Namatay ang nanay ko sa isang aksidente noong anim na taong gulang pa lang ako…
At buong pamilya namin ang nagsabing ako ang malas na dahilan kung bakit siya namatay.
Pero ang pag-amin ng lola ko sa gitna ng malakas na ulan ang sumira sa lihim na itinago nila sa loob ng sampung taon.

Namatay ang nanay ko habang ipinapanganak ang pangalawa niyang anak, at wala pang isang taon matapos iyon… agad nag-asawa ulit si Daddy.

Mula noon, tiningnan ako ng buong pamilya ng ama ko bilang isang batang may dalang malas sa bahay.

Sinasabi nila na kung hindi raw ako nagpumilit noon na ihatid ako ni Mommy sa pista sa Cebu, hindi sana siya naaksidente sa highway.

Sampung taon kong narinig ang mga salitang iyon.

Paulit-ulit.

Hanggang sa naniwala akong karapat-dapat akong kamuhian.

Naging sobrang sensitibo ako.

Kapag may bahagyang sumimangot, iniisip kong galit sila sa akin.

Kapag may nagbubulungan, pakiramdam ko ako ang pinag-uusapan nila.

Noong labing-anim ako, minsang sinabi ng kasambahay namin:

— Iha, bawasan mo ang matatamis, baka sumakit ang tiyan mo.

Agad kong inisip na pinupuna niya ang katawan ko gaya ng palaging ginagawa ng magiging madrasta ko.

Kinagabihan, itinapon ko ang lahat ng cake na inihanda para sa birthday celebration ng pamilya sa swimming pool ng mansion namin sa Forbes Park, Makati.

Sinampal ako ni Daddy.

Unang beses niya akong sinaktan.

At unang beses ko ring umakyat sa railings ng ikatlong palapag para tumalon.

Kung hindi lang ako naagapan ng aming matandang butler…

Matagal na sana akong patay tatlong taon na ang nakalipas.

Pagkatapos noon, nakonsensya si Daddy.

Kumuha siya ng pinakamahusay na psychiatrist sa Manila para gamutin ako.

At ibinigay niya ang lahat ng gusto ko.

Hanggang sa araw na may dinala siyang bagong babae sa bahay.

Ang pangalan niya ay Veronica Reyes.

Isang kilalang biyuda mula sa Bonifacio Global City.

Elegante.

Mabait sa paningin ng lahat.

Laging maganda ang ngiti.

At higit sa lahat…

Napakahusay niyang magpanggap.

Noong una kaming nagkita, niyakap niya ako nang mahigpit sa harap ni Daddy at malambing na sinabi:

— Selena, alam kong kulang ka sa pagmamahal ng isang ina. Mula ngayon, mamahalin kita na parang tunay kong anak.

Habang sinasabi iyon…

Palihim niyang pinisil nang sobrang lakas ang braso ko hanggang sa magdugo.

Nanginginig ako sa sakit.

Pero walang napansin si Daddy.

Kinagabihan…

Nahuli ko si Veronica na suot ang puting wedding dress ng nanay ko.

Ang damit na sinuot ni Mommy sa kanilang tenth wedding anniversary sa Boracay.

Ang huling alaala niya na naiwan sa akin.

Natigilan ako sa may pintuan ng dressing room.

Humarap siya sa salamin at ngumiti.

— Maganda ba?

Nanginginig akong sumagot:

— Hubarin mo iyan.

Tumawa siya.

— Magiging asawa na ako ng daddy mo balang araw. Lahat ng gamit ng nanay mo… magiging akin din naman.

Parang nabingi ako.

Sinugod ko siya at hinila ang damit.

Napunit ang tela.

Bigla siyang bumagsak sa sahig at sumigaw:

— Tulong! Baliw si Selena!

Tumakbo si Daddy palabas ng study room.

Nakita niyang umiiyak si Veronica sa sahig habang punit ang damit.

At nakita niya akong hawak ang piraso ng tela.

Galit siyang sumigaw:

— Selena! Alam mo ba ang ginagawa mo?!

Sumigaw ako pabalik:

— Suot niya ang gamit ni Mommy!

Humagulgol si Veronica.

— Gusto ko lang sana itong ipaayos para masuot ko sa kasal namin… hindi ko alam na ganito magiging reaksyon niya…

Natigilan si Daddy.

At ako…

Nakita ko ang katahimikan niya.

At ang katahimikang iyon ang tuluyang dumurog sa puso ko.

