Limang taon akong nagtiis ng napakaraming operasyon para maibalik ang dati kong mukha dahil naniwala akong hinihintay pa rin ako ng aking kasintahan. Pero nang palihim siyang umuwi isang gabi, nakita kong suot ng pinsan ko ang alahas na mula mismo sa disenyo ko—at isang dokumentong nahulog mula sa bag ni Mama ang tuluyang nagpalamig sa buong katawan ko.
Limang taon akong nagtiis ng napakaraming operasyon para maibalik ang dati kong mukha dahil naniwala akong hinihintay pa rin ako ng aking kasintahan. Pero nang palihim siyang umuwi isang gabi, nakita kong suot ng pinsan ko ang alahas na mula mismo sa disenyo ko—at isang dokumentong nahulog mula sa bag ni Mama ang tuluyang nagpalamig sa buong katawan ko.
Bahagi 1
Limang taon na ang nakalipas, nagkaroon ng sunog sa isang resort sa tabing-dagat.
Bumalik ako sa loob ng naglalagablab na gusali para iligtas ang nobyo kong si Gabriel Villanueva.
Kaunting paso lang sa braso ang natamo niya.
Samantalang ako, tatlong beses na kinailangang sumailalim sa skin grafting.
Kalahati ng mukha ko at kaliwang balikat ko ay napuno ng malalalim at nakakatakot na peklat.
Simula noon, tuwing umuuwi si Gabriel sa Pilipinas, laging may dahilan sina Mama at Papa para hindi kami magkita.
“Hindi pa maayos ang mukha mo.”
“Maghintay ka pa nang kaunti.”
“Maraming inaasikaso si Gabriel. Huwag mo muna siyang guluhin.”
Maging ang mga kaibigan ko, pinapayuhan akong huwag magpakita sa kanya.
Sabi nila, si Gabriel ay ipinanganak sa isang mayamang pamilya at ngayon ay namamahala sa chain ng mga hotel na pag-aari ng kanilang angkan.
Napakarami niyang pagpipilian.
At isang babaeng tulad ko na puno ng peklat…
baka hindi na dapat subukin pa ang tibay ng pag-ibig.
Pero kahit kailan, hindi ako nagduda kay Gabriel.
Sa loob ng limang taon, gabi-gabi niya akong tinatawagan sa video call.
Hindi ko binubuksan ang camera.
At hindi niya rin ako kailanman pinilit.
Madalas niyang sabihin,
“Isabella, ikaw ang mahal ko, hindi ang mukha mo.”
May isang beses na umiyak ako nang mabigo ang isang skin graft.
Mahinahon niyang sinabi sa akin,
“Kahit hindi ka na tuluyang gumaling, iisa lang ang babaeng pakakasalan ko. Ikaw.”
Dahil sa mga salitang iyon, tiniis ko pa ang apat na operasyon.
Tatlong buwan ng rehabilitation.
Dalawang taon ng mahigpit na pagkontrol sa timbang dahil sa side effects ng gamot.
At daan-daang gabing hindi ako makatingin sa sarili ko sa salamin.
Hanggang sa araw na ito.
Tinanggal ng doktor ang huling benda sa mukha ko.
Matagal akong nakatitig sa repleksyon ko.
Halos nawala na ang malalaking peklat.
Ang mukhang minsan kong kinatatakutan ay halos bumalik na sa dati.
Napaluha ako.
Bukas, uuwi si Gabriel.
Bumili ako ng isang cream-colored na bestida para salubungin siya sa airport.
Kinunan ko iyon ng litrato at ipinadala sa kanya.
“Ito ba ang isuot ko bukas?”
Wala pang isang minuto, sumagot agad siya.
“Ang ganda. Pero kahit ano naman ang isuot mo, maganda ka pa rin.”
Niyakap ko ang phone ko habang nakangiti na parang tanga.
Pero biglang may lumitaw na bagong mensahe mula sa nakababatang kapatid kong si Miguel.
“8 PM tonight, VIP room sa 6th floor. Nakauwi na si Kuya Gabriel! Secret welcome party. Walang aabsent. At siguraduhing hindi malalaman ni Ate Isabella.”
Nanigas ako.
Makalipas ang ilang segundo, binawi niya ang mensahe.
