Noong 19 anyos ako, akala ko tunay akong minahal ng mayamang campus heartthrob—hanggang sa marinig ko siyang tumatawa habang ipinagyayabang na nanalo siya sa isang pustahan. Tahimik akong naghanda para mawala sa buhay niya, pero bago ako tuluyang umalis, isang sobre sa paaralan ang naglantad ng mas malupit na pustahan na nagpaginaw sa buong katawan ko.
Noong 19 anyos ako, akala ko tunay akong minahal ng mayamang campus heartthrob—hanggang sa marinig ko siyang tumatawa habang ipinagyayabang na nanalo siya sa isang pustahan. Tahimik akong naghanda para mawala sa buhay niya, pero bago ako tuluyang umalis, isang sobre sa paaralan ang naglantad ng mas malupit na pustahan na nagpaginaw sa buong katawan ko.
Bahagi 1
Noong 19 anyos ako, minsan kong inakala na ang pinakamaswerteng nangyari sa buhay ko ay ang ligawan ako nang hayagan ng pinakasikat na lalaki sa aming paaralan.
Hanggang sa gabing iyon.
Habang nakahiga ako sa sofa ng condo niya, narinig ko ang boses niya mula sa balcony.
“Panalo na ako. Wala pang isang linggo.”
Biglang nag-ingay ang mga tao sa kabilang linya.
“Hindi puwedeng walang ebidensya!”
“Mag-picture kayong dalawa. Kailangan mong patunayang pumayag talaga siyang maging girlfriend mo.”
Mahinang natawa ang lalaking tatlong taon kong lihim na nagustuhan.
“Madali lang ’yan.”
Pumikit ako.
At mula sa sandaling iyon, lahat ng kilig na naramdaman ko para sa kanya ay biglang naging isang malamig na kalkulasyon.
Adrian ang pangalan niya.
Nag-iisang anak ng isang mayamang pamilya. Noong nasa senior high pa lang kami, nagmamaneho na siya ng kotseng baka kahit sampung taon magtrabaho ang tatay ko ay hindi pa rin namin kayang bilhin.
Ako naman si Mika.
Nagbebenta ng almusal ang nanay ko sa harap ng isang residential area, habang ang tatay ko ay kumukuha ng construction work kung saan may proyekto.
Kapag maraming trabaho, medyo nakakahinga kami.
Kapag wala, kailangan naming magtipid sa bawat piso.
Sa loob ng tatlong taon naming magkasama sa iisang paaralan, parang nabubuhay kami sa dalawang magkaibang mundo.
Sa mga school event, palaging nasa unahan si Adrian.
Napapalibutan ng mga kaibigan, guro, at magagandang babae.
Ako naman, madalas nasa pinakadulong hanay, palihim na tinitingnan ang cellphone ko para malaman kung kailangan ba ng nanay ko ng tulong sa puwesto.
Pero tatlong araw pagkatapos ng graduation, biglang lumitaw si Adrian sa harap ng bahay namin.
Naka-puting polo siya at may hawak na kahon ng paborito kong pastry na minsan ko lang nabanggit.
“Mika.”
“Pwede ba kitang maging girlfriend?”
Hindi ako nakapagsalita.
Napakatagal kong nakatayo roon hanggang sa marahan akong tinulak ng nanay ko mula sa likod.
Tahimik na naghintay si Adrian.
Napakaseryoso ng mga mata niya.
Sa puntong iyon, naniwala talaga ako na may mga bagay na akala mo sa pelikula lang nangyayari, pero puwede rin palang mangyari sa isang ordinaryong babae tulad ko.
Pumayag ako.
Ang sumunod na mga araw ay parang panaginip.
Sinusundo niya ako para kumain sa labas.
Naalala niyang ayaw ko ng sobrang matamis na kape.
Binilhan niya ako ng gamot nang sumakit ang ulo ko.
Minsan pa nga, halos kalahating oras siyang naghintay sa ulan dahil hindi pa ako tapos tumulong sa nanay ko sa pagsasara ng puwesto.
Minsan tinanong ko siya,
“Ano bang nagustuhan mo sa akin?”