Totoo nga.

Pakakasalan niya talaga siya.

Papalitan niya talaga si Mommy.

Tumawa ako na parang nawawala sa sarili.

— Ano ako para sa’yo?

— Isang nakakainis na alaala ni Mommy?

Tumakbo ako palabas ng mansion habang malakas ang ulan sa Makati.

Walang humabol sa akin.

Walang tumawag sa pangalan ko.

Naglakad ako hanggang sa tulay malapit sa Pasig River.

Humahampas ang ulan sa mukha ko.

Umakyat ako sa railing.

Paulit-ulit na tumutunog ang cellphone ko.

Mahigit limampung missed calls mula kay Daddy.

Hindi ko sinagot.

Ang huling text message niya ay:

“Selena, pakiusap anak… huwag kang gagawa ng masama sa sarili mo. Papunta na ako.”

Napangiti ako habang umiiyak.

Huli na ang lahat.

At nang bibitaw na sana ako…

Biglang huminto nang malakas ang isang itim na SUV sa likod ko.

Unang bumaba si Veronica.

Sumigaw siya:

— Huwag kang tumalon!

Mapait akong natawa.

— Masaya ka na ba ngayon? Wala nang hahadlang sa’yo.

Nanginginig siya sa ilalim ng ulan.

Pagkatapos ay sumigaw siya ng isang katotohanang nagpamanhid sa buong katawan ko:

— Selena! Hindi namatay ang tunay mong nanay dahil sa aksidente!

Dumulas ang kamay ko sa railing.

Natulala ako.

— A-anong sinabi mo?

Kadarating lang ni Daddy at bigla rin siyang natigilan.

Humagulgol si Veronica.

— Sampung taon na ang nakalipas… may taong sumira sa preno ng sasakyan ng nanay mo…

— At ang taong may kagagawan nito…

Nanginginig siyang tumingin kay Daddy.

Namutla ang mukha niya.

At nanginginig ang labi niya habang sinabi:

— Ang lola mo mismo.

At sa mismong sandaling iyon…

Isang malamig na boses ang narinig mula sa dilim.

— Mas tanga ka pala kaysa sa inaakala ko, Veronica.

Dahan-dahan akong lumingon.

Sa ilalim ng mahinang ilaw ng poste…

Nakatayo ang lola ko.

May hawak siyang baril.

Nakatutok ito kay Veronica.

At unti-unti…

Inilipat niya ang baril patungo sa akin.

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatutok ang baril ni Lola sa akin.

Ang ulan ay patuloy na bumabagsak nang malakas sa tulay ng Pasig River.

Humihiyaw si Daddy habang unti-unti siyang lumalapit.

— Mama, ibaba mo ang baril!

Ngumiti si Lola nang malamig.

— Pareho kayong mahina tulad ng babaeng iyon.

Napahinto si Daddy.

Namutla ang mukha niya.

— Huwag mong banggitin si Isabella.

Tumawa si Lola.

— Bakit? Masakit pa rin bang maalala kung paano mo ipinaglaban ang babaeng iyon laban sa sarili mong pamilya?

Bigla akong napatingin kay Daddy.

Hindi ako makahinga.

— Daddy… ano ibig niyang sabihin?

Lumuluha si Daddy habang nakatitig sa akin.

— Anak… mahal na mahal ko ang mommy mo. Nilaban ko siya noon kahit tutol ang pamilya ko dahil mahirap lang siya mula sa probinsya ng Bohol.

Parang umiikot ang mundo ko.

Lola ang sumagot.

— At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ng anak ko.

Dahan-dahan siyang lumapit habang hawak ang baril.

— Dahil sa babaeng iyon, nawala sa atin ang kasunduang negosyo sa pamilya ng mga Del Rosario.

— Dahil sa kanya, nasira ang reputasyon natin.

— At dahil sa’yo… lalo siyang naging mahina.

Napaluha ako.

— Kaya pinatay mo si Mommy?

Malamig ang mukha ni Lola.

— Oo.

Napatili si Daddy.

— Tama na!

Biglang tumakbo si Veronica at hinawakan ang braso ni Lola.

Pumutok ang baril.

Bumingi ang tunog sa buong tulay.

Napaupo ako sa kalsada habang nanginginig.

Nanlaki ang mata ko nang makita si Veronica.

Siya ang tinamaan.

Tumagos ang bala sa kanyang balikat.

