Nang halos mawalan na ng lahat ang pamilya ko, lumapit ako sa nag-iisang lalaking kayang sumagip sa amin. Pero hindi ko inasahan na siya pala ang mahirap kong dating kasintahan na minsan kong iniwan—at ilang minuto matapos niya akong dalhin para magpakasal, isang litrato ang lumitaw sa cellphone ko na nagpanginig sa buong katawan ko.
Nang halos mawalan na ng lahat ang pamilya ko, lumapit ako sa nag-iisang lalaking kayang sumagip sa amin. Pero hindi ko inasahan na siya pala ang mahirap kong dating kasintahan na minsan kong iniwan—at ilang minuto matapos niya akong dalhin para magpakasal, isang litrato ang lumitaw sa cellphone ko na nagpanginig sa buong katawan ko.
Part 1
Tatlong araw matapos mawalan ng kontrol ang pamilya namin sa hotel chain na iniwan ng lolo ko, dinala ko ang lahat ng dokumento para makipagkita sa nag-iisang lalaking may kakayahang iligtas kami.
Pero bago pa ako tuluyang makapasok sa silid, narinig ko na ang boses niya mula sa loob.
“Hindi ako pipirma.”
“Kahit tuluyang bumagsak ang kumpanya nila, hindi ako magpapakasal sa babaeng iniwan ang mahirap niyang nobyo para lang habulin ang pera.”
Nanigas ang kamay kong nakahawak sa seradura.
Ilang segundo ring tahimik sa loob.
Pagkatapos, isang mas matandang lalaki ang sumagot.
“Hindi naman ito ordinaryong kasal. Kailangan lang ng pamilya nila ng guarantor para mapanatili ang karapatan sa resort project. Kailangan mo lang maging co-signer sa loob ng anim na buwan.”
Malamig na tumawa ang lalaki.
“Co-signer?”
“Parang isinangla ko rin ang sarili ko.”
Yumuko ako.
Hindi naman talaga ganap na mali ang sinabi niya.
Dalawang taon na ang nakalipas, may nobyo akong walang pera at walang koneksyon.
Araw-araw, sinusundo niya ako gamit ang luma niyang motorsiklo pagkatapos ng trabaho.
Napakabait niya.
Sobrang bait, kaya nang magsimulang bumagsak ang negosyo ng pamilya ko, natakot akong madamay siya.
Ako ang nakipaghiwalay.
Sinabi kong sawa na akong maging mahirap.
Sinabi kong gusto kong mapangasawa ang isang lalaking kayang iligtas ang pamilya ko.
Noong araw na iyon, nakatayo lang siya sa ulan at matagal akong tinitigan.
Pagkatapos ay isang tanong lang ang sinabi niya.
“Talaga bang iyan ang iniisip mo?”
Tumango ako.
Mula noon, tuluyan siyang nawala sa buhay ko.
Makalipas ang dalawang taon, ang pamilya ko naman ang totoong nasa bingit ng pagbagsak.
May malaking kumpanya na palihim na bumibili ng shares namin.
Huminto ang mga bangko sa pagpapautang.
Mahigit tatlong daang empleyado ng hotel ang nanganganib mawalan ng trabaho.
Ang tanging natitira naming pag-asa ay isang approved eco-resort project.
Pero para maituloy iyon, kailangan namin ng isang malaking korporasyon na handang maging guarantor.
At ang lalaking nasa likod ng pintuang iyon ang tanging makakagawa noon.
Huminga ako nang malalim saka pumasok.
Sabay silang lumingon sa akin.
Nang makita ko siya, nanigas ang buong katawan ko.
Ganoon din siya.
Ang lalaking nasa harap ko ay nakasuot ng itim na polo.
Matangkad.
Malapad ang balikat.
Matalim ang mga mata at napakalakas ng presensiya.
Malayong-malayo siya sa lalaking dati kong hinihintay sa lumang motorsiklo.
Pero isang tingin lang, nakilala ko agad siya.
Si Gabriel Villanueva.
Ang lalaking itinulak ko palabas ng buhay ko dalawang taon na ang nakalipas.
Hindi ko kailanman inakalang ang tagapagmana ng pinakamalaking business group na kausap namin ngayon ay siya palang dating nobyo kong inakala kong simpleng technical employee lang.
Hindi niya ako inalisan ng tingin.
Ang mukha niyang napakalamig kanina ay unti-unting namula.
