Ako ang gumastos para sa engrandeng engagement party ng pamilya ng boyfriend ko sa Manila…

Pero aksidente kong narinig ang plano nilang kunin lahat ng ari-arian ko at itapon ako sa kalsada.

Nang inatake ako ng matinding hika, ikinulong nila ako sa cold storage para mamatay nang tahimik… pero isang tao ang dumating at binaligtad ang lahat sa labas…

Ang pangalan ko ay Isabella Reyes.

Tatlong taon na ang nakalipas, lumipat ako sa Pilipinas upang pamahalaan ang isang chain ng seafood restaurants sa marangyang distrito ng Bonifacio Global City, Taguig.

Doon ko nakilala si Gabriel Villanueva — ang nag-iisang anak ng isang makapangyarihang pamilya na nagmamay-ari ng mga luxury resort sa Cebu.

Sinabi niyang pakakasalan niya ako.

Sinabi niyang ako lang ang babaeng mahal niya.

Hanggang sa gabing iyon…

Gabi iyon ng engrandeng engagement party ng kapatid niyang babae sa isang six-star hotel na nakatanaw sa Manila Bay.

Ang buong marangyang selebrasyon na nagkakahalaga ng milyon-milyong piso…

Ako ang nagbayad.

Dahil sinabi ni Gabriel na pansamantalang may problema sa cash flow ang negosyo ng pamilya nila.

Nangako siyang ibabalik niya lahat pagkatapos ng engagement party.

Naniwala ako.

Napakatanga kong naniwala.

Tatlong araw akong halos walang tulog habang inaasikaso ang lahat ng detalye ng party.

Nang gabing iyon, habang chine-check ko ang pagkain sa main kitchen ng hotel, hindi ko sinasadyang marinig ang usapan sa likod ng isang pinto.

Boses iyon ng ina ni Gabriel.

—“Pagkatapos ng engagement, papirmahin mo na siya sa transfer papers ng restaurant niya sa Manila.”

Narinig ko ang malamig na tawa ni Gabriel.

—“Relax, Mom. Akala niya talaga pakakasalan ko siya.”

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

Pagkatapos ay nagsalita ang kapatid niyang si Sophia.

—“Siguraduhin mong mapaalis siya bago dumating si Angela mula New York. Siya lang ang bagay maging asawa mo.”

Nabitawan ko ang tray ng wine na hawak ko.

Crash!

Sabay silang napalingon sa akin.

Biglang tumahimik ang paligid.

Lumapit si Gabriel.

Walang bakas ng kaba sa mukha niya.

Malamig lang.

—“Narinig mo lahat?”

Nanginginig akong tumingin sa kanya.

—“Niloloko mo ako?”

Ngumisi ang kanyang ina.

—“Isang simpleng banyagang babae lang ang tingin mo ba kayang pumasok sa pamilya Villanueva?”

Tumalikod ako para tumakbo.

Pero sa mismong sandaling iyon…

Inatake ako ng matinding hika.

Bumagsak ako sa sahig ng kusina.

Parang pinipiga ang baga ko.

Hinahalughog ko ang bag ko para hanapin ang inhaler ko.

Wala.

At nakita ko ito…

Nasa kamay ng kapatid niyang si Sophia.

Ngumiti siya nang malamig.

Pagkatapos ay itinapon niya ang inhaler ko sa basurahang puno ng mainit na sauce.

—“Oops.”

Gumapang ako papunta roon sa sobrang desperasyon.

Pero hinila ako ni Gabriel pabalik.

—“Huwag mong sirain ang gabi ng pamilya ko.”

Pilitan akong humihinga.

Pero walang hangin na pumapasok sa baga ko.

Unti-unting lumalabo ang paningin ko.

Naririnig ko ang sigawan ng mga bisita sa labas habang nagsisimula ang fireworks display sa rooftop.

Pagkatapos ay malamig na sinabi ng ina niya sa hotel manager:

—“Dalhin siya sa cold storage sa likod ng kitchen. I-lock niyo. Aasikasuhin namin siya pagkatapos ng party.”

Nanlaki ang mga mata ko sa takot.

—“Pakiusap…”

Walang nakinig.

Kinaladkad ako ng dalawang security guard sa madilim na hallway.