Bumagsak siya sa sementadong daan.

— Veronica!

Tumakbo si Daddy papunta sa kanya.

Pero bago pa siya makalapit…

Mabilis na dumating ang mga sasakyan ng pulis.

Sunod-sunod.

Kumikislap ang mga ilaw.

Lumabas ang mga pulis at pinalibutan si Lola.

Nanlaban siya.

Sumisigaw.

Nagwawala.

Pero kalaunan ay pinosasan din siya.

Habang hinihila siya papunta sa police car, tumingin siya sa akin nang may matinding galit.

— Dapat ikaw ang namatay kasama ng nanay mo!

Napaiyak ako nang tuluyan.

Niyakap ako ni Daddy nang mahigpit.

Pareho kaming umiiyak sa gitna ng ulan.

— Patawarin mo ako anak…

— Nabigo akong protektahan kayong dalawa ng mommy mo.

Humagulhol ako sa dibdib niya sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon.

— Bakit mo hinayaan akong isipin na kasalanan ko ang lahat?

Napaiyak si Daddy.

— Dahil mahina ako…

— At natakot akong mawalan ka rin kapag nalaman mo ang totoo.

Dinala si Veronica sa ospital sa St. Luke’s Medical Center.

Bago siya isinugod sa operating room, hinawakan niya ang kamay ko.

— Patawad, Selena…

— Alam ko ang ginawa ng lola mo noon pero natakot akong magsalita dahil binabantaan niya ako.

— Pero hindi ko na kayang makita kang masira.

Matagumpay ang operasyon niya.

Makalipas ang ilang buwan, nahatulan si Lola habang nililitis sa isang korte sa Manila dahil sa pagpatay kay Mommy at tangkang pagpatay kina Veronica at sa akin.

Lumabas rin ang lahat ng katotohanan.

Ang mga kamag-anak kong matagal akong sinisi…

Isa-isang humingi ng tawad.

Pero hindi ko agad napatawad ang lahat.

Kailangan ko munang pagalingin ang sarili ko.

Nagpatuloy ako sa therapy.

Unti-unti kong natutunang hindi ako malas.

Hindi ako dahilan ng kamatayan ni Mommy.

At higit sa lahat…

Hindi ako dapat mapoot sa sarili ko.

Isang araw, dinala ako ni Daddy sa puntod ni Mommy sa Manila Memorial Park.

Tahimik kaming nakatayo roon.

Humahangin nang banayad.

Ibinigay niya sa akin ang isang lumang kahon.

Sa loob nito ay mga sulat ni Mommy para sa akin.

Mga sulat na itinago ni Daddy sa loob ng sampung taon dahil hindi niya kayang basahin.

Nanginginig kong binuksan ang unang liham.

“Para sa mahal kong Selena…”

“Kung binabasa mo ito, ibig sabihin wala na ako.”

“Pero tandaan mo…”

“Ikaw ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko.”

“Hindi mo kailanman sinira ang buhay ko.”

“Ikaw ang dahilan kung bakit naging masaya ako.”

“At kahit isang libong buhay pa ang kapalit…”

“Pipiliin pa rin kitang maging anak ko.”

Tuluyan akong napaluhod habang umiiyak nang malakas.

Parang ngayon ko lang naramdaman ang pagmamahal ng nanay ko pagkatapos ng sampung taon.

Lumuhod si Daddy at niyakap ako.

Makalipas ang dalawang taon…

Nag-enroll ako sa isang university sa Ateneo de Manila University para mag-aral ng psychology.

Gusto kong tulungan ang mga kabataang dumadaan sa parehong sakit na pinagdaanan ko.

Sa araw ng graduation ko…

Habang tinatanggap ko ang diploma ko sa entablado…

Bigla akong napaiyak nang makita si Daddy sa audience.

Katabi niya si Veronica.

Ngunit hindi bilang bagong asawa.

Kundi bilang mabuting kaibigan ng pamilya.

Ngumiti siya habang pumapalakpak.

At sa tabi nila…

May hawak silang malaking larawan ni Mommy.

Parang kasama namin siya sa araw na iyon.

Pagkatapos ng ceremony, tumingala ako sa langit ng Quezon City.

Ngumiti ako habang tumutulo ang luha ko.

— Mommy… okay na ako.

Biglang umihip ang malamig ngunit banayad na hangin.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Hindi na ito parang pamamaalam.

Kundi parang yakap ng isang ina na matagal kong hinintay.