Agad siyang nag-chat ulit.
“Ate, maling group ang nasendan ko.”
Matagal kong tinitigan ang screen bago sumagot.
“Okay.”
Nang gabing iyon, maayos na nagbihis sina Mama at Papa.
Nagpabango si Miguel.
Pati ang pinsan kong si Sofia Ramirez, na nakikitira sa amin, sobrang inayos ang sarili na para bang pupunta siya sa engagement party.
Kumatok si Mama sa pintuan ng kuwarto ko.
“May dinner kami ngayon kasama ang isang matandang kaibigan ni Papa.”
“Nasaan?”
Saglit siyang natigilan.
“Sa bagong hotel sa labas ng city center.”
Tumingin ako sa kanya.
“Anong hotel?”
Iniwas niya ang tingin niya.
“Bakit mo tinatanong? Magpahinga ka na lang.”
Ngumiti ako.
“Sige po.”
Tatlongpung minuto matapos silang umalis, nag-book ako ng sasakyan.
Gusto ko lang makita nang isang beses.
Kapag napatunayan kong misunderstanding lang ang lahat, uuwi ako agad.
Pero nang buksan ng waiter ang pinto ng VIP room…
nakita ko si Gabriel.
Ang lalaking nagsabing bukas pa siya uuwi ay nakaupo sa gitna ng mesa.
Katabi niya si Sofia.
May maliit na crystal tiara sa ulo nito.
Sa mesa ay may cake na may nakasulat:
“Welcome Home, Gabriel & Sofia.”
Nanigas ako sa labas ng pinto.
Isang kaibigan ang nagtaas ng baso at sumigaw,
“Kailan n’yo ba ia-announce? Limang taon na kayong patagong nagmamahalan, hindi pa ba sapat iyon?”
Nagtawanan ang lahat.
Si Miguel ay abalang kumukuha ng mga litrato.
Umupo si Papa sa tabi ni Gabriel at tinapik ito sa balikat.
“Dahan-dahan lang sa pagsasabi kay Isabella. Marami nang pinagdaanan ang batang iyon. Huwag mong biglain.”
Parang may malakas na ugong sa magkabilang tainga ko.
Tahimik si Gabriel nang ilang segundo.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ni Sofia.
“Alam ko po.”
Napabuntong-hininga si Mama.
“Totoong nagsakripisyo si Isabella para sa iyo, pero iba ang pag-aasawa. Panghabambuhay iyon.”
Yumuko si Sofia.
“Ayoko namang agawin si Gabriel kay Ate Isabella…”
Agad namang sumabat si Miguel.
“Huwag mong sabihin iyan, Ate Sofia. Ikaw naman talaga ang mas bagay kay Kuya Gabriel.”
Napakagat ako sa labi.
Noon, si Gabriel mismo ang nagsasabing si Sofia ang taong pinakaayaw niya.
Sinasabi niyang palagi siyang minemensahe nito.
Minsan, nagbiro pa ako.
“Mag-ingat ka. Baka isang araw maagaw ka niya sa akin.”
Tumawa si Gabriel.
“Kapag nagustuhan ko si Sofia, saka lang guguho ang langit.”
Ngayon ko lang naunawaan.
Matagal nang gumuho ang langit.
Ako lang pala ang huling nakaalam.
May isang kaibigan ang nagtanong,
“Eh paano si Isabella?”
Tumingin si Gabriel sa baso ng alak sa harap niya.
Napakalamig ng boses niya nang sumagot.
“Aalagaan ko siya habambuhay.”
“Pero hindi ko siya pakakasalan.”
Biglang natahimik ang buong mesa.
Nagpatuloy siya.
“Utang ko ang buhay ko kay Isabella dahil iniligtas niya ako. Pero kapag naiisip kong araw-araw akong gigising sa tabi ng isang mukhang puno ng peklat sa loob ng ilang dekada…”
Huminto siya.
Bahagyang hinigpitan ni Sofia ang hawak sa kamay niya.
Ngumiti si Gabriel.
“Hindi ko kaya.”
May isang bagay sa loob ko na tuluyang nabasag.
Hindi lang pag-ibig.
Kundi ang limang taong ginugol ko sa paghihintay sa isang lalaking hindi naman pala talaga umiiral.