Umubo ang lalaking nasa tabi niya.
Sa tingin ko, ama niya iyon.
“Parang magkakilala na kayo?”
Bago pa ako makasagot, biglang umiwas ng tingin si Gabriel.
“Hindi kami close.”
Dalawang malamig na salita.
Napakagat ako sa labi.
Siguro nga tama lang iyon.
Matapos ang ginawa ko sa kanya, natural lang na galit siya sa akin.
Inilapag ko ang mga dokumento sa mesa.
“Hindi ako pumunta rito para pilitin ang kahit sino na magpakasal.”
Mabilis siyang tumingin sa akin.
Nagpatuloy ako.
“Kailangan lang ng pamilya ko ng guarantor para sa credit line at sa resort project.”
“Kung ayaw mo sa kasal, maaari tayong gumawa ng commercial agreement.”
“Handa kong isanla ang lahat ng personal shares ko.”
Tumango ang ama niya.
“Pwede rin iyan.”
Pero biglang nagsalita si Gabriel.
“Hindi pwede.”
Napatingin ako sa kanya.
Lumapit siya at binuklat ang mga dokumento.
“Kung isasangla mo lahat ng shares mo at pumalpak ang proyekto, ano ang matitira sa iyo?”
“Ako ang sasagot.”
“Ano ang isasagot mo?”
Lalong naging matalim ang boses niya.
Alam kong galit siya.
Marahil iniisip niyang pera na naman ang ginagamit ko para ayusin ang lahat.
Mahina kong sinabi,
“Problema ito ng pamilya ko. Hindi dapat kita idamay.”
Mahigpit niyang hinawakan ang folder hanggang mamuti ang mga daliri niya.
Pagkatapos ay bigla niyang tinanong,
“Hindi ka pa kasal, tama?”
Nagulat ako.
“Hindi pa.”
“May boyfriend?”
“Wala.”
“May nanliligaw?”
Mas lalo akong nagtaka.
“Sa ngayon… wala.”
Kakaiba ang tingin ng ama niya sa kanya.
Samantalang si Gabriel ay bahagyang umubo at pilit na nagpakatatag.
“Kung ganoon, kasal pa rin ang pinaka-secure na arrangement.”
Akala ko mali ang narinig ko.
“Kanina lang sinabi mong—”
“Binago ko na ang isip ko.”
“Bakit?”
Naging malamig ulit ang mukha niya.
“Pwedeng kanselahin ang kontrata.”
“Mas mahirap buwagin ang legal marriage.”
Tinitigan ko siya.
“Pero sinabi mo kanina na gold digger ako.”
Agad namula ang tenga niya.
“Iyon ay bago ko malaman na ikaw pala.”
Mas lalo akong nalito.
May pinagkaiba ba?
Lumingon siya sa sekretarya sa labas.
“Ihanda ang sasakyan.”
Nagtanong ako.
“Saan tayo pupunta?”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Magparehistro ng kasal.”
Napatulala ako.
Muntik nang mabitawan ng ama niya ang tasa.
“Nababaliw ka ba?”
Kalmadong sumagot si Gabriel.
“Gusto mong mailigtas ang proyekto.”
“Inaayos ko.”
“Anong klaseng pag-aayos ang bigla mong pagpakasal sa kanya?”
Hindi siya sumagot sa ama niya.
Sa akin lang siya nakatingin.
“Dala mo ba ang mga ID mo?”
Mabagal akong tumango.
Agad niyang sinabi,
“Halika.”
Isang oras matapos noon, hawak ko na ang marriage certificate namin.
Parang hindi ko pa rin kayang paniwalaan.
Talagang kasal na ako sa ex-boyfriend ko.
Sa lalaking ilang minuto lang ang nakalipas ay nagsasabing ayaw niya sa akin.
Pagkalabas namin, bigla niyang iniabot ang kamay niya.
“Ibigay mo ang cellphone mo.”
“Bakit?”
“Ia-announce natin.”
Nagulat ako.
“Hindi na kailangan. Business arrangement lang naman ito.”
Biglang dumilim ang mukha niya.
“Gusto mong itago?”
Mabilis akong nagpaliwanag.
“Akala ko ayaw mong malaman ng iba.”
Tahimik siyang tumingin sa akin nang dalawang segundo.
Pagkatapos ay inilabas niya ang sarili niyang cellphone.
