LALAKING NAGLAHO NOON AY BIGLANG BUMALIK

BAHAGI 2: ANG LALAKING NAGLAHO NOON AY BIGLANG BUMALIK

Tumingala ako sa lalaking sumalo sa akin.

Sa sandaling iyon, tila tumigil ang buong mundo.

Mas mature na ang kanyang mukha kaysa sa alaala ko.

Mas matalas ang mga linya ng kanyang mukha.

Mas kalmado ang kanyang mga mata.

Ngunit nakilala ko siya agad.

Si Daniel.

Ang lalaking minsang lumaki kasama namin.

Ang taong biglang naglaho sa buhay ko anim na taon na ang nakalipas.

Noong umalis siya, wala man lang paalam.

Walang tawag.

Walang mensahe.

Parang hindi siya kailanman naging bahagi ng buhay ko.

Nagalit ako noon.

Sama ng loob ang naramdaman ko.

Umiyak pa nga ako dahil sa kanya.

Ngunit lumipas ang panahon.

Natuto rin akong kalimutan siya.

Hanggang sa araw na ito.

Bigla siyang bumalik.

Sa mismong oras na pakiramdam ko ay pinakamahina ako.

Nakapalibot pa rin ang kanyang braso sa baywang ko.

Malamig ang kanyang tingin habang sinusuri ang mga taong nasa harapan namin.

Walang nagsalita.

Biglang naging mabigat ang hangin sa paligid.

Si Adrian ang unang nakapagsalita.

Nakunot ang kanyang noo.

— Daniel?

Tumingin si Daniel sa kanya.

— Matagal na tayong hindi nagkita.

Kalmado ang kanyang boses.

Ngunit halatang may distansya.

Kinuyom ni Adrian ang kanyang kamao.

— Kailan ka pa bumalik?

— Kakabalik ko lang.

— Kaya huwag kang makialam sa bagay na hindi mo naman problema.

Bahagyang ngumiti si Daniel.

— Hindi ko problema?

— Ang babaeng muntik mo nang itulak sa lupa ay hindi ko problema?

Agad na natigilan si Adrian.

Tiningnan ko ang kanyang mukha.

Ngunit wala na akong nararamdamang sakit tulad ng dati.

Marahil dahil naunawaan ko na.

Kapag wala ka sa puso ng isang tao,

kahit gaano ka pa masaktan,

wala silang pakialam.

Sa sandaling iyon, muling lumitaw ang mga misteryosong salita.

【Sa wakas! Dumating na rin siya!】

【Ang lalaking matagal nang naghihintay sa kanya!】

【Tingnan ninyo ang reaksyon niya! Nang makita niyang muntik nang matumba ang babae, agad siyang tumakbo!】

【Matagal ko nang hinihintay ang eksenang ito!】

Natigilan ako.

Ang lalaking naghihintay sa akin?

Si Daniel?

Hindi pa ako nakakapag-isip nang maayos.

Binitiwan na niya ang pagkakahawak sa baywang ko.

Yumuko siya nang bahagya.

— Nasaktan ka ba?

Umiling ako.

— Hindi.

Parang nakahinga siya nang maluwag.

Na para bang may malaking batong natanggal sa kanyang dibdib.

Mas lalo tuloy akong nalito.

Dati naman ay magkaibigan kami.

Pero hindi naman ganoon kalalim, hindi ba?

Biglang nagsalita ang babaeng nasa tabi ni Adrian.

— Sino ka ba?

Lumingon si Daniel sa kanya.

— Wala kang kinalaman.

Napakalamig ng sagot niya.

Agad namang namula ang babae.

Mula pagkabata hanggang ngayon,

hindi ko pa nakitang naging malambing si Daniel sa mga estranghero.

Palagi siyang tahimik.

Malamig.

Mahirap lapitan.

Pero kapag ako ang kasama niya,

iba siya.

Noon ay hindi ko iyon napapansin.

Dahil ang mga mata ko ay laging nakatingin sa iba.

Nang maisip ko iyon,

may kakaibang damdaming sumibol sa puso ko.

Tumingin si Daniel sa akin.

— Tara na.

— Ihahatid kita pauwi.

Hindi pa ako nakakasagot.

Biglang sumingit si Adrian.

— Hindi na kailangan.

— Ako na ang maghahatid sa kanya.

Tumaas ang kilay ni Daniel.

— Ikaw?

— Ikaw na kakahingi lang sa kanya ng tawad?

— O ikaw na muntik nang magpabagsak sa kanya?

Agad na pumangit ang ekspresyon ni Adrian.

— Daniel.

— Hindi mo naiintindihan.

— Hindi ko naiintindihan?