Tinitigan ako ni Adrian bago ngumiti.
“Dahil iba ka sa mga babaeng nasa paligid ko.”
Namula ako noon.
Pero ngayon, naiintindihan ko na.
“Iba” ako dahil ako ang pinakaangkop na target para sa pustahan nila.
Nang gabing iyon, bumalik kami sa condo ni Adrian.
Pagod ako kaya nahiga ako sa sofa.
Akala niya nakatulog na ako.
Tumunog ang cellphone niya.
Lumabas siya sa balcony para sagutin iyon.
Wala naman talaga akong balak makinig.
Pero ang unang pangungusap pa lang niya ay sapat na para manlamig ang buong katawan ko.
“Tatlong araw bago ako umamin. Dalawang araw pa bago siya pumayag na lumabas kaming dalawa. Limang araw lahat.”
May lalaking humalakhak sa kabilang linya.
“Sabi ko na nga ba. Matagal ka nang gusto ng babaeng ’yan.”
“Nasaan na ’yung perang pustahan?”
“Sandali. Kailangan muna ng proof.”
Napatawa si Adrian.
“Ang arte n’yo.”
May isa pang nang-asar.
“Baka naman totoong na-in love ka na?”
“Love?”
Tahimik si Adrian nang dalawang segundo.
Pagkatapos ay tumawa.
“Huwag nga kayong magbiro.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Nagpatuloy ang boses sa kabilang linya.
“Pero mukhang mabait si Mika. Huwag mo namang sobrahan. Baka seryosohin ka.”
“Seryoso na nga siya.”
“Mas malaking problema ’yan.”
“Ano namang problema doon?”
Napakagaan ng tono ni Adrian.
“Sa katapusan ng buwan aalis na ako. Pagkatapos, i-delete ko na lang lahat ng contact.”
Kinagat ko nang mahigpit ang labi ko.
Katapusan ng buwan.
Labindalawang araw na lang.
Ibig sabihin, simula pa lang, may expiration date na pala ang relasyon namin.
May nagtanong,
“Paano kung hanapin ka niya?”
Tumawa si Adrian.
“Paano?”
“Huwag mong kalimutan kung anong klaseng buhay meron siya. Hindi nga sigurado kung kaya niyang bayaran ang college.”
“Samantalang ako, ilang linggo na lang, lilipat na ako sa ibang lugar para mag-aral.”
“Pagkatapos noon, baka hindi na kami magkita habang buhay.”
Sabay-sabay silang nagtawanan.
Hindi ako gumalaw sa sofa.
Hindi rin ako umiyak.
Ang nakapagtataka, mas kalmado ako kaysa sa inaasahan ko.
Siguro dahil bata pa lang ako, sanay na akong huwag mangarap ng mga bagay na alam kong hindi namin kayang abutin.
Magandang damit.
Bakasyon.
Mamahaling unibersidad.
At ngayon, si Adrian.
Doon ko naintindihan ang isang bagay.
Ang taong tulad niya ay puwedeng pumasok sa buhay ko dahil lang interesado siyang subukan.
Pero kung ang taong tulad ko ang naniwala nang seryoso, ako lang ang mawawalan ng lahat.
Bumukas ang pinto ng balcony.
Agad akong pumikit.
Lumapit si Adrian.
Matagal siyang nakatayo sa tabi ng sofa.
Naramdaman kong tumama sa mukha ko ang liwanag mula sa cellphone niya.
Siguro kukuha na siya ng litrato para ipadala sa mga kaibigan niya.
Pero makalipas ang ilang segundo, hinila niya ang jacket na nasa tabi ko at itinakip iyon sa balikat ko.
Mahina kong narinig ang boses niya.
“Huwag na.”
Tumunog ulit ang cellphone.
“Nasaan na ’yung picture?”
Nanlamig ang tono ni Adrian.
“Mukha lang niya ang ipapadala ko.”
“Paano magiging proof ’yan?”
“Maniwala kayo o hindi.”
“Bahala kayo.”
May tumawa.
“Uy, protective na?”
Hindi sumagot si Adrian.
Halos matawa rin ako.