Kinuhanan niya ng litrato ang marriage certificate at diretsong ipinost sa social media account niya.
Wala pang isang minuto, sunod-sunod nang nag-vibrate ang cellphone ko.
Mga kaibigan.
Business partners.
Employees.
Parang bagyo ang pumapasok na messages.
Hindi ko pa nababasa lahat nang biglang tumawag ang isang hindi kilalang numero.
Pagkasagot ko, agad kong narinig ang paghikbi ng isang babae.
“Kayo po ba ang asawa niya?”
Napatingin ako kay Gabriel.
Agad siyang napakunot-noo.
Nagpatuloy ang babae.
“Pakiusap, huwag ninyo siyang paniwalaan.”
“Halos isang taon na kaming magkasama.”
Nanlamig ang dibdib ko.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpamanhid sa katawan ko.
“Tatlong araw lang ang nakalipas, sinabi niyang pakakasalan ka niya para mailigtas ang deal.”
“Pagkatapos, hihiwalayan ka rin niya agad.”
“At buntis ako sa anak niya.”
Dahan-dahan akong lumingon kay Gabriel.
Namumutla na ang mukha niya.
Bigla niyang inagaw ang cellphone sa kamay ko.
Pero bago pa siya makapagsalita, may dumating na litrato.
Sa larawan, malinaw na siya iyon.
Yakap niya ang isang babae sa harap ng isang clinic.
Sa ilalim ng litrato, may kasunod na mensahe.
“Hindi ka niya pinakasalan dahil mahal ka niya.”
“Pinakasalan ka niya dahil gusto niyang makuha ang bagay na hawak pa ng pamilya mo.”
At sa mismong sandaling iyon, umilaw rin ang cellphone ni Gabriel.
Isang message mula sa abogado ang lumitaw sa screen.
“Sir, handa na ang transfer documents para sa pagmamay-ari ng resort. Kapag nakuha natin ang pirma ng asawa ninyo, maaari nang ilipat sa pangalan ninyo ang lahat.”
Part 2
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
Paulit-ulit kong binasa ang message sa cellphone ni Gabriel.
“Kapag nakuha natin ang pirma ng asawa ninyo, maaari nang ilipat sa pangalan ninyo ang lahat.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Kakasal ko lang.
Wala pang dalawang oras.
At may nakahanda na palang papeles para ilipat ang resort namin sa pangalan niya.
Napatawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil pakiramdam ko, dalawang taon na ang lumipas pero pareho pa rin akong tanga.
Noon, itinulak ko siya palayo dahil ayokong madamay siya sa pagbagsak ng pamilya ko.
Ngayon naman, kusang-kusa akong naglakad papunta sa bitag niya.
“Isabella.”
Hinawakan ni Gabriel ang braso ko.
Agad akong umatras.
“Huwag.”
Isang salita lang iyon, pero parang may kung anong nabasag sa mukha niya.
“Pakinggan mo muna ako.”
“Ano ang pakikinggan ko?”
Itinaas ko ang cellphone niya.
“Ito?”
“O iyong babaeng nagsasabing buntis siya sa anak mo?”
Mariing kumuyom ang panga niya.
“Hindi akin ang bata.”
“Pero ikaw ang nasa litrato.”
“Oo.”
“Yakap mo siya.”
“Oo.”
Napatawa ulit ako.
“Ang galing. At least hindi ka nagsisinungaling.”
“Dahil hindi ko kailangang magsinungaling.”
Lumapit siya, pero hindi na niya ako hinawakan.
“Ang babaeng iyon ay si Clarisse. Pinsan ko siya sa side ng nanay ko.”
Napatigil ako.
“Pinsan?”
“Tatlong buwan na siyang buntis. Iniwan siya ng boyfriend niya nang malaman ang pagbubuntis. Ako ang nagdala sa kanya sa clinic dahil ayaw niyang ipaalam muna sa pamilya.”
Tinitigan ko siya.
“Napakagandang kuwento.”
“Alam kong ganoon ang tunog.”
Kinuha niya ang cellphone niya, naghanap ng contact at direktang tumawag.
Naka-speaker.
Ilang segundo lang, may babaeng sumagot.
“Kuya Gabriel?”
Nanigas ako.
Parehong boses.
Ang babaeng tumawag sa akin kanina.
Pero ngayon, wala nang iyak sa boses nito.
