Larawang Hindi Kayang Pabulaanan
Bahagi 2: Ang Larawang Hindi Kayang Pabulaanan
Natahimik ang buong presinto.
Pakiramdam ko, pati tunog ng ulan sa labas ay biglang humina, para bang pati ang langit ay naghihintay sa susunod na mangyayari.
Nakatingin ang lahat sa telepono ko.
Sa maliit na screen, malinaw ang larawan.
Si Sofia, nakasuot ng puting blusa at maingat na nakatago ang kalahati ng mukha sa ilalim ng payong, ay nag-aabot ng sobre sa isang lalaking nakasuot ng itim na hoodie.
Hindi kailangang maging eksperto para maintindihan kung ano ang ibig sabihin ng larawan.
Si Gabriel ang unang gumalaw.
Kinuha niya ang isang hakbang palapit kay Sofia, ang mukha niya ay puno ng pagkabigla at hindi makapaniwala.
“Sofia…”
Mahina ang boses niya, pero ramdam ko ang panginginig doon.
“Sinasabi mong wala kang kinalaman dito.”
Namumutla si Sofia. Ang mga labi niya ay nanginginig, pero wala siyang masabi.
Sa loob ng ilang segundo, nawala ang dating mahinang babae na palaging nangingilid ang luha. Ang natira ay isang taong nahuli sa sarili niyang kasinungalingan.
“Hindi ako iyon,” bulong niya.
Napatingin ako sa kanya.
Kahit ako, hindi ko inaasahan na ganoon pa rin ang sasabihin niya.
Itinaas ko ang telepono.
“Kung hindi ikaw, sino?”
Lumapit ang pulis at maingat na kinuha ang phone ko para tingnan ang mensahe. Humingi siya ng pahintulot na i-forward ang ebidensiya sa opisyal nilang numero. Tumango ako.
Hindi na ako nanginginig.
Hindi dahil hindi ako natatakot.
Kundi dahil sa puntong iyon, mas malakas na ang galit kaysa takot.
Ang buong gabing akala ko ay simpleng pagtatangka ng magnanakaw, isang aksidenteng panganib sa maling oras, ay biglang nagkaroon ng mukha.
At ang mukha na iyon ay ang babaeng buong gabi niyang binantayan.
Ang babaeng pinili niyang puntahan habang ako ay nakaupo sa kusina, yakap ang kutsilyo, hindi alam kung bubukas ba ang pinto ko sa susunod na segundo.
“Sofia,” sabi ng pulis, mas seryoso na ngayon ang tono, “kailangan mo kaming samahan sa loob para magbigay ng paliwanag.”
Agad umiling si Sofia.
“Hindi. Hindi ninyo naiintindihan. Hindi ko siya gustong saktan.”
Napatawa ako nang mahina.
“Hindi mo ako gustong saktan?”
Bumaling siya sa akin, puno ng luha ang mata.
“Gusto ko lang malaman ni Gabriel na hindi ka bagay sa kanya.”
Para akong sinampal.
Hindi dahil nasaktan ako sa sinabi niya, kundi dahil sa kapal ng loob niyang sabihin iyon sa harap ko.
“Hindi ako bagay sa kanya kaya nagpabayad ka ng lalaki para takutin ako sa sarili kong bahay?”
“Hindi ko alam na aabot sa ganoon!” sigaw niya bigla. “Sinabi ko lang na kumatok siya, takutin ka nang kaunti, para tumawag ka kay Gabriel. Akala ko, kapag hindi siya dumating, ikaw na mismo ang bibitaw.”
Natahimik ako.
Iyon pala ang plano niya.
Hindi ako patayin.
Hindi ako nakawan.
Kundi ipakita sa akin na kapag kailangan ko si Gabriel, hindi siya darating.
Ang mas masakit doon?
Nagtagumpay siya.
Dahil hindi nga dumating si Gabriel.
Lumingon ako sa kanya.
Nakatayo siya roon, parang binuhusan ng malamig na tubig. Ang mukha niya ay puno ng hiya, gulat, at pagsisisi.
“Isabella…”
Tinawag niya ang pangalan ko, pero wala na akong lakas para pakinggan ang kasunod.