Tumalikod ako at umalis.
Paglabas ko ng hotel, nagsimulang umulan.
Pero hindi ako umiyak.
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang isang babaeng tatlong beses nang nag-alok sa akin na sumali sa isang international jewelry design program.
Palagi ko iyong tinatanggihan dahil ayokong iwan ang pamilya ko.
“Ako po si Isabella.”
“Tinatanggap ko na ang three-year contract.”
“Kaya kong umalis anumang oras.”
Masayang sumagot ang babae sa kabilang linya.
“Ang pinakamaagang flight ay tatlong araw mula ngayon.”
“Good.”
Pagkauwi ko, wala pa sila.
Binuksan ko ang safe at kinuha ang passport ko.
Pagkatapos, hinubad ko ang engagement ring na ibinigay ni Gabriel limang taon na ang nakalipas.
Iniwan ko iyon sa mesa.
Halos hatinggabi nang bumukas ang pinto.
Narinig ko ang masayang kuwentuhan mula sa sala.
“Sabi ko sa iyo, bagay na bagay kay Sofia ang bracelet na iyan.”
“Si Gabriel mismo ang nagpagawa. Siyempre bagay!”
Lumabas ako ng kuwarto.
Sabay-sabay silang natahimik.
Si Mama ang unang nakakita sa mukha ko.
Nahulog ang bag mula sa kamay niya.
“Isabella… ang mukha mo…”
Biglang tumayo si Papa.
Napanganga si Miguel.
Namumutla si Sofia.
Dahil ngayong gabi, hindi ako nakasuot ng mask.
Sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, nakita nila ang halos ganap nang gumaling kong mukha.
Ngumiti ako.
“Bakit? Gulat na gulat kayo?”
Walang sumagot.
Dahan-dahang bumaba ang tingin ko sa kaliwang pulso ni Sofia.
May bracelet doon na hugis sampaguita, gawa sa pink diamonds.
Nakilala ko agad iyon.
Tatlong taon na ang nakalipas, habang nakahiga ako sa ospital at hindi makatulog dahil sa sakit, ako mismo ang gumuhit ng disenyong iyon para kay Gabriel.
Sabi ko noon,
“Kapag ikinasal tayo balang araw, gusto kong ako mismo ang magdisenyo ng bridal jewelry ko.”
Kinuhanan ni Gabriel ng litrato ang sketch.
Sabi niya, itatago niya iyon bilang sikreto.
Ngayon…
ang “sikretong” iyon ay nasa pulso ni Sofia.
Lumapit ako.
Awtomatikong itinago ni Sofia ang kamay niya sa likod.
Napatawa ako.
“Bakit mo itinatago?”
“Akin naman ang disenyong iyan.”
Nagbago ang mukha nina Mama at Papa.
Kinabahang tumingin si Miguel kay Sofia.
Pero ang sumunod na sinabi ni Sofia ang tunay na nagpalamig sa dugo ko.
Mahigpit niyang hinawakan ang bracelet.
“Anong ibig mong sabihin, Ate? Sabi ni Gabriel, siya mismo ang nagdisenyo nito para sa akin.”
Tinitigan ko siya.
Pagkatapos ay tumingin ako kina Mama at Papa.
Biglang napakatahimik ng sala.
Rinig na rinig ko ang tik-tak ng orasan sa dingding.
Dahil hindi kailanman na-publish ang disenyong iyon.
Bukod sa akin at kay Gabriel…
iisa lang ang taong nakakita sa original sketch.
Si Mama.
At sa mismong sandaling iyon, biglang sumugod si Mama kay Sofia at hinablot ang bracelet mula sa pulso nito.
“Isabella, wala itong kinalaman sa iyo!”
Natigilan ako.
Walang kinalaman sa akin?
Hindi pa ako nakapagtatanong nang biglang nahulog mula sa bag ni Mama ang isang makapal na folder.
Isang dokumento ang dumulas hanggang sa paanan ko.
Yumuko ako at pinulot iyon.
Nasa itaas ang pangalan ko.
Sa ibaba…
may pirma na kamukhang-kamukha ng pirma ko.
