.