Ang maliit na kabutihang-loob na iyon ay wala nang kayang baguhin.
Kinabukasan, kumilos si Adrian na parang walang nangyari.
Binilhan niya ako ng almusal.
Hinaplos pa niya ang ulo ko.
“Sa susunod na linggo, punta tayo sa beach?”
Tiningnan ko siya at ngumiti.
“Sige.”
Hindi alam ni Adrian na noong gabing iyon, matapos siyang makatulog, binuksan ko ang email ko.
May scholarship acceptance letter doon mula sa isang unibersidad na mahigit isang libong kilometro ang layo sa lugar na pupuntahan niya.
Dati, nag-aalangan akong tanggapin iyon dahil ayaw kong iwan ang nanay ko.
Pero nang gabing iyon, agad kong pinindot ang confirmation button.
Nagpalit ako ng numero.
Gumawa ng bagong social media account.
At unti-unting inalis ang lahat ng bakas ko sa buhay ni Adrian.
Gusto kong mawala bago pa dumating ang araw na balak niya akong iwan.
Pero hindi ko inasahan na makalipas ang tatlong araw, habang inaayos ko ang admission requirements ko sa paaralan, bigla akong tinawag ng isang staff.
“Mika, kilala mo si Adrian, ’di ba?”
Napahinto ako.
May iniabot siyang sobre.
“May nagbilin nito para sa ’yo.”
Hindi sulat ang nasa loob.
Kundi printout ng conversation mula sa group chat ng mga kaibigan ni Adrian.
Sa pinakailalim ng pahina, may isang mensaheng nagpamanhid sa mga daliri ko.
“Bagong pustahan. Kapag napapayag ni Adrian si Mika na kusang isuko ang scholarship niya para sumama sa kanya, sampung beses ang premyo.”
Sa ilalim nito ay ang sagot ni Adrian.
Dalawang salita lang.
“Game ako.”
Hindi pa ako nakakabawi sa pagkabigla nang marinig ko ang pamilyar na mga yabag sa likuran ko.
Nakatayo si Adrian sa pintuan.
May hawak siyang dalawang plane ticket.
Nang makita niya ang sobre sa kamay ko, biglang nawala ang ngiti sa mukha niya.
“Mika.”
Tumingala ako.
Mabilis siyang lumapit.
“Pakinggan mo muna ako.”
Mas hinigpitan ko ang hawak ko sa papel.
“Sige.”
“Magpaliwanag ka.”
Huminga ako nang malalim at tinitigan siya nang diretso sa mga mata.
“Bakit sa pustahan n’yo ngayon…”
Nanginginig ang kamay ko, pero malamig ang boses ko.
“…ang premyo ay ang kinabukasan ko?”
BAHAGI 2
Hindi agad sumagot si Adrian.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong nawala ang kumpiyansa sa mukha niya.
Tumingin siya sa papel na hawak ko, saka sa dalawang plane ticket sa kamay niya.
“Mika, hindi ganyan ang buong kuwento.”
Napatawa ako.
Mahina lang.
Pero parang iyon ang pinakamasakit na tunog na lumabas sa bibig ko.
“May iba pa bang ibig sabihin ang ‘Game ako’?”
“Mika—”
“Sinagot mo ba ’yan o hindi?”
Tumahimik siya.
At sapat na iyon.
Tinupi ko ang printout at inilagay sa bag ko.
“Salamat sa sagot.”
Hinawakan niya ang pulsuhan ko.
“Sandali.”
Agad kong binawi ang kamay ko.
Napatingin siya roon na para bang ngayon lang niya napansing ayaw ko nang magpahawak.
“Unang pustahan, oo.”
Mabigat ang paghinga niya.
“Mali ako. Gago ako. Hindi ko idedeny.”
“Pero ’yung pangalawa, hindi ko balak ituloy.”
“Pero tinanggap mo.”
“Dahil gusto kong malaman kung sino ang naglabas ng pustahan.”
Napatitig ako sa kanya.
“Talaga?”
“Oo.”
“Ang convenient naman.”
Namula ang gilid ng mga mata niya.