At ang pamagat ng dokumento ang tuluyang nagpalamig sa buong katawan ko:
DEED OF TRANSFER OF OWNERSHIP — ISABELLA SANTOS JEWELRY DESIGN COLLECTION
Tiningnan ko ang petsa.
Tatlong araw matapos ang sunog.
Tatlong araw matapos kong iligtas si Gabriel.
Tatlong araw matapos masunog ang mukha ko.
At noong araw na iyon…
nakahiga pa ako sa ICU at hindi pa nagkakamalay.
Bahagi 2
Ilang segundo akong nakatitig sa dokumento.
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Hindi ko marinig ang paghinga nina Mama.
Hindi ko marinig ang pagmamadaling hakbang ni Papa papalapit sa akin.
Ang nakikita ko lang ay ang petsa.
Tatlong araw matapos ang sunog.
Noong panahong iyon, nakakabit pa sa akin ang mga tubo.
Hindi ko nga kayang hawakan ang sarili kong kutsara.
Paano ako nakapirma sa isang kasulatan?
“Isabella, ibigay mo muna sa akin iyan.”
Inabot ni Papa ang dokumento.
Umatras ako.
“Bakit?”
Namula ang mukha niya.
“May paliwanag kami.”
Napatawa ako.
“Limang taon?”
“Ilang minuto n’yo balak ipaliwanag ang limang taon?”
Napaluha si Mama.
“Anak, ginawa lang namin iyon para protektahan ka.”
“Protektahan ako?”
Itinaas ko ang dokumento.
“Sa pagnanakaw ng mga disenyo ko?”
Napalingon ako kay Sofia.
“Sa pagbibigay ng gawa ko sa kanya?”
“Sa pagpapanggap na ako pa rin ang nobya ni Gabriel habang lahat kayo alam na limang taon na silang magkasama?”
Hindi nakasagot si Mama.
Si Miguel ang unang yumuko.
“Ate…”
“Tahimik.”
Isang salita lang.
Pero agad siyang natahimik.
Binuklat ko ang natitirang mga papel sa folder.
May licensing agreements.
May records ng royalties.
May mga litrato ng alahas na pamilyar sa akin.
Mga singsing.
Kwintas.
Brooch.
Mga disenyong ginawa ko habang nagpapagaling sa ospital.
Mga sketch na akala ko’y simpleng paraan lang para hindi ako mabaliw sa sakit.
Sa ilalim ng bawat larawan ay may nakasulat na pangalan.
Sofia Ramirez Collection.
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Gaano karami?”
Walang sumagot.
Tumingin ako kay Mama.
“Gaano karaming disenyo ko ang ibinenta ninyo?”
Humagulgol siya.
“Isabella…”
“GAANO KARAMI?”
Napaatras si Sofia.
Mahinang sumagot si Papa.
“Dalawampu’t pito.”
Napapikit ako.
Dalawampu’t pito.
Halos lahat ng pinakamahalagang gawa ko sa loob ng limang taon.
“Bakit?”
Hindi ko na napigilang itanong.
Hindi iyon sigaw.
Mas masakit dahil halos pabulong lang.
“Anong ginawa ko sa inyo?”
Umiyak si Mama.
“Wala kang ginawa.”
“Kung wala, bakit?”
Si Papa ang sumagot.
“Pagkatapos ng aksidente, bumagsak ang negosyo natin. Kinansela ng ilang investors ang partnership. Ang pamilya ni Gabriel lang ang handang tumulong.”
Dahan-dahan kong naunawaan.
“At kapalit?”
Tahimik siya.
Ngumiti ako nang mapait.
“Si Sofia.”
Walang tumutol.
Biglang malinaw ang lahat.
Hindi lamang pag-ibig ang ipinagpalit nila.
Ginamit nila ang mga disenyo ko bilang bahagi ng negosyo.
Ginamit nila ang pangalan ko.
Ang talento ko.
Pati ang pinsala ko.
At habang nagpapagaling ako, tahimik nilang binuo ang buhay na dapat sana’y akin at ibinigay iyon sa ibang tao.
Tumunog ang doorbell.
Walang gumalaw.
Makalipas ang ilang segundo, bumukas ang pinto.
Pumasok si Gabriel.
Nakangiti pa siya noong una.
