nang bitawan ni rafael ang kamay ni mikaela sa gilid ng bangin, isang assistant ang lihim palang naka-live sa tuktok
bahagi 3: nang bitawan ni rafael ang kamay ni mikaela sa gilid ng bangin, isang assistant ang lihim palang naka-live sa tuktok
“Rafael! Huwag mo akong iwan!”
Ang sigaw ni Mikaela ay pumutol sa ugong ng ulan.
Nakahiga ako sa stretcher, oxygen mask sa mukha, kumakabog ang dibdib na parang may kumakayod na bakal sa loob. Hindi ko makita ang nangyayari sa itaas, pero bawat boses sa radio ay malinaw na malinaw.
May gumuho sa upper ridge.
May nahulog.
May nakabitin.
At si Rafael…
Si Rafael ang unang sumigaw ng:
“Save me first!”
Sa loob ng tatlong taon, inakala kong kilala ko siya.
Akala ko ang taong kayang umiyak sa harap ko dahil sa pressure ng trabaho, ang taong marunong humalik sa noo ko kapag pagod ako, ang taong laging nagsasabing “team tayo,” ay may natitirang kahit kaunting dangal.
Pero sa gitna ng panganib, nang wala nang ilaw ng studio, wala nang palakpakan, wala nang papuring puwedeng ipangtakip sa tunay niyang mukha…
Lumitaw kung sino talaga siya.
Isang duwag.
Isang lalaking kayang magbiro gamit ang buhay ko.
At kaya ring iwan ang babaeng ipinagtanggol niya ilang minuto lang ang nakalipas.
“Status!” sigaw ng team leader sa radio. “Ilang tao ang nasa danger zone?”
Static ang unang sumagot.
Pagkatapos, may hingal na boses ng assistant.
“Tatlo po malapit sa edge! Si Mikaela nakabitin sa strap ng camera bag. Si Rafael nasa taas ng bato, pero… pero hindi niya siya hinahawakan!”
May isa pang boses, nanginginig.
“Sir, ayaw niyang lumapit. Sinasabi niyang baka mahulog din siya.”
Napapikit ako.
Kahit si Mikaela ang dahilan kung bakit halos mamatay ako, hindi ko kayang hindi manginig sa narinig ko.
Ang mabulok sa loob ng selos ay isang bagay.
Ang mamatay dahil sa duwag na lalaki ay ibang bagay.
“Rafael!” sigaw ni Mikaela sa radio, malamang dahil may hawak na open comms ang isa sa kanila. “Tulungan mo ako! Rafael, please!”
Sumagot siya, boses basag at nagmamadali.
“Huwag kang gumalaw! Darating ang rescue!”
“Abutin mo kamay ko!”
“Hindi ko kaya! Madulas!”
“Rafael, hawak ko ang camera bag ni Amara! Bumibigay na ang strap!”
Amara.
Ako iyon.
Sa sandaling narinig ko ang pangalan ko, parang may malamig na kutsilyong tumusok sa dibdib ko.
Kahit nasa bingit ng pagkahulog, hawak pa rin ni Mikaela ang camera bag ko.
Ang bag na inagaw niya.
Ang bag na dahilan kung bakit niya ako tinawag na marahas, at dahilan kung bakit ako muling itinulak ni Rafael sa bato.
Ang camera na iyon ay hindi lang mamahaling kagamitan.
Nandoon ang memory card ng unang bahagi ng shoot.
Nandoon ang backup settings ko.
Nandoon ang ilang larawan mula sa project na hindi pa naisusumite.
At ngayon, nakabitin ito sa bangin kasama ang babaeng nagkunwaring mahina para maagaw ang lahat.
“Team Bravo, proceed to upper ridge,” utos ng team leader. “Secure the cliff line. No one moves without instruction.”
Tumango ang mga rescuer sa paligid ko. Dalawa sa kanila ang naiwan upang i-monitor ako, habang ang iba ay mabilis na umakyat sa ulan, dala ang ropes, harness, at emergency lights.
Si Mang Dario ay nakatayo sa tabi ko, basang-basa at tila biglang tumanda ng sampung taon.
“Ma’am Amara,” mahina niyang sabi, “kailangan ka naming dalhin pababa. Delikado ka pa rin.”