Bumukas ang bakal na pinto ng cold storage.

Tumama agad ang matinding lamig sa mukha ko.

Itinapon nila ako sa loob sa gitna ng daan-daang frozen seafood boxes.

Dahan-dahang nagsara ang pinto.

Narinig ko ang electronic lock.

Beep.

Unang lock.

Beep.

Pangalawang lock.

Hinampas ko ang pinto habang umiiyak.

—“Tulungan ninyo ako!”

Walang sumagot.

Tanging mahinang tunog ng musika mula sa party ang naririnig ko…

At ang sobrang lamig na unti-unting nagpapamanhid sa katawan ko.

Nang akala ko mamamatay na ako…

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Video call ito mula sa isang taong akala ko hindi ko na muling makikita.

Sa screen nakasulat ang pangalan:

ALEJANDRO CRUZ – CEO OF CRUZ GLOBAL HOLDINGS

Ang lalaking minsan kong nailigtas dalawang taon na ang nakalipas sa airport sa Cebu…

At sa sandaling nanginginig kong sinagot ang tawag—

May narinig akong malalakas na sigawan sa labas ng cold storage.

Pagkatapos ay isang galit na boses ng lalaki ang umalingawngaw:

—“Buksan ninyo ang pinto ngayon din! Hanapin ninyo siya!”