Pero nang makita niya akong nakatayo sa sala nang walang mask, nanigas siya.
“Isabella?”
Sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, nakita niya ang buong mukha ko.
Nakita ko mismo ang gulat sa mga mata niya.
Pagkatapos—
panghihinayang.
Hindi pagmamahal.
Panghihinayang.
Dahil maganda na ulit ako.
At sa sandaling iyon, tuluyang namatay ang huling bahagi ng pusong minsang nagmahal sa kanya.
Lumapit siya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin na gumaling ka na?”
Napatawa ako.
Iyon talaga ang una niyang tanong.
Hindi kung bakit ako umiiyak.
Hindi kung paano ko nalaman.
Kundi kung bakit hindi ko sinabi na maganda na ulit ako.
Iniabot ko sa kanya ang transfer document.
“Nakikilala mo ito?”
Nagbago ang mukha niya.
At sapat na iyon.
“Alam mo rin.”
“Isabella, makinig ka muna—”
“Alam mo.”
Hindi na iyon tanong.
Tumahimik siya.
“Gaano katagal?”
Pinisil niya ang panga niya.
“Three years.”
Tumango ako.
“Good.”
Hinubad ko ang singsing mula sa mesa at inilagay sa palad niya.
“Then congratulations.”
“Isabella.”
Hinawakan niya ang braso ko.
Agad ko iyong binawi.
“Ako ang nagsunog ng mukha ko para iligtas ka.”
Napapikit siya.
“Alam ko.”
“Hindi.”
Tumingin ako diretso sa mga mata niya.
“Kung alam mo talaga, hindi mo ako gagawing kawawa sa loob ng limang taon.”
Kinuha ko ang folder.
“Bukas, kakausapin ko ang abogado.”
Nagtaas ng ulo si Papa.
“Abogado?”
“Oo.”
“Isabella, pamilya tayo.”
Ngumiti ako.
“Iyon din ang akala ko.”
Pagkatapos ay pumasok ako sa kuwarto at isinara ang pinto.
Sa likod nito, sabay-sabay silang nagsalita.
May umiiyak.
May kumakatok.
May humihingi ng pagkakataon.
Pero sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon…
hindi ko kailangang sagutin ang kahit sino.
Tatlong araw na lang.
Tatlong araw bago ako umalis.
At hindi nila alam—
bago pa sumikat ang araw kinabukasan, naipadala ko na sa abogado ang litrato ng bawat pahina ng folder.
Kasama ang isang mensahe:
“Hanapin natin kung sino talaga ang may utang kanino.”
Bahagi 3
Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ang buong bahay.
Hindi dahil maaga silang nagising.
Kundi dahil walang natulog.
Pagbukas ko ng pinto, nakita kong nakaupo si Mama sa sofa.
Namamaga ang mga mata niya.
Si Papa naman ay nakatayo sa may bintana.
Si Miguel ay nakayuko sa dining table.
Wala si Sofia.
At wala rin si Gabriel.
“Mara—”
Huminto si Mama.
Parang naalala niyang hindi na niya kayang tawagin ako sa palayaw na iyon na parang walang nangyari.
“Isabella.”
Naglakad ako diretso sa kusina at nagtimpla ng kape.
“Anak, puwede ba tayong mag-usap?”
“Pwede.”
Umupo silang lahat.
Ako lang ang nanatiling nakatayo.
Si Papa ang nagsimula.
“Hindi namin ninakaw ang mga disenyo mo para yumaman.”
Napatingin ako sa kanya.
“Talaga?”
“Gagamitin lang sana pansamantala.”
“Dalawampu’t pitong disenyo ang pansamantala?”
Natahimik siya.
Huminga nang malalim si Mama.
“Nang maaksidente ka, sinabi ng doktor na baka hindi mo na kayaning magtrabaho nang normal. Natakot kami.”
“Para kanino?”
Hindi niya agad nasagot.
“Para sa pamilya.”
Iyon na naman.
Pamilya.
Napakadaling gamitin ng salitang iyon kapag may kailangang patawarin.
“Sinabi ng pamilya ni Gabriel na handa silang tumulong sa negosyo,” patuloy ni Papa. “Pero gusto nilang manatili ang partnership. Si Gabriel naman… naging malapit kay Sofia.”