Nagbago ang mukha ni Gabriel.
“Clarisse, tumawag ka ba sa asawa ko?”
Tahimik.
“Sumagot ka.”
Ilang segundo pa bago nanginginig na nagsalita ang babae.
“Hindi… hindi ako—”
“Alam kong ikaw iyon.”
Biglang naputol ang tawag.
Hindi pa ako nakakabawi nang muling tumunog ang cellphone ni Gabriel.
Message mula sa parehong abogado.
“Sir, huwag ninyong papirmahin si Ma’am Isabella. May nag-access sa draft contract at binago ang beneficiary. Ang original document ay ililipat ang property sa family trust ni Ma’am, hindi sa inyo.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
Agad tumawag si Gabriel.
“Explain.”
Mabilis magsalita ang abogado.
“May nag-edit sa file thirty minutes ago. Nakita ng IT. Ang transfer document na hawak ninyo ay tampered copy.”
Napatingin ako kay Gabriel.
Hindi siya mukhang nagulat.
Mukha siyang galit.
Sobrang galit.
“Sinong may access?”
“Tatlong tao lang, Sir. Ako, kayo… at ang executive office ng ama ninyo.”
Napatigil kaming dalawa.
Eksaktong sandaling iyon, may pumasok na tawag sa cellphone ko.
Ang manager ng hotel namin.
Pagkasagot ko, halos sumigaw siya.
“Ma’am Isabella, may emergency board meeting! May ipinakitang dokumento na nagsasabing kusang isinusuko ng pamilya ninyo ang resort!”
“Ano?”
“At may pirma ninyo.”
Parang huminto ang puso ko.
“Hindi ako pumirma ng kahit ano.”
“Iyon nga po ang problema.”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil sampung minuto na lang, iboboto na nila ang permanent transfer ng property.”
Napatingin ako kay Gabriel.
Hindi na siya nagpaliwanag.
Kinuha niya ang susi ng kotse.
“Sumakay ka.”
“Gabriel—”
“Galit ka sa akin mamaya.”
Binuksan niya ang pinto para sa akin.
“Pero ngayon, iligtas muna natin ang resort mo.”
Part 3
Halos hindi bumaba sa legal speed limit ang sasakyan ni Gabriel habang papunta kami sa hotel.
Walang nagsasalita.
Mahigpit kong hawak ang marriage certificate na kanina lang ay parang isang kakaibang biro.
Ngayon, bigla itong naging pinakamahalagang dokumento sa pagitan namin.
“Ano ang ibig sabihin ng family trust?”
Ako rin ang unang bumali sa katahimikan.
Hindi agad sumagot si Gabriel.
Pagkatapos ay sinabi niya,
“Dalawang buwan na akong bumibili ng shares ng mga taong sumusubok kunin ang kumpanya ninyo.”
Napalingon ako sa kanya.
“Ano?”
“Hindi para angkinin.”
Nakatitig lang siya sa kalsada.
“Para pigilan silang maabot ang controlling stake.”
Nawalan ako ng salita.
Nagpatuloy siya.
“Noong nalaman kong bumabagsak ang negosyo ninyo, gusto kong lumapit.”
“Pero naalala ko ang sinabi mo dalawang taon na ang nakalipas.”
“Sawa ka na sa mahirap.”
“Gusto mong mapangasawa ang taong kayang iligtas ang pamilya mo.”
Mapait siyang ngumiti.
“Kaya naisip ko, baka mas lalong ayaw mo akong makita.”
Bumigat ang dibdib ko.
“Gabriel…”
“Later.”
Iyon lang ang sinabi niya.
Pagdating namin sa hotel, puno ng sasakyan ang driveway.
Sa conference hall sa ikalawang palapag, halos lahat ng board members ay naroon na.
Pagpasok namin, agad tumahimik ang silid.
Sa dulo ng mahabang mesa nakaupo ang tiyuhin kong si Roberto.
Siya ang pansamantalang humawak sa kumpanya matapos maospital ang tatay ko.
Sa harap niya nakalatag ang isang kontrata.
Ngumiti siya nang makita ako.
“Isabella. Tamang-tama.”
Inilapit niya sa akin ang dokumento.
“Na-finalize na namin.”
Binasa ko ang unang pahina.
Nandoon ang pangalan ko.
Nandoon ang signature ko.
Pero hindi akin ang pirma.
“Peke ito.”