“May nagsimulang magkalat sa group chat na ginagamit mo lang ako para makaalis sa buhay n’yo. Nagalit ako. Kaya pumayag akong sumabay sa laro nila.”
“Para patunayan ano?”
“Na hindi pera ko ang habol mo.”
Napailing ako.
“Adrian, naririnig mo ba sarili mo?”
Tumigil siya.
“Ginawa mo akong test subject para patunayan sa mga kaibigan mong hindi ako mukhang pera.”
Wala siyang naisagot.
Itinaas ko ang tingin ko.
“Alam mo kung ano ang pinakamasakit?”
“Hindi ’yung pustahan.”
“Hindi rin ’yung tawanan n’yo.”
“Ang pinakamasakit, bawat beses na kailangan mong mamili kung poprotektahan mo ako o sasabay ka sa mga kaibigan mo…”
Huminga ako nang malalim.
“…lagi mo munang pinipiling sumabay.”
Parang may tumama sa kanya.
Dahan-dahan niyang ibinaba ang dalawang ticket.
“Hindi ko gustong mawala ka.”
“Pero handa kang sirain ang tiwala ko.”
“Mika—”
“Pupunta ako sa university.”
Tumaas ang mukha niya.
“Tatanggapin ko ang scholarship.”
“Mag-isa.”
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong talagang natakot si Adrian.
“Aalis ka?”
“Oo.”
“Kailan?”
“Hindi mo na kailangang malaman.”
Lumapit siya.
“Please.”
Napaatras ako.
“Kung may kahit kaunting respeto ka pa sa akin, huwag mo akong sundan.”
Kinagabihan, binlock ko siya sa lahat.
Makalipas ang apat na araw, umalis ako.
Walang airport drama.
Walang habulan.
Walang huling yakap.
Nanay at tatay ko lang ang naghatid sa akin sa terminal.
Habang hinihintay ko ang boarding, may pumasok na email.
Galing kay Adrian.
Iisang linya lang.
Hindi kita susundan. Pero aayusin ko ang ginawa ko, kahit hindi mo na ako patawarin.
Hindi ako sumagot.
Sa bagong lungsod, nagsimula ako ulit.
Nag-aral ako sa umaga.
Nag-part-time sa library sa gabi.
Natuto akong kumain nang mag-isa, bumiyahe nang mag-isa, at harapin ang mga problemang dati akala ko kailangan ko ng ibang tao para malampasan.
Unti-unti, nawala ang sakit.
Hanggang isang araw, makalipas ang halos isang taon, tumawag si Mama.
“Mika…”
May kakaiba sa boses niya.
“May lalaking pumunta rito.”
Biglang bumigat ang dibdib ko.
“Si Adrian?”
“Hindi.”
Tumahimik siya sandali.
“Kaibigan niya.”
“At may dala siyang isang kahon.”
“Ano’ng laman?”
Huminga nang malalim si Mama.
“Mga dokumento.”
“Mga screenshot.”
“At pera.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong pera?”
“’Yung perang pinustahan nila sa ’yo.”
Napatayo ako.
Pero hindi pa tapos si Mama.
“Anak…”
“May sulat din.”
“Galing kanino?”
Mahinang sagot niya:
“Kay Adrian.”
BAHAGI 3
Tatlong araw bago dumating ang kahon sa bahay namin, nag-post si Adrian ng isang pampublikong pahayag sa social media.
Hindi ko iyon nakita agad.
Isang kaklase ko noong high school ang nag-send sa akin.
Mahaba ang post.
Walang litrato.
Walang dramatic quote.
Walang pagtatangkang gawing romantic ang nangyari.
Diretso niyang sinabi ang lahat.
Na nakipagpustahan siya sa mga kaibigan niya tungkol sa panliligaw sa akin.
Na tinanggap niya ang unang pustahan dahil sa yabang.
Na sumakay siya sa pangalawang pustahan kahit alam niyang ang scholarship ko ang pinag-uusapan.
At higit sa lahat, malinaw niyang isinulat:
“Hindi kasalanan ni Mika na naniwala siya sa akin. Kasalanan kong ginawa kong laro ang tiwalang ibinigay niya.”
Binasa ko iyon nang tatlong beses.