“Hindi naging malapit.”
Malamig ang boses ko.
“Nagrelasyon sila habang araw-araw siyang nagsisinungaling sa akin.”
Napayuko si Mama.
“Akala namin mas mabuting hindi mo muna malaman.”
“Limang taon ang ‘muna’?”
Walang sumagot.
“Inisip namin na kapag sinabi namin sa iyo habang nagpapagaling ka, baka mawalan ka ng dahilan para mabuhay.”
Napatawa ako.
“Napakabait naman.”
Tumayo si Miguel.
“Ate, sorry.”
Tumingin ako sa kanya.
Namumula ang mga mata niya.
“Alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad. Pero gusto kong malaman mo na noong una, hindi ko alam ang tungkol sa mga design.”
“Pero alam mo ang tungkol kina Gabriel at Sofia.”
Tumango siya.
“At tinulungan mo silang itago sa akin.”
“Oo.”
“Kinunan mo pa sila ng litrato kagabi.”
Napayuko siya.
“Oo.”
“Then live with it.”
Hindi ako sumigaw.
Mas masakit iyon.
Lumabas ako ng bahay dala ang folder.
Sa labas, may naghihintay nang kotse.
Ang abogado ng international design program ang nagpadala.
Sa loob ng dalawang oras, nakaupo na ako sa isang maliit na conference room.
Sa tapat ko ay dalawang abogado at ang program director na si Elena Cruz.
Matagal na niya akong hinihikayat na sumali sa kanilang fellowship.
Ngayon lang niya nalaman kung bakit paulit-ulit akong tumatanggi.
Binasa niya ang mga dokumento.
Pagkatapos ay inilapag niya ang huling pahina.
“Isabella, forged ang signature.”
“Alam ko.”
“May medical record ka ba na nagpapatunay na unconscious ka noong araw na ito?”
“Meron.”
“Then this transfer is highly questionable.”
Isa sa mga abogado ang nagsalita.
“Mas malaking problema para sa kanila ang royalties.”
Ipinakita niya sa akin ang spreadsheet.
Milyon-milyon na pala ang kinita ng collection sa loob ng tatlong taon.
Hindi lang bracelet ni Sofia.
Ginamit ang mga disenyo ko sa limited luxury collection ng hotel group ni Gabriel.
May wedding packages.
VIP gifts.
Corporate pieces.
May ilan pang na-feature sa fashion magazines.
At sa lahat ng iyon—
wala ni isang sentimo ang pumasok sa pangalan ko.
“Gusto mo bang magsampa ng kaso?” tanong ng abogado.
Tahimik ako.
Noon, akala ko paghihiganti ang kailangan ko.
Pero habang tinitingnan ko ang mga numerong iyon, kakaiba ang naramdaman ko.
Hindi galit.
Linaw.
“Gusto kong maibalik sa pangalan ko ang lahat ng disenyo.”
Tumango siya.
“At compensation?”
“Kung ano ang legal na dapat sa akin.”
“Criminal complaint?”
Napatingin ako sa bintana.
Naalala ko si Mama na umiiyak.
Si Papa na tumanda nang bigla sa isang gabi.
Si Miguel na hindi makatingin sa akin.
Hindi ko gustong sirain sila.
Pero ayoko ring iligtas sila mula sa ginawa nila.
“Gawin natin kung ano ang kailangan.”
Paglabas ko ng building, naghihintay si Gabriel sa lobby.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman kung nasaan ako.
Tumayo siya agad.
“Isabella.”
Naglakad ako palayo.
Sinundan niya ako.
“Please. Five minutes lang.”
“Wala akong five minutes para sa iyo.”
“Alam kong galit ka.”
Huminto ako.
“Hindi ako galit.”
Parang mas nasaktan siya roon.
“Mas maganda sana kung galit ako.”
“Isabella…”
“Tapos na ako.”
Hinawakan niya ang sariling buhok.
“Hindi mo naiintindihan. Noong una, inakala kong hindi ka na talaga gagaling. Lahat sila nagsasabing—”
“Ah.”
Tumango ako.
“Kaya kung pangit ako, si Sofia.”
“Pero ngayong maayos na ang mukha ko, ako ulit?”
Namula siya.