Nagkatinginan ang board members.
Tumawa si Tito Roberto.
“Peke? May notarization.”
Bago pa ako makasagot, inilapag ni Gabriel ang cellphone niya sa mesa.
“May forensic report na papunta.”
Nawala ang ngiti ng tiyuhin ko.
“Hindi ka parte ng board na ito.”
Sumagot si Gabriel,
“Hindi.”
Pagkatapos ay inilabas niya ang marriage certificate namin.
“Pero asawa ako ng legal shareholder na pinipilit ninyong nakawan.”
Nagsimulang magbulungan ang lahat.
Doon ko lamang naunawaan kung bakit gusto niyang ipaalam agad sa publiko ang kasal namin.
Hindi dahil gusto niya akong markahan bilang pag-aari niya.
Kundi dahil mula sa sandaling naging legal spouse ko siya, mas mahirap para sa kanila na palabasing bigla akong nawawala, nag-abroad o kusang pumirma sa anumang dokumento.
Tumingin sa akin si Gabriel.
“Nasaan ang original land title ng resort?”
“Sa family vault.”
“Sigurado ka?”
Napatigil ako.
Ang susi ng vault ay dating hawak ng tatay ko.
Pagkatapos siyang maospital…
Ibinigay niya iyon kay Tito Roberto.
Lumingon ako sa tiyuhin ko.
Bigla siyang tumayo.
“Hindi ko kailangang makinig sa kalokohang ito.”
Papunta na siya sa pinto nang bumukas iyon.
Pumasok ang dalawang security officer kasama ang abogado ni Gabriel.
May hawak itong folder at laptop.
“Sir.”
Inilapag niya sa mesa ang report.
“Nahanap namin ang source ng edited contract.”
Nagpakita siya ng access logs.
Ang account na ginamit ay galing sa executive office ng tiyuhin ko.
Hindi lang iyon.
Nakuha rin nila ang emails sa pagitan ni Tito Roberto at isang investment group na ilang buwan nang palihim na bumibili ng shares namin.
Kapag nakuha nila ang resort, ibebenta nila iyon pagkatapos ng anim na buwan sa halos triple ng halaga.
At ang tiyuhin ko ay makakatanggap ng malaking commission.
Namumutla siya.
“Fabricated!”
Biglang may nagsalita mula sa likod.
“Hindi.”
Lumingon kaming lahat.
Nandoon si Clarisse.
Ang babaeng nasa litrato.
Maputla siya at nanginginig habang hawak ang tiyan niya.
Sa tabi niya ay ang ama ni Gabriel.
Inilapag ni Clarisse ang cellphone niya sa mesa.
“Ako ang tumawag kay Isabella.”
Napakuyom ang kamay ko.
Lumapit siya sa akin.
“Sorry.”
“Bakit?”
Napaluha siya.
“Tinakot nila ako.”
“Sinong sila?”
Tumingin siya kay Tito Roberto.
“Siya.”
Parang sumabog ang conference room.
Sinabi ni Clarisse na isang linggo na ang nakalipas, may lalaking lumapit sa kanya.
Alam nilang madalas siyang kasama ni Gabriel.
Alam nilang buntis siya.
Binigyan siya ng pera para magpanggap na mistress ni Gabriel kapag natuloy ang kasal.
Kapag nagalit ako at nakipaghiwalay agad, mawawala ang legal protection na nabuo sa pagitan ng dalawang pamilya.
Tumanggi raw siya noong una.
Pero may hawak silang lumang utang ng namatay niyang ina.
Pinagbantaan siyang kukunin ang bahay na tinitirhan niya.
“Pero hindi ko alam na gagamitin nila ang litrato namin sa clinic.”
Humagulgol siya.
“Hindi ko kayang ituloy.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
Dapat galit ako.
Pero nang makita ko kung paano nanginginig ang kamay niyang nakapatong sa tiyan, parang bumalik sa akin ang sarili ko dalawang taon na ang nakalipas.
Takot.
Desperado.
Gumagawa ng maling desisyon dahil iniisip na wala nang ibang paraan.
Hindi ko siya pinatawad agad.
Pero hindi ko rin siya sinigawan.
Sa halip, tumingin ako sa tiyuhin ko.
“Isang tanong lang.”
“Gaano katagal?”
Wala siyang sinabi.
“Gaano katagal mo nang sinisira ang kumpanya natin?”
Tahimik.