Tiningnan ko siya.
Gusto kong sabihin na hindi ako aalis.
Gusto kong sabihin na kailangan kong marinig kung ano ang mangyayari sa itaas.
Pero nang subukan kong magsalita, ubo ang lumabas. Masakit, malalim, at may bahid ng dugo sa tissue na idinikit ng rescuer sa bibig ko.
“Ma’am, please,” sabi ng babaeng rescuer, “huwag kayong magsalita. Kailangan n’yo ng hospital care.”
Hinawakan ko ang manggas niya.
“Radio…”
Naintindihan niya ako.
Ibinaba niya nang kaunti ang volume ng handheld radio at inilapit ito sa akin.
Sa kabilang linya, sumigaw si Rafael:
“Sabihin n’yo kay Amara na kasalanan niya ito! Kung hindi siya nag-inarte, hindi kami maaabala, hindi kami aakyat sa ganitong panahon!”
Nanigas ang kamay ng rescuer.
Si Mang Dario ay napamura sa ilalim ng hininga.
Ako naman, napangiti nang mapait sa likod ng oxygen mask.
Kahit ngayon.
Kahit may taong nakabitin sa bangin.
Kahit narinig na ng rescue team ang recording.
Ako pa rin ang sinisisi niya.
“Sir Rafael,” malamig na sagot ng team leader sa radio, “tumahimik kayo at sundin ang instructions. This channel is for rescue communication.”
“Hindi n’yo naiintindihan!” sigaw niya. “Siya ang nagpadala ng signal! Siya ang sumira ng project! Siya ang—”
Biglang may malakas na sigaw mula sa background.
“Rafael! Bumibigay na!”
Sumunod ang ingay ng bato na gumugulong pababa.
Isang mahabang sigaw ni Mikaela ang pumunit sa hangin.
“Hold position!” sigaw ng rescuer mula sa itaas. “May visual kami! Victim hanging approximately six meters below ridge! Strap unstable!”
“Secure anchor!” utos ng team leader.
Habang abala sila, may isang boses na mahina pero malinaw na pumasok sa radio.
Boses iyon ni Paolo, isa sa mga assistant.
“Sir… may kailangan kayong malaman.”
“Later,” sagot ng team leader. “Focus on rescue.”
“Sir, importante po. Naka-live ako.”
Saglit na katahimikan.
Kahit ako, napadilat.
“Naka-live?” ulit ng team leader.
“Opo. Kanina pa. Sa private group ng magazine staff. Akala ko gagamitin namin for behind-the-scenes. Hindi ko na-off nang magsimula ang gulo.”
Parang huminto ang ulan sa loob ng utak ko.
Live.
Ibig sabihin, may ibang nakapanood?
Hindi lang recording ko.
Hindi lang rescue team.
May ibang mata.
May ibang saksi.
May ibang taong nakakita sa pagtawa nila, sa pag-agaw ng bag ko, sa pagtulak sa akin, sa pag-iwan sa akin sa ulan.
“Paolo!” sumabog ang boses ni Rafael sa radio. “I-off mo ’yan! I-off mo ngayon din!”
Hindi sumagot si Paolo.
Pero may isa pang boses sa background, isa sa mga assistant na kanina ay yumuko at humingi ng tawad sa akin.
“Sir Rafael, trending na sa internal chat. Tumatawag na ang editor.”
Ang editor.
Ang mismong taong nag-hire sa akin para sa cover shoot.
Ang taong ilang beses na nagsabing ayaw niya ng drama sa field, pero mas ayaw niya ng irresponsableng team.
“Walang magsasalita!” sigaw ni Rafael. “Lahat kayo mawawalan ng trabaho kapag kumalat ito!”
“Sir,” nanginginig na sagot ni Paolo, “kumalat na po.”
Mula sa stretcher, narinig ko ang mahinang paghinga ni Mang Dario.
“Diyos ko,” bulong niya.
Ako, wala akong masabi.
Hindi dahil wala akong nararamdaman.
Kundi dahil sa sobrang bigat, hindi ko alam kung galit ba, sakit, o ginhawa ang nangingibabaw.