“Hindi ganoon.”
“Eksaktong ganoon.”
“Minahal kita.”
“Siguro.”
Lumapit ako nang isang hakbang.
“Pero mahal mo lang ako habang maganda ako at convenient.”
Nanigas siya.
“Ang totoong pag-ibig hindi naghihintay ng reconstructed face bago bumalik.”
Iyon ang huling sinabi ko bago sumakay ng kotse.
Hindi ko na siya nilingon.
Sa sumunod na dalawang araw, mabilis na nagbago ang lahat.
Nagpadala ang abogado namin ng formal notices.
Pansamantalang pinatigil ang pagbebenta ng collection.
Kinailangan ng hotel group ni Gabriel na alisin ang promotional materials gamit ang mga disenyo ko habang iniimbestigahan ang ownership.
Ang pinakaunang tumawag sa akin ay si Sofia.
Hindi ko sinagot.
Nag-message siya.
Ate, please. Hindi ko alam na ninakaw pala sa iyo ang mga iyon. Akala ko si Gabriel talaga ang may gawa.
Tinitigan ko ang mensahe.
Maaaring nagsisinungaling siya.
Maaaring totoo.
Pero hindi ko na kailangang malaman.
Binlock ko siya.
Sumunod si Mama.
Pagkatapos si Papa.
Pagkatapos si Miguel.
Hindi ko binlock ang pamilya ko.
Pero hindi rin ako sumagot.
May mga sugat na hindi kailangan ng galit.
Kailangan lang ng distansya.
Sa araw ng flight ko, maaga akong dumating sa airport.
Isang suitcase lang ang dala ko.
At isang leather portfolio na naglalaman ng mga bagong disenyo.
Wala roon kahit isang lumang sampaguita.
Gusto kong magsimula mula sa simula.
Habang naghihintay ako sa boarding gate, may narinig akong tumatakbo.
“Isabella!”
Si Mama.
Kasunod niya si Papa at Miguel.
Huminto silang ilang metro mula sa akin.
Walang Gabriel.
Walang Sofia.
Mabuti.
Humihingal si Mama.
“Hindi ka talaga magpapahatid?”
“Hindi.”
Umiyak siya.
“Tatlong taon…”
Tumango ako.
“Tatlong taon lang.”
“Babalik ka ba?”
Hindi ako nakasagot agad.
“Hindi ko alam.”
Lalong bumagsak ang luha niya.
Lumapit si Papa at iniabot sa akin ang isang maliit na kahon.
“Nakita namin ito sa lumang cabinet mo.”
Binuksan ko.
Nandoon ang unang sketchbook ko noong seventeen ako.
Punong-puno ng pangit, hilaw, pero masayang mga drawing.
Napangiti ako nang hindi sinasadya.
“Hindi namin deserve ang kapatawaran mo ngayon,” sabi ni Papa.
“Alam ko.”
“Pero gusto naming malaman mong aayusin namin ang ginawa namin.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi para mapatawad ko kayo.”
Tumango siya.
“Para tama lang.”
Sa unang pagkakataon mula nang matuklasan ko ang lahat, may sinabi siyang hindi tunog dahilan.
Lumapit si Miguel.
“Ate.”
May hawak siyang maliit na envelope.
“Ano ito?”
“Copy ng lahat ng chats sa family group at messages ni Gabriel.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
“Baka kailanganin sa kaso.”
Tahimik ako.
“Hindi nito mababago ang ginawa ko,” sabi niya. “Pero ayoko nang magsinungaling para sa kanila.”
Tinanggap ko ang envelope.
“Salamat.”
Iyon lang.
Pero umiyak siya.
Nang tawagin ang boarding, niyakap ako ni Mama.
Hindi ko siya niyakap pabalik agad.
Pagkatapos ng ilang segundo, dahan-dahan kong itinaas ang mga braso ko.
Hindi iyon kapatawaran.
Hindi pa.
Pero hindi rin iyon pamamaalam habambuhay.
Tatlong taon ang lumipas.
Sa panahong iyon, hindi ako bumalik sa dating buhay.
Gumawa ako ng bago.
Nag-aral ako sa ilalim ng mga kilalang designer.
Nagkaroon ako ng sarili kong maliit na studio.