May libo-libong comments.
May galit.
May pangungutya.
May mga kaibigan niyang nagsasabing “biruan lang naman.”
Pero sa ilalim ng post, isa-isa silang sinagot ni Adrian.
“Hindi biro kapag ibang tao ang pinapahiya.”
“Hindi biro kapag kinabukasan ng isang tao ang ginagawang premyo.”
“At hindi dahil pumayag siya sa akin noon ay may karapatan akong gamitin ang tiwala niya.”
Ilang araw pagkatapos noon, nalaman kong umalis siya sa grupo ng mga kaibigan niya.
Ibinenta rin niya ang mamahaling kotse na madalas niyang ipagyabang.
Akala ko stunt lang.
Hanggang buksan ni Mama ang kahon.
Nandoon ang resibo mula sa isang foundation.
Ang buong perang galing sa dalawang pustahan, dinagdagan pa ni Adrian ng sarili niyang pera, ay ibinigay niya bilang scholarship fund para sa mga estudyanteng galing sa pamilyang mababa ang kita.
Walang pangalan niya ang scholarship.
Wala rin ang pangalan ko.
Sa dokumento, nakasulat lang:
Second Chance Education Fund.
Napaupo ako sa gilid ng kama.
Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman.
Galit?
Ginhawa?
O lungkot dahil ngayon niya lang natutunan ang bagay na sana alam na niya bago niya ako sinaktan?
Binuksan ko ang sulat.
Maikli lang.
Mika,
Hindi ko hinihingi ang tawad mo.
Hindi rin kita hinihintay.
Ang tawad na hinihingi para makabalik sa buhay ng isang tao ay hindi tunay na paghingi ng tawad.
Ginawa ko ito dahil mali ang ginawa ko, hindi dahil gusto kong makakuha ng kapalit.
Sana maging maganda ang buhay mo.
At sana balang araw, kapag naalala mo ako, hindi na masakit.
—Adrian
Tinupi ko ang sulat.
At sa unang pagkakataon, umiyak ako.
Hindi dahil gusto ko siyang balikan.
Kundi dahil doon ko tuluyang nailibing ang babaeng 19 anyos na naniwalang maliit lang ang halaga niya kumpara sa mga taong tulad ni Adrian.
Dalawang taon ang lumipas.
Naging abala ang buhay ko.
Nakuha ko ang degree ko nang may honors.
Nag-intern ako sa isang kumpanya habang nag-aaral.
Pagkatapos ng graduation, inalok nila ako ng permanenteng trabaho.
Noong unang sweldo ko, ang unang ginawa ko ay bumili ng bagong cart para sa negosyo ni Mama.
Mas matibay.
Mas malaki.
May maayos na bubong at sariling ilaw.
Nang makita iyon ni Mama, umiyak siya.
“Hindi mo kailangang gumastos nang ganito.”
Ngumiti ako.
“Matagal n’yo na akong binuhat. Ako naman.”
Unti-unti ring naging maayos ang trabaho ni Papa.
Hindi kami yumaman nang biglaan.
Walang himala.
Pero hindi na namin kailangang bilangin ang bawat barya bago bumili ng gamot o pambayad sa kuryente.
At higit sa lahat, hindi ko na tinitingnan ang sarili ko bilang isang babaeng “swerte” dahil napansin ng isang mayamang lalaki.
Natutunan kong ang pinakamalaking swerte ko ay ang pagkakataong makapili para sa sarili ko.
Isang hapon, halos tatlong taon matapos kaming huling magkita, ipinadala ako ng kumpanya sa isang youth entrepreneurship forum.
Pagkatapos ng presentation ko, bumaba ako sa stage habang hawak ang laptop.
May lalaking naghihintay malapit sa exit.
Huminto ang mga paa ko.
Adrian.
Mas matangkad pa rin siya kaysa sa karamihan.
Pero ibang-iba na ang aura niya.
Wala ang branded jacket.
Wala ang dating barkada.
Simple lang ang suot niya.
Nang magkatinginan kami, hindi siya agad lumapit.
Ako ang unang nagsalita.
“Hi.”