Sa loob ng ilang minuto, akala ko kailangan kong lumaban mag-isa.
Akala ko kailangan kong patunayan na hindi ako nag-iinarte.
Na hindi ako mahina.
Na hindi ako selosa.
Na hindi ako kontrabida sa kuwentong sila ang nagsulat.
Pero ngayon, may live.
May recording.
May rescue report.
May mga saksi.
At sa kabila ng lahat ng iyon, si Rafael pa rin ang sumisigaw na siya ang biktima.
“Sir,” sabi ng isang rescuer mula sa upper ridge, “approaching Mikaela now. Need Rafael to move aside. Nasa anchor point siya, sagabal siya.”
“Rafael, umatras ka,” utos ng team leader.
“Ayoko!” sagot niya. “Kapag umatras ako, baka ako ang madulas!”
“Sir, kung hindi kayo gagalaw, maaantala ang rescue.”
“Hindi ko problema ’yan! Unahin n’yo ako!”
Biglang pumasok muli ang boses ni Mikaela.
“Rafael…”
Hindi na siya sumisigaw.
Mahina na ang boses niya.
Basag.
Parang ngayon lang niya naunawaan ang lalaking ipinaglaban niya.
“Rafael, sabi mo mahal mo ako.”
Walang sumagot.
“Sabi mo… ako ang pipiliin mo kahit anong mangyari.”
Static.
Ulan.
Hingal.
Pagkatapos, dumating ang boses ni Rafael, mababa at matigas.
“Huwag kang magsalita ng kung anu-ano ngayon.”
“Kasi naririnig nila?” tanong ni Mikaela, boses puno ng luha. “Kasi may recording? Kasi naka-live?”
“Shut up!”
Kumirot ang dibdib ko.
Hindi dahil nasaktan ako para sa kanya.
Kundi dahil narinig ko sa boses ni Mikaela ang pagguho ng ilusyon.
Iyon ang tunog ng babaeng akala niya panalo siya.
Pero sa huli, gamit lang pala siya.
Gaya ng paggamit niya sa akin.
Gaya ng paggamit ni Rafael sa lahat.
“Victim losing grip!” sigaw ng rescuer. “Camera bag strap tearing!”
May tunog ng tela na napupunit.
Matinis.
Nakakakilabot.
“Rafael!” sigaw ni Mikaela. “Tulungan mo ako! Kahit ngayon lang!”
At doon, narinig ko ang sinabi ni Rafael.
Malinaw.
Walang bahid ng awa.
“Bitawan mo ang bag. Ikaw ang kumuha niyan. Problema mo na ’yan.”
Parang may sumabog sa loob ng radio.
Mikaela screamed.
Hindi dahil nahulog siya.
Kundi dahil sa sinabi niya.
“Gago ka! Ikaw ang nagsabi sa akin kunin ko ang bag niya! Ikaw ang nagsabing ako ang papalit sa kanya! Ikaw ang nagplano ng lahat!”
Tahimik ang lahat.
Pati rescue team ay parang natigilan ng kalahating segundo.
“Shut up, Mikaela!” sigaw ni Rafael. “Wala kang ebidensya!”
Tumawa si Mikaela.
Isang tawang puno ng takot, galit, at pagkasira.
“Wala? Rafael, nasa akin ang phone mo.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Phone niya?
Si Mang Dario ay napatingin sa akin.
Sa radio, parang nalunok ni Rafael ang dila niya.
“Ano?”
“Nasa bulsa ko,” hingal ni Mikaela. “Noong kinuha mo ang oxygen tanks ni Amara, pinagamit mo sa akin ang phone mo para i-check ang listahan. Nandoon ang messages mo. Nandoon ang sinabi mong palitan ang tank niya para mapahiya siya. Nandoon ang sinabi mong kapag nasira siya sa harap ng team, ako ang gagawing main photographer.”
“Sinungaling ka!”
“May screenshots ako.”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Hindi na lang ito aksidenteng kasamaan.
Planado.
Hindi lang biro.
Sabotahe.
“Rafael,” malamig na sabi ng team leader, “lumayo kayo sa anchor point ngayon din. Ang lahat ng sinasabi ninyo ay nasa active rescue channel.”