Ang abogado ang sumagot.
“Halos tatlong taon.”
Tatlong taon.
Ibig sabihin, bago pa ako makipaghiwalay kay Gabriel, may nagsisimula nang sumira sa negosyo namin mula sa loob.
Ang pagbagsak ng pamilya namin ay hindi aksidente.
Planado iyon.
At habang inaakala kong inililigtas ko si Gabriel sa problema ko noon, may ibang taong ginagamit ang takot ko para alisin sa tabi ko ang tanging taong handang tumulong.
Dumating ang mga awtoridad makalipas ang ilang minuto.
Hindi ko na pinanood nang ilabas si Tito Roberto.
Ang mas mahalaga sa akin ay ang resort.
Kinansela ang board vote.
Na-freeze ang mga pekeng dokumento.
At sa tulong ng financing ng Villanueva Group, nanatili sa pamilya namin ang proyekto.
Pero matapos ang lahat, isang bagay ang kailangan ko pang harapin.
Si Gabriel.
Nakita ko siya sa rooftop ng hotel nang gabing iyon.
Nakasandal siya sa railing, nakatingin sa mga ilaw sa ibaba.
Lumapit ako.
“Hindi ka pa umuuwi?”
“Hinihintay kitang tapusin ang meetings.”
Tumabi ako sa kanya.
Ilang segundo kaming tahimik.
Pagkatapos ay inilabas ko ang marriage certificate mula sa bag ko.
Agad dumilim ang mukha niya.
“Gusto mo nang magpa-annul?”
Halos natawa ako.
“Sabi mo kanina contract lang ito.”
“Sinabi ko ba?”
“Halos.”
Tumango siya.
“Sige.”
Masyadong mabilis ang sagot niya.
Pero nakita kong mariin niyang hinawakan ang railing.
“Kung gusto mong tapusin, hindi kita pipigilan.”
“Basta pagkatapos ma-stabilize ang kumpanya ninyo.”
Tinitigan ko siya.
“Talaga?”
“Talaga.”
“Hindi ka masasaktan?”
Huminto siya.
Pagkatapos ay tumawa nang mapait.
“Isabella, dalawang taon akong nasaktan.”
“Tingin mo may matitira pang bago?”
Iyon ang unang pagkakataong narinig kong bumigay ang boses niya.
At doon ako hindi nakatiis.
“Sinungaling ako noon.”
Napatingin siya sa akin.
“Noong sinabi kong sawa na akong maging mahirap.”
“Sinungaling ako.”
“Alam kong nagsisimula nang bumagsak ang kumpanya namin. Akala ko simpleng empleyado ka lang.”
“Natakot akong kapag nanatili ka sa akin, dadalhin din kita pababa.”
Nakatitig lang siya.
“Nagsinungaling ako para kamuhian mo ako.”
Napapikit siya.
“Napakatalino mo talaga.”
Parang may pait sa boses niya.
“Dalawang taon kitang kinamuhian.”
Huminga siya.
“Pero mas nakakainis dahil kahit galit ako, araw-araw ko pa ring chine-check kung okay ka.”
Nanikip ang lalamunan ko.
“Bakit hindi mo sinabi kung sino ka talaga?”
“Dahil noong naging tayo, iyon ang unang pagkakataong may nagmahal sa akin nang walang alam sa apelyido ko.”
Napayuko siya.
“Gusto kong malaman kung kaya mo akong piliin kahit wala akong anumang maibigay.”
Napangiti ako nang mapait.
“Pareho pala tayong nagsinungaling para sa maling dahilan.”
Tumango siya.
“Pareho rin tayong tanga.”
Napatawa ako sa gitna ng luha.
Ilang segundo niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay maingat niyang tinanong,
“So… annulment?”
Pinunit ko sa gitna ang papel na hawak ko.
Nanlaki ang mga mata niya.
Hindi marriage certificate iyon.
Draft iyon ng annulment agreement na ipinadala ng abogado niya.
“Hindi ko kailangan.”
Hindi siya gumalaw.
“Isabella…”
Lumapit ako nang isang hakbang.
“Pero may kondisyon ako.”
“Ano?”
“Sa susunod, bago mo ako pakasalan, tanungin mo muna ako kung gusto kitang pakasalan.”
Napakurap siya.
“Hindi ba kita tinanong?”
“Inutusan mo akong sumakay sa kotse.”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay bigla siyang lumuhod.
