nang humingi ng tawad ang buong dorm, ngumiti lang ang babaeng nagnakaw—dahil hawak niya ang isang lihim na kayang wasakin ako
bahagi 2: nang humingi ng tawad ang buong dorm, ngumiti lang ang babaeng nagnakaw—dahil hawak niya ang isang lihim na kayang wasakin ako
“Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang hawakan ang gamit ng anak ko?”
Isang tanong lang iyon.
Pero parang may yelong bumuhos sa buong hallway.
Ang mga estudyanteng kanina ay nagbubulungan, nanghuhusga, at halos itulak ako sa kahihiyan, isa-isang napaatras. Walang nangahas magsalita. Kahit ang mga pintong nakabukas sa magkabilang kwarto ay biglang naging tahimik.
Si Lira naman, nanigas sa kinatatayuan.
Ang kamay niyang nakataas, hawak pa rin ang telepono ko, ay unti-unting bumaba.
“Anak…” mahinang bulong niya. “Anak ninyo?”
Ang Chairman ay hindi sumagot agad.
Naglakad siya papalapit, bawat hakbang ay mabagal ngunit mabigat. Sa likod niya, nakasunod ang assistant ng pamilya namin, dalawang security ng paaralan, at ilang staff na halatang nagmamadaling bumaba mula sa administrative office.
Tumigil ang Chairman sa harap ko.
Una niyang tiningnan ang mukha ko, pagkatapos ay ang pulso ni Lira kung saan nakasuot ang relo ko.
“Nasaktan ka ba?” tanong niya sa akin.
Umiling ako.
“Hindi.”
Pero alam kong nakita niya ang nanginginig kong mga daliri.
Hindi iyon dahil sa takot.
Kundi dahil sa galit.
Buong araw akong nanahimik. Hinayaan kong tawagin akong madamot. Hinayaan kong tingnan ako ng mga tao na parang wala akong puso. Pero nang tawagin akong babaeng nagbebenta ng katawan kapalit ng mamahaling gamit, doon may kung anong naputol sa loob ko.
Lumapit ang assistant namin kay Lira.
“Pakibalik ang telepono ng young miss.”
Napakurap si Lira, saka biglang itinago ang kamay sa likod niya.
“Hindi! Hindi ako naniniwala! Fake ito! Lahat kayo, kasabwat niya!”
May ilang estudyante ang napaawang ang bibig.
Ang babaeng kaninang kinakaawaan nila, ngayon ay mukhang baliw na pilit kumakapit sa sariling kasinungalingan.
“Lira,” malamig kong sabi, “binalikan mo ang tanging paraan para makaligtas ka—ang magpanggap na biktima.”
Napalingon siya sa akin, nanginginig ang labi.
“Ako talaga ang biktima!”
Itinuro niya ako gamit ang telepono ko.
“Siya ang nang-api sa akin! Siya ang nagpahiya sa akin sa harap ng lahat noong umaga! Kailangan ko lang ng maayos na suot para sa interview, pero tiningnan niya ako na parang basura!”
Tahimik ang Chairman.
Ngunit mas nakakatakot ang katahimikan niya kaysa sigaw.
Ang dean ng student affairs, na halos hingalin sa pagmamadaling dumating, agad na yumuko.
“Chairman, pasensya na po. Iimbestigahan po namin ito kaagad.”
“Hindi kailangan ng mahabang imbestigasyon,” sabi ng assistant namin. “May CCTV sa hallway. May log din ang electronic lock ng dorm closet.”
Namuti lalo ang mukha ni Lira.
Electronic lock.
Hindi niya siguro alam na ang aparador ko ay espesyal na pina-install ng pamilya ko dahil ayaw kong may makialam sa gamit ko.
Ang dean agad na tumingin sa dorm supervisor.
“Kunin ang access record.”
Tumango ang supervisor at nanginginig na kinuha ang tablet.
Ilang segundo lang ang lumipas, bumaba ang tingin niya.
“May forced entry attempt po kaninang 7:42 ng gabi. Pagkatapos, na-unlock gamit ang temporary staff access card.”
Lahat napatingin kay Lira.
Si Lira naman ay agad umiling.
“Hindi ako! Hindi ko alam iyan!”
Ang assistant ng pamilya namin ay nagtaas ng kilay.
“Temporary staff access card? Sino ang may hawak niyan ngayong araw?”
Natulala ang dorm supervisor.
“Ginamit po iyon ng student volunteer na tumulong sa orientation records…”
Hindi na niya itinuloy.
Dahil alam ng lahat kung sino iyon.
Si Lira.
May pumutok na bulungan sa paligid.
“Siya pala…”
“Grabe, nagnakaw nga…”
“Kanina siya pa ang umiiyak…”
Ang mga taong kanina ay bumato ng masasakit na salita sa akin, ngayon ay ni hindi makatingin nang diretso.