“Ako ang kakasuhan n’yo?” sigaw ni Rafael. “Siya ang magnanakaw! Siya ang kumuha ng bag!”
Sumingit ang boses ni Paolo.
“Sir, nasa live po na iniabot n’yo sa kanya ang bag matapos n’yong itulak si Ma’am Amara.”
“Tumahimik ka!”
“Sir,” dagdag ng isa pang assistant, “may nag-record din po ako sa phone ko. Mula noong pinatay n’yo ang locator.”
Isa pa.
May isa pa.
Unti-unti, nababasag ang pader ng katahimikan.
Kanina, bawat isa sa kanila ay yumuko.
Bawat isa ay nagkunwaring walang nakita.
Pero ngayong nalalantad na ang lahat, nagsisimula silang magsalita.
Hindi para sa akin noong kailangan ko sila.
Kundi para iligtas ang sarili nila.
At iyon ang mas lalong nakakagalit.
Kung nagsalita sila kanina, hindi ako aabot sa puntong nangingitim ang mga labi.
Kung may isa lang na humarang kay Rafael, hindi ako mahihiga sa batong basang-basa, naghihintay kung aabot pa ba ang hininga ko sa susunod na minuto.
Kung may isa lang na pumili ng tama kaysa sa bonus…
Hindi sana umabot dito.
“Anchor set!” sigaw ng rescuer mula sa itaas. “Descending now!”
Narinig ang tunog ng rope na dumudulas sa metal.
Bumilis ang ulan.
Ang hangin ay mas lumakas, parang gustong tapusin ng bundok ang gulong sinimulan ng tao.
“Ma’am,” sabi ng babaeng rescuer sa akin, “kailangan na talaga nating bumaba. The ambulance is waiting.”
Umiling ako nang mahina.
“Recording…”
“Secure na po,” sagot niya. “Nasa team leader. May backup din.”
“Camera…”
Saglit siyang tumigil.
“Ma’am, hindi muna iyon ang importante.”
Pero importante iyon.
Hindi dahil sa halaga.
Kundi dahil iyon ang huling bagay na pilit inagaw nila mula sa akin.
Ang trabaho ko.
Ang pangalan ko.
Ang ebidensya ng sarili kong talento.
Ang bagay na ginamit nila para sabihing puwede akong palitan anumang oras.
At ngayon, nakabitin iyon sa kamay ng babaeng tumulong sirain ako.
“Victim reached!” sigaw ng rescuer sa radio. “Mikaela secured with secondary line. Attempting retrieval of—wait!”
Biglang naputol ang boses.
Sumunod ang sigaw.
“Rafael! Huwag!”
Nanigas ang buong katawan ko.
“What happened?” sigaw ng team leader.
Static.
Kaluskos.
Pagkatapos, boses ni Paolo, halos naghihisterya:
“Tinangka ni Rafael kunin ang phone sa bulsa ni Mikaela! Hinila niya siya pataas bago pa ma-secure nang maayos!”
“Rafael, step back!” sigaw ng rescuer.
“Give me the phone!” sigaw ni Rafael.
“Bitawan mo ako!” iyak ni Mikaela. “Mahuhulog ako!”
“Give me the phone!”
“Hindi! Ilalabas ko lahat! Akala mo ako lang ang sisirain mo?”
May tunog ng pakikipagbuno.
Pagkatapos, isang malakas na punit.
Tela.
Strap.
O lubid?
Hindi ko alam.
Ang sumunod ay ang sabay-sabay na sigaw ng maraming tao.
“Mikaela!”
“Hold the line!”
“Rafael, umatras ka!”
“Ay, Diyos ko!”
Sumipol ang hangin sa radio.
Tapos narinig namin ang isang mabigat na bagay na tumama sa bato.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Pagkatapos, katahimikan.
Hindi ako makahinga.
Kahit may oxygen mask, pakiramdam ko walang hangin.
“Status!” sigaw ng team leader, halos mabasag ang boses. “Report!”
Ilang segundo.
Walang sagot.
Tanging ulan at static lang.
Sa huli, may rescuer na nagsalita.
“Victim Mikaela still attached, pero injured. Conscious but bleeding.”