Ngumiti si Daniel nang malamig.

— Nakita ko mismo.

— Akala mo ba bulag ako?

Hindi ko pa kailanman nakita si Adrian na nawalan ng maisagot.

Ilang beses siyang nagbukas ng bibig.

Pero wala siyang nasabi.

Sa huli,

binuksan ni Daniel ang pinto ng sasakyan.

— Sumakay ka.

Sa pagkakataong ito, hindi na ako tumanggi.

Dahil ayoko na ring manatili roon.

Tahimik ang biyahe pauwi.

Nakatuon si Daniel sa pagmamaneho.

Samantalang palihim ko siyang tinitingnan.

Anim na taon.

Talaga bang kayang baguhin nang ganoon ang isang tao?

Huminto ang sasakyan sa harap ng bahay namin.

Bubuksan ko na sana ang pinto.

Nang bigla niyang tawagin ang pangalan ko.

— Sofia.

Lumingon ako.

— Oo?

Tahimik siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay nagtanong.

— Masaya ka ba nitong mga nakaraang taon?

Napakasimple ng tanong.

Ngunit biglang kumirot ang ilong ko.

Piliting ngumiti ako.

— Ayos lang naman.

Matagal niya akong tinitigan.

Napakatagal.

Hanggang sa hindi na ako mapakali.

Pagkatapos ay sinabi niya:

— Pero pakiramdam ko hindi ka masaya.

Natigilan ako.

May mga taong sobrang tagal mo nang kilala.

Mga taong isang tingin lang,

alam na agad kung ayos ka ba o hindi.

Noon.

Si Daniel ang ganoong tao para sa akin.

At hanggang ngayon.

Siya pa rin.

Mabilis kong binuksan ang pinto.

— Gabi na.

— Salamat sa paghatid.

Pagkasabi ko noon, halos tumakbo ako papasok ng bahay.

Dahil pakiramdam ko,

kapag nagtagal pa ako roon,

maiiyak ako.

Gabing iyon,

hindi ako makatulog.

Paulit-ulit na lumilitaw ang mga misteryosong salita.

【Napakamanhid talaga niya.】

【Anim na taon ka nang hinihintay ni Daniel pero hindi mo pa rin napapansin.】

【Kung hindi lang nangyari ang insidenteng iyon noon, hindi sana kayo nagkahiwalay nang ganoon katagal.】

【Subukan mong alalahanin!】

Bigla akong napaupo.

Mabilis ang tibok ng puso ko.

Ano bang nangyari noon?

Pinilit kong alalahanin.

Ngunit malabo pa rin ang lahat.

Parang may mahalagang bahagi ng alaala ko na nawawala.

Sakto namang tumunog ang telepono ko.

May mensahe mula sa hindi kilalang numero.

【May oras ka ba bukas?】

Natigilan ako.

【Sino ito?】

Mabilis ang naging sagot.

【Daniel.】

Matagal kong tinitigan ang screen.

Pagkatapos ay nag-reply ako.

【May kailangan ka ba?】

Ilang sandali lang.

May bago na namang mensahe.

【Oo.】

【Gusto kong sabihin sa’yo kung bakit ako umalis noon nang walang paalam.】

Napatigil ang mga daliri ko.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Sa loob ng anim na taon.

Napakarami kong naging haka-haka.

Ngunit hindi ko kailanman nalaman ang totoo.

At ngayon.

Sa wakas.

Malalaman ko na ang sagot.

Ngunit nang akma akong magre-reply.

Biglang lumitaw ang isang pulang mensahe sa harapan ko.

Iba ito sa lahat ng nauna.

Iisa lamang ang nakasulat.

【Huwag kang makipagkita sa kanya nang mag-isa bukas.】

Nanlamig ang buong katawan ko.

Bago ko pa maintindihan ang ibig sabihin nito.

May isa pang pulang mensahe na lumitaw.

【Dahil may taong mauunang kumilos.】

Kasabay nito,

muling nag-vibrate ang telepono ko.

Isang anonymous na mensahe.

May kalakip na larawan.

Nang makita ko kung ano ang nasa litrato,

parang tumigil ang paghinga ko.

Dahil ang nasa larawan…

Ay si Daniel.

At ang babaeng mahigpit na nakahawak sa kanyang braso…

Ay isang babaeng hindi ko kilala.

Sa ibaba ng larawan ay may nakasulat na isang linya lamang:

“Talaga bang iniisip mong espesyal ka para sa kanya?”

CONTINUE BAHAGI 3: https://av.weeknews247.com/aviet1/larawan-ang-katotohanan-at-ang-lihim-na-itinago-sa-loob-ng-anim-na-taon/