Dumating ang isa pang pulis at dinala si Sofia sa loob. Sa una, ayaw niyang sumama. Kumapit pa siya sa manggas ni Gabriel, gaya ng dati niyang ginagawa kapag gusto niyang magmukhang mahina.
“Gabriel, sabihin mo sa kanila. Hindi ko intensyon na may masamang mangyari.”
Pero sa pagkakataong iyon, hindi siya hinawakan ni Gabriel.
Hindi niya siya pinagtanggol.
Hindi niya sinabing, “Huwag kang matakot, nandito ako.”
Sa halip, dahan-dahan niyang inalis ang kamay ni Sofia sa manggas niya.
“Sofia,” sabi niya, halos pabulong, “dapat mong sagutin ang ginawa mo.”
Nanlaki ang mata ni Sofia.
Parang hindi niya matanggap na ang lalaking buong gabi niyang kinapitan ay hindi na nakatayo sa panig niya.
“Pinipili mo siya?” tanong niya, basag ang boses.
Hindi sumagot si Gabriel.
Pero ang katahimikan niya ay sapat na.
Dinala si Sofia sa loob.
Naiwan kami ni Gabriel sa pasilyo ng presinto.
Sa pagitan namin, maraming bagay ang hindi na maibabalik.
Lumapit siya sa akin, pero huminto agad nang umatras ako.
“I’m sorry,” sabi niya.
Napatingin ako sa kanya.
Sa loob ng maraming buwan, iyon ang mga salitang gusto kong marinig tuwing pinaparamdam niyang sobra akong selosa, sobra akong sensitibo, sobra akong nangangailangan.
Pero ngayong narinig ko na, wala na itong gaanong bigat.
“Sorry dahil hindi ka dumating?” tanong ko. “O sorry dahil nahuli si Sofia?”
Napapikit siya.
“Sorry dahil hindi kita pinakinggan.”
Hindi ako sumagot.
“Akala ko…” Huminga siya nang malalim. “Akala ko nag-aaway lang tayo kagabi. Akala ko gusto mo lang akong papuntahin dahil alam mong kasama ko siya.”
Tumingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon, hindi ko pinigilan ang pait sa boses ko.
“May taong kumakalabit sa kandado ko, Gabriel. Halos hindi ako makahinga habang tumatawag sa’yo. Pero ang una mong naramdaman hindi pag-aalala. Pagod. Inis. Hinala.”
Napalunok siya.
“Alam ko.”
“Hindi mo alam,” sabi ko. “Kasi kung alam mo, hindi mo ako itatanong kanina kung totoo ba talagang may taong cecay sa pinto ko.”
Hindi siya makasagot.
Mula sa loob ng presinto, narinig namin ang boses ni Sofia. Umiiyak siya, nagsasalita nang mabilis, pilit ipinapaliwanag na hindi raw niya intensyong masaktan ako. Sinabi niyang mahal pa rin niya si Gabriel. Sinabi niyang akala niya, kung mawawala ako, babalik sa kanya ang lahat ng nawala.
Nakinig ako sa boses niya nang walang ekspresyon.
Dati, baka naawa pa ako.
Pero ngayong iniisip ko ang gabing iyon, ang lamig ng sahig, ang kutsilyong niyakap ko, ang bawat segundong akala ko ay baka iyon na ang huling gabi ko sa sarili kong tahanan, wala akong mahanap na awa.
Lumapit ang isang pulis sa akin.
“Ma’am Isabella, kailangan po naming kunin ang buong detalye ng nangyari kagabi. Maaari rin po naming i-request ang CCTV mula sa labas ng building at kalsada. May posibilidad na mahanap ang lalaking nagpadala ng mensahe.”
Tumango ako.
“Makikipagtulungan ako.”
“May gusto po ba kayong tawagan? Pamilya? Kaibigan?”
Bago ako makasagot, nagsalita si Gabriel.
“Ako ang sasama sa kanya.”
Hindi ako lumingon sa kanya.
“Hindi na kailangan.”
“Isabella—”
“Kaya ko.”
Dalawang salita lang iyon.
Pero para sa akin, parang unang beses kong narinig ang sarili kong boses na hindi nanginginig.
Pumasok ako sa silid para magbigay ng salaysay.
Nagtagal iyon ng halos dalawang oras.