Ang unang collection na inilabas ko sa ilalim ng sarili kong pangalan ay tinawag kong “Second Skin.”
Hindi nito itinago ang peklat.
Ginawa ko itong bahagi ng disenyo.
Asymmetrical lines.
Melted gold.
Mga bato na hindi perpekto ang hugis.
At sa launch night, sinabi ko sa interview:
“Hindi lahat ng bagay na nasira ay kailangang ibalik sa dati para maging maganda.”
Naging matagumpay ang collection.
Hindi dahil sa kuwento ko.
Kundi dahil maganda talaga ang gawa ko.
Iyon ang pinakamasarap na bahagi.
Samantala, natapos din ang legal dispute.
Naibalik sa akin ang ownership ng dalawampu’t pitong disenyo.
Nagkaroon ng settlement para sa unpaid royalties.
Hindi nakulong ang mga magulang ko dahil nakipagtulungan sila sa imbestigasyon at tinanggap ang pananagutan sa falsified documents.
Nasira ang engagement nina Sofia at Gabriel bago pa man sila ikasal.
Hindi dahil bumalik ako.
Kundi dahil matapos mawalan ng business advantage ang relasyon nila, nagsimula silang sisihan.
Hindi ko na kinailangang panoorin iyon.
Isang umaga, tatlong taon matapos akong umalis, nakatanggap ako ng invitation mula sa isang design exhibition sa Pilipinas.
Ang dating ako ay baka tumanggi.
Pero hindi na ako tumatakbo.
Kaya bumalik ako.
Sa airport, walang dramatic reunion.
Walang lalaking may bulaklak.
Ang naghihintay sa akin ay si Miguel, mas matanda na ang itsura, may hawak na karton na sulat-kamay:
WELCOME HOME, ATE. NO SECRETS THIS TIME.
Napatawa ako.
“Ang pangit ng sign mo.”
“Hindi ako designer.”
Sa bahay, mas tahimik na sina Mama at Papa.
Hindi nila ako pinilit.
Hindi sila humingi ng tawad bawat limang minuto.
Nag-aral silang respetuhin ang katahimikan ko.
At unti-unti, natutunan ko ring makipag-usap sa kanila nang hindi bumabalik sa gabing iyon.
Hindi namin ibinalik ang dating pamilya.
Gumawa kami ng panibago.
Mas maliit.
Mas maingat.
Pero mas totoo.
Sa opening night ng exhibition, nakatayo ako sa gitna ng gallery nang may lumapit sa akin.
Si Gabriel.
Mas payat siya.
Mas tahimik.
“I’m glad you’re doing well.”
“Salamat.”
Tumingin siya sa mukha ko.
Pero sa pagkakataong ito, wala na akong pakialam kung maganda ba ako sa paningin niya.
“Isabella, kung may chance lang sana—”
Umiling ako.
“Wala.”
Napayuko siya.
“May minamahal ka na bang iba?”
Napangiti ako.
“Meron.”
Bigla siyang tumingin sa akin.
“Who?”
Tumingin ako sa salamin sa dulo ng gallery.
Nandoon ang repleksyon ko.
May manipis pa ring bakas ng peklat sa gilid ng panga ko.
Hindi ko na iyon tinatakpan.
“Ako.”
Hindi siya nakapagsalita.
Tumalikod ako.
Sa kabilang bahagi ng gallery, kumakaway si Mama.
Katabi niya sina Papa at Miguel.
May hawak silang tatlong sampaguita.
Hindi pink diamonds.
Totoong bulaklak.
Lumapit ako sa kanila.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, hindi ko naramdaman na may kulang sa buhay ko.
May mga taong nawala.
May mga pangarap na namatay.
May mga sugat na hindi kailanman tuluyang mabubura.
Pero hindi pala iyon ang katapusan.
Minsan, ang pinakamagandang bahagi ng buhay ay nagsisimula matapos mong tanggapin na hindi mo kailangang bumalik sa dating ikaw.
Dahil ang babaeng tumakbo sa apoy limang taon na ang nakalipas para iligtas ang isang lalaki…
ay natutunan ding lumakad palabas sa apoy.
At sa pagkakataong ito—
sarili niya naman ang iniligtas niya.