Parang nagulat siya.
“Hi.”
Ilang segundo kaming tahimik.
Pagkatapos ay ngumiti siya nang kaunti.
“Congratulations.”
“Ang galing ng presentation mo.”
“Salamat.”
Akala ko magtatanong siya kung puwede kaming mag-usap.
Hindi.
Tumango lang siya.
“Sige. Hindi na kita guguluhin.”
Tinalikuran niya ako.
At sa hindi ko maintindihang dahilan, ako ang tumawag sa pangalan niya.
“Adrian.”
Huminto siya.
“Coffee?”
Hindi siya agad sumagot.
Pagharap niya, nakita kong halos hindi siya makapaniwala.
“Sigurado ka?”
“Coffee lang.”
Tumango siya.
“Coffee lang.”
Doon nagsimula ang pangalawang pagkakakilala namin.
Hindi relasyon.
Hindi ligawan.
Dalawang taong minsang nagkasakitan at ngayon ay natutong makipag-usap nang walang ilusyon.
Nalaman kong matapos ang nangyari sa amin, tumanggi si Adrian sa planong negosyo ng pamilya para sa kanya.
Nag-aral siyang muli sa ibang direksyon at nagsimulang tumulong sa isang nonprofit na nagbibigay ng mentoring sa mga estudyanteng hirap makapasok sa kolehiyo.
“Dahil sa akin?”
Tanong ko minsan.
Umiling siya.
“Dahil sa ginawa ko.”
“Magkaiba ’yon.”
Napatingin ako sa kanya.
Nagpatuloy siya.
“Kung ginawa ko ’to para mapahanga ka, titigil ako kapag hindi mo ako pinansin.”
“Pero kahit hindi tayo nagkita ulit, kailangan ko pa ring maging mas matinong tao.”
Doon ko unang naramdaman na baka nagbago nga siya.
Pero hindi ako nagmadali.
Hindi sapat ang pagsisisi para ibalik ang tiwala.
Kailangan iyon ng panahon.
At hindi ako obligadong ibigay iyon.
Kaya nang ligawan niya ako ulit makalipas ang anim na buwan, tinanggihan ko siya.
“Hindi pa.”
Tumango siya.
“Okay.”
Walang drama.
Walang guilt trip.
Walang “pero mahal kita.”
Iyon ang dahilan kung bakit makalipas ang ilang buwan, ako mismo ang nagsabi:
“Pwede mo akong yayain ulit.”
Napatingin siya sa akin.
“Mika…”
“Nagbabago ang isip ng tao.”
Ngumiti siya.
“Dinner?”
“Dinner.”
Sa pagkakataong iyon, walang pustahan.
Walang audience.
Walang grupo ng kaibigang naghihintay ng resulta.
At walang garantiya.
Sinimulan namin mula sa pinakasimple.
Dates pagkatapos ng trabaho.
Pagkilala sa pamilya.
Pag-uusap tungkol sa pera, pangarap, takot at boundaries.
Kapag nag-aaway kami, hindi siya umaalis.
Kapag nagagalit ako, hindi niya binibili ang katahimikan ko gamit ang mamahaling regalo.
Humihingi siya ng tawad kapag mali siya.
At natuto rin akong sabihin kapag natatakot ako.
Isang gabi, habang naghuhugas kami ng plato sa maliit kong apartment, bigla kong sinabi:
“May parte pa rin sa akin na natatakot na baka isang araw magising ako at malaman kong laro na naman lahat.”
Huminto siya.
Hindi niya sinabi ang madaling sagot na, “Hindi mangyayari ’yan.”
Sa halip, pinatay niya ang gripo.
Humarap siya sa akin.
“Hindi ko kayang baguhin ’yung ginawa ko.”
“Pero kaya kong siguraduhin na hindi mo kailangang ipikit ang mata mo para marinig ang katotohanan tungkol sa akin.”
Nanikip ang lalamunan ko.
Iyon ang unang gabing ako ang yumakap sa kanya nang kusa.
Pagkaraan ng dalawang taon, bumalik kami sa lumang paaralan para sa isang scholarship ceremony.
Ang Second Chance Education Fund ay lumaki na.