At nang makilala ko kung sino ang may-ari ng boses na iyon…

Nanigas ang buong katawan ko sa matinding takot…

Nanigas ang buong katawan ko sa matinding takot. Kilalang-kilala ko ang boses na iyon. Si Alejandro Cruz mismo. Ang lalaking minsan kong nailigtas dalawang taon na ang nakalipas sa Mactan-Cebu International Airport. At ang lalaking iniwasan ko pagkatapos noon dahil ayokong magkaroon ng utang na loob sa isang makapangyarihang tao. Dalawang taon na ang nakalipas, habang naghihintay ako ng flight papuntang Manila, nakita kong biglang bumagsak si Alejandro sa VIP lounge dahil sa matinding allergic reaction matapos siyang makakain ng pagkain na may shellfish. Lahat ng tao noon ay natulala. Ang mga bodyguard niya ay nag-panic. Ako lang ang agad na tumawag ng doktor sa airport at gumamit ng emergency epinephrine kit na natutunan kong gamitin dahil sa training ko sa restaurant industry. Naligtas ko ang buhay niya. Pagkatapos noon, ilang beses niya akong hinanap. Pero tumanggi akong makipagkita. Hanggang ngayong gabi. Sa loob ng cold storage, halos mawalan na ako ng malay. Namamanhid na ang mga daliri ko. Halos hindi na ako makahinga dahil sa hika. Sa nanginginig kong kamay, sinagot ko ang video call. Lumabas ang mukha ni Alejandro sa screen. At sa unang tingin pa lang niya sa akin, nagbago ang ekspresyon niya.
—Isabella?
Napahikbi ako.
—Tulungan mo ako…
Pinakita ko ang paligid. Ang nagyeyelong silid. Ang bakal na pinto. Ang mga kahon ng frozen seafood. Ang nangingitim kong mga labi. Tumayo agad si Alejandro. Sa likod niya nakita ko ang isang pribadong jet hangar. Mukhang kararating lang niya sa Manila.
—Nasaan ka?
—Grand Monarch Hotel… Manila Bay…
Biglang nagdilim ang mukha niya.
—Huwag kang matutulog. Naririnig mo ako? Stay awake.
Naputol ang tawag. Pagkatapos noon, sunod-sunod na putok ng baril ang narinig ko sa labas. Sigawan. Takbuhan. Tunog ng nababasag na salamin. At ilang segundo matapos iyon, isang malakas na pagsabog ng bakal ang umalingawngaw. Bumukas ang pinto ng cold storage. Bumungad ang malakas na ilaw. At nakita ko si Alejandro. Suot ang itim na suit. May dugo sa gilid ng noo niya. Kasama ang kanyang security team. Pero ang mga mata niya ay punong-puno ng galit. Tumakbo siya papunta sa akin at agad akong niyakap.
—My God…
Agad niya akong binalot ng kanyang coat.
—Dalhin siya sa hospital NOW!
Habang binubuhat niya ako palabas, nakita ko ang lobby ng hotel. Nagkakagulo ang lahat. Mga bisitang tumatakbo. Mga police officer. Mga media reporters. At sa gitna ng lahat ay nakaluhod si Gabriel. Nakaposas. Duguan ang labi. Sumisigaw siya.
—Isabella! Please! Hindi ko gustong mangyari ito!
Tumawa nang mapait ang ina niya habang hinihila rin ng pulis.
—Sinira mo ang pamilya namin!
Lumapit si Alejandro sa kanila habang buhat pa rin ako. Ang buong lobby ay tumahimik. Malamig siyang ngumiti.
—Sinira ninyo ang sarili ninyong pamilya noong tinangka ninyong patayin ang babaeng mahalaga sa akin.
Nanlaki ang mata ko. Mahalaga? Pero nawalan ako ng malay bago ko pa maintindihan ang lahat. Nagising ako makalipas ang dalawang araw sa isang pribadong ospital sa Makati. May oxygen tube ako at may bulaklak sa buong kwarto. Nasa gilid ng kama si Alejandro. Hindi siya natulog at mukha siyang pagod. Pagmulat ko ng mata ko, agad siyang tumayo.
—Kamusta pakiramdam mo?
Napaluha ako.
—Bakit mo ako hinanap?
Tahimik siya sandali bago ngumiti nang mahina.
—Dalawang taon kitang hinanap.
Napatingin ako sa kanya.
—Bakit?
Huminga siya nang malalim.
—Dahil noong araw na iniligtas mo ako, hindi lang buhay ko ang nailigtas mo.
Tahimik akong nakinig habang hinahawakan niya ang kamay ko.
—Noong panahong iyon, nawalan ako ng tiwala sa lahat. Pamilya ko, business partners ko, lahat gusto lang ng pera ko. Ikaw lang ang tumulong nang walang hinihinging kapalit.
Tumulo ang luha ko.
—Pero may boyfriend ako noon.
Mapait siyang ngumiti.
—Alam ko. Kaya lumayo ako.
Tahimik kaming dalawa bago siya muling nagsalita.
—Pero ngayong wala na siya, pwede mo ba akong bigyan ng pagkakataon?
Natawa ako habang umiiyak.
—Kakasuhan ko muna ang ex ko.
Tumawa rin siya.
—Fair enough.
Lumabas ang buong katotohanan makalipas ang ilang linggo. Lumabas sa media ang CCTV footage ng ginawa nila sa akin at nag-viral ito sa buong Pilipinas. Bumagsak ang stocks ng Villanueva Resorts. Kinansela ang mga negosyo nila. Inaresto si Gabriel, ang kanyang ina, at si Sophia dahil sa attempted murder, fraud, at conspiracy. Nalaman din ng korte na pineke nila ang mga dokumentong gusto nilang ipapirma sa akin. Naibalik lahat ng perang ninakaw nila at nadagdagan pa ng malaking settlement. Mas lalo akong yumaman. Pero mas mahalaga roon, naging malaya ako. Anim na buwan matapos iyon, binuksan ko ang pinakamalaking luxury seafood restaurant sa Boracay. Kasosyo ko si Alejandro pero mas pinili naming itago muna ang relasyon namin. Hanggang isang gabi sa harap ng white sand beach habang lumulubog ang araw, lumuhod siya habang may hawak na singsing.
—This time… wala nang kasinungalingan.
Napaiyak ako.
—Oo.
Makalipas ang isang taon, ikinasal kami sa isang pribadong isla sa Palawan. Simpleng kasal lang iyon at mga tunay na taong nagmamahal lang sa amin ang naroon. Habang nagsasayaw kami sa tabing dagat, bumulong si Alejandro sa akin.
—Kung hindi ka nila ikinulong noon… baka hindi kita nakuha.
Napangiti ako.
—Kung hindi rin nila ako pinagtaksilan… hindi ko malalaman ang tunay kong halaga.
Mahigpit niya akong niyakap habang pinapanood namin ang fireworks sa kalangitan. Naalala ko ang gabing halos mamatay ako sa malamig na silid na iyon. Akala nila doon matatapos ang buhay ko. Hindi nila alam… doon pala nagsimula ang pinakamagandang kabanata nito.