Sa mismong rooftop.
Napatakip ako ng bibig.
“Gabriel, ano’ng ginagawa mo?”
Wala siyang singsing.
Kaya kinuha niya ang simpleng silver ring na suot niya sa maliit na daliri at inilagay iyon sa palad niya.
“Fine.”
Ngumiti siya.
Sa unang pagkakataon mula nang magkita kami muli, nakita ko ang dating Gabriel.
Iyong lalaking basa sa ulan, nakasakay sa lumang motorsiklo, pero laging nakangiti kapag nakikita ako.
“Isabella Reyes.”
“Hindi bilang guarantor.”
“Hindi bilang business partner.”
“Hindi dahil may kailangang iligtas na resort.”
Huminga siya nang malalim.
“Pwede ba kitang maging asawa nang totoo?”
Umiyak ako habang tumatawa.
“Late ka na.”
Napakunot-noo siya.
“Kasal na tayo.”
Tumayo siya.
“Then sabihin mong ayaw mong makipaghiwalay.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Ayokong makipaghiwalay.”
Parang biglang lumiwanag ang buong mukha niya.
At doon ko lang naisip—
Ito pala ang lalaking ilang oras lang ang nakalipas ay sumisigaw na hindi siya magpapakasal sa isang babaeng mukhang pera.
“Gabriel.”
“Hmm?”
“May isa pa akong tanong.”
“Ano?”
“Noong unang magkita tayo kanina… bakit bigla kang namula?”
Nanigas siya.
Agad siyang tumalikod.
“Mainit sa conference room.”
“May aircon.”
“Mahina.”
“Labingwalong degrees iyon.”
“Isabella.”
Humagalpak ako ng tawa.
Mula sa likod, narinig namin ang boses ng ama niya.
“Dahil dalawang taon niyang itinago sa drawer ang litrato mo!”
Biglang lumingon si Gabriel.
“Dad!”
Hindi ko napigilang tumawa nang mas malakas.
Pagkalipas ng anim na buwan, muling nagbukas ang unang phase ng eco-resort.
Hindi namin ibinenta ang property.
Sa halip, binuo namin itong joint project, pero malinaw na nanatili sa family trust ko ang lupa.
Nananatili rin sa trabaho ang mahigit tatlong daang empleyado.
Si Clarisse ay nagbalik ng perang ibinigay sa kanya at tumestigo sa kaso. Tinulungan namin siyang ayusin ang utang ng kanyang ina—hindi kapalit ng pananahimik, kundi para magkaroon siya ng pagkakataong magsimulang muli.
At isang taon matapos ang pinakagulong araw ng buhay ko, nagkaroon kami ni Gabriel ng totoong kasal.
May simbahan.
May pamilya.
May mga kaibigan.
At higit sa lahat, sa pagkakataong iyon, pareho naming alam kung bakit kami naroon.
Bago ako lumakad sa aisle, may ibinigay sa akin ang ama niya.
Isang maliit na kahon.
Sa loob ay isang lumang susi ng motorsiklo.
Iyong motorsiklong ginagamit ni Gabriel noon para sunduin ako.
May maliit na note sa ilalim.
“Hindi niya iyon ibinenta. Sabi niya, baka isang araw kailangan ka niyang sunduin ulit.”
Hindi ko napigilan ang luha ko.
Nang makita ako ni Gabriel sa dulo ng aisle, namula na naman ang tenga niya.
Eksaktong tulad noong muli niya akong makita matapos ang dalawang taon.
At doon ko tuluyang naintindihan.
Minsan, hindi pala nawawala ang taong para sa iyo dahil kulang ang pagmamahal.
Minsan, parehong natatakot lang kayong maging pabigat sa isa’t isa.
Kaya pareho kayong bumibitaw.
Pero kung tunay na may pagmamahal pa—
darating ang araw na hindi na kayo magtatagpo bilang taong kailangang iligtas at taong kailangang magsakripisyo.
Magkikita kayo bilang dalawang taong handang pumili sa isa’t isa.
Walang utang.
Walang kontrata.
Walang kondisyon.
At habang inilalagay ni Gabriel ang singsing sa daliri ko, bumulong siya,
“Ngayon, legal pa rin ba itong business cooperation?”
Napangiti ako sa gitna ng luha.
“Hindi.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Ngayon, habang-buhay na.”