Marami nang alumni ang nag-donate.
Labindalawang estudyante ang tatanggap ng scholarship noong taong iyon.
Isa sa kanila ang lumapit sa akin pagkatapos ng programa.
“Ate Mika?”
“Oo?”
Ngumiti siya.
“Salamat po.”
“Nagkataon lang na may tumulong sa akin. Kung wala ’yung scholarship, hindi ako makakapag-college.”
Hindi ko agad alam ang sasabihin.
Sa likod niya, nakita kong nakatayo si Adrian.
Tahimik.
Hindi lumalapit.
Hindi niya kailangan.
Ngumiti ako sa estudyante.
“Pag kaya mo na balang araw, tumulong ka rin sa iba.”
Tumango siya.
Pagkatapos ng programa, lumabas kami ni Adrian sa quadrangle.
Pareho kaming natahimik habang pinagmamasdan ang mga estudyante.
Bigla niyang sinabi:
“May tanong ako.”
Napatingin ako.
Kinabahan ako nang bahagya nang makita kong may maliit na kahon siya.
Pero hindi siya lumuhod.
Hindi niya binuksan agad.
“Mika, dati akala ko kapag gusto ko ang isang bagay, kailangan ko lang manalo.”
Huminga siya nang malalim.
“Ngayon alam kong ang pagmamahal ay hindi premyo.”
“Hindi ito laro.”
“At hindi ito utang na kailangang bayaran dahil nagbago ako.”
Binuksan niya ang kahon.
May simpleng singsing sa loob.
“Hindi kita hinihingan ng sagot ngayon.”
“Gusto ko lang malaman mo na kung dumating ang araw na gusto mong bumuo ng pamilya kasama ako, handa ako.”
Napatawa ako habang naiiyak.
“Kailan ka natutong huwag mang-pressure?”
Ngumiti siya.
“Mahabang kuwento.”
Tinignan ko ang singsing.
Pagkatapos ay siya.
“Adrian.”
“O?”
“Hindi ko kailangan ng mas maraming oras.”
Nanlaki ang mga mata niya.
Iniabot ko ang kamay ko.
“Oo.”
Sa pagkakataong iyon, siya naman ang napaiyak.
Makalipas ang isang taon, ikinasal kami sa isang maliit na seremonya.
Walang engrandeng hotel.
Walang daan-daang bisita.
Nandoon ang pamilya namin, ilang tunay na kaibigan, at ilan sa mga unang scholar ng foundation.
Bago ako maglakad papunta sa altar, hinawakan ni Mama ang kamay ko.
“Masaya ka?”
Tumingin ako kay Adrian.
Hindi na siya ang lalaking tinitingala ng buong paaralan.
Hindi na rin ako ang babaeng naniniwalang napakalayo ng mundo namin sa isa’t isa.
Dalawa lang kaming taong nagkamali, nasaktan, lumayo, lumaki, at kusang piniling magsimulang muli.
Ngumiti ako kay Mama.
“Oo.”
“Pero hindi dahil pinili niya ako.”
Napakunot ang noo niya.
“Bakit?”
Tumingin ako sa singsing sa daliri ko.
“Dahil natutunan kong piliin muna ang sarili ko.”
Pagkatapos ay naglakad ako papunta kay Adrian.
At habang inaabot niya ang kamay ko, naalala ko ang lumang pustahan na minsang muntik sumira sa kinabukasan ko.
Nakakatawa.
Dati, gusto nilang malaman kung kaya ba akong kumbinsihin ni Adrian na isuko ang scholarship ko para sa kanya.
Sa huli, hindi ko isinuko ang scholarship.
Hindi ko isinuko ang pangarap ko.
At higit sa lahat—
hindi ko isinuko ang sarili ko.
Si Adrian ang natutong humabol nang hindi ako hinihila pabalik.
At marahil iyon ang dahilan kung bakit, matapos ang lahat, nagawa kong lumingon sa kanya at piliin siya nang walang takot.
Hindi bilang premyo.
Hindi bilang panalo.
Kundi bilang isang taong sa wakas ay natutong magmahal nang walang pustahan.