Si Lira, na wari’y naramdaman ang pagbagsak ng sitwasyon, biglang humagulgol.
“Ginawa ko lang iyon dahil wala akong choice! Hindi ninyo alam kung gaano kahirap maging tulad ko! Kung hindi ako makakapasa sa interview, wala na akong pag-asa!”
Tiningnan ko siya nang malamig.
“Ang kawalan ng pera ay hindi lisensya para magnakaw.”
“Madali mong sabihin iyan dahil mayaman ka!”
“Hindi,” sagot ko. “Madali kong sabihin iyan dahil tama iyon.”
Napakagat-labi siya.
Sa sandaling iyon, lumapit ang isang babae mula sa kabilang kwarto. Siya iyong unang nagsabing “damit lang naman.”
Namumutla siya, hawak ang gilid ng sariling damit.
“Pasensya na,” mahinang sabi niya sa akin. “Hindi namin alam…”
Tiningnan ko siya.
“Hindi ninyo alam, pero humusga kayo.”
Napaawang ang bibig niya, ngunit wala siyang naisagot.
Isa pa ang nagsalita.
“Sorry. Nadala lang kami…”
“Sa luha niya?” tanong ko.
Tumahimik silang lahat.
Ang Chairman ay lumingon sa dean.
“Ang paaralan bang ito ay nagtuturo ng batas, etika, at respeto sa pag-aari ng iba? O nagtuturo kayong kapag malakas umiyak ang isang tao, kanya na ang gamit ng may-ari?”
Namula ang dean sa kahihiyan.
“Chairman, pananagutin po namin siya.”
Nang marinig iyon, biglang lumuhod si Lira.
Hindi siya lumuhod sa akin.
Lumuhod siya sa Chairman.
“Sir, pakiusap! Huwag n’yo akong tanggalin sa scholarship list! Mahirap lang po ako. Pangarap ko lang po na makapasok sa kumpanya ninyo. Bigyan n’yo po ako ng pagkakataon!”
Napatingin ako sa kanya.
Hanggang sa huling sandali, hindi pa rin siya humihingi ng tawad sa akin.
Ang hinihingi niya ay pagkakataon.
Ang kinatatakutan niya ay parusa.
Hindi niya pinagsisisihan ang ginawa niya.
Pinagsisisihan niya lang na nahuli siya.
Lumamig ang boses ng Chairman.
“Hindi ka mawawalan ng oportunidad dahil mahirap ka. Mawawalan ka dahil nagnakaw ka, nanira ka ng dangal ng iba, at ginamit mo ang awa ng tao bilang sandata.”
Biglang tumigil sa pag-iyak si Lira.
Dahan-dahan siyang tumayo.
Ang luha sa mukha niya ay naroon pa rin, pero ang mga mata niya ay nagbago.
Wala na ang takot.
Napalitan iyon ng galit na halos makalason.
“Sige,” bulong niya. “Kung wala na akong mawawala…”
Tumingin siya sa akin at ngumiti.
Hindi iyon ngiti ng pagsuko.
Ngiti iyon ng taong may huling baraha.
“Akala mo panalo ka na?”
Napakunot ang noo ko.
Dahan-dahan niyang inabot ang sariling bulsa at inilabas ang isang maliit na USB drive.
Itinaas niya iyon sa harap ng lahat.
“Nakita ko ito sa loob ng envelope sa aparador mo.”
Nanlamig ang likod ko.
Hindi dahil sa takot sa laman ng USB.
Kundi dahil alam kong hindi iyon galing sa aparador ko.
Ngunit bago pa ako makapagsalita, bigla niyang hinarap ang mga tao sa hallway.
“Alam ba ninyo kung ano ang laman nito?”
Nakangisi siya, habang nanginginig ang kamay ngunit matalim ang boses.
“Mga recording. Mga dokumento. Mga ebidensya kung paano binibili ng pamilya niya ang scholarship slots, internship positions, at admission results ng mga estudyante rito.”
Sumabog sa gulat ang buong hallway.
Ang dean ay halos mapaatras.
Ang assistant namin ay agad na nagsalita.
“Iyan ay kasinungalingan.”
Pero hindi na sila nakikinig.
Dahil sa isang iglap, bumalik ang duda sa mga mata ng lahat.
Si Lira ay tumingin sa akin, duguan ang labi sa kakakagat, pero nakangiti pa rin.
“Kung ako ang magnanakaw…”
Itinaas niya ang USB nang mas mataas.
“Siya naman ang anak ng pamilyang bumibili ng buong paaralan.”
Pagkatapos, bago pa siya mapigilan ng security, bigla niyang isinaksak ang USB sa laptop ng isang estudyanteng nakabukas sa hallway.
Lumabas sa screen ang isang folder.
At ang unang file ay may pangalan:
“lihim ng tagapagmana.”