Huminga ang lahat.
Pero hindi pa tapos.
“Rafael?” tanong ng team leader.
Walang sumagot.
“Nasaan si Rafael?”
Static.
Pagkatapos, mahinang boses ni Paolo.
“Nasa taas pa siya, sir.”
Bumuntong-hininga ang team leader.
“Secure him.”
“Sir…”
“Ano?”
“May hawak siyang bato.”
Nanlamig ang batok ko.
Sa background, narinig ang hingal ni Rafael.
Hindi na siya nagsisigaw.
Hindi na siya humihingi ng tulong.
Ang boses niya ay mababa, delikado, parang taong wala nang pakialam kung sino pa ang madamay.
“Paolo,” sabi niya, “ibigay mo sa akin ang phone mo.”
“Sir, huwag po…”
“Ibigay mo.”
“Sir, naka-live pa rin po…”
“Alam ko.”
May yabag sa putik.
Pa-atras.
May umiiyak.
May humihingi ng tulong.
“Rafael,” sabi ng rescuer, “ibaba ang bato. Ngayon din.”
“Hindi n’yo ako sisirain,” sabi niya.
Ang boses niya ay halos hindi na makilala.
“Hindi ako matatapos dahil sa babaeng gaya ni Amara. Hindi ako matatapos dahil sa intern na hindi marunong tumahimik. Hindi ako matatapos dahil sa mga duwag na assistant.”
Dahan-dahan kong tinanggal ang oxygen mask sa mukha ko.
“Ma’am!” pigil ng rescuer.
Pero kahit mahina ako, may isang salita akong kailangang sabihin.
Kinuha ko ang radio sa nanginginig kong kamay.
Pinindot ko ang button.
“Rafael…”
Kahit paos, narinig ko ang sariling boses kong lumabas.
Sa kabilang linya, biglang tumahimik ang lahat.
Pagkatapos, narinig ko siya.
“Amara?”
Parang sa isang iglap, bumalik siya sa lalaking kilala ko.
Malambot.
Nagmamakaawa.
Peke.
“Amara, listen to me. Hindi ganito ang nangyari. Nag-panic lang ako. Alam mong mahal kita.”
Napangiti ako.
Dugo ang lasa sa labi ko.
“Mahal?”
Hindi siya sumagot agad.
“Mahal mo ako kaya pinalitan mo ang oxygen ko?”
“Hindi ko alam na magiging seryoso—”
“Mahal mo ako kaya kinuha mo ang gamot ko?”
“Si Mikaela kasi—”
“Mahal mo ako kaya iniwan mo akong mamatay?”
Tahimik.
Sa background, humahagulgol si Mikaela.
Narinig ko rin ang mahinang bulong ni Paolo:
“Nakikinig ang lahat…”
Oo.
Nakikinig ang lahat.
Rescue team.
Assistants.
Magazine staff sa live.
Marahil ang editor.
Marahil buong opisina.
Marahil sa mga susunod na minuto, buong industriya.
Pinikit ko ang mga mata ko.
“Rafael, noong iniwan mo ako sa ulan, akala mo wala akong ebidensya.”
Huminga ako nang mabigat.
“Ngayon, tingnan mo ang paligid mo.”
Tahimik pa rin siya.
“Lahat sila ang ebidensya.”
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Pagkatapos, sumabog ang boses niya.
“Kasalanan mo ’to!”
May sigaw sa itaas.
“Rafael, huwag!”
Biglang pumasok sa radio ang boses ni Paolo, puno ng takot:
“Hinagis niya ang bato sa anchor!”
Sumunod ang tunog ng metal na kumalabog.
Lubid na kumiskis.
Sigaw ng rescuer.
Sigaw ni Mikaela.
At isang utos mula sa team leader na halos lamunin ng bagyo:
“Everyone down! The line is failing!”
Tumingala ako sa madilim na bundok.
Sa ibabaw ng ulan, hamog, at ilaw ng rescue, narinig ko ang huling sigaw ni Mikaela:
“Amara! Nasa phone niya ang lahat! Huwag mong hayaang—”
Naputol ang boses niya.
Kasabay ng isang malakas na pagkalagot.
At sa radio, ang natira na lang ay static.