Isinalaysay ko ang lahat, mula sa tunog ng kandado, tawag kay Gabriel, boses ni Sofia sa kabilang linya, hanggang sa umaga sa presinto. Ipinakita ko ang mensahe, ang larawan, at ang dating litrato ni Gabriel na suot ang parehong jacket para mapatunayan na pagmamay-ari nga niya iyon.
Habang nagsasalita ako, unti-unting nagiging malinaw sa akin ang isang bagay.
Hindi lang ako biktima ng pananakot.
Biktima rin ako ng paulit-ulit na pagpapaniwala na ang pagmamahal ay dapat laging maghintay, laging umintindi, laging magpatawad.
Pero hindi na ngayon.
Paglabas ko ng silid, nakaupo pa rin si Gabriel sa bench sa labas.
Basang-basa na ang gilid ng buhok niya. Marahil lumabas siya sa ulan kanina at bumalik. Hawak niya ang jacket na kinuha na kay Sofia matapos ituring na bahagi ng ebidensiya ang pirasong tela.
Pagkakita sa akin, tumayo siya agad.
“Isabella, ihahatid kita.”
Umiling ako.
“May tatawagin akong kaibigan.”
“Natatakot akong mag-isa ka.”
Napangiti ako nang mapait.
“Ngayon ka natakot?”
Tinamaan siya sa sinabi ko. Kitang-kita sa mukha niya.
Pero hindi na ako humingi ng tawad.
Kinuha ko ang telepono ko at tinawagan si Lila, ang pinakamalapit kong kaibigan.
Halos wala pang tatlong ring, sinagot niya agad.
“Bella? Nasaan ka?”
Sa simpleng tanong na iyon, biglang uminit ang mga mata ko.
Dahil sa wakas, may taong hindi nagtanong kung bakit ko siya kailangan.
Sinabi ko kung nasaan ako.
Wala siyang maraming tanong.
“Diyan ka lang. Papunta na ako.”
Pagbaba ko ng tawag, tumingin ako kay Gabriel.
“Ganiyan pala dapat,” sabi ko nang mahina.
Kumunot ang noo niya.
“Ano?”
“Kapag mahalaga ka sa isang tao, hindi mo kailangang magmakaawa para puntahan ka.”
Hindi siya nakapagsalita.
Makalipas ang ilang minuto, dumating si Lila. Tumakbo siya papasok sa presinto, basa ang sandals, hawak ang payong na halos bumaliktad sa hangin.
Pagkakita niya sa akin, niyakap niya ako nang mahigpit.
“Diyos ko, Bella…”
Doon ako tuluyang naiyak.
Sa balikat ng kaibigan ko, hindi ko kailangang maging kalmado. Hindi ko kailangang maging matapang. Hindi ko kailangang ipakitang kaya ko.
Humagulhol ako, hindi dahil kay Gabriel, hindi dahil kay Sofia, kundi dahil sa sarili kong pagod.
Habang yakap ako ni Lila, nakita ko si Gabriel sa likod niya.
Nakatayo siya roon, walang magawa.
At sa unang pagkakataon, siya ang naiwan.
Hindi ako.
Paglabas namin ng presinto, hinabol niya kami hanggang sa hagdan.
“Isabella,” sabi niya. “Pakiusap, bigyan mo ako ng pagkakataong ayusin ito.”
Huminto ako, pero hindi ako lumingon agad.
Matagal bago ako sumagot.
“Gabriel, hindi ito bagay na naaayos sa isang sorry.”
“Alam ko.”
“Hindi mo alam. Pero malalaman mo.”
Lumingon ako sa kanya.
“Sa ngayon, ang kailangan kong ayusin ay sarili ko. Hindi tayo.”
Nakita kong namula ang mata niya.
Pero hindi na ako lumambot.
Sumakay ako sa sasakyan ni Lila.
Habang papalayo kami sa presinto, nakita ko sa side mirror si Gabriel na nakatayo sa ulan, hindi gumagalaw.
Dati, kapag nakita ko siyang ganoon, babalik ako.
Pero ngayon, hinayaan ko siyang lumiit sa salamin.
At sa unang pagkakataon mula kagabi, huminga ako nang malalim.
Masakit pa rin.
Pero buhay ako.
At hindi na ako maghihintay sa taong hindi marunong dumating sa oras na kailangan